![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/05\/IMG_9128.jpg\")
<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\nik geloof dat we de wedstrijd wel kunnen afsluiten – grote dank aan de singersongwriter Maarten Bogaers voor de inspiratie – wensen we dichter en vaste inzender Anke Labrie een goed herstel toe na haar val en operatie – de zanger zong: \u2018geef me iets om op te hopen\u2026 in deze rimram van de tijd\u2019 – <\/strong>en zo leverde de zondagochtendwedstrijd prachtige teksten op – als dat maar niet heel veel ere metaal wordt. we lazen en kwamen van dantes hel bij Cartouche tot in de kraamkamer van Vera van der Horst – de commentaren onder de gedichten –<\/p>\n\n\n\n en dan leerden we nog een paar morbide rijtjes uit het hoofd – haha – in de leerschool van de dichters Lerou en Jongejan. noem ik zo maar ineens de vier winnaars van ere metaal – eervolle vermelding natuurlijk voor MartinB: een dichter die ik nooit niet kan vermelden. nu de volgorde nog. Vera vdH goud! tegen zoveel vrouw kan een mannelijk jurylid niet op. Max Lerou en Vera J en Cartouche zilver – van harte winnaars – dank aan de dichters die inzonden. hoe maak je een traumatisch bezoek aan de supermarkt toch nog mooi – bezoek en neem plaats op deze zondagochtend in de rij op pomgedichten.<\/p>\n\n\n<\/a>
Geef ons iets<\/strong>
Geef ons iets dat door muren slaat,
als regen door stof \u2014
een woord groter dan troost,
dat niet sust maar wakker maakt.
Geen wens of vergezicht,
maar kracht die tilt,
de stoelen verschuift,
de ramen opent.
Laat het komen zoals stormen:
ongevraagd, eerlijk, niet te houden \u2014
iets dat weigert te zwijgen
wanneer alles zich sluit.
Dat zegt: hier, dit is de dag
waarop het oude breekt,
en wat daarna komt is van ons.
Geen kleine dingen meer,
geen teken in het zand,
maar vuur dat overeind blijft
in de regen.
Iets om op te hopen.
Vera van der Horst
tsja hier laat de dichteres met een soort moederlijke oerkracht de woorden van hoop geboren worden. je staat er als lezer bij en je kan wel meepuffen maar je weet dat je het niet haalt bij de oerkrachten die dichteres in haar woorden weet te leggen.
Hier wordt gestormd, geschreeuwd, gebroken, gevuurd, geleefd, gebaard.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n<\/a>
hoop nog voor de deadline
een gedicht te schrijven
maar waar is die supermarkt
sta tenslotte
voorgebakken woorden
blikje zinnen
hijgend in de lange rij
denk mijn god
waar ben ik aan begonnen
moet een tweede leven
Vera Jongejan
Dichter\/ik persoon in het gedicht maakt onderscheid tussen haar eerste leven en haar tweede leven – de deadline als markeringspunt – haha mooi gevonden! – snel nog even een dichie voor de deadline in het nu – maar deze rij van dichters en gedichten is voor haar niet meer te harden – doet de hoop op een volgend leven groeien.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n<\/a>
ervoor staan
<\/strong>
de hele wereld op handbreedte
witbrood en spelen voor wie niet
weet te delen, virtueel alleen nog
in de rij wil, voor de dolle dwaze dagen
van hetzelfde meer en meer – en afstand
van het werkelijke, erzijn, het geloof in
de liefde, die je tenietgedaan ziet als
vroeg avond je voor de spiegel staat
naarstig je rust te begeven verlangt
in dit bed, vergeven van fiolen
nog even een paar regels
-eens geciteerd door vader-
leest: * \u201clasciate ogne speranza
voi ch\u2019\u00edntrate\u201d- het in je hoofd blijft
schreeuwen, nee in godsnaam nee
ontneem me niet de hoop
dat het echt nog niet te laat is
om een stukgevroren paradijs
als droom te doen ontdooien
dat het morgen ooit
24-05-2025 \/ Cartouche
{* ‘gij die hier binnentreedt, late elke hoop varen’
Dante’s Inferno, uit de Divina Commedia }<\/em>
het moderne leven – de jumbo, AH, de hel!<\/strong> de droom, de hoop prachtig verwoord, de dramatisch kern van het gedicht oplopend van strofe naar strofe naar de laatste. over de eerste strofe zouden we kunnen twisten. of de moderne mobiele wereld wel het gedicht moet worden ingehaald bij een beeld van een persoon die nogal alleen de avond en de nacht in gaat met enkel in het hoofd bij elkaar geschreeuwde maar in wezen verstilde existenti\u00eble hoop op een samen zijn.
<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n