{"id":30715,"date":"2025-03-08T07:38:31","date_gmt":"2025-03-08T06:38:31","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=30715"},"modified":"2025-03-09T10:31:55","modified_gmt":"2025-03-09T09:31:55","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ach-ja-in-elke-familie-is-wel-wat-trofee-op-pomgedichten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2025\/03\/08\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ach-ja-in-elke-familie-is-wel-wat-trofee-op-pomgedichten\/","title":{"rendered":"Pieter Stroop van Renen wint de enige echte virtuele – ach ja in elke familie is wel wat – trofee op pomgedichten – Rob Mientjes zilver."},"content":{"rendered":"\n

de familie zoals je de familie wil hebben – met mopperende oma – het dorp van sonneveld – het kerkplein – de omes – dank aan alle dichters die instuurden – zodat wij lezers wisten niet alleen te staan in onze families – het lief en het gedeelde leed – in elke familie is wel wat – ook in de familie hazes hahaha – kijk die kunnen er echt wat van – hier ter side – hebben we Pieter Stroop van Renen die ons meeneemt op de vroege zondagochtend naar een heerlijk samenzijn – GOUD! en van harte. zilver voor Rob Mientjes die de meer eenzame andere kant van de zo gezellige medaille belicht.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>


Op de ochtend van het afscheid
Klinkt familie weer als nieuw.

Een oom plet vliegen met de hand.
Oma moppert,
Er valt eten op haar jurk.

Het is carnaval,
In Zaal Doggen drinkt men
Koffie na de dienst.

De slingers mochten
Blijven hangen maar het
Trekt apart publiek:
Een polonaise roept zich joelend
Door de deur.

Dan eten we de cake maar smakkend op.
We hebben onze plicht gedaan.

\u2018Dag\u2019 zegt tante snel.
Een dialect dat ik
Nog steeds
Niet kan verstaan.


Pieter Stroop van Renen

Pieter neemt ons mee naar een aanstekelijk dorpstafereel van weleer en wellicht in sommige streken van ons lage landje nog steeds actueel – onderschat ons eigen kerkrade niet haha – slingers, polonaise, de dienst en de diverse familieleden die aan elkaar lijden. die prachtig mopperende oma – ja hoor het is weer zover – de fris gewassen oude zondagse jurruk weer onder de vlekken. in zaal Doggen kunnen ze er over meepraten. begraven naast de kerk, verplichte koffie en slappe cake, de remmen los met carnaval – het kan ze niets schelen – levend, hazes of in de kist – iedereen komt aan de beurt.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

Familiair<\/strong>

Enig kind
spurt door leven
moederziel alleen
in waan van
groot gezin


iedereen is lief
dat staat centraal 
in eenzaam zijn
plaatsvervangend
alle schaamte


lachen huilen
doen we samen
niemand die het ziet
stilletjes van binnen
met familiair


wie ben ik
omdat hij was
overvloedig bang
met gordijnen dicht
in controledwang

Rob Mientjes


een aparte mientjes – een aparte benadering van het thema –  van binnen uit – het familiethema te lijf gegaan en de gevolgen – ja daar word je later dichter van.  de pijn en het eenzaam zijn komen wel binnen.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
    \n
  • Rik van Boeckel – Opa en mamma Sumatra<\/li>\n\n\n\n
  • Frans Terken – valse geluiden <\/li>\n\n\n\n
  • Max Lerou – ik blijf altijd nog haar kind<\/li>\n\n\n\n
  • Pieter Stroop van Renen – Oma moppert,<\/li>\n\n\n\n
  • Luk Paard – elke keer dat feest<\/li>\n\n\n\n
  • Anke Labrie – in vaders luie stoel<\/li>\n\n\n\n
  • Rob Mientjes – enig kind<\/li>\n<\/ul>\n\n\n\n
    \n