{"id":33995,"date":"2026-04-02T00:05:00","date_gmt":"2026-04-01T22:05:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=33995"},"modified":"2026-04-01T15:12:34","modified_gmt":"2026-04-01T13:12:34","slug":"martinb-vertelt-over-arjen-later-vertelde-hij-over-vrouwen-veel-vrouwen-twee-van-hen-hadden-zichzelf-van-het-leven-beroofd","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2026\/04\/02\/martinb-vertelt-over-arjen-later-vertelde-hij-over-vrouwen-veel-vrouwen-twee-van-hen-hadden-zichzelf-van-het-leven-beroofd\/","title":{"rendered":"MartinB vertelt over Arjen – Later vertelde hij over vrouwen… Veel vrouwen… twee van hen, hadden zichzelf van het leven beroofd.\u00a0"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>


Magnetronkoffie en treinen
<\/strong>

Mijn studio lag recht tegenover het station van Bussum. Elke trein die voorbijreed\u00a0liet de vloer trillen. Niet een beetje. Echt trillen. Het soort trillen waardoor je bord\u00a0
rammelt en je denkt: misschien wil dit gebouw gewoon ergens anders wonen.\u00a0


Boven mij woonde een Marokkaan die de hele dag blowde en gesprekken\u00a0
voerde met zijn kanarie. Geen kleine praatjes. Echte gesprekken.\u00a0
Soms hoorde ik hem lachen en daarna de kanarie terug schelden.\u00a0


Naast mij woonde Arjen. Arjen had staalblauwe ogen en een gezicht dat eruitzag\u00a0
alsof het al een paar levens achter de rug had. Hij was gepensioneerd.\u00a0
Had een\u00a0tijd bij Artsen zonder Grenzen gewerkt. Daarna een caf\u00e9 gehad. En een boot.\u00a0


Zijn kamer was een soort archief van halve plannen. Overal hingen overhemden.\u00a0
Aan deuren, aan stoelen, soms gewoon aan een spijker in de muur. Op kasten\u00a0
en tafels stonden handgeschreven nummers. Waar ze voor waren heb ik nooit begrepen.\u00a0


Arjen rookte zware B-merk shag. Hij had altijd een hele slof liggen. Voor een chaoot\u00a0
zoals ik was dat handig. Als mijn shag weer eens op was, kon ik bij hem lenen.
Hij warmde zijn koffie op in de magnetron en at magnetronrommel.\u00a0
Niet uit overtuiging. Meer omdat koken hem teveel moeite kostte.\u00a0


Als ik had gekookt nodigde ik hem uit. Dan zaten we aan mijn kleine tafel, dronken wijn\u00a0
en keken naar First Dates. Arjen vond de meeste gasten zielloze interviewers.\u00a0
‘Ze luisteren niet eens,’ zei hij dan. Hij kon zich ook enorm opwinden over de politiek.\u00a0
Vanuit mijn kamer hoorde ik hem soms tegen de televisie praten. Niet echt boos.\u00a0
Meer teleurgesteld.\u00a0


We huurden allebei van een man met een lijstenmakerij. ‘Een pfenningvrek,’
noemde Arjen hem. Ik kende dat woord niet. ‘Mooi woord voor mensen die slissen.’


Arjen noemde zichzelf een non-conformist. Dat klonk bij hem niet stoer.\u00a0
Meer als een simpele constatering. Zoals die ene keer dat hij mij om een vuurtje vroeg.\u00a0
Hij stak zijn sjekkie aan en gooide mijn aansteker zo pardoes uit het raam.
\u00a0‘Is toch een wegwerpaansteker.’


Omdat zijn koelkast niet goed sloot had hij een blik bruine bonen tegen de deur gezet.\u00a0
‘Werkt prima.’ Soms vroeg hij of ik medicijnen voor hem wilde halen. Dan schreef hij\u00a0
een briefje voor de dokter dat het goed was. Hij had een opvallend mooi handschrift.
In ruil hielp hij mij met mijn belastingaangifte. Ik was daar een ramp in.\u00a0


Door Arjen leerde ik ook andere muziek kennen. Op een avond zette hij Southern Cross\u00a0
op van Crosby, Stills & Nash. Er zat zee in dat nummer. We dronken veel wijn samen.\u00a0
Arjen schilderde ook. En hij schreef gedichten. Die raakte hij meestal kwijt.\u00a0
Of ze werden gejat, zei hij. In Apeldoorn had iemand ooit een gedicht van hem voorgedragen\u00a0
alsof het van hemzelf was. ‘Serieus?’ zei ik. ‘Dat klinkt als een Bukowski-verhaal.’\u00a0
Arjen glimlachte. ‘Ja,’ zei hij. ‘Alleen schrijf ik beter dan Bukowski.’\u00a0
Hij nam een slok wijn en haalde zijn schouders op.\u00a0


Later vertelde hij over vrouwen. Veel vrouwen. ‘Minstens driehonderd,’ zei hij.\u00a0
Ik knikte. Maar twee van hen, vertelde hij later, hadden zichzelf van het leven beroofd.\u00a0
Daarna zwegen we een tijd.\u00a0


Kort voordat ik naar Spanje vertrok hoorde ik dat Arjen longkanker had.\u00a0
Hij zei het alsof hij het over het weer had. ‘We hebben allemaal een eindhalte.’\u00a0
We dronken nog een glas.


Buiten reed een trein voorbij en de vloer begon weer te trillen.\u00a0
Arjen zat daar met zijn magnetronkoffie, zware shag op tafel en een blik\u00a0
bruine bonen tegen de koelkastdeur. Alsof hij allang wist\u00a0
dat sommige deuren alleen dicht blijven met een blik bruine bonen.


MartinB<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

<\/p>\n\r\n\t\t