{"id":31654,"date":"2025-06-27T21:29:41","date_gmt":"2025-06-27T19:29:41","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=31654"},"modified":"2025-06-29T06:04:45","modified_gmt":"2025-06-29T04:04:45","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-je-weet-het-maar-nooit-trofee-op-pomgedichten-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2025\/06\/27\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-je-weet-het-maar-nooit-trofee-op-pomgedichten-nl\/","title":{"rendered":"Elbert Gonggrijp wint de enige echte virtuele – je weet het maar nooit – trofee op pomgedichten.nl – Cartouche zilver en Vera vander Horst brons"},"content":{"rendered":"\n

ach we weten het eigenlijk al – al weet je het maar nooit – maar vandaag wel – de commentaren onder de gedichten kunnen maar tot een uitkomst leiden – dank aan alle dichters die inzonden – het goud deze week is GONGGRIJPGOUD, het zilver is voor Cartouche en het brons voor Vera van der Horst. van harte gefeliciteerd – de ongekende onnavolgbare melancholie van gonggrijp stijgt boven alles uit, de ongekende eerst drie strofen van Cartouche in een tot dusver ongekend gedicht reikt tot en met het zilver – en de ongekende lieve eenvoud biedt eindhoven en die prachtige dichteres daar – die van der horst brons.<\/strong> geniet de woorden, de regels, het buitengewone.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>

MISSCHIEN KOMT HET WEER TERUG<\/strong>

Ik had je met alles willen vergelijken \u2013 dit lieflijke, maar oud
geworden landschap, een terugkeer naar een plek die nooit
de mijne zou kunnen zijn \u2013 nu, na al die jaren, nog voor ik
je kon vergeten, toen ik jou wilde ontmoeten, je nog niet
werkelijk kende \u2013 de wind door je haren.\u00a0

Een blos op je gezicht. Waar ben je toch vandaan gekomen,
had ik aan jou dan niet genoeg, moest ik maar weer de moed
verzamelen om het mij dikwijls af te vragen \u2013 de zon scheen
door de bladeren, wij zaten aan deze tafel, daar waar wij
zojuist aangenaam vertoefden.

En ik wist je zeker toen ik langs je heen
keek, gevangen door het minst geringe
detail dat ik zoal opmerkte \u2013\u00a0

Elbert Gonggrijp,
Espe,
donderdag 22 mei 2025

heel soms treden dichters uit zichzelf en stijgen ze tot onnavolgbare\u00a0 hoogte boven zichzelf uit. die hartstochtelijke melancholie in de eerste strofe \u00a0brengt me bijna aan het huilen – hoe geef je dit schilderij een naam – zoals elbert dit schilderij een naam geeft in de eerste regel: \u2018Ik had je met alles willen vergelijken\u2019. een wonderlijk mooi gedicht volgt na die eerste regel – en we weten als lezer dat het nooit meer zal terug komen – dat landschap, die tafel, die plek toen daar met haar die nooit de zijne heeft kunnen worden. prachtig.<\/strong>





<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

Weerklank<\/strong>
\u00a0
In de stilte van je ogen
spiegelt de glans, de gloed
van nooit vermoede dromen
lieflijk verre oorden – ongebaande
paden en nog onverrichte daden
\u00a0
In de stilte van je ogen
verstommen de holle klanken
van praatjesmakers en hun klonen
de duizend duisternissen
van levend doden
\u00a0
in de stilte van jouw ogen
waarvoor woorden moeten wijken
houdt de slinger zijn slagen stil
krimpt tijd tot ruimte in en gaat
een nieuwe wereld open
\u00a0
hierin \u00a0– in deze glinster\u00a0 –
loop ik me te nimmer verloren
vind er plek om in te wonen
de weerklank van een stem
\u00a0
een ongekend gedicht
\u00a0
\u00a0
28-06-2025 \/ Cartouche

heb je het ene wonder (Elbert Gonggrijps gedicht) in po\u00ebzie nog niet gehad of het volgende dient zich aan. de beloftevolle ogen die de dichter hier \u00a0beschrijft met in de eerste strofe de \u2018ongebaande paden en nog onverrichte daden\u2019 van de hoofdpersoon voor de boeg. die ogen waar de \u2018woorden voor moeten wijken\u2019- ja dan geef ik me echt over aan dit ongekende gedicht. Cartouches po\u00ebzie maakt vandaag stil.<\/strong>




<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>


Hij zei dat mieren nooit verdwaalden<\/strong>


je hing ondersteboven
je blond haar raakte het zand
je ogen zo blauw
als de pleister op je knie


wat wist je veel
anderhalf jaar ouder
en als we liepen pakte
je altijd mijn hand


je moeder zei mijn naam
alsof hij bij jou hoorde
dat was ook zo
vele jaren lang


soms denk ik terug
weet niet meer zeker
wanneer je verdween
of ik je verliet


dat voelt wat verdwaald
want we waren zo zeker
we hoefden nooit te zoeken
we waren van elkaar


VERA VAN DER HORST

een kleine lieve liefdesgeschiedenis geworden tot een herinnering – hoe het was is niet meer precies te beschrijven maar er zweven nog genoeg mooie regels rond – de woorden van moeder, en dat ie ondersteboven hing, lief haar hand vasthield, hoe het die twee verging en dat het verging, dat ze van elkaar waren – en zijn – mooi!<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n