{"id":33411,"date":"2026-01-29T06:53:32","date_gmt":"2026-01-29T05:53:32","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=33411"},"modified":"2026-01-29T06:54:30","modified_gmt":"2026-01-29T05:54:30","slug":"von-solo-witte-sporen-begeven-zich-naar-boven-het-centrum-van-rotterdam","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2026\/01\/29\/von-solo-witte-sporen-begeven-zich-naar-boven-het-centrum-van-rotterdam\/","title":{"rendered":"VON SOLO – witte sporen begeven zich naar boven het centrum van Rotterdam"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

De zon schijnt. Ik kijk uit het raam. Ineens zwelt het geluid van het luchtalarm aan. Het is dinsdagmiddag, half twee. Aan de horizon tekenen zich witte strepen af en ik ren naar zolder om het vanuit de slaapkamer van mijn dochter beter te kunnen zien. De witte sporen begeven zich naar boven het centrum van Rotterdam en dan zie ik een flits, gevolgd door een uitbarsting van de zon en het volgende moment word ik met dubbel glas en al naar achter geworpen. Dan wordt alles donker.

Het sluimerde al een tijdje. Stapje voor stapje sloop het kwaad naderbij. Een fenomeen, dat we nooit van zo dichtbij ervaren hadden. Iets, wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Als Europa hadden we er \u2018alles aan gedaan\u2019 om erbuiten te blijven. Om ons niet mee te laten slepen in de honger naar macht en olie van een maniak. Diplomatiek te zoeken naar een oplossing. Maar met terroristen is het slecht onderhandelen. Eerst Groenland. Daarna Groot-Brittanni\u00eb. En maar praten. Onderhandelen. Ratio had ons kunnen behoeden, dachten we toen nog. Op een gegeven moment wordt het toch niet meer gekker?

Regeringen hadden al toegestaan dat er op hun grondgebied geopereerd zou worden om antidemocratische, ongewenst elementen isoleren. Een aanbod, dat je niet afslaat. En eerst verdween er \u00e9\u00e9n iemand. Al gauw gingen verhalen. Iedereen kende intussen wel iemand in de buurt, die weg was gehaald. Het kon niet uitblijven of er werd geprotesteerd. En de regering onderhandelde verder. Tot de eerste aanslag op een agent van de zuiveringsdienst. Dat was op een vrijdag. Het nieuws op Fox was duidelijk.  

Die zaterdag stonden op de Wilhelminapier onze mariniers tegenover hun collega\u2019s uit het nieuwe continent. In het water een vliegdekschip. Hoog uit torenend boven de Cruise terminal. En weer praten. Palaveren. Toestemming uit Den Haag, dat de zeelui aan wal mochten, als toeristen. Maar matrozen zijn ruw volk. Al snel ontaarde het in onlusten. Protesten, waarbij het tot gevechten in de straten kwam. Shoarmazaken en moskee\u00ebn gingen in brand. Homo\u2019s werden zonder pardon in elkaar geslagen. Geen enkele vrouw was nog veilig. In het tumult flitste er een mes. En meer. Het dodental over en weer bedroeg veertig aan de zijde van de stad en vier aan de kant van de indringers. Oproerpolitie en mariniers veegden de straten leeg en alles terug de boot op. 

De volgende dag vertrok het schip. Dat was op zondag. De molen van het nieuws stond niet stil. E\u00e9n dag bleef het stil aan de overkant. Net lang genoeg, voor een geschiedenis om zich te kunnen herhalen. 
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, \u00a0PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van\u00a0VON SOLO\u00a0op www.vonsolo.nl<\/a>
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl\u00a0<\/strong>
<\/p>\n\r\n\t\t