DE WEEK VAN…….. René Hillenaar in 7 gedichten – elke dag 7 dagen lang een gedicht – de zevende dag de zondag: ‘beginnen aan een gedicht dat is poëzie’

pomgedichten bedankt René Hillenaar voor deze prachtige  reeks van 7 gedichten. waarin  hij alles wat een dichter beweegt heeft ondergebracht – van het woord dat alles open maakt – denkend aan de dood – tot en met het woord waarin de stilte is gelegd – en dat allemaal in het land van tulpen waarin ook zij, een grote liefde, en natuurlijk ook de dichter zelf prominent plaats kreeg. René dank je wel voor de woorden in poëzie gelegd, ze zijn van het leven zelf.

 

 

Poëzie   (zondag)

 

de stilte in een woord leggen

en dat laten voortduren

de stilte laten voortduren

in een woord dat niets anders is

dan stil

 

in voortdurende stilte

woorden stiller laten zijn

en niets meer dan dat

dat alles voortdurend stil wordt

in ieder woord

 

stille woorden stiller maken

dan stil en nog steeds niet

beginnen aan een gedicht

dat is poëzie

 

© René Hillenaar

Bric-à-brac (zaterdag)
 
Dit land is overal vandaan gesleept
en tussen dijken neergelegd.
Niemand is hier oorsprong,
wij zijn allemaal van ver
of Duytschen bloed.
 
De zee heeft ons uitgespuugd
en velen vielen uit de lucht.
Kleuren hebben zich vermengd
tot een derde generatie
die zegt: thuis!
 
Achmed Jansen en Jan Willem El Habib
groeien op als tulpen van overal en nergens
want zij zijn van dezelfde pluk.
 
En ooit, als wij weten hoe je in alle talen
tolerantie schrijft, zal de eerste Hollander
geboren worden uit een mens.
 
 
© René Hillenaar

 

Nu (vrijdag)
 
Nu jij in jezelf klimt
zonder al die tinten grijs
waarom je dubbel lag
 
Nu je naakt en open
naast mij bent ontstaan
borsten en tranen toont
 
Nu de rozen die je niet gaf
het hardste bloeien
rond een ongeboren kind
 
Nu je weet wie wij zijn
en wat het kost
om iets te breken
 
Nu je zachtjes huilt
met uitgelopen mascara
mij ontroert en dichter maakt
 
Nu je niets meer dan alleen bent
geef ik je mijn hand
zodat je nooit meer maar altijd.
 
 
 
© René Hillenaar

 

Tussenstand (Donderdag)
 
geen vluchteling ben ik, ik woonde hier
al voor de komst van de kraaien
mijn schaduw groeit tot aan de dood
en is nu al langer dan het koren
 
de absolute draagtijd van mijn moeder
duurde tot vier decennia na mijn geboorte
en hoe hard ik ook geslagen werd
ik huilde niet maar rookte zware shag
 
alles wat ik ben ligt op de punt van een pen
zo word ik een papieren man die terugslaat
met woorden die vluchtig rondzingen
en in oude aarde vallen op zoek naar grond
 
 
 
© René Hillenaar
Na de midlifecrisis (Woensdag, verjaardag)
 
schaduw van verleden
schuift als wolken op water
over uitgelezen ogen
 
mijn derde en laatste dood
ik houd vuur verborgen
voor alle vormen van mij
 
het leren jack en de motor
zijn met de meisjes verdwenen
ik houd mijn buik niet in
voor vrouwen in het veld
 
soms droom ik nog
met losse handen
alleen om te kijken
of ik dat nog kan
 
 
 
© René Hillenaar
Hyde (dinsdag)
 
Twee vrouwen en een touwtje uit de brievenbus,
een deur gaat open en een deur gaat dicht.
Tussen poppenkast en liefde stroomt het water
onder de brug van gezicht naar gezicht.
 
Jij komt altijd op de eerste plaats, maar zij is jij
en ik haat haar harder dan ik van jou hou.
Zij breekt wat ik niet maken kan
omdat hamer, zaag en beitel nu nog wapens zijn.
 
Zij ligt tussen jou en mij in een bed waar drie teveel is
en fluistert in mijn oor wat ik niet horen wil.
Ik haal het touwtje uit de brievenbus, geef jou de sleutel,
mijn uitgestoken hand en alles wat klopt.
 
Ik wil dat ze verdwijnt als een zwarte steen
in troebel water waar ik de bodem weet maar niet kan zien.
Ik wil buiten spelen en jou in de verte horen roepen:
WIE NIET GEZIEN IS, IS WEG!
 
 
© René Hillenaar

DE WEEK VAN…….. René Hillenaar in 7 gedichten – elke dag 7 dagen lang een gedicht – de eerste dag nieuwjaarsdag – René Hillenaar opent de serie met een woord dat alles OPEN maakt:

Lau (maandag)
 
Hier ligt het woord dat alles open maakt,
los van de zin en strak tegen het hart,
dat naakte hart dat denkt en voelt
en samentrekt.
 
De maan stinkt en hangt wat rond
tot iemand wordt geraakt,
verlangend naar de hemel staart
en in geleende tijd naar zwarte gaten reikt.
 
Het licht brandt eenzaam achter deuren
waar de lafaard rookt en zwijgt
en krijgt wat hij verdient na misbruik van de taal.
 
Maar als de nacht zijn tanden in mij zet
en ik tot sterven toe in jou ontslaap,
ligt hier het meest gewogen woord
dat alles open maakt.
 
© René Hillenaar

Share This: