{"id":30818,"date":"2025-03-20T06:59:50","date_gmt":"2025-03-20T05:59:50","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=30818"},"modified":"2025-03-20T07:00:37","modified_gmt":"2025-03-20T06:00:37","slug":"von-solo-every-artist-is-a-cannibal-every-poet-is-a-thief","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2025\/03\/20\/von-solo-every-artist-is-a-cannibal-every-poet-is-a-thief\/","title":{"rendered":"VON SOLO: \u2018Every artist is a cannibal. Every poet is a thief\u2019"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

\u2018Every artist is a cannibal. Every poet is a thief\u2019<\/strong>

Soms gebeurt het, dat je aangesproken wordt op wat je geschreven hebt. Ik bedoel dan niet de duimpjes omhoog, de vleiende commentaren of het gevoel van medeleven. Ik doel op het rauwe gevoel, dat iemand met je deelt, die zich op zijn ziel getrapt voelt. Niet digitaal, maar gewoon in je gezicht. Boosheid. Dat zijn de momenten, dat je ineens met je geest vanachter je denkbeeldige schrijftafel wordt gerukt. Je wordt even terug op je plek gezet. Je wordt je ervan gewaar, dat je in een echte wereld leeft, met echte mensen met echte gevoelens. Niet \u00e9\u00e9n of andere optische illusie of virtuele realiteit, waar alles maar moet kunnen. Dat overkwam me afgelopen weekend.

Als ik schrijf, probeer ik dat altijd zo zorgvuldig en waarachtig te doen. Dat is een stukje beroepseer, dat je opbouwt als je al meer dan tien jaar elke week een verhaaltje produceert. Liefde voor het ambacht. En toch zijn er periodes, dat het niet zo lekker gaat. Je zoekt dan naarstig naar inspiratie en grijpt elke strohalm aan om nog een goed verhaal over te schrijven. En in dat wanhopige proces kun je soms vergeten, dat er regels zijn, die je jezelf hebt opgelegd, waar je je aan moet houden, wil je het goed doen.

Naar mijn mening, mag iedereen denken wat hij of zij wil. Verder mag iedereen schrijven of uiten wat hij of zij wil, maar moet dan wel bereid zijn de causale gevolgen van dat schrijven of delen te dragen. Je kan mensen niet per definitie ongestraft beledigen of kwetsen en dan denken, dat er geen reactie komt. Dat is de andere kant van de medaille van vrije meningsuiting. Over de rug van anderen tot meerdere eer en glorie van jezelf iets schrijven, kan wel, maar wees dan wel zo sportief geen \u2018echte mensen\u2019 te slachtofferen hiervoor.

Onlangs maakte ik deze fout wel. Hier ben ik netjes en stevig verbaal voor op mijn plek gezet en heb mijn gemeende excuses gemaakt. Het betreffende verhaal heb ik meteen daarna verwijderd. Niet dat het als verhaal slecht was, maar wel omdat ik er iemand persoonlijk mee geraakt had en zonder ruggenspraak veronderstellingen over deze persoon had gepubliceerd, die waarschijnlijk niet eens niet kloppen. Het leert je weer hoe klein je eigenlijk bent en hoe echt het leven is ten opzichte van wat je schrijft. Schrijven zegt altijd het meest over jezelf. 

\u2018The Fly\u2019, U2, 1991, https:\/\/youtu.be\/5HDPenYIPtg?feature=shared<\/a><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

VON SOLO<\/strong>
DICHTER, COLUMNIST, \u00a0PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van\u00a0VON SOLO\u00a0op www.vonsolo.nl<\/a>
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl<\/p>\n\r\n\t\t