{"id":28572,"date":"2024-05-31T07:43:05","date_gmt":"2024-05-31T05:43:05","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=28572"},"modified":"2024-06-02T03:24:38","modified_gmt":"2024-06-02T01:24:38","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-hoe-gaat-u-nou-verder-trofee-op-pomgedichten-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2024\/05\/31\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-hoe-gaat-u-nou-verder-trofee-op-pomgedichten-nl\/","title":{"rendered":"Max Lerou en Anke Labrie winnen de enige echte virtuele – en hoe gaat u nou verder – trofee op pomgedichten.nl"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

onder de ingezonden gedichten de nachtelijke opmerkingen van uw webmaster – dank ook aan de dichters die inzonden. missen we – toch even noemen de inzending van trouwe inzender de dichter Terken – dat het goed gaat! – persoonlijke verhalen deze week ook van de dichters Cartouche, Labrie, Erika de Stercke ook – tegenover bespiegelingen van de dichters Lerou, Mientjes, van Boeckel en Luk Paard. dan wordt het moeilijk kiezen. dat zeg ik u – bij nadere lezing zijn ze echt stuk voor stuk prachtig de gedichten – terwijl u van mij gewend bent dat ik de messen slijp deze week niets dan lof. we voelen de pijn bij Cartouche – pregnante pijnlijkheid van de vergankelijkheid bij Erika en bij Anke. Rob, Rik en Luk en Max houden enige afstand tot het thema. normaal gesproken win je daar mee, vandaag in deze nacht vliegt het goud alle richtingen uit – goud voor Anke Labrie, Max lerou – speciale vermeldingen voor Luk Paard (prachtige impressie) en voor Erika de Stercke (een briljant pregnant beschreven verdergaan: \u2018het is wachten op niets\u2019 – en moeder is er ook al niet meer. <\/strong>) winnaars van harte!<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>

alles voor de kunst (voor anne wil blankers)<\/strong>
\u00a0
elke dag opnieuw in de bek
van de wolf ik geef het je
te doen met altijd weer
\u00a0
het beste beentje voor
ook als je eerder
het andere al brak
\u00a0
daar sta je dan een halve eeuw
op ongedekte planken
en nooit een stoel in zicht
\u00a0
ml

zo dus verder te gaan – het leven in de bek te moeten zien – beeldend beschreven door de dichter. tot \u2018het onvermijdelijke einde\u2019 – zoals de dichter Labrie het hieronder verwoordt.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

juist de vergankelijkheid\u00a0
vergt verdergaan

het duurt
een leven lang
voordat de cirkel rond is\u00a0

het begin van het besef
dat het leven\u00a0\u00a0
niet echt te begrijpen is\u00a0

een blijvend wonder\u00a0

het begin van vrede
met het onvermijdelijke einde


anke labrie\u00a0
01-06-2024
<\/a>
verder gaan is ook de circel rondmaken leert ons de dichter – op weg naar – \u00a0vrij naar reve – naar het onvermijdelijke einde. verder gaan is iets van weten, van beseffen, van handelen ook maar ook het onbegrijpelijke van wat leven is aanvaarden – met het vergaan van de jaren komt aanvaarding blijkbaar aan de orde van de dag. dichter weet een aantal levenswijsheden in een heel kort bestek te etaleren.

<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n