{"id":35850,"date":"2026-11-12T00:22:00","date_gmt":"2026-11-11T23:22:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=35850"},"modified":"2026-11-11T17:29:33","modified_gmt":"2026-11-11T16:29:33","slug":"35850","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2026\/11\/12\/35850\/","title":{"rendered":"VON SOLO – Als we boven aan de trap komen, draait ze zich even om en zoent me op mijn mond…"},"content":{"rendered":"
\n
\"\"<\/a>


Het is midden in de nacht. Ik word wakker. Er is iets raars aan de hand. Ik heb het gevoel net een natte droom te hebben gehad. Alleen mijn laken is droog. Tastend in mijn kruis is er geen natte kleverigheid te bekennen. En toch voelt alles net alsof. Ik draai me om en lig nog even na te denken. Dan sukkel ik op het gemakje weer in slaap. In de ochtend controleer ik mijn bedsprei. Er is geen vlek, of iets dat daarop lijkt, te zien.  

Twee weken later ben ik op de maandelijkse po\u00ebzie avond in toen nog caf\u00e9 De Schouw. Na een Duveltje besteld te hebben kijk ik de zaak rond. Bekende gezichten. En \u00e9\u00e9n onbekend gezicht, dat direct mijn aandacht trekt. Het is een soort zigeunerin. Absoluut aantrekkelijk. Ze kijkt me met haar donkere ogen aan. Het voelt of er iemand over mijn graf loopt. Tegelijkertijd voelt het als een bezwering en een wederopstanding. Zelfs tussen mijn benen voel ik iets gelijkaardigs.

De avond gaat van start nog voor ik mijn eerste Duvel op heb. In de pauze zoeken mijn ogen de  zigeunerin. Ze zit alleen in een hoekje. Opvallend, dat er niemand bij is komen zitten. Ik zet me naast haar neer. We zeggen even niets. Dan kijkt ze me aan. Haar ogen vangen me. En ik zeg , zonder dat ik het in de hand lijk te hebben: \u2018Volgens mij ken ik jou?\u2019 Ze knikt. Weer rollen er woorden uit mijn mond: \u2018Tien jaar geleden?\u2019 Weer knikt ze. Dan spreekt ze ook: \u2018Ja, tien jaar geleden. Weet je nog, dat ik toen een plukje haar van je afsneed?\u2019 Ik knik bevestigend. Ineens komt dat vreemde incidentje terug. Raar, dat ze er toen net zo tijdloos uitzag als nu. Geen tien jaar ouder. Onder tafel pakt ze mijn hand. Het voelt als vuur. Dan vraagt ze me ineens of ik onlangs nog een natte droom heb gehad. Ik knik. \u2018Was het nat of droog?\u2019 Even ben ik van mijn stuk, maar antwoordt dat het droog was. Ze staat op en trekt me mee. \u2018Ga mee naar huis\u2019.

We lopen hand ik hand een donkere zijstraat van de Witte de Withstraat in. Ergens bij een huis stopt ze. Het lijkt ouder dan de rest van de huizen. Ze ontsluit de deur met een handgebaar en we treden binnen. Als we boven aan de trap komen, draait ze zich even om en zoent me op mijn mond. Ze ontsluit de deur en we treden een warme kamer binnen met schapenvellen en rood en gedimd licht. Ze maant me met haar plaats te nemen op het kleed voor de open haard, die een bijna onaardse gloed afgeeft. En dat op een bovenwoning. Langzaam begint ze me te ontkleden. Hoe ze zichzelf zo snel van haar kleding ontdaan heeft weet ik niet. Mooie, brede heupen en lange, zwarte manen. Ik weet dat ik dit niet zou moeten doen en ik ben helemaal niet zo, maar van weerstand is geen sprake. Wilde paarden breken los. 

Een paar uur later liggen we in elkaars armen voor het knisperende vuur. Ik kijk wat rond en ineens wordt ik me een pop gewaar, die op het dressoir staat. De pop is ongeveer een halve meter groot , is naakt en heeft een buikje en een warrige bos met haar. Het meest opvallende is de proportie van de piemel, welke levensgroot is. Ze ziet dat ik gebiologeerd naar de pop kijk en barst in lachen uit. \u2018Dat ben jij. En twee weken geleden heb ik je zaden van de nacht geproefd. Toen wist ik het zeker. Dat ik een kind van je wil.\u2019 Tot mijn verbazing blijf ik kalm, sluit mijn ogen en wordt warm van binnen. 

Alsof er niets gebeurd is, lopen we samen terug naar De Schouw. De pauze is net voorbij en ik ben meteen aan de beurt om voor te dragen. Na mijn voordracht is ze nergens meer te bekennen. Aan het einde van de  avond loop ik nog even de straat van haar huis in. Maar het huis is verdwenen. Misschien is het de verkeerde straat. Of heb ik niet goed gekeken. De volgende ochtend wordt ik gewoon thuis wakker.  

De Schouw is, zoals ze was, een paar maanden later voorgoed gesloten. 
<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl<\/a>
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl <\/strong><\/p>\n\r\n\t\t