{"id":32775,"date":"2025-12-05T00:24:00","date_gmt":"2025-12-04T23:24:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=32775"},"modified":"2025-12-11T21:50:03","modified_gmt":"2025-12-11T20:50:03","slug":"ina-bot-vleugels-zullen-uit-de-hemel-dalen-witter-dan-licht","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2025\/12\/05\/ina-bot-vleugels-zullen-uit-de-hemel-dalen-witter-dan-licht\/","title":{"rendered":"INA BOT – vleugels zullen uit de hemel dalen – witter dan licht.."},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

pomgedichten eert de komende vrijdagen INA BOT – we laten haar ‘godvergeten talent’ nog even spreken – wij willen haar ‘godvergeten talent’ niet vergeten.<\/p>\n\n\n\n

lies sprak nog een keer over INA BOT. aan het tafeltje viel het stil \u2013 het schreeuwen voorbij:<\/em><\/p>\n\n\n\n

Ina heette ze.<\/em><\/a>
\nIna Bot. <\/em>
\nWe speelden samen poezieliedjes, met Lisan erbij gingen we alle poeziepodia af, op zoek naar nieuwe dichters, we maakten teksten door haar godvergeten talent. We lachten, huilden, een requim, nu<\/em><\/p>\n\n\n\n

Toen ze dood was, na drie pogingen: <\/em>
\naspirines met chocoladepudding, uitgekotst in de vroege ochtend, <\/em>
\nmet vuilniszakken de oven het gas naar haar toe laten stromen, gefabriceerde luchtslang met afplaktape, net op tijd gevonden, <\/em>
\nen toen, de in Frankrijk gewonnen pil die godzijdank het einde voor haar in zicht bracht<\/em><\/p>\n\n\n\n

Ze kon niet meer<\/em><\/p>\n\n\n\n

Ik zie nog de blik in haar ogen toen ze, na de eerste poging, wakker werd en lag in een steriel ziekenhuisbed, zo ontzettend gelaten…<\/em>
Toen ze weg was en verdwenen kwam er een vlinder in mijn huis. Ze dwarrelde om me heen en als ik huilde kwam ze naast me op de muur rustig zitten. Drie dagen lang bleef ze. Toen heb ik haar naar buiten gebracht.<\/em><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/a>

Het gesloten huis
 <\/strong>
Je staat voor het huis
het huis zoals beschreven in de handleiding
je belt aan
je belt nog een keer aan
misschien is de bel stuk
je loopt om het huis
in de ramen zie je slechts jezelf
je klopt aan
je bonkt tot je knokkels bloeden

je zet het op een schreeuwen
is daar iemand, zeg lets…

je schrikt van je eigen stem
je hart blaast zich op
een rode plastic zak
waarvan de houdbaarheidsdatum
allang verlopen is

je weet dit duurt niet lang
je herinnert je

de dood aan het hart
is een prachtdood
vleugels zullen uit de hemel dalen
witter dan licht
zachter dan zwanendons

maar wat te doen
voor de vleugels landen

INA BOT 
Dit gedicht is ge\u00efnspireerd op het gedicht V\u00e4nern van Ad Poppelaars<\/em><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t