{"id":35110,"date":"2026-08-08T10:29:34","date_gmt":"2026-08-08T08:29:34","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=35110"},"modified":"2026-08-08T10:29:35","modified_gmt":"2026-08-08T08:29:35","slug":"het-weekend-in-met-karlijn-groet-en-ditmar-bakker","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2026\/08\/08\/het-weekend-in-met-karlijn-groet-en-ditmar-bakker\/","title":{"rendered":"het weekend in met Karlijn Groet en Ditmar Bakker"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>
zoals bekend ken ik vier favo dichters van vrouwelijke kunne die elke keer als ik die lees mij met hun woorden tot grote euforische hoogten brengen – het is de schoonheid van de taal – de natuurlijkheid van een Karin Beumkes, de ver waaiende woorden van de dichteres van de wind Margo van Gelder, de oneindige taalkrachtige po\u00ebzie van Vera van der Horst en de zacht romantische wezenlijke indringendheid van de zinnen van Karlijn Groet – die gelukkig de site aandoet dit weekend:

<\/em>
ergens<\/strong>

zouden musea moeten zijn
voor alles wat het\u00a0
museum niet haalde
alles wat vergeten mocht
met een zaal waar hen een\u00a0
opgewarmde dood wacht


waar alle nutteloze\u00a0
ingewanden van de aarde
alle blinde armen
alle eenzaten, alle\u00a0
halve vollemanen, alles wat\u00a0
het net niet haalde in verhalen


ik zou er alle uren dwalen,\u00a0
tussen ongeschreven\u00a0
boeken, met hun nooit\u00a0
gekozen zinnen maar\u00a0
de nooit vergeten\u00a0
woorden jij en ik

Karlijn Groet<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n
\n
\"\"<\/a>

zoals bekend is Ditmar Bakker mijn po\u00ebtische vormheld – elke keer als ik hem lees verlies ik mij in zijn woorden en is elke vormelijkheid in mij zoekgeraakt – zo ook vandaag: <\/em>

Het Vergane<\/strong>

Na twintig jaren zag ik je weer hier.
Je keek nog net zo vals en ook zo schrander
als toen we samen waren: gemeander
steeds tussen boete, schuld, venijn en zwier.

Gesprekken liepen \u00f3\u00f3k als de rivier
die ’t leven lijkt en onderwijl verander
je van diep geraakt tot buitenstander
van oude trauma’s of beleefd plezier.

We hebben, vreemd genoeg, heel leuk gekletst:
het scheelt een hoop, als men niet langer strijdt.
Wat waren we toen kwetsbaar en gekwetst.

De stroom verdiept, zij het ditmaal van spijt
om liefde die verleden breuklijn etst
en in het heden weer twee levens scheidt.


Ditmar Bakker<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\r\n\t\t