{"id":34938,"date":"2026-07-16T05:52:36","date_gmt":"2026-07-16T03:52:36","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=34938"},"modified":"2026-07-16T05:54:14","modified_gmt":"2026-07-16T03:54:14","slug":"34938","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2026\/07\/16\/34938\/","title":{"rendered":"VON SOLO aan het werk"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>


Naast hem op de vloer staan vier niet uitgepakte verhuisdozen. De CV-ketel is stil. Zelfs het niet weggewerkte leidingwerk geeft geen tik. Een ventilator zoemt en blaast lucht. Het velux raam in het schuine dak staat open voor de tocht. Aan het wasrek hangen de uitgelubberde onderbroeken van zijn vrouw. Sommige vlekken gaan er misschien nooit meer uit. Hij zit op een oude bureaustoel, die ooit van \u00e9\u00e9n van de kinderen is geweest. Het bureau is een oude tafel. Er hangen geen posters om de zaak op te leuken. Alles moet nog eens goed ge\u00efsoleerd worden voor de winter en netjes afgewerkt met gipsplaten. Hij had nog overwogen in zijn onderbroek te gaan zitten vanwege de warmte, maar koos toch voor een joggingbroek.\u00a0

Op het scherm ziet hij er tussen de andere tegeltjes onopvallend uit. Gewoon een overhemd met een nietszeggend hoofd met de microfoon op stil. Als achtergrondje een fris en licht kantoor. Zo lekker standaard. En blijkbaar zitten er meerdere deelnemers aan de Teams vergadering er net zo bij. Bij slechts \u00e9\u00e9n van de miniatuurweergaven is een zolderraam te zien en een poster van Mega Mindy. De voordelen van het thuiswerken.

Sinds de tijd van de grote pandemie hebben veel kantoormensen hun vertrouwde habitat verruild voor onge\u00efnspireerde zolder- en achterkamertjes in jaren 80 wijken of de vinex. Schulpen waar ze met hun productiviteit weggekropen zitten tussen de was en de dozen uit het verleden. Die ze verhullen met frisse niets zeggende achtergronden. Alsof ze in een toneelstuk spelen en ze zelf het decor mogen kiezen. Net echt. Zo heb ik zelf als ik eens deelnam aan zo\u2019n treurspel tijden lang in de bunker van Stalin gezeten. Als ik een keer grappig wilde doen ruilde ik de kamer voor die van Hitler in de voormalige Rijkskanselarij. Niemand die het doorhad. Daar ben ik mee gestopt. Ik woon zo leuk, dat ik de echte achtergrond mag hebben.

Maar in de regel vermijd ik dit soort vergaderingen als de pest. Ik snap ook niet, dat je thuis gaat zitten, als je kunt beschikken over een kantoor met luchtbehandeling, redelijke, gratis koffie, collega\u2019s en een in hoogte verstelbaar bureau met luxe bureaustoel. Nee, dan samen als avatars tegen de prachtigste achtergronden doen of je werkt aan grootse dingen. Misschien is het wel gewoon een illusie. Een betovering, waar je zelf in bent gaan geloven. Alsof de mottige zolder verdwijnt als je de digisfeer in gaat. Doen alsof je werkt op een plek waarvan je wat weet, dat die niet bestaat. Helaas is er altijd het moment, dat de vergadering eindigt. En alles oplost in wat je het liefst voor anderen verbergt en voor jezelf ontkent. Je zou toch ooit die zolder nog eens moeten afmaken. Maar dan in het echt.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, \u00a0PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van\u00a0VON SOLO\u00a0op www.vonsolo.nl<\/a>
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl\u00a0<\/strong>
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t