{"id":3481,"date":"2025-08-24T07:55:04","date_gmt":"2025-08-24T05:55:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=3481"},"modified":"2025-08-24T07:57:37","modified_gmt":"2025-08-24T05:57:37","slug":"dit-weekend-wisselend-bewolkt-met-af-en-toe-een-bui","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2025\/08\/24\/dit-weekend-wisselend-bewolkt-met-af-en-toe-een-bui\/","title":{"rendered":"MAX LEROU GOUD! max verstappen en JAKO FENNEK zilver – aanmoedigingsprijs voor JOLIES HEIJ -thema zondagochtend wedstrijd: dit weekend wisselend bewolkt met af en toe een bui"},"content":{"rendered":"\n

de zondagochtendwedstrijd 10 jaar geleden: 1 oktober 2016<\/strong><\/p>\n\n\n

po\u00ebzie is toch vooral ook de kunst van het weglaten – mooi materiaal van jolies heij – de aanmoedigingsprijs voor haar – ze moet nog leren weglaten om haar po\u00ebzie mooi te laten zijn of indringend. jolies van harte – het brons op een dag met wisselende bewolking en zo af en toe een bui. ze komt er wel onze jolies.<\/span><\/p>\n

houden we goud en zilver over. jako schreef net een regeltje teveel voor het goud – het zilver naar zwitserland – onze eigen max het goud. gefeliciteerd.\u00a0 het gemak dient de mens. een bloemetje van de fleurop dat scheelt benzine.\u00a0 die regels heb je alleen bij max. van harte.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"maxlerou2\"<\/a><\/p>\n

gemak dient de mens<\/span><\/strong><\/p>\n

ik weet nog dat ik haar bloemen stuurde<\/span><\/strong>
\n de gouden gids een gouden greep<\/span><\/strong>
\n en de benzine die het scheelt<\/span><\/strong><\/p>\n

fleurop maakt het meleu betaalbaar<\/span><\/strong>
\n maar soms gebeurt er wat je raakt verward<\/span><\/strong>
\n het komt in alle kringen voor<\/span><\/strong><\/p>\n

je bent haar zat je zet de zoekmachine aan<\/span><\/strong>
\n en vind je koers door de google archipel<\/span><\/strong>
\n naar de pleurop voor al uw graftakken<\/span><\/strong><\/p>\n

ml<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

FRANS TERKEN over haar opvliegers – MARC TIEFENTHAL in de metro – CARTOUCHE bakt – RIK VAN BOECKEL met een 1 oktober gedicht – MAX LEROU stuurt een bloemetje – ANKE LABRIE bij de kapper – JAKO FENNEK plukt druiven – JOLIES HEIJ wordt persoonlijk
\n<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

thema zondagochtend wedstrijd: dit weekend wisselend bewolkt met af en toe een bui<\/span> – dat u zich al vast kunt prepareren. het thema voor de zondagochtendwedstrijd hierbij vrijgegeven. vrij in te vullen. het is herfst – een vierseizoenen gedicht? misschien wil u\u00a0 de voortgang in uw relatie met ons delen? of is deze mededeling wellicht de codezin voor een afrekening? op de pom kunt u alle kanten op – liefde afrekening of de vier jaargetijden? we lezen u zo graag.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"buien\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

de mri scan
\n<\/strong>
\n\u00e9n doktor
\nis er wat te zien
\nof was ik toch teveel bewogen<\/strong><\/span><\/p>\n

meneer wolluf<\/strong><\/span>
\n het is \u00e9\u00e9n groot zwart gat bij u<\/strong><\/span>
\n en waar de contrastvloeistof gebleven is<\/strong><\/span><\/p>\n

.<\/span><\/p>\n

pw<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

de gedichten niet te lang tenzij noodzaak \u2013 (of als u er een einde aan wil maken pak dan gerust nog eens lekker uit.)\u00a0 u kunt uw gedicht als reactie plaatsen \u2013 onder \u2018leave a comment\u2019 \u2013 (even registreren, dan inloggen en dan uw reactie) \u2013 of stuur in voor zondag 1100 uur\u00a0<\/u> onder \u2018contact\u2019. (zie rechtsboven) \u2013 ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar\u00a0 verzekerd.<\/em><\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"buien\"<\/a><\/p>\n

U mag mijn bijdrage voor dit weekend lezen als een ‘indirect’ commentaar op het commentaar van Bregje van vorig weekend. Zoals het bij wijn is, je begrijpt dat je die niet ‘direct’ na het bottelen drinkt; of je begrijpt het niet. Overigens is de bijdrage van vorige week (enigszins gewijzigd) te lezen op mijn blog. Met uitzicht op de wijngaard.<\/span><\/span><\/em><\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

Tussen hei en herfstblad<\/strong><\/span><\/p>\n

Het zijn buien die niet overwaaien<\/span><\/strong>
\n de kont gaat vierkant tegen de krib<\/span><\/strong>
\n hier is weinig ruimte voor variatie<\/span><\/strong><\/p>\n

hoe ze me met twee vingers terechtwijst<\/span><\/strong>
\n er moet meer dit of nee juist dat<\/span><\/strong>
\n is een beter idee dat je daar zelf niet op komt<\/span><\/strong><\/p>\n

hersens kraken als oud hout<\/span><\/strong>
\n ik trek dode takken uit een boom<\/span><\/strong>
\n stook ze op om haar warm te houden<\/span><\/strong><\/p>\n

ze laat er geen traan om<\/span><\/strong>
\n kijkt met droge ogen naar de sterrenhemel<\/span><\/strong>
\n haar paarse lippen blazen wolkjes in de lucht<\/span><\/strong><\/p>\n

ze bijt me kortaf toe je mag blij zijn<\/span><\/strong>
\n dat ik hier nog zit dat ik niet opvlieg en<\/span><\/strong>
\n meteen wegstorm<\/span><\/strong><\/p>\n

geef me nou maar een glas water<\/span><\/strong><\/p>\n

FT 30092016<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

ja ons bregje weet de mannen altijd wel te raken frans. ze is om de week \u2013 deze week geen bregje-iaanse vergezichten of hoe het allemaal beter moet. verder is het een schat van der tante. meer over bregje dan haar comments weet ik niet van bregje. ze is stipt, tegen elf uur heeft zij haar woordjes klaar. in haar ingetogen zijn sleept ze veel besproken mannen naar de afgrond. jij maakt natuur van haar. en dat mag. bregje kan veel hebben. en kijk toch ook \u00a0hoe lieflijk warm jij de kamer voor haar stookt. bregje op zich al levert mooie po\u00ebzie op. hoe koel de kikker in haar ook is. je beschreef in dit gedicht een vrouw die haar zachte vinger altijd wel op een zere plek weet te leggen. haar harde vinger sloeg eerder al joop komen, cartouche en jolies heij tegen het canvas.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"buien\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

Liever troop dan pool<\/strong><\/span><\/p>\n

Soms, voor het inslapen, denk ik niet aan jou.<\/span><\/strong>
\n Dagen van storm en bliksem en hijgen<\/span><\/strong>
\n en vreemd lachen. Gevolgd<\/span><\/strong>
\n door matig tot zwak uit veranderlijke richtingen<\/span><\/strong>
\n en ongekende jeuk op de plek van genot.<\/span><\/strong><\/p>\n

Je kwam ooit aangezet met zwaar bewolkt en noordenwind.<\/span><\/strong>
\n Ik trok je laarzen en broek uit en de wind ging liggen,<\/span><\/strong>
\n net als jij. Nog geen tel later<\/span><\/strong>
\n moesten je andere kleren eraan geloven.<\/span><\/strong>
\n Ik schoof binnen en de zon scheen.<\/span><\/strong><\/p>\n

Na een tropische dag en nacht<\/span><\/strong>
\n liet ik je ondergaan in de metro<\/span><\/strong><\/p>\n

Marc Tiefenthal<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

als de tief naar binnen schuift schijnt de zon. dat de dames het weten. hoe de metro daarna te duiden is laten we aan de dichter. als we gewoon de derde strofe weglaten hebben we een aardig gedicht. met die regel waar bregje maar ook webmaster de komende week nog veel plezier aan zullen beleven \u2013 elke ochtend een keer hardop gelezen: \u201cIk schoof binnen en de zon scheen.\u201d \u2013 je denkt het hoofd van de tief erbij en je ochtend is goed.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"buien\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

\n

Cor en Cock en wel hierom<\/span><\/strong><\/p>\n

Hoe onwaarschijnlijk het begon met<\/span><\/strong>
\n gras dat zich bedronken had aan dauw<\/span><\/strong>
\n en zon die al op was , ik die smolt<\/span><\/strong>
\n botergeel en niemand zo verzot als jij<\/span><\/strong>
\n die vond dat wolken enkel vlekjes zijn<\/span><\/strong>
\n van een hart dat nog niet springen kan<\/span><\/strong><\/p>\n

hoe kleurenblind verwisselde je<\/span><\/strong>
\n man en vent met vorm en vlak<\/span><\/strong>
\n een huid oliebruin met een zuurstok<\/span><\/strong>
\n rose zoals het kleverig biefstukvlees<\/span><\/strong>
\n dat vader voor je sneed met een mes-<\/span><\/strong>
\n dagleven van suikerspinnen, nee<\/span><\/strong><\/p>\n

mijn kind, buiten buien groeit er niets<\/span><\/strong>
\n dan brand in een kuil, twee voet diep<\/span><\/strong>
\n bloed en gloedwolken moet je willen<\/span><\/strong>
\n zien, niet bakken dat doet heel holland<\/span><\/strong>
\n al, cr\u00e8me de la cr\u00e8me word je nooit<\/span><\/strong>
\n hooguit een aangebrande wok<\/span><\/strong><\/p>\n

30-09-2016<\/span><\/strong>
\n Cartouche<\/span><\/strong><\/p>\n<\/div>\n

 <\/p>\n

nou heel aardig voor bregje is cartouche niet. van kooten en de bie laat ie aanrukken om daarna volledig los te gaan. mooie beelden met daarin een lichte afrekening. hoe zet je iemand weg met een zuurstok \u2013 nou zo.<\/span><\/p>\n

de creme de la creme wordt bregje hier onthouden. als dat volgende week maar niet uit de hand loopt. webmaster kijkt deze week met plezier mee hoe de dichter in gerard vromen cartouche aanzet om eens dampend uit de hoek te komen. cartouche schrijft te mooi om echt tot een afrekening te geraken. webmaster doet het nog een keer voor: <\/span><\/p>\n

men neme een hoofd<\/span><\/p>\n

men neme het hoofd van johanna<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"buien\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

Het gevoel der seizoenen<\/strong><\/span><\/p>\n

Herfst is een gevoel <\/strong><\/span>
\nhet ritme van de zomer raast voort<\/strong><\/span>
\nbladeren weigeren te vallen<\/strong><\/span>
\njij roept ze aan wil ze vangen<\/strong><\/span>
\nmet de gedachte van \u00e9\u00e9n hand<\/strong><\/span><\/p>\n

we wandelen langs het dak der seizoenen<\/strong><\/span>
\nalles ligt scheef gelijk dakpannen na de storm<\/strong><\/span>
\njij grijpt beide handen aan om te handelen<\/strong><\/span>
\nrecht te zetten wat er aan vooraf is gegaan<\/strong><\/span><\/p>\n

mijn ogen volgen jouw gedachten<\/strong><\/span>
\ntot de wind langs jouw voorhoofd blaast<\/strong><\/span>
\nde vogel een blad opvangt<\/strong><\/span>
\nmeeneemt naar de koude achter de horizon<\/strong><\/span>
\nmijn wenkbrauwen tot rust komen<\/strong><\/span>
\nop het bankje waar jij mij achterlaat<\/strong><\/span>
\nin het park dat om winter vraagt.<\/strong><\/span><\/p>\n

Rik van Boeckel<\/strong><\/span>
\n1 oktober 2016<\/strong><\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

ik denk dat het gevoel der seizoenen \u2013 dat herfstgevoel dat overal wel een beetje opduikt en zeker ook in de liefde het best wordt uitgedrukt in de derde strofe hier. een strofe die ook heel goed op zich zelf kan worden gelezen en zeker de eerste 2 niet nodig heeft. 7 prachtige regels in een zachtaardig ritme vol van de melancholie waar we als dichters zeker ook niet zonder kunnen.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"buien\"<\/a><\/p>\n

gemak dient de mens<\/span><\/strong><\/p>\n

ik weet nog dat ik haar bloemen stuurde<\/span><\/strong>
\n de gouden gids een gouden greep<\/span><\/strong>
\n en de benzine die het scheelt<\/span><\/strong><\/p>\n

fleurop maakt het meleu betaalbaar<\/span><\/strong>
\n maar soms gebeurt er wat je raakt verward<\/span><\/strong>
\n het komt in alle kringen voor<\/span><\/strong><\/p>\n

je bent haar zat je zet de zoekmachine aan<\/span><\/strong>
\n en vind je koers door de google archipel<\/span><\/strong>
\n naar de pleurop voor al uw graftakken<\/span><\/strong><\/p>\n

ml<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

‘de benzine die het scheelt’ \u2013 hahaha \u2013 regel drie of de echte max lerou hebben we al te pakken. hoe loopt het af lieve lezer? \u00a0met een roosje van adelheid en een graftak op de koop toe. kort en krachtig het realisme van max lerou. <\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"buien\"<\/a><\/p>\n

 <\/p>\n

herfst<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

zodra de kruin weer zichtbaar wordt<\/span><\/strong><\/p>\n

haasten zij zich naar de kapper<\/span><\/strong><\/p>\n

ze zien hun eigen herfst niet graag<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

dieprood<\/span><\/strong><\/p>\n

goudbruin<\/span><\/strong><\/p>\n

hazelnoot<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

met de kleuren van de bomen<\/span><\/strong><\/p>\n

worden zij verleid<\/span><\/strong><\/p>\n

voordat hij hen kapt<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

pas als zij geloven<\/span><\/strong><\/p>\n

minstens een eik te zijn<\/span><\/strong><\/p>\n

vieren zij elk seizoen<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

anke labrie<\/span><\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

\u2018ze zien hun eigen herfst niet graag\u2019 \u2013 zo vallen mensheid en de natuur hier samen in de po\u00ebzie van anke labrie. \u00a0geschreven met de precisie van haiku en een vleugje jan arends.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\u00a0<\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0\"buien\"<\/a><\/span><\/span><\/p>\n

Hoi Pom,<\/span><\/p>\n

Net op tijd de koemestkorrels op de omgewoelde aarde kunnen verspreiden. Toen kwam de regen.<\/span>
\nWisselend bewolkt en wisselende jaargetijden. Alles in \u00e9\u00e9n. Nu de tulpenbollen nog in de grond. Het is een eeuwig zwoegen.<\/span>
\nHeb een fijn weekend. Groet van Jako.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

maretakken<\/strong><\/span><\/p>\n

hij is een man die door seizoenen<\/strong><\/span>
\ndraaft, hectares en hun vaten telt<\/strong><\/span>
\nzijn goedheid kent de grenzen<\/strong><\/span>
\nvan zijn landstuk niet<\/strong><\/span>
\nhij gaat met uien en andijvie<\/strong><\/span>
\nlangs de buren<\/strong><\/span>
\nzijn woede stijgt als iemand<\/strong><\/span>
\nin zijn wijngaard sluipt<\/strong><\/span>
\nhij plukt de druiven liever zelf<\/strong><\/span>
\n\u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n eerst, voor de dorst<\/strong><\/span>
\ndan in trossen voor de wijn<\/strong><\/span>
\nhij voelt de zomer al voorbij<\/strong><\/span>
\nwaarvan nog bijen, vliegen, vlinders<\/strong><\/span>
\noverblijfsels zijn<\/strong><\/span>
\nstraks zullen kelken, vol gevuld<\/strong><\/span>
\nde vreugde van de oogst vertolken<\/strong><\/span>
\nzullen maretakken<\/strong><\/span>
\nvorst weerstaan<\/strong><\/span><\/p>\n

jako fennek<\/strong><\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

onze jako tussen de koemestkorrels \u2013 en maar strooien \u2013 in zwitserland vieren ze zo op een geheel eigen wijze sinterklaas. nu de tulpenbollen nog \u2013 hahaha \u2013 jako op zijn knietjes ik zie het voor me. <\/span><\/p>\n

straks zullen kelken, vol gevuld<\/span>
\n de vreugde van de oogst vertolken<\/span><\/p>\n

met deze regels is het gedicht wel klaar. die takkenregels hangen er een beetje bij. die hoeven niet voor mij. de man wordt hier mooi en een beetje verheven neergezet. zoals hij zich ook voelt. <\/span><\/p>\n

zijn goedheid kent de grenzen<\/span>
\n van zijn landstuk niet<\/span><\/p>\n

we leven mee, we drinken mee \u2013 ja mooi<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

\"buien\"<\/a><\/span><\/span><\/p>\n

\n
\n
waarom ik liefde bewijs<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
… en hoe ik jou met meerdere vingers terechtwijs<\/strong><\/span><\/div>\n
ik wilde liefde maar moest me behelpen met het brandhout<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
dat vuurbestendig ons huis aanjoeg<\/strong><\/span><\/div>\n
je stormde weer eens jaloers toen ik je tegenstrever<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
de jou toegezwaaide eer bewees<\/strong><\/span><\/div>\n
(want wat liefheeft wordt het minst geduld)<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
hoe de woorden als meel in je mond<\/strong><\/span><\/div>\n
maar ik vond jou meer hond, je blaf<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
zelfs met droge ogen om aan te horen<\/strong><\/span><\/div>\n
als je je nu eens aan mij warmde, het vel<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
tinteling liet zijn in plaats van getato\u00eberd<\/strong><\/span><\/div>\n
met misplaatst verlangen naar hartedief<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
en het paarse wief dat gretig met bliksems strooit<\/strong><\/span><\/div>\n
want water blieft zij niet zonder vuur en is het gek dat<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
we gaan van hier naar daar, als paar<\/strong><\/span><\/div>\n
hebben we tussen de buien door bestaansrecht verloren<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
dat je me vooral niet vraagt waarom ik van je hou<\/strong><\/span><\/div>\n
als je zelf allang het antwoord hebt gegeven<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
\u00a0<\/strong><\/span><\/div>\n
Jolies Heij<\/strong><\/span><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
\n

je voert toch geen paars wief op in een gedicht lieve jolies. de eerste echte regel van poezie en meteen ook een die meteen al klassiek genoemd mag worden \u2013 zet ze tussen haakjes \u2013 dat mens heeft echt geen verstand van po\u00ebzie:<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n

(want wat liefheeft wordt het minst geduld)<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

kijk nou toch eens lieve lezer \u2013 een neeltje in optima forma \u2013 ik haal de ware po\u00ebzie er maar voor u uit als jolies dit nalaat en wat mooi is op laat gaan in het brandhout dat allang gekapt had moeten zijn: <\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

(want wat liefheeft wordt het minst geduld)<\/span><\/p>\n

als je je nu eens aan mij warmde<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

hebben we tussen de buien door bestaansrecht verloren<\/span><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/p>\n

dat je me vooral niet vraagt waarom ik van je hou<\/span><\/p>\n

als je zelf allang het antwoord hebt gegeven<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n<\/div>\r\n\t\t