{"id":31308,"date":"2025-05-16T07:44:57","date_gmt":"2025-05-16T05:44:57","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=31308"},"modified":"2025-05-16T07:44:57","modified_gmt":"2025-05-16T05:44:57","slug":"ditmar-bakker-februari-2025-i-m-gerdin-linthorst","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2025\/05\/16\/ditmar-bakker-februari-2025-i-m-gerdin-linthorst\/","title":{"rendered":"Ditmar Bakker februari 2025 – I.M. Gerdin Linthorst"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

Ditmar februari 2025: ‘We hadden elkaar al een jaar niets meer bericht, maar afgelopen Kerst was er een kort contactmoment. Ze bedankte me voor een “troostrijk vers”. Het is vreselijk te horen, dat ze weg is, Pom. Sterkte aan de familie, sterkte aan de lezer en sterkte aan jou.
\u00a0 Wel geeft het de pas Gerdin hier het laatste woord te laten, zoals zij volgens mij gewend was, want er was toch iets wat haar nog meer beviel dan de twee genoemde boeken, en dat was “een versje dat ik schreef voor mijn zoon toen hij klein was”.
\u00a0 Hier volgt het in zijn genoeglijke grandeur. Ze zei dat ze een zwak had voor dat vers, net als voor haar zoon. En dag, Gerdin–je was een vriendin.’



Jungle<\/strong>


Wat doet het kind
dat de wolven hoort huilen
in het donker en
de maan niet vindt.
Hij baant zich een pad
kapt de lianen
slaat de ogen op en
herkent een vogelvlucht.


Ouder dan toen
denkt hij zich een bloem
in het mos, een vlinder
in de nevel,
kerft zich een
hart in het hout
en vindt een huis
in het woud
dat rondom hem woedt.

***[G.L]<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t