{"id":30631,"date":"2025-02-28T00:15:00","date_gmt":"2025-02-27T23:15:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=30631"},"modified":"2025-02-23T21:31:56","modified_gmt":"2025-02-23T20:31:56","slug":"afscheidsrede-bij-de-dood-van-gerdin-linthorst-uitgesproken-door-arie-van-egmond-op-21-2-2025","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2025\/02\/28\/afscheidsrede-bij-de-dood-van-gerdin-linthorst-uitgesproken-door-arie-van-egmond-op-21-2-2025\/","title":{"rendered":"Afscheidsrede bij de dood van Gerdin Linthorst uitgesproken door Arie van Egmond op 21-2-2025"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

Gerdinneringen\u00a0<\/strong>

Zestien jaar lang waren Gerdin (Din<\/em>) en ik Bos-en-Lommer\/BoLo<\/em>-maatjes. Vanaf zeker moment\u00a0 kwam ik elke donderdagmiddag bij haar langs met een flesje wit en wat knabbels. Beregezellig\u00a0 altijd op \u2018Din d\u2019r dag donderdag\u2019, \u2018Dins dag donderdag\u2019. Ja, jongleren met taal ging ons altijd\u00a0 goed af. Haar invallen, op papier gezet, noemde ze bijvoorbeeld \u2018Gerdingetjes\u2019. Iedereen\u00a0 afroddelen was een vast borrelonderdeel. Klagen over (stadsa)sociale verwikkelingen. Over\u00a0 enge buur- en verbouwlui, waarin zij mij overtrof. Haar weirde, luidruchtige bovenbuurvouw,\u00a0 de \u2018Stamppot\u2019, (die wel na een persoonlijke verbouwing veel beter in zijn <\/em>vel bleek te zitten,\u00a0 iedereen blij). Over die andere, eeuwigdurende verbouwing ging het, een hel voor Gerdin, in\u00a0 de hoofdrol de communicatief ijskonijnig door stof en gruis hooghakkende verbouwregelmuts Truus de Mier (Mier Tuut<\/em>). BoLo-brede ergernissen wierp ze tussen de glazen Vinho Verde, van\u00a0 vol betegelde tuinen en expats tot bakfietsenterreur. Ook lieve dingen. Din het vogelvrouwtje.\u00a0 Het grote balkon was een paradijs voor haar gevederde vrindjes. Net op tijd heb ik haar\u00a0 vierpoter Appie nog mee mogen maken, de zieke kat die ze tegen de klippen op, schier tot de\u00a0 bedelstaf gerakend maar bleef oplappen. De oplapjeskat. Oplap-Ap.\u00a0
Een enkele keer vroeg zij op zo\u2019n knusse Dinderdag, het onderwerp levenseinde steeds minder\u00a0 mijdend, of ik bij haar afscheid zou willen spreken. Ik dorst er niet aan te denken, maar\u00a0 beloofde het natuurlijk. Wel, het is zover. Ik ben al begonnen en kan uiteraard niet voor een\u00a0 anderspreken. Het is vooral Din en een beetje ik. Als rode draad met subtitel: \u2018het goede leven – een streven<\/em>\u2019. Tot steun was mijn digi geordende tekst-en-beeld-\u2018aerchief\u2019. (Din noemde me\u00a0
trouwens Aro of Ro. Mensen die haar dierbaar waren gaf ze andere namen, die alleen zij mocht\u00a0 bezigen. Je hoorde er dan bij, deed ertoe.) De foto\u2019s fristen veel \u2018Gerdinneringen\u2019 op (deze woordspeling had ze ook vast gewaardeerd), toen ik vorige week door de jaren struinde.\u00a0

Ik leerde haar vanaf \u201903 op het Amsterdamse Gouwe Ouwe Koor kennen, het AGOK. De\u00a0 Plantage. Toen we BoLo-buurtgenoten waren, ging het los. We woonden plots vlak bij elkaar.\u00a0 In \u201906, het jaar van mijn verhuizing naar de Solebaystraat, waren we meer dan kennissen. Ik\u00a0 mocht het vroegere bed van Bonne komen ophalen. Met een extra koorkracht zeulde ik het\u00a0 gedemonteerd in etappes door de Admiraal de Ruijter- en BoLo-weg en liefst 61 traptreden\u00a0 op. Toch niet zo erg als die piano van Laurel & Hardy, het duo dat weleens passeerde. Eenmaal durfde ook Din de trappen te beklimmen, voor mijn 50e <\/sup>verjaardag. Wanneer zij het koor\u00a0 verliet \u2013 (mede) vanwege een botsing en plein koorpubliek met een minstens zo aanwezige\u00a0 tenor \u2013 weet ik niet meer, maar de foto\u2019s zeggen dat het in \u201811 echt voor ons begon te bruisen,\u00a0 ook buitenshuis. Allesis goed op te hangen aan Din-gerelateerde begrippen die school hebben\u00a0 gemaakt en aan verschillende clubjes waarover het gebruis overzichtelijk kon verdeeld.\u00a0

Zo was daar eerst fietsclub de Amsterdamsche V\u00e9locip\u00e8de Vereeniging (AVV) De Trappers<\/em><\/strong>.\u00a0 Met Gerdin en andere (ex-)koorleden ging ik naar Spaarndam, door Landelijk Noord, langs De\u00a0 Zaan (\u2018Ge-Zaanlijk opfietsen\u2019). Prima te betrappen, het tevredenstellen van de inwendige mens ook ingecalculeerd. Ik gidste, was de BV (\u2018beller-verteller\u2019) met wat weetjes over de plaatsen\u00a0 waar ik ons liet halthouden en aanverwante zaken. Leuke tijden, vooral door Dins\u00a0 aanwezigheid. Zij had met haar kennis veel toe te voegen, bijvoorbeeld over de tram met de\u00a0 koplampogen, de Kikker, en de Blauwe Tram, die ook door de Admiraal de Ruijter ging,\u00a0 helemaal naar Zandvoort. Wisten wij. Of nog niet. Maar zij kende de details. Die waren haar\u00a0 kracht. Haar vroege herinneringen waren helemaal raak.

In die tijd begon ook het begrip datsja <\/em><\/strong>opgeld te doen: Gerdins eh\u2026 woonwagen op een\u00a0 volkstuinencomplex aan de Westeinderplassen. De ergerlijke tuintokkies <\/em><\/strong>verderop bracht zij\u00a0 steevast ter sprake met hilarische imitaties van het gajes, hun uitlatingen en het accent. In \u201811\u00a0 vierde ze op de dats <\/em>haar 65e <\/sup>verjaardag uitgebreid. Ik trof er meer vrienden, ook familie voor\u00a0 het eerst. Met dichter P. en partner (wij vier gingen ons Tafeltje 4 <\/em><\/strong>noemen, naar een tafel in\u00a0 dichterscaf\u00e9 Eijlders) hebben we ook datsja<\/em>-dagen gehad en zijn we aan de plassen uit eten\u00a0 geweest. E\u00e9n ge\u00ebnsceneerde kiek, juni \u201917, is klassiek: Din trekt op die stormachtige dag met\u00a0 moeite dichter en probleemwolf P. (\u2018Pomski\u2019 voor haar: hij hoorde erbij) uit het\u00a0 schuimkopgolvende Westeinder nat op de bekeide oever. Over bruisen gesproken: die\u00a0 dichterszondagen van Eijlders! Din raakte zelfs bekend als \u2018de koningin van Eijlders\u2019, al werd ze\u00a0 net zo makkelijk als t\u00e9 aanwezig onttroond en op haar oorspronkelijke plaats ge\u2026 ge-\u2018ssst!\u2019\u00a0\u00a0
Ok\u00e9, het was na welk samenzijn dan ook ondenkbaar dat men zich haar aanwezigheid niet\u00a0 herinnerde. Maar ja, Gerdin h\u00e8? En er waren al genoeg muurbloemachtigen.\u00a0

Dan de jaarwisselingsfeestjes op de Admi, <\/em><\/strong>zoals zij haar woning afkortte. Want van afko\u2019s hield ook zij tot in het absurde. Op oudejaarsavond \u201911 ontving zij koorlieden, onder wie de twee zgn. \u2019hoeden\u2019, die tevens stamgasten van genoemd caf\u00e9 waren. De Admi<\/em>-nieuwjaarsborrel van\u00a0 \u201919, met woord- en beeldkunstenaars, is ook niet onopgemerkt gebleven. Ik had een giga pan\u00a0 erwtensoep meegenomen. Of het voor een weeshuis was. Een snerthoeveelheid kwakte direct\u00a0 feestelijk op haar tapijt. Het schoonmaakwerk van de \u2018poetsclub\u2019 is gekiekt. Op film staat wat\u00a0 Gerdin op haar praatbank als een soort gesproken column in de kring wierp over de vreemde,\u00a0 caleidoscopische levensvormen van kunstenaarskolonie Ruigoord. Flink boven het theewater\u00a0 was er nog afsluitende samenzang: het lied \u2018Pleinvrees\u2019 op de melodie van My way.\u00a0

Het basisteam van Tafeltje 4 <\/em>ging ook in Amsterdam uit eten. Sinds \u201815 of zo. Het dichtersdagje\u00a0 Texel, januari \u201820, caf\u00e9 De Kastanjeboom, was helemaal uitwaaien. Vlak voor corona. Ze genoot. In iets andere samenstelling vierde het Tafeltje het zgn. ont-Smeetsingsdiner<\/em>, <\/strong>maart\u00a0 \u201916 (thema: Mart Smeets moest onschadelijk gemaakt worden, geintje uiteraard, afrekening\u00a0 in het horecacircuit). De BoLo-tent Van de Buurt<\/em>, bij de Rijpgracht, bleek met de dure \u00e9n karig\u00a0 geschonken borrel pedanter dan de naam deed verwachten. De chef die de borrelkarigheid\u00a0 persoonlijk aan tafel kwam verdedigen is ons bijgebleven. Ook de Smeetsige kretologie. \u2018Nou\u00a0 ga ik iets heel geks eten\u2019. \u2018En dan krijg je die rekening en dan huil je wat\u2026 en dan?\u2019\u00a0

Nog een borrelclubje. De HELL-posse<\/em><\/strong>, een afko met de achternaaminitialen van de vier betrokken (ex)koorleden, onder wie de bas die Gerdin als enige \u2018Lodewijk\u2019 noemde. Precies,\u00a0 ook hij deed er bovengemiddeld toe. We spraken af op het terras van Podium Moza\u00efek op de\u00a0 BoLoweg. Of binnen. Maar het was vooral met haar alleen dat ik bij \u2018t Podium Moza\u00efek wat\u00a0 ging drinken. Een pnibi<\/em><\/strong>! <\/em>Haar mooiste afko: een Pni\u00eblbiertje, naar de kerk die ooit in dat\u00a0 volksmondige \u2018theelichtje\u2019 gevestigd was. En och, het Nederlands Blazers Ensemble! Ze nam\u00a0 me vaak mee naar een NBE-concert in de bovenzaal. E\u00e9n keer was het buiten. Gratis voor\u00a0 buurtbewoners. Goed geregeld. We borrelden en bitterden ook in het soms iets t\u00e9 Mokumse\u00a0 caf\u00e9 \u2019t Binnepretje (zonder tusse-N), afko: \u2019t Bip. <\/em><\/strong>Nee, het leven was niet altijd zo slecht.\u00a0

Genoemd mag zeker de presentatie van haar autobiografie, gelijk met de viering van haar 75e<\/sup> verjaardag op buurtboerderij \u2018Ons Genoegen\u2019, Westerpark. Minder fraai \u2013 maar het dient\u00a0 gezegd \u2013 was onze brouillage daarna vanwege, zeg maar, een \u2018kritiek geval\u2019. We botsten ten\u00a0 tweeden male (eerder iets met een column waarmee ik haar, vond zij, het gras voor de voeten\u00a0
wegmaaide). Mensen hebben soms een gebruiksaanwijzing (sprak hij die gast in de spiegel op\u00a0 strenge toon toe), naar zichzelf of een ander toe vertaald. Gerdin had dit vast wrakkig\u00a0 geformuleerd gevonden, en dat is het ook. Maar we bleven niet \u2018uit elkaar gebrouilleerd\u2019, nee,\u00a0 we kwamen steeds als nog dikkere maatjes dan we waren terug.\u00a0\u00a0

De laatste jaren vond ik de mooiste. We zijn terug bij de Admi<\/em>-dinderdagen. <\/em><\/strong>Ik hing aan haar\u00a0 lippen. De belezenheid, literatuur, po\u00ebzie, het rijke filmartistieke verleden. Gerdin was\u00a0 opgeleid in scenario en regie aan de Nederlandse Filmacademie, was o.a. filmrecensent van\u00a0 De Volkskrant, heeft boeken over film op haar naam staan. Haar vriendschappen en vroegere\u00a0 contacten met grootheden uit die milieus maakten indruk. Guus Luijters, Willy Lindwer,\u00a0 Monique van de Ven, Kitty Courbois, en vele anderen. Ze ontmoette in Knokke zelfs Fluxus kunstenares Yoko Ono, toen die nog niet eens aan die Beatle hing. Ze was ook vrijgevig, schonk\u00a0
me o.a. boeken van genoemde Guus Luijters en Ton Heijdra\u2019s geschiedenis van Amsterdam West. O, Hans van Sweeden! Als tiener heeft ze zelfs die charismatische componist\/acteur gekend. Da Costakade. Hans, door Louis van Gasteren nog gefilmdocumenteerd. Verhalen!\u00a0

De laatste jaren, toen ze almaar minder mobiel werd, waren voor haar als steeds kortademiger\u00a0 \u2018longlijer\u2019 zwaar. Naar de keuken gaan was al bijna niet te doen. De lunchvoorstellingen op\u00a0 woensdagen van \u2013 last but surely not least \u2013 de volle Bellevueclub <\/em><\/strong>trok ze al lang niet meer.\u00a0 Maar we appten dagelijks, ook als ik aan de stadswandel was. (Ze hield ook helemaal niet van\u00a0 telefoneren, zei ze. Om haar stem te kunnen horen moest je haar z\u00ed\u00e9n.) Ik verzond foto\u2019s, om\u00a0 de tig meter gestopt. Kwam er eindelijk achter w\u00e1\u00e1r op de Nieuwezijdsze in haar wildere jaren\u00a0 precies had gewoond. Bij de Sint Luci\u00ebnsteeg. Juist, dat blok waar je omheen kon lopen! Wow.\u00a0 Ze sprak er vol melancholie over. De cartoons van Kama, Fokke en Sukke, Hein de Kort en meer:\u00a0 elke dag. Ook het steeds schokkender wereldnieuws kwam voorbij. \u2018Compleet mislukt project,\u00a0 die mensheid,\u2019 zoiets zei ze dan. \u2018Schrappen die boel. Laat er alsjeblieft zo snel mogelijk een\u00a0 meteoriet inslaan. Bij de dino\u2019s is het ook gelukt.\u2019\u00a0

Din is vorig jaar april nog per scootmobiel (\u2018slakmobiel\u2019) helemaal naar de Rustenburgerstraat komen tuffen, nabij de Amstel, waar ik sinds eind \u201922 woon. Het ronden van de Krommert was\u00a0 even traffic-tricky, verzuchtte ze. Ik viel achterover van verbazing. De hele Stadhouderskade\u00a0 af! Maar nu geen 61, maar 16 traptreden beklommen. Dat scheelde. Vinootje \u2013 eentje maar!\u00a0 ze moest nog terug! \u2013 en hapjes op m\u2019n zonnige balkonnetje, de kat aaibaar erbij. Dappere\u00a0 Dodo Din. We hebben in \u201924 nog getwee op het IJ-kantineterras bij NDSM gezeten. Net zo\u00a0 mooi. Het terras van WesterVilla met de Blommen, ook fijn! Wat memorabele zonnige Admi<\/em>\u00a0
balkonsessies, haar gouden vriendin de beeldend kunstenaar Hennie erbij, verjaars-Juttertje,\u00a0 ach, zo gezellig. Het bruiste tot het gaatje.\u00a0

Vorige week stokte de chat. Lieve Din, ik zal je blijven missen. Aan je blijven denken. Dankjewel voor de vriendschap. Dear Din, Dinnelijn, Dinnelijneke, Dinnelijnekewitwijneke.\u00a0


Je Ro<\/em>, 21 februari 2025<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t