PETRA MARIA vond<\/span><\/p>\n ANNAGRIET DIESMAN wikte woog en stikte – en annagriet is woedend omdat haar\u00a0 enjambementje\u00a0 (over de strofe heen) niet direct door webmaster in sferen van grandmarnier werd onderkend – lees het vlammende commentaar RIK VAN BOECKEL danst over eilanden van verlangen<\/span><\/p>\n ERIKA DE STERCKE tussen de meubels<\/span><\/p>\n MARC TIEFENTHAL met lees en letterwijzer<\/span><\/p>\n TON HUIZER op reis<\/span><\/p>\n JOLIES HEIJ ligt aan de verkeerde kant<\/span><\/p>\n JAKO FENNEK in wording<\/span><\/p>\n <\/p>\n wedstrijd gesloten – dank aan alle dichters voor de mooie levenswerken deze week. ze waren bijna allemaal stuk voor stuk bijzonder van karakter. het was genieten. bregje mailt me zojuist de uitkomst van de metalen. ze worden direct gepresenteerd. dank aan alle vroege deelnemers aan deze wedstrijd. voor jako het goud – bregje en ik waren het roerend met elkaar eens – van harte! <\/p>\n handbereik<\/strong><\/span><\/p>\n het komt zo anders dan je wilt<\/span> tot dan dat wezen komt, dat nevel<\/span> je loopt de straten, pleinen van de stad af<\/span> <\/p>\n jako fennek<\/span><\/p>\n <\/p>\n ach laten we \u2013 vrij naar starik \u2013 en ook omdat we dichters als starik niet willen vergeten \u2013 een eigen ego document doen \u2013 de dichtregel van Starik uit zijn gedicht KAPSALON: \u00a0\u2018Zo heb ik tenslotte geprobeerd te leven.\u2019 en hoe heeft u getracht te leven? jaha \u2013 geen makkelijke. maar we willen het wel weten \u2013 en bregje zonderland \u00f3\u00f3k – \u00a0onze juryvoorzitter deze week. wie wint de enige echte virtuele en hoe heeft u getracht te leven trofee op pomgedichten? u kent uw regels: inzenden voor zondag half 11. het commentaar is verzekerd. stuur in onder \u2018contact\u2019. (zie hierboven in de zwarte kolom) \u2013 of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ \u2013 ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.<\/span><\/p>\n <\/p>\n Tussen god en afgod<\/strong><\/span><\/p>\n Dwalen tussen kathedraal en caf\u00e9<\/span> wie ik liefheb bied ik een biertje<\/span> op de achterkant van een viltje teken ik het uit<\/span> in elk groeit je gezicht<\/span> FT 24032018<\/span><\/p>\n<\/div>\n <\/p>\n .<\/p>\n pom: hoe ik alleen voor jou (…) het gewicht draag dat leven weegt – zo heeft frans getracht te leven. de beminde mag vereerd met zoveel toewijding – het beeld van het caf\u00e9 aan de haven dringt zich op – de dichter aan een tafeltje\u00a0 – de pen in de hand om bijna willoos bij haar uit te komen. om even niet alleen te zijn worden mooie regels geschreven. soms\u00a0 binnen buitengewoon mooie.<\/p>\n bregje:<\/p>\n FT 24032018<\/p>\n Op een dag krijg ik van Frans een biertje, dat denk ik echt.<\/p>\n Goede titel, veelzeggend.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n de winters<\/strong><\/span><\/p>\n de lucht kan soms zwaar van dragend geel zijn<\/span> dat is genoeg geluk<\/span> PetraMaria <\/p>\n pom: kijk aan heeft mijn petra maria zo getracht te leven? – de kids nog niet naar bed en jawel hoor petramaria schudt de kinderen weer wakker. is dat opvoeden? mevrouw wil oplichtende oogjes zien. eindelijk heb je die krengen in bed of petra maria staat al weer aan ze te rukken. WAKKER WORDEN en jij ook WAKKER WORDEN – ik wil die oplichtende oogjes zien en dat allemaal in die onverlichte slaapkamer. HIER WORDT NIET GESLAPEN! wat denk je wel. toestanden daar in het oosten van het land. dit lees je niet vaak hoor.<\/p>\n .<\/p>\n bregje:<\/p>\n PetraMaria<\/p>\n Zwaar van dragend geel, hmm maar wat een mooie lange regel, ik hak hem even in stukjes:<\/p>\n waren dat de winters<\/p>\n dat ik de kinderen wakker maakte<\/p>\n alleen om de oplichtende<\/p>\n ogen van belofte te zien<\/p>\n <\/p>\n Mooi h\u00e8 Petra, ze zijn van jou!<\/p>\n <\/p>\n .<\/p>\n <\/p>\n gesprekken hadden we niet. zwijgen was al lastig genoeg,<\/span> met een slok bier spraken voor zich.<\/span> Annagriet Diesman<\/span><\/p>\n <\/p>\n pom: een wereldregel – ‘zwijgen was al lastig genoeg.’ daarna lopen we tegen wat verwarring op: wat is spraakverstard? wat is klankgeworden onzekerheid? mooi is in ieder geval anders.<\/p>\n en wat is ‘met een slok bier spraken voor zich.’\u00a0 correctie na de strenge woorden van meesteres annagriet: ‘nooit gedacht dat ik op een po\u00ebziesite zou moeten uitleggen hoe een enjambement (over de strofe heen) werkt, maar gezien de totaal verkeerde lezing tot gekke commentaren leidt, doe ik het toch maar. nee van die prachtige eerste regel is dichteres zelf een beetje in de war geraakt. en we nemen het annagriet niet kwalijk. wie zo schrijft:\u00a0 ‘gesprekken hadden we niet. zwijgen was al lastig genoeg,..’ – zal zeker als een gevierd dichteres ooit sterven. dat er na regel 1 wat alcohol doorheen is gegaan om deze eerste regel te vieren – alle begrip.<\/p>\n .<\/p>\n bregje:<\/p>\n Annagriet Diesman<\/p>\n Als boterhammen op de besmeerde kant, ja, als je zo valt plak je vast . Smeu\u00efg beeld Annagriet al die aan de grond vastgekleefde bedoelingen en een mooie beginregel.<\/p>\n .<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n
\n<\/span><\/p>\n
\n<\/span><\/strong><\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/wp-content\/uploads\/2017\/12\/jako.jpg\")
<\/a><\/p>\n
\n op stilten volgen stormen<\/span>
\n en wat je voor het leven houdt bevindt zich<\/span>
\n buiten handbereik<\/span><\/p>\n
\n stijgen laat alsof getergd door een warme wind<\/span>
\n bloed door je leden jaagt<\/span>
\n je laat worden<\/span>
\n tot wat je niet voor mogelijk hield<\/span><\/p>\n
\n in je binnenste steeds<\/span>
\n het weerzien van een dag<\/span><\/p>\n<\/a><\/a><\/a><\/p>\n<\/a><\/div>\n
\nik leg een hand op de deurklink<\/span>
\ngraaf me door het gordijn naar binnen<\/span>
\nhang jas en das aan een haak<\/span>
\nen omarm wie op me wacht<\/span><\/p>\n
\nwie wat van me wil wacht verderop<\/span>
\nmaar op zijn beurt<\/span>
\nals ik hem al niet over het hoofd zie<\/span><\/p>\n
\neen grillige lijn van bidbank naar hier<\/span>
\nwarme woorden schrijf ik bij de puntjes<\/span>
\ndie de pen drukt in het karton<\/span><\/p>\n
\nhoe ik alleen voor jou op de knie\u00ebn<\/span>
\nhet gewicht draag dat leven weegt<\/span>
\ntot ik uitgeveegd lig<\/span>
\neen vlek tussen kerk en kroeg<\/span><\/p>\n<\/a><\/p>\n
\nde volgende dag een pak van blijvend wit<\/span>
\nwaren dat de winters dat ik de kinderen wakker maakte alleen om de oplichtende ogen van belofte te zien<\/span>
\nalsof het allemaal uit mijn handen kwam<\/span>
\ndat ik dat ook geloofde en was<\/span><\/p>\n
\ntot ik jou vond<\/span><\/p>\n
\n<\/span><\/p>\n<\/a><\/p>\n
\nzelfs in eufemismen. spraakverstard struikelden we<\/span>
\nover onze klankgeworden onzekerheid,<\/span>
\nde invallen die we weer inslikten<\/span><\/p>\n
\nwe wogen, wikten, stikten<\/span>
\nin goede bedoelingen die fout vielen;<\/span>
\nals boterhammen op de besmeerde kant<\/span><\/p>\n
\nlees niet: de invallen die we weer inslikten PUNT WITREGEL NIEUWE ZIN met een slok bier spraken voor zich, maar lees: de invallen die we weer inslikten met een slok bier spraken voor zich, OPGESPLITST DOOR EEN ENJAMBEMENT OVER DE STROFE HEEN’<\/span><\/p>\n