{"id":34322,"date":"2026-05-08T16:09:26","date_gmt":"2026-05-08T14:09:26","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=34322"},"modified":"2026-05-10T12:10:47","modified_gmt":"2026-05-10T10:10:47","slug":"wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ach-laten-we-de-natuur-zijn-of-haar-werk-maar-laten-doen-op-pomgedichten-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2026\/05\/08\/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-ach-laten-we-de-natuur-zijn-of-haar-werk-maar-laten-doen-op-pomgedichten-nl\/","title":{"rendered":"4X GOUD – Vera vd Horst, Cartouche, Karin Schuitema en Luk Paard winnen de enige echte virtuele – ach laten we de natuur zijn of haar werk maar laten doen – op pomgedichten.nl?"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

dank aan alle dichters die inzonden – prachtige gedichten. vier gedichten sprongen er wat mij betreft uit – van zeldzame kwaliteit – waarin natuur, mens, maatschappij, en de natuur van de mens een gezicht kregen – van iedere dichter op zijn\/haar zo eigen wijze – de strijdbaarheid van Karin, het all-over po\u00ebtische van Cartouche, de dichterlijke verdieping van Vera van der Horst en het contemplatieve van Luk Paard. ik kan niet anders concluderen en in bewondering stamelen: 4X goud!!!! van harte.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

De bergen en de rivier<\/strong>

Wie cre\u00eberde de illusie
van eigendom van grond?
Gebakken klei
van grenzen en staten
die doen alsof ze iets bezitten
uit angst iets kwijt te raken 
dat nooit echt van iemand was

We zijn geen grens
geen zoom
geen lijn
geen symptoom

We zijn stroom
We zijn rivier
Wij waren hier 
voordat iemand ook maar wist
wat grens ook maar betekent
of wat er uberhaupt wordt betwist
en water vindt altijd een weg
door elke kier in het systeem

Tot ondergrondse wortels
zich stilaan verbinden
langs barsten in de bodem
en laten groeien
wat niemand meer kan stoppen,
onze harten weer echt kloppen en
het ongehoorde wordt gezegd

De bergen leren wijken
voor de kolkende rivier
en wij eindelijk begrijpen
dat de wereld van ons allemaal is
en van niemand echt

Karin Schuitema – Karin Schuitema | fameus<\/a>

een strijdbaar gedicht – de woorden het al en de mensheid omvattend – door de woorden heen voel je de woede – en was het de amsterdam zuid dichter Jan Arends niet die al schreef: \u2018er is nog nooit een mens geweest die een korrel aarde heeft bezeten\u2026\u2019 nouja in die orde of in die geest leert Karin ons lezers hier opnieuw van het leven. de oprechtheid van de woorden spat de lezers tegemoet.<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

Interface<\/strong>

Meestal begint de ochtend met een klik,
een vinger wekt een horizon van glas
en veegt de nacht geruisloos weg.

Maakt plaats voor een koortsig jagen;
gevangen in het blauwe licht
verlies ik uren van gesponnen goud.

Er rust een oude stilte in mijn handen
die niet past bij de vluchtigheid.

Ik ben van vlees, van eb en van vergeten
en leg mijn hoofd in \u2019t kussen van de tijd.

Geen blauwe gloed die aan mijn ogen vreet;
ik hoor hoe diep in mij het water zingt
en hoe ik de rust van steen en aarde weet.


Vera van der Horst

wat betekent interface nou ook al weer. niet te moeilijk doen hoor. 2 systemen mens en machine – beeldscherm – interactie – ok i see. maar wat madam hier aan prachtregels produceert daar kan geen computer of mobieltje tegenop – wat een prachtregels ik word er maar niet stil van:

–Er rust een oude stilte in mijn handen<\/em><\/strong>
–Ik ben van vlees, van eb en van vergeten
en leg mijn hoofd in \u2019t kussen van de tijd.
-ik hoor hoe diep in mij het water zingt

<\/em><\/strong>mijn god waarom heeft u mij verlaten dat ik dit soort regels zelf niet schrijven kan.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

Kennis der natuur<\/strong>

zie, hoezeer wij ons storten willen
in genot zoeken zich te vinden
steeds, elke dag weer

verlangen naar vast – houden van
wat van zichzelf los, een belofte is
van wat nog geen vorm heeft
en tijd van node, zoals liefde

niet buiten licht en donker kan
hoe planten, bomen en bloemen
alleen gedijen uit hun eigen

zijn zonder streven – weg weten
met de natuur der dingen om ons
in gewijde stilte en zonder haast
te maken verhalen vertellen

groenvoerverzen schrijven
van zaad en gras, halm en haver
tot de finale – snee van het mes

09-02-2026 \/ Cartouche

een lofzang op het ware wezen van de natuur – cartouchiaans dichterlijk vorm gegeven – ja wie zo kan schrijven verdient een plek in het groen. dat ie deze zal voorlezen op pomgedichtendag – een dag die aanstaande is. ik neem cartouche vaak kwalijk de verhevenheid te hoog in het vaandel te dragen – maar hier brengt de dichter deze terug tot aardse proporties.<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
(de rockdichter): zo de lente is nu echt in’et land….de natuur is in groei…alles lijkt mooier….alles geurt en kleurt…en verder is er’et onheil en moord en doodslag en oorlog…we zegge nooit meer nooit meer oorlog en dat’et liefde moet…en de natuur ja de natuur moet gered en zo redt de natuur…maar de oorlog woedt en de doodslag en moord en brand…we zijn mens zoas eeuwenlang reeds en alles is al herhaald…en ik droom van de lente en de liefde en de moeder en de groeiende bloeiende natuur…en’et bloedt vloeit….en alles blijft herhaald…je zal toch mens zijn


\u201c uit natuur \u201c<\/strong>


lange slierte uit\u2019et lijf getrokke
met hande wijd gespreid
asof de dood er langs moet
dat\u2019et bloedt en nooit terug kan

en pas dan\u2019n nieuw leve geworteld
\u2019n verse moeder uit de tijd die
de pasgeborene laaft

met\u2019n heldere blik die spiedt
en vernietigt wat verlore is
de hande die blijve
\u2019n dozijn

zo ook de toekomst gerafeld
vuil bloed wegvlekkend
in wat oude grond

\u2018et lijf in verse tijd zacht neergelegd
om uit natuur te groeie tot nog es
van iemand as\u2019n nieuwe mens

\u00a9 luk paard<\/strong>

een bijzondere luk paard deze zondag – een contemplatieve – met prachtregels als – ‘asof de dood er langs moet’ en dan die laatste twee ook – ‘om uit natuur te groeie tot nog es van iemand as\u2019n nieuwe mens \u2026’ – ja ik denk toch dat we dit gedicht als een hoogtepunt moeten beschouwen in het weelderig oeuvre van deze dichter – als hij alle onrust in hemzelf en van de wereld laat neerdalen in beschouwende po\u00ebzie leest luk mooier dan ooit tevoren.<\/strong>



<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n