{"id":29821,"date":"2024-11-22T16:27:18","date_gmt":"2024-11-22T15:27:18","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=29821"},"modified":"2024-11-24T06:51:03","modified_gmt":"2024-11-24T05:51:03","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-dichter-bij-de-bron-kan-een-dichter-niet-komen-trofee-op-pomgedichten-vrij-naar-het-prachtlied-dichter-bd-bron-van-bjorn-van-rozen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2024\/11\/22\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-dichter-bij-de-bron-kan-een-dichter-niet-komen-trofee-op-pomgedichten-vrij-naar-het-prachtlied-dichter-bd-bron-van-bjorn-van-rozen\/","title":{"rendered":"ACG en Ditmar maar ook Cartouche en Anke winnen de enige echte virtuele – dichter bij de bron kan een dichter niet komen – trofee op pomgedichten- vrij naar het prachtlied Dichter bd Bron van Bjorn van Rozen."},"content":{"rendered":"\n

wedstrijd gesloten<\/strong> – dank aan bjorn van Rozen voor de inspiratie – de dichters hebben het deze week mij te moeilijk gemaakt voor wat betreft een verdeling van de eremetalen – er is geen kiezen mogelijk in dat opzicht. dank aan alle dichters die inzonden – wat een prachtwerken van ACG Vianen en Ditmar Bakker – de commentaren onder de gedichten. een prachtig soort kwetsbaarheid. dat is 2x goud!<\/p>\n\n\n\n

en dan hebben we Anke Labrie en Cartouche nog – dichters bij de bron – anke het gedicht kaler dan de gedichten van jan arends en Cartouche weelderige po\u00ebzie vol overgave – dat is ook 2 x goud. tel ik 4 x goud – gij dichters dit heeft u uzelf aangedaan! VAN HARTE.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>

Ommedraai<\/strong>

in het strijken van jaren
langs je wang , je handen voel je
hoe het was en wat er brak – je tracht
het voor je te zien, wat in het verschiet
en weggesleten wat overbodig leek
langzaamaan keert het weer
naar die ene jij – dat je

in vuur en vlam het licht zag
lachen in haar ogen haar gezicht
alsof je nieuw geboren, nooit dichter
bij de bron dan dit ene ogenblik
van bladeren in het manuaal
van teloor gewaande liefde

neem je haar ter hand, de pen
van haar vleugelslag roept en raapt je
bij elkaar vraagt niet waarom of hoe
ze richt je blik en wat je houdt, de zon
achter de maan die gaat en komt –
draait retrograde met de aarde
me om en om


23-10-2023 \/ Cartouche

heb je net anke labrie gehad en de mensheid uitgelegd hoe dat moet met po\u00ebzie krijgen we Cartouche – een weelderige woordenvloed vol authentieke emotie en taalpracht – en kleurrijke overdadige bos bloemen – met die ene jij – dat ene ogenblik – bladeren in de liefde – PRACHTIG! – de dichter bij de bron die zich in al zijn onmogelijkheden – want zelfs de taal van Cartouche weet haar prachtigheid nauwelijks te vangen – al vraagt hij niet meer waarom of hoe – de totale overgave aan de geliefde – en dan maar alsnog – hier beschreven. ja zo moet po\u00ebzie OOK zijn.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
uitgeteld
<\/strong>
mama 
het eerste woord

papa 
het tweede woord 

jij  
het derde woord

wij 
het vierde woord

ik
het laatste woord



anke labrie 
23-11-2024

inderdaad een beetje wrang werken de woorden wel – ik schrik er een beetje van. aan de andere kant het leven zelden zo kort en zo krachtig samengevat gezien en gelezen. ja als uit moet leggen hoe je po\u00ebzie moet schrijven dan is dit een prachtig illustratief gedicht. eigenlijk is dit zo een gedicht dat alle andere gedichten overbodig maakt. prachtige titel ook.

<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

KLEINE UURTJES<\/strong>

Des winters, ’s avonds: even om
en geen met wie ik praten kon
dan rijtjes huizen, naast mijn loop,
waar sneeuw haast tegen vensters kroop.

Ik dacht aan wie daarachter school–
in antwoord klonk er een viool,
ik zag (door schaars vitrage heen)
gezichten, mensen, niet alleen.

Ik had gezelschap op mijn tocht
tot ik vergeefs naar huizen zocht
en omkeerde, met spijt in ’t hart:
ik zag geen ramen dan diepzwart.

En in de sneeuw knerpte mijn tred,
die stoorde wie reeds sliep in bed
als harde vloeken, toen jij ging,
om tien uur al herinnering.


***[D.B.]
lieve ongeziene held hoe eenzaam je door de straten gaat – we staan allemaal voor je op – je kwetsbare teksten – ik kan alleen maar zeggen dat ik je woorden een voor een op me leg en me aan je verwarm. en nee ik ga niet. een prachtige ditmar bakker. de pijn tot aan  de bron gebracht. wat is dat vandaag met al die prachtige inzendingen.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
waarde collega dichter ACG – zaterdagmiddag  in Hengelo in de stadsschouwburg te aldaar nog de hand geschud – bij die prachtige expo van Lynne Greenaway – en nu dan hier in de wedstrijd die geen wedstrijd is – de bijdrage zeer welkom – een klein maar zeer fijn kleinood – ja zo het kan vergaan met een dichter – mooi de woorden even laten inwerken en dan de liefde proeven. het binnenste open vouwen. mooi!
 <\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
    \n
  • ACG Vianen – over de dichter bij de bron<\/li>\n\n\n\n
  • Anke Labie – telt<\/li>\n\n\n\n
  • Cartouche – nooit dichter bij de bron dan dit ene ogenblik<\/li>\n\n\n\n
  • Erika de Stercke – jouw hand op mijn schouder <\/li>\n\n\n\n
  • Ditmar Bakker – in antwoord klonk er een viool,….<\/li>\n\n\n\n
  • Rik van Boeckel – de toekomst is een wereld van gedachten<\/li>\n\n\n\n
  • Frans Terken – Terug naar de bron bij de brug<\/li>\n<\/ul>\n\n\n\n
    \n