{"id":31976,"date":"2025-08-25T07:21:29","date_gmt":"2025-08-25T05:21:29","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=31976"},"modified":"2025-08-25T07:22:20","modified_gmt":"2025-08-25T05:22:20","slug":"peter-berger-en-de-stier-die-doodleuk-de-tuin-aan-het-onderschijten-was","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2025\/08\/25\/peter-berger-en-de-stier-die-doodleuk-de-tuin-aan-het-onderschijten-was\/","title":{"rendered":"Peter Berger en de stier die doodleuk de tuin aan het onderschijten was…"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

Eenmaal in het duister van de gitzwarte nacht heerst hier, afgezien van de talloze op steenharde klei stuiterende eikels, absolute rust. Het stenen bankje ademt nog de zon. Lekker. Dat was vanmiddag wel anders. Dat van die rust. Beestenboel. Ze scharrelen al een paar dagen op en rond het erf. Het donkerbruine zwijn, formaat schaap, en de kameelbruine hen die maatje soepkip ver voorbij is. Het zwijntje, knort er altijd lustig op los maar houdt graag enige afstand. Een metertje minimaal. Het weerhoudt hem er niet van om met enige regelmaat een rits dikke dieppaarse keutels uit te stoten. Af en toe maakt \u00b4ie een uitstapje naar het naastgelegen maisveld om met een vette buit te retourneren.

De kip heeft de merkwaardige eigenschap om op de meest onverwachte momenten op schoot te kruipen en aldaar met beide ogen toe een zacht pokkend geluid te produceren. Binnensmonds. Het heeft iets weg van het kakelen van de talkrijke eekhoorns die hier de takken bevolken. Die twee beesten? Mak als lammetjes behoren ze de buurman van twee huizen terug toe. Hem heb ik echter al enige tijd niet waargenomen, maar dat is niet heel vreemd. In tegenstelling tot zijn beesten lijkt hij enigszins mensenschuw. Tijd hier is traag als stroop.

Gisteren stond er nog een stier op het grasveld rechts van het huis, die, me glazig aanstarend, doodleuk de tuin aan het onderschijten was. Het zal de aankomende herfst zijn: de lust tot ontlasten. Gelukkig lijdt de kip daar niet aan want mijn broek is nog fris. Het is wel vaker gebeurd. Een paar uitgebroken leden van het zwartwitte koevolk hier over de vloer, maar dit was een echte Fransoos met bijbehorende lichte kleur. Hoe heten ze ook weer? Die koebeesten.

Verder, afgezien van een paar reetjes vanochtend langs de bomenrand, valt hier werkelijk geen ene moer te beleven. En dat wil ik graag zo houden. Ik ben ook al een week het erf niet af geweest. De koelkast is goed gevuld en brood heb ik in de ban gedaan. De kilo\u00b4s zijn er afgelopen maanden aangevlogen en het wordt hoog tijd deze weer kwijt te geraken. Laat het schorriemorrie mij maar amuseren. De hele dierentuin.


PETER BERGER<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t