{"id":904,"date":"2023-02-02T06:26:00","date_gmt":"2023-02-02T05:26:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.pomgedichten.nl\/?p=904"},"modified":"2023-02-02T08:04:59","modified_gmt":"2023-02-02T07:04:59","slug":"von-solo-op-donderdag-de-automobilist-in-de-stad-is-kenschetsend-voor-de-dystopische-wereld-waar-we-in-leven","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.pomgedichten.nl\/index.php\/2023\/02\/02\/von-solo-op-donderdag-de-automobilist-in-de-stad-is-kenschetsend-voor-de-dystopische-wereld-waar-we-in-leven\/","title":{"rendered":"VON SOLO 7 jaar geleden – donderdag\/ vonderdag – ‘De automobilist in de stad is kenschetsend voor de dystopische wereld waar we in leven.’"},"content":{"rendered":"

\"Auto\"<\/a><\/p>\n

POMgedichten presenteert de donderdag column:<\/strong><\/p>\n

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!<\/strong>
\nOpenhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.<\/strong><\/p>\n

Vanavond fietste ik tijdens de spits over de Erasmusbrug van Zuid naar Noord richting thuis. Het was kil en regenachtig. De fietsers waren dun gezaaid op de brug. De auto\u2019s schoven bijna op hetzelfde tempo als ik naar de overkant. Onderweg naar beneden de brug af, was ik net wat sneller. En ik stond meteen vooraan bij het stoplicht.<\/p>\n

Deel 113. Autocratie<\/strong><\/p>\n

Op de fiets kost het me vijfentwintig minuten om van de Kop van Zuid naar mijn huis in Hillegersberg te geraken. Met de auto zal dat in de spits rond de zesentwintig minuten kosten. Van die tijd sta je dan ook nog eens twaalf minuten stil. Fietsend sta je slechts vijf minuten stil. En als je thuiskomt hoef je ook nog eens geen parkeerplek te zoeken. Als het regent ben je wel nat. Bij thuiskomst doe je droge kleren aan.<\/p>\n

Toch zijn de automobilisten in de meerderheid. Ook hier gaat de tachtig twintig regel op. Voor elke twintig fietsen doorkruisen tachtig auto\u00b4s de stad. Auto\u00b4s waar vier personen in vervoerd kunnen worden. Waarvan in tachtig procent van de gevallen enkel de bestuurder aanwezig is. Fysiek. De automobilist in de stad is kenschetsend voor de dystopische wereld waar we in leven. Mogen we van de automobilist verwachten dat hij de gebaande paden buiten gaat. Nee. Mogen we een lift verwachten. Nee. Snel vergrendelt hij centraal zijn voertuig als was het zijn huis, zijn land en zijn geest. En vertrouwt op zijn boordcomputer zonder te weten wat zich onder de motorkap afspeelt. Zolang het karos maar blinkt.<\/p>\n

Mijn mening over al deze automobilisten die door de stad rijden is dat het slappelingen zijn. Slaaf van hun voertuig. Onderworpen aan hun rijdende cel. Waarmee ze zich begeven naar hun hokjes met schermen in blokken van beton, vlechtstaal, dubbelglas en klimaatbeheersing. Als ze naar huis gaan zitten ze daar droog. Ze zitten er warmpjes bij. Terwijl de motor draait. En de radio geluidsgolven over hen uitbraakt. Onderweg van A naar B. Dat is belangrijker dan de reis. Loeren naar de lichtjes van hun voorganger. Met z\u00b4n allen. Soort van comfortabel in hun gouden paardje van Troje. Rijden ze de olie van de Arabieren op. En betalen hun sjekkeltjes aan Shell. Je merkt niet dat de aarde opwarmt als je airco hebt in je auto. Je merkt niet dat je rommel uitstoot door je pollenfilter en je Wunderbaum. Uiteindelijk merk je niks meer. Want je hoeft niks meer. Net zo lang tot alles auto is.<\/p>\n

Thuisgekomen stap ik voor de deur af. Mijn handen zijn koud. Mijn broek nat van de regen. Er is geen sprake van een automatische piloot. Het warme licht van binnen lonkt. En het is warm in mijn hart. Parkeerhulp heb ik niet nodig. Mijn buurman rijdt op dat moment zijn hybride SUV de oprit op. Hij staart uitdrukkingsloos voor zich uit en ziet me niet.<\/p>\n