![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/ruigoord33.jpg\")
<\/a>en toch ga ik vandaag voor groet, gronggrijp en vlinderman – de namen bijna als in en uit \u00a0het boek Bint van de schrijver Borderwijk. groet, gronggrijp en vlinderman weten als geen ander de teloorgang<\/strong>, de zachte weemoed en het niet te harden verlangen van een gouden glans te voorzien, van harte!<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2025\/02\/PHOTO-2025-02-08-08-41-24-419x1024.jpg\")
<\/a>
er zijn er<\/strong>
er zijn er zoals wij
van toen we honger waren
van toen een vinger aan een hand
dezelfde hand aan een gedicht
waarbij je afdaalt in een warmte
die naar buiten wordt gebracht
als ook naar binnen wordt gericht
er zijn er zoals wij
van toen we dapper waren
van toen we ondanks onze schaamte
onze naam geloofden
dezelfde naam die zonder adem
in en uit ons stroomde
als ook de diepte in verdwaalde
en er zijn er zoals wij
van toen we anders waren
van toen we meer dan van
elk ander van de ander waren
waarbij we elke punt een komma
nooit de zin afmaakten, maar
er zijn er zo als ook er zijn er niet.
Karlijn Groet
ja een mooie van onze groet – zoals we haar kennen – het verlangen in levensfasen getekend in subtiel bijna dromerige taal – je sluit je ogen en dan wordt de taal iets van wij – van wij samen – van wij toen – van wij ooit en van wij niet meer nee nooit meer zo – en ergens blijft het verlangen hangen in wat was – ooit schreef ik ook over verlaten – maar nooit verlaten van wat was – en zo is het<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
<\/a>er zijn er<\/strong>
er zijn er zoals wij
van toen we honger waren
van toen een vinger aan een hand
dezelfde hand aan een gedicht
waarbij je afdaalt in een warmte
die naar buiten wordt gebracht
als ook naar binnen wordt gericht
er zijn er zoals wij
van toen we dapper waren
van toen we ondanks onze schaamte
onze naam geloofden
dezelfde naam die zonder adem
in en uit ons stroomde
als ook de diepte in verdwaalde
en er zijn er zoals wij
van toen we anders waren
van toen we meer dan van
elk ander van de ander waren
waarbij we elke punt een komma
nooit de zin afmaakten, maar
er zijn er zo als ook er zijn er niet.
Karlijn Groet
ja een mooie van onze groet – zoals we haar kennen – het verlangen in levensfasen getekend in subtiel bijna dromerige taal – je sluit je ogen en dan wordt de taal iets van wij – van wij samen – van wij toen – van wij ooit en van wij niet meer nee nooit meer zo – en ergens blijft het verlangen hangen in wat was – ooit schreef ik ook over verlaten – maar nooit verlaten van wat was – en zo is het<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/02\/elbert-gonggrijp-alkmaar.jpg\")
<\/a>
JOPIE HUISMAN<\/strong>
Het zou allemaal anders kunnen gaan, maar de
verroeste fiets met de lekke band, de sleetse
schoenen in de schuur \u2013 waartoe dient dan
het verlies, de tijd met jou mettertijd,
de alledaagse dingen.
De zon komt op, de zon gaat onder, er begint
geen wereld zonder, jij bent mij zo gewoon
en zo vreemd als ik nu. Niet dat ik niet naar
je heb geluisterd, niet naar je heb
omgekeken, weet ik je nooit helemaal zeker \u2013
herinner ik mij jou, nog voor ik het je schreef,
nog voor ik je daadwerkelijk had kunnen
vergeten \u2013 lood om oud ijzer, heimwee
in wording te bestaan \u2013
Elbert Gonggrijp
eigenlijk is het jammer dat het gedicht jopie huisman heet – in wezen lezen we een gedicht vol van liefde en liefdevolle herinnering – de teloorgang zo fraai vastgelegd in de doeken van huisman gewikkeld om de weemoed en het verlangen van de dichter die in po\u00ebzie iets van het volmaakte verlangen naar wat of wie hem lief is weet te benaderen.
<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
<\/a>JOPIE HUISMAN<\/strong>
Het zou allemaal anders kunnen gaan, maar de
verroeste fiets met de lekke band, de sleetse
schoenen in de schuur \u2013 waartoe dient dan
het verlies, de tijd met jou mettertijd,
de alledaagse dingen.
De zon komt op, de zon gaat onder, er begint
geen wereld zonder, jij bent mij zo gewoon
en zo vreemd als ik nu. Niet dat ik niet naar
je heb geluisterd, niet naar je heb
omgekeken, weet ik je nooit helemaal zeker \u2013
herinner ik mij jou, nog voor ik het je schreef,
nog voor ik je daadwerkelijk had kunnen
vergeten \u2013 lood om oud ijzer, heimwee
in wording te bestaan \u2013
Elbert Gonggrijp
eigenlijk is het jammer dat het gedicht jopie huisman heet – in wezen lezen we een gedicht vol van liefde en liefdevolle herinnering – de teloorgang zo fraai vastgelegd in de doeken van huisman gewikkeld om de weemoed en het verlangen van de dichter die in po\u00ebzie iets van het volmaakte verlangen naar wat of wie hem lief is weet te benaderen.
<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/IMG_1496-rotated.jpeg\")
<\/a>Dag Pom
Het pannetje bracht sudder, deed sidder, braakte verlangen, ik stuur je mijn bijdrage, lang geleden dat ik nog eens zo achterom keek, met jeuk en al erbij. Geniet van je paasontbijt, of paasbrunch, we kennen de vroegte van jouw vogel niet, en als ik het goed heb ook alweer tot zeer binnenkort.<\/em>
verlang-man<\/strong><\/em>
het was hem niets te veel<\/em>
uren vol onrustig getokkel<\/em>
met vingers vol eelt<\/em>
van het eindeloos herhalen<\/em>
dat hij daar enkel maar<\/em>
een ode op zijn gitaar voor haar<\/em>
en hij daartussendoor en alleen<\/em>
hengelend naar haar teder g’hoor<\/em>
opdat ze hem weer wenken wou<\/em>
in het weerlicht trekken zou<\/em>
samen sterven in hun donderjacht<\/em>
een nacht, een dag en waarom<\/em>
niet nog een nacht<\/em>
gebald in nano-tijd<\/em>
zo daar zo<\/em>
voorbij<\/em>
nu rest er nog maar<\/em>
dat wat ongrijpbaar<\/em>
zo traag op taal te trekken<\/em>
vlaag op vlaag van onbehaag<\/em>
of anders – en juist om – het behaag<\/em>
van het verlangen<\/em>
naar toen<\/em>
Groet-je
Frans V.
—
http:\/\/vlinderman.blogspot.com<\/a>
het complete gevoel van verlangen uitgeschreven met alle gevoelens die ooit daarbij hoorden en ook later nog steeds zo smartelijk gevoeld – een compleet levensverhaal dat we zo op ons zelf kunnen leggen –
hoe dan ook je weet weer dat je leeft als het verlangen het zicht op de werkelijkheid voor even verdringt.
<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
<\/a>Het pannetje bracht sudder, deed sidder, braakte verlangen, ik stuur je mijn bijdrage, lang geleden dat ik nog eens zo achterom keek, met jeuk en al erbij. Geniet van je paasontbijt, of paasbrunch, we kennen de vroegte van jouw vogel niet, en als ik het goed heb ook alweer tot zeer binnenkort.<\/em>
verlang-man<\/strong><\/em>
het was hem niets te veel<\/em>
uren vol onrustig getokkel<\/em>
met vingers vol eelt<\/em>
van het eindeloos herhalen<\/em>
dat hij daar enkel maar<\/em>
een ode op zijn gitaar voor haar<\/em>
en hij daartussendoor en alleen<\/em>
hengelend naar haar teder g’hoor<\/em>
opdat ze hem weer wenken wou<\/em>
in het weerlicht trekken zou<\/em>
samen sterven in hun donderjacht<\/em>
een nacht, een dag en waarom<\/em>
niet nog een nacht<\/em>
gebald in nano-tijd<\/em>
zo daar zo<\/em>
voorbij<\/em>
nu rest er nog maar<\/em>
dat wat ongrijpbaar<\/em>
zo traag op taal te trekken<\/em>
vlaag op vlaag van onbehaag<\/em>
of anders – en juist om – het behaag<\/em>
van het verlangen<\/em>
naar toen<\/em>
Groet-je
Frans V.
—
http:\/\/vlinderman.blogspot.com<\/a>
het complete gevoel van verlangen uitgeschreven met alle gevoelens die ooit daarbij hoorden en ook later nog steeds zo smartelijk gevoeld – een compleet levensverhaal dat we zo op ons zelf kunnen leggen –
hoe dan ook je weet weer dat je leeft als het verlangen het zicht op de werkelijkheid voor even verdringt.
<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
- \n
- Luk Paard – verlang mij<\/li>\n\n\n\n
- Magda Haan – onrust en tranen ook<\/li>\n\n\n\n
- Frans Terken -naar wat op je wacht<\/li>\n\n\n\n
- Karlijn Groet -waarbij je afdaalt in een warmte <\/li>\n\n\n\n
- Rik van Boekel – liefde en vrede drukken de waarheid uit <\/li>\n\n\n\n
- Andr\u00e9 Heinekamp – Jij nog wel<\/li>\n\n\n\n
- Elbert Gonggrijp – geen wereld zonder, jij bent mij zo gewoon..<\/li>\n\n\n\n
- Frans Vlinderman – samen sterven in hun donderjacht<\/li>\n\n\n\n
- Rob Mientjes – lekker verlangen<\/li>\n\n\n\n
- Cartouche – reddeloos verlangen<\/li>\n\n\n\n
- Erwin Troost – een verlangen naar de dood<\/li>\n<\/ul>\n\n\n