{"id":7163,"date":"2022-06-26T11:27:00","date_gmt":"2022-06-26T09:27:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=7163"},"modified":"2023-02-18T08:11:57","modified_gmt":"2023-02-18T07:11:57","slug":"anneke-wasscher-in-haar-bundel-atlas-van-de-tijd-het-is-daar-stil-er-wordt-gezwegen-het-is-alsof-de-woorden-zichzelf-afleggen-over-het-verfijnde-dichterschap-van-anneke-wasscher","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2022\/06\/26\/anneke-wasscher-in-haar-bundel-atlas-van-de-tijd-het-is-daar-stil-er-wordt-gezwegen-het-is-alsof-de-woorden-zichzelf-afleggen-over-het-verfijnde-dichterschap-van-anneke-wasscher\/","title":{"rendered":"ANNEKE WASSCHER haar bundel ATLAS VAN DE TIJD: het is daar stil, er wordt gezwegen. het is alsof de woorden zichzelf afleggen. over het verfijnde dichterschap van anneke wasscher."},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n

publicatiedatum recensie 14 november 2017<\/em> –<\/p>\n\n\n\n

ik moet toch even mijn excuses maken aan Anneke Wasscher. gisteren ontmoette ik Anneke weer eens na corona tijden in het Heerhugowaard van Corrie Nieman – podium kompleks. mooie lommerrijke tuin, fijne ambiance, prima po\u00ebzie van oa Marten Janse en Anneruth Wibaut en natuurlijk van Anneke Wasscher onbetwistbaar po\u00ebziehoogtepunt van de middag – zo schreef ik op ons aller FB.<\/p>\n\n\n\n

Tijdens een gesprekje merkte ik op dat het tijd werd dat ik toch wel eens die bundel wilde hebben van Anneke – Anneke keek mij aan – diepe meewarigheid duidelijk zichtbaar in Annekes beide ogen – je hebt die bundel al hoor! ik ontkende halsstarrig. we spraken af thuis nog eens goed te kijken of de bundel is verstuurd dan wel of de bundel is ontvangen. de bundel is niet alleen door mij ontvangen – de bundel is ook door mij gerecenseerd – zie hieronder – mijn dementerend vermogen heeft weer eens grote hoogten bereikt.<\/p>\n\n\n

\"\"<\/a>\"\"<\/a><\/p>\n

ANNEKE WASSCHER in haar bundel  ATLAS VAN DE TIJD: het is daar stil, er wordt gezwegen. het is  alsof de woorden zichzelf afleggen. over  het verfijnde dichterschap van anneke wasscher.<\/strong><\/p>\n

deel 1 \u2013 13 gedichten \u2013 \u2018we leggen nieuwe woorden op een lege plek\u2019 – nieuwe woorden dus op die lege plek, legt ze, ANNEKE WASSCHER in haar ATLAS VAN DE TIJD –  de verwijzing naar kopland  kan geen toeval zijn \u2013 anneke laat niets aan het toeval over \u2013 als persoon niet –  en niet als dichter. in het eerste deel staat een relatie centraal \u2013 over hoe die voorbij ging \u2013 hoe een leven dan getekend wordt? \u2013 en hoe de dood?  het is het werk van een dichter om daar vorm aan te geven. de woorden h\u00e9\u00e9l zorgvuldig gekozen in elk gedicht weer. de woorden schreeuwen stilte, de stilte uit in alle toonaarden.  maar hoe anders dan in woorden leg je dodelijke stilte, het dodelijk gemis. het is natuurlijk onbegonnen werk.  toch openbaart zich in twee gedichten het wonder van de po\u00ebzie. het is het wonder van de eenvoud dat stiller maakt dan stil kan zijn in een gedicht: in:  \u201chet sprak vanzelf\u201d<\/p>\n

 <\/div>\n
\n
\n
 <\/div>\n
\n
\n
\n
soms zet ze toch twee borden neer<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
of legt zijn leesbril naast een boek<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
het sprak vanzelf dat hij er was<\/em><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n

en in: \u201conze herfsttuin\u201d<\/p>\n

\n
\n
\n
\n
er is niets jong gebleven op ons erf<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
de verf laat los en bladdert af en ik<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
ben niet in staat iets vast te houden<\/em><\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/blockquote>\n<\/div>\n
\n
 <\/div>\n
 zo weten we in het eerste deel van annekes ATLAS VAN DE TIJD de nieuwe woorden op de lege plekken die kopland ons achter liet. in wezen is het eerste deel van annekes bundel een eerbetoon aan kopland:<\/div>\n<\/div>\n
\n
 <\/div>\n
.<\/div>\n
Ga nu maar liggen liefste in de tuin,<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
de lege plekken in het hoge gras, ik heb<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
altijd gewild dat ik dat was, een lege<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
plek voor iemand, om te blijven.<\/em><\/div>\n<\/div>\n

bij anneke \u2013 lezen we nauwelijks hoofdletters, bijna geen leestekens, in de hele bundel welgeteld \u00e9\u00e9n vraagteken. we moeten het van de woorden hebben \u2013 niet meer en niet minder. behalve in deel 2 \u2013 8 gedichten met 8 namen – met hoofdletters van mensen in de titels van de gedichten. we zitten in een gekkenhuis – de wereld  – lijkt het wel \u2013 of op de terminale afdeling van het onze lieve vrouwen gasthuis of gewoon op drie hoog achter in de jordaan, in ieder geval in een wereld zonder houvast waar verloren jaren samen gaan met verloren idealen. heb je een naam \u2013 het kan kort duren of het kan lang duren \u2013 na verloop van tijd leg je die naam ook weer af. op de plaatsen die anneke in haar atlas beschrijft.<\/p>\n

relaties, mensen die we hebben gekend met namen \u2013 we gaan er allemaal aan in deel 1 en 2 van deze bundel \u2013 anneke laat ons geen ruimte \u2013 de neus op de feiten. en een naam hebben we allemaal. het is tijd voor de eeuwigheid \u2013 en inderdaad in deel 3 maakt anneke tijd vrij voor de eeuwigheid in 9 gedichten bij nacht en ontij in een winters geheel.<\/p>\n

In deel 4 is het stil, wordt er gezwegen. er hoeven geen woorden meer gelegd te worden op de lege plekken.  het is alsof de woorden zichzelf afleggen. hier toont zich het verfijnde dichterschap van anneke wasscher \u2013 alsof ze er de hele bundel over heeft moeten doen om aan te raken  wat je  verstilde weemoed zou kunnen noemen. de oude beelden \u2013 als iedereen is weggegaan, als niemand meer een naam draagt.  tot aan het slotgedicht \u201csymbool\u201d  in deel 5: met  de aanklacht, de verbijstering en iets van hoop nog?<\/p>\n

\n
(\u2026)<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
de taal is hier zichzelf niet meer<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
 <\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
een woord misvormt de Davidster<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
het spelt de smaad die tergend is<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
onbeschaamde koorts van haat<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
 <\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
het virus is besmettelijk<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
bizar dat juist dit stukje stof<\/em><\/div>\n<\/div>\n
\n
het lef van overleven heeft<\/em><\/div>\n<\/div>\n
 <\/div>\n

\"\"<\/a>\"\"<\/a><\/p>\r\n\t\t