{"id":34598,"date":"2026-06-05T16:38:00","date_gmt":"2026-06-05T14:38:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=34598"},"modified":"2026-06-10T12:44:36","modified_gmt":"2026-06-10T10:44:36","slug":"en-wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-wat-gunnen-we-de-laatste-mens-trofee-op-pomgedichten-nl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2026\/06\/05\/en-wie-wint-de-enige-echte-virtuele-en-wat-gunnen-we-de-laatste-mens-trofee-op-pomgedichten-nl\/","title":{"rendered":"Frans Terken, Andr\u00e9 Heijnekamp, Vera vd Horst en Cartouche winnen de enige echte virtuele – en wat gunnen we de laatste mens? – trofee op pomgedichten.nl"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>

werkelijk verbluffend prachtige po\u00ebzie deze week. joop visser zong het al – ‘het is niet het systeem – het zijn de mensen – die deugen niet.’ er zijn zelfs mensen\/rappers die denken\/dachten dat ze de SS van binnenuit konden hervormen. deze week hier eminente protestpo\u00ebzie van joke kaviaar – de hele mensheid op een mierenhoop en dan de AI terugblik op de mensheid van de homo sapiens – haha – zie ook de betekenispo\u00ebzie van max lerou, de toch nog blijde hoop po\u00ebzie van rik van boeckel en rob mientjes, de down to earth po\u00ebzie van magda haan, Luk paard – het kan niet op – deze schoonheid. en gelukkig maar – de schoonheid van de taal en de songs van bjorn van rozen – gaan we ook genieten op 4 juli pomgedichtendag – de enige echte – een keer nou eens niet virtuele – weekendwedstrijd van de pom! VOOR DE VERJAAGDEN UIT DE WANHOOP – en wie het aandurft zijn wedstrijdgedicht onder het juk – zeg maar rustig – onder de woorden- gesel van de op 4 juli dienstdoende juryvoorzitter peter le nobel durft te brengen en dan ook nog weet te winnen verovert het hierboven afgebeelde gesigneerde menselijke kunstwerkje van C. A. – hierover later meer – ik moet toch met goud strooien vandaag – Frans Terken goud wat een troostrijk gedicht – Andr\u00e9 Heijnekamp goud – waarom leest u in het commentaar – en we kunnen niet om brabant heen – om die wereldregel van Vera vd Horst alleen al niet in haar prachtige gedicht:

“De stilte heeft haar zware stem hernomen,…”<\/strong> goud!

en we – wij vreemde vogels wij dichters ook – kunnen niet om het alles en iedereen omvattende gedicht van Cartouche heen – nogmaals goud! van harte winnaars en dichters die inzonden – en dank jullie wel voor deze mooie ochtend.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

Ik geef het je mee<\/strong>

Een klein houten kistje
met daarin de lichtjaren
die nooit vervlogen zijn

alsof het als een donzen kussen
onder het hoofd is gelegd
met de tederheid van een geliefde

dat zij – of hij – in je gedachten blijft
dat vasthouden aan wat was
om het niet te verliezen

ik geef het je ingepakt mee
een boodschap voor donkere dagen
om open te maken als er licht op valt

licht dat in het kleinste verborgen zit
groter dan dit hoeft het niet te zijn

\u00a9 FT 05.06.2026

mooi mooi mooi dit kleinood – trouwens toch prachtige gedichten deze week – blijkbaar een aansprekend thema – de laatste mens – voor dichters dan – die hebben generaliserend gesproken toch een hekel aan mensen en zeker aan mensen die niks ophebben met po\u00ebzie – naar de hel met ze! voor onze verjaagden uit de wanhoop hebben we pomgedichten en pomgedichtendag – binnenkort nadere mededelingen. frans schreef mooi – ik heb de foto geplaatst van frans met zijn overleden compagnon – het gedicht als eerbetoon aan een vriend, aan de mens – dat het te harden mag zijn. <\/strong><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

Opdat ook wij vergeten worden<\/strong>
 
 
De laatste levende is
 ten dode opgeschreven
 en wordt niet meer
 
 herinnerd of begraven
 benoemd of verzwegen
 betekenisloos je naam.
 
 Alle anderen spreken nog
 omdat jij hoort, maar ach
 dode, wie hoort jou?
 
Laat het daarom zomer zijn
 een zomer met blad
 met veel blad en wind
 en dat het ruist
 en dat je ruisend rust.
 
 
Hoi Pom,
Ja, ik dacht, de titel…dat blijft natuurlijk een dingetje als ik een gedicht naar je toestuur. Nou ja, laat het maar zo.
Er zitten allerlei verschillende duiven in de tuin: tortels, houtduiven, postduiven en een oud-duitse meeuw ( die heb ik op moeten zoeken ). 
Hoe dan ook, plankje gemaakt, beetje voer strooien, erg leuk. Toen ik nog op de flat woonde irriteerde die beesten mij. Hun koeren echode enorm door die ingebouwde balkons. Dus vroeg ik mij af, vind ik die beesten nu leuk, of houd ik van de context waarin ze voorkomen? En hoe zit dat met mensen?
 
Nu ja, een vraag die op de zaterdagochtend, hink stappend bij het thema uitkwam. Het leven blijft wonderlijk.
 
Doeg,
Andr\u00e9 Heijnekamp<\/em>

ik vind het een mooie titel bij een prachtig gedicht. even in gesprek met de dode die geen naam meer heeft. en dan maar de natuur in die rest. nee de dood geen pretje hoe mooi ook het ruisen.<\/strong>
Andr\u00e9 Heijnekamp is toch echt een dichter die als dichter geboren lijkt. je hebt er een paar in Nederland – een beumkes, een heijnekamp – die hoeven niet te werken aan een gedicht – zoals wij slaven van de po\u00ebzie – die zijn het gedicht. maar dit terzijde.<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

madA
<\/strong>

De stilte heeft haar zware stem hernomen,
 
daar staat de laatste mens,
erfgenaam van louter as en echo,
vrijgesproken van onze kleine wetten,
overgeleverd aan de genade van de dag.

Laat de hoogmoed maar verzakken
in de anonieme modder van waaruit we kwamen.
De geschiedenis is stilgelegd, een oude grammofoonplaat,
waarop de naald blijft steken in de kras van ons tekort.

Hij hoeft de leegte niet te sieren,
hij hoeft alleen maar overeind te blijven in de wind,
bevrijd van hoop op de genade die we zelf verzonnen,
als een koppig misverstand dat weigert te verdwijnen.
 

Vera van der Horst

ja adam zal het weten. mooie eerste regel. de eerste mens de laatste mens – god goed op afstand gehouden ook – prima – een prachtig vera gedicht. wat kan ze het goed –
<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>
Avis extraneus -Vreemde vogel
<\/strong>
fabelwezen met kop en staart, bestaand uit een paar
% neander dna en voor het grootste deel uit water
en berucht van zijn vluchten voor het ongeziene

zie aan hoe hij erbij staat, zijn vleugels klapt en
zodra de ochtend kriekt aan het krassen slaat
tegen al en iedereen die hem te na komt

de blik in zijn ogen onbewogen, kleurendoof
letterblind en altijd bang voor ammezuurverval
deze in arendswaan getooide invasieve exoot

verbeten loerend op prooi, klein en groot
maar te bevreesd om op te stijgen in het licht
geweven wapenkleed van pallas athene

weet hij zich een tijdlang onwijs in leven
te houden in zijn habitat met pikken
aan levers en likken van bloed

tot hij door de pest die hij verspreidt
het virus dat hem drijft, van zijn stokje gaat
in vuilbruin vocht van een gestage waterloop

hoe hij zich als maker – geluksfactor – van verhalen
zelf als laatste -fanaat die hij is -weet uit te schakelen
te gummen, maar een ander, beter lot gegund ware

dan ooit in een drooggevallen sloot of gat ver weg
van een bewoonde menswaardige wereld
als botten teruggevonden te worden

06-06-2026 \/ Cartouche

tsja een waardige Cartouche – de dichter als beeldhouwer – die de beelden de taal in ramt – en nee – de mens heeft het niet gemaakt bij Cartouche – dat we het weten deze vreemde vogel – met alle eigenschappen samengebald in dit gedicht – tot dit op het bot uitgeschreven gedicht:

tot hij door de pest die hij verspreidt
het virus dat hem drijft, van zijn stokje gaat
in vuilbruin vocht van een gestage waterloop
<\/em><\/strong>
<\/em>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n