pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws

wie wint de enige echte virtuele – wie wil er nou met jou niet een huisje aan het water trofee op pomgedichten.nl?

mooie tekst in het lied van ricky koole – ach ja het water weet wat – in alle maten en vormen – in chansons, in gedichten – we bestaan eruit – we leven. het afgebeelde huisje staat aan het IJsselmeer waar ik 7 jaren ‘huisde’ dankjewel André voor het woord – – het huisje en ‘de ligging’ heeft voor 2 mooie dochters gezorgd – een huisje aan het water. het huisje en het water ingeruild voor 020 – de dochters waren er blij mee – met 020 – de natuur is mooi maar dictatuur en makkelijk is anders – ooit schreef ik: ‘ik ben voor makkelijk – geen brandnetels als je verliefd bent – gewoon een bed – sla desnoods’ –

‘en al dat water
moet nog terug vandaag
naar engeland
het is bijna eb, ik weet het’

dank aan de dichters die al inzonden en nog zullen inzenden. zondag een mooi poëziedagje op vele fronten – ruigoord – leidsestraat maar ook in de OBA Olympisch kwartier.

Frans Terken – langs het woelige water
Rik van Boeckel – De gracht die op ons wacht
Cartouche -het oude huis met overhang boven het water
André Heijnekamp – Liever huis ik met je bij een meertje
Luk Paard – wij op’n droomeiland
Rob Mientjes – geen huisje aan de waterkant maar een koude flat

**wie wint de enige echte virtuele – wie wil er nou met jou niet een huisje aan het water trofee op pomgedichten.nl?**

nieuwe reageringen, resetpogingen, of wat voor rotte vis stank dan ook – gewoon leven liefde en desnoods een oneindig verlangen – een huisje aan het water met de geliefde – wie wil dat nou niet – we gaan het lezen – dichters aan het water hoe dan ook – de zondagwedstrijd op de pom is aan! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Goedemiddag Pom,
Wij genieten volop in het huisje aan het water, hoewel de sloot hier gedempt mag met ontluisterende reaguurtypes uit het Haagse.
Alvast mijn bijdrage.
Weekendgroet,
Frans

**Aan het water**

Vanuit de voordeur wat banjeren
langs het woelige water
om het hoofd leeg te maken en
bekommernissen te ontlopen

binnen steken we de kachel aan
met dor hout en ander spul
dat in het rond slingert en
vandaag opgeruimd mag

wat vertrokken gezichten
voor op de krant vatten vlam
de angst brandend in de ogen
het schraapt hun zielen kaal

wij kijken knus genietend toe
weten het water in onze nabijheid
reddingsboeien aan de muur
klaar om naar te grijpen

© FT 13.11.2026

een mooi stilleven met knetterend haardvuur – zo zien we het graag – die ‘vertrokken gezichten – mooi de poëzie ingetrokken – weliswaar voor maar heel even – in vlammen opgegaan. ja de knusheid van dichters kent vurige randjes.

Hallo Pom
Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele.
Over wonen aan het water. Met name aan een gracht omdat ik in Leiden aan een gracht woon.
Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel

**Wonen aan het water**

De gracht die op ons wacht
is verantwoordelijk voor elk leven
samen of alleen en warm of koud
als iedereen er maar van houdt

regendruppels vallen altijd neer
zij maken ons nat vanuit de lucht
de zon komt terug met een warme zucht
daarom wandelen wij keer op keer

zie de regenboog boven de gracht
als regen en zon onze ramen doorkruisen
maar de bomen om ons heen blijven staan
net als de liefde voor ons huis door zal gaan

wonen aan het water brengt geluk
voor mij, voor jou en elk kind
wij kijken samen naar langzame boten
en de brug die zich daarvoor bevindt.

Rik van Boeckel
13 november 2026

**op de een of andere manier heb ik genoeg aan de laatste strofe – de drie strofen inleiding hoeven voor mij niet echt. de laatste vier regels daar gaat het om in het leven.**

**Herfstspoor**

vrouw, het was mooi, pak je adem
van mijn lijf de zomer neigt
ten einde toe loop naar de maas
en bedrink je aan het dralen
van zonsondergang

ga stapvoets door het stuivend zand
en voel hoe de wind je tepels licht
in golven van stof streep een weeflijn
in de lucht, bevinger de rand
en handmerk het water

proef het laatste zuidvruchtsap
geef jezelf twee extra volle teugen
fonkelwijn – laat het zijn
laat het van de liefde zijn
gulpend heuvelland

neem dan het pad
terug omhoog – het oude huis
met overhang boven het water
dat wacht op vaste bewoning- wie niet
op tijd binnen is wordt nat

13-11-2026 / Cartouche

de zomer die langzaam in de herfst over gaat – in de verbeelding een vrouw – het is me toch net weer een net TE gezocht gedichtje van de grootmeester – hoe vaak roep ik hier niet uit – ‘niets is me liever dan eenvoudig mooi’ – en als er één eenvoudig mooi kan schrijven is dat Cartouche – maar hij verdomt ‘het gewoon’ soms

Ja, dit wordt het en het blijft zo. Voor mij is het ok, het typeert mijn onzekerheid, dus ja, wat valt er verder te zeggen.
Nu, goed weekend en eh, ja, maak er wat van.

Doeg,
André

**Een toekomst om naar te kijken**

Land heeft een horizon
een mooi woord voor afgrond
omdat alles ernaar toe
zo begaanbaar lijkt.

Liever huis ik met je bij een meertje
of een vijver met een overkant
een toekomst om naar te kijken.

Maar voornamelijk omdat het draagt
omdat water langer vasthoudt
zodat de geluiden die je maakt
als ik ‘s ochtends wakker word
nog steeds aanwezig zijn.

André Heijnekamp

**ja de middelste strofe mag er zijn – heeft weinig uitleg er om heen nog verder nodig. mooi werkwoord ‘huizen’.**

(de rockdichter): zo zondag en dus opdraveuh ter pom…voor de zondag…voor de wedstrijd…die zondagwedstrijd die geen wedstrijd is….kortom altijd fijn geniete met de mededichters (m/v) en zo nu’et schrijve van de thuiskomst ergens…dààr…’et eiland waarop’k droom…waar me droom ligt bij’et water golvend..wat’et thuis kan zijn…omdat’et van de liefde spreekt….omdat’k val voor haar….dààr op’et

**“ droomeiland “**

ik leg’n zachte adem in je hals
en laat me lippe stilletjes spreke
van hoe jij verlange vormt

terwijl de woorde op je vingers tel
hande reik en je hart weet
luisterend van waar je heen gaat

thuis wil zijn om’et licht
langs je huid te strele
dààr ergens alleen wij
op’n droomeiland

zou’et van de liefde zijn
dat’k in splinters val
bij’et water golvend

**© luk paard**

een droomeiland – ja daar moet water zijn – heel veel water en luk paard weet van water liefde te maken – een ander van water wijn – luk paard liefde. ojee die ‘splinters’ in de laatste strofe lijken me minder aangenaam – of ligt dat in België anders?

Hallo pom,
Als waterlander een onvervalst waterlanderpoëm langs … waar kan het ook anders … de waterkant, overzijds.

**Verloren liefdes**

Hoe nat is Nederland
letterlijk en figuurlijk
achter de oren en ogen
verdrietig somber
op een enkeling na

waterlanders zijn we
verdrinken en verzuipen
dat doen we in de kroeg
laat maar stromen de droefheid
slapen doen we op banken

om te janken laat maar stromen
die waterlanders
totdat we natte voeten voelen
langs de waterkant in het gras
want weer een liefde verloren

ze zegt geen ja
geen huisje aan de waterkant
maar een koude flat
die blijft
bied karig onderdak

Rob Mientjes

tsja ik weet niet of hier in dit gedicht brabant aan de orde is – als ze geen ja zegt zal ze wel nee bedoelen – geen pretje – en dan ook nog een koude flat en dat in dit weer – nou ik reis niet af hoor naar de beschreven dame – ik doe nooit water bij de wijn en draag ook geen water naar de zee. schrijf haar dat maar Rob.

Vrijdag? TOP! Bart Top – over Dilans ‘trauma’

**Dilans ‘trauma’**

Zo ging het toch?
Er was je verteld op vakantie te gaan
Naar een laag land vol rivieren en sloten
Even een uitstap uit je kleine bestaan
met je Turkse klasgenoten.
Nooit zag ze hen terug
Zomin als je meester en juf
Het boek Turkije bleek gesloten.

*Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz*
*Niets rijmt er op je naam*
*Toch is het hele land de klös*
*Wat is je aangedaan?*

Het was je verteld dat je vluchteling was
ontsnapt aan rechtse barbaren.
Pas veel later drong door hoe het werkelijk zat
Ontvoerd door links-radikalen,
jouw ouders, nu in jouw ogen salonsocialisten
In Holland als strijders onthaald.

*Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz*
*Niets rijmt er op je naam*
*Toch is het hele land de klös*
*Wat is je aangedaan?*

Gemarineerd in linkse dogma’s
Zo werd je opgevoed, toch?
Geen eigen keuze, spontaan geïndoctrineerd
Bij het ontbijt bracht je vast de partizanengroet.
Volwassen worden was een zware strijd
Pas halverwege je dertigste
van dit ‘extreem-linkse’ erfgoed bevrijd.

*Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz*
*Niets rijmt er op je naam*
*Toch is het hele land de klös*
*Wat is je aangedaan?*

En nu, alweer een dolkstoot van links
De aantasting van jouw ziel en vermogen
Het ergste nog: je wist nergens van
(Ook al stond de deal in alle kranten)
Hoogverraad door zogenaamde bondgenoten
Maar niet weer, nooit meer laat je het gebeuren
Dat ze je zomaar, aan je haren
Tegen je wil naar een links land sleuren.

*Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz*
*Niets rijmt er op je naam*
*Toch is het hele land de klös*
*Door het ‘trauma’, jou aangedaan.*

Bart Top
————————
Soms is het de plicht van deze dichter uiting te geven aan zijn gevoel, kennis te verspreiden op poëtische wijze, psychiater te spelen door me niet bij mijn leest te houden, in de hoop dat jij dit wel leest. Hoe dit ranked in een te weinig beoefend genre kan me niet boeien, maar misschien slaat het virus over. Alhoewel? Ik ben tegen chemische en biologische oorlogsvoering.

VON SOLO – Als we boven aan de trap komen, draait ze zich even om en zoent me op mijn mond…

Het is midden in de nacht. Ik word wakker. Er is iets raars aan de hand. Ik heb het gevoel net een natte droom te hebben gehad. Alleen mijn laken is droog. Tastend in mijn kruis is er geen natte kleverigheid te bekennen. En toch voelt alles net alsof. Ik draai me om en lig nog even na te denken. Dan sukkel ik op het gemakje weer in slaap. In de ochtend controleer ik mijn bedsprei. Er is geen vlek, of iets dat daarop lijkt, te zien.

Twee weken later ben ik op de maandelijkse poëzie avond in toen nog café De Schouw. Na een Duveltje besteld te hebben kijk ik de zaak rond. Bekende gezichten. En één onbekend gezicht, dat direct mijn aandacht trekt. Het is een soort zigeunerin. Absoluut aantrekkelijk. Ze kijkt me met haar donkere ogen aan. Het voelt of er iemand over mijn graf loopt. Tegelijkertijd voelt het als een bezwering en een wederopstanding. Zelfs tussen mijn benen voel ik iets gelijkaardigs.

De avond gaat van start nog voor ik mijn eerste Duvel op heb. In de pauze zoeken mijn ogen de zigeunerin. Ze zit alleen in een hoekje. Opvallend, dat er niemand bij is komen zitten. Ik zet me naast haar neer. We zeggen even niets. Dan kijkt ze me aan. Haar ogen vangen me. En ik zeg , zonder dat ik het in de hand lijk te hebben: ‘Volgens mij ken ik jou?’ Ze knikt. Weer rollen er woorden uit mijn mond: ‘Tien jaar geleden?’ Weer knikt ze. Dan spreekt ze ook: ‘Ja, tien jaar geleden. Weet je nog, dat ik toen een plukje haar van je afsneed?’ Ik knik bevestigend. Ineens komt dat vreemde incidentje terug. Raar, dat ze er toen net zo tijdloos uitzag als nu. Geen tien jaar ouder. Onder tafel pakt ze mijn hand. Het voelt als vuur. Dan vraagt ze me ineens of ik onlangs nog een natte droom heb gehad. Ik knik. ‘Was het nat of droog?’ Even ben ik van mijn stuk, maar antwoordt dat het droog was. Ze staat op en trekt me mee. ‘Ga mee naar huis’.

We lopen hand ik hand een donkere zijstraat van de Witte de Withstraat in. Ergens bij een huis stopt ze. Het lijkt ouder dan de rest van de huizen. Ze ontsluit de deur met een handgebaar en we treden binnen. Als we boven aan de trap komen, draait ze zich even om en zoent me op mijn mond. Ze ontsluit de deur en we treden een warme kamer binnen met schapenvellen en rood en gedimd licht. Ze maant me met haar plaats te nemen op het kleed voor de open haard, die een bijna onaardse gloed afgeeft. En dat op een bovenwoning. Langzaam begint ze me te ontkleden. Hoe ze zichzelf zo snel van haar kleding ontdaan heeft weet ik niet. Mooie, brede heupen en lange, zwarte manen. Ik weet dat ik dit niet zou moeten doen en ik ben helemaal niet zo, maar van weerstand is geen sprake. Wilde paarden breken los.

Een paar uur later liggen we in elkaars armen voor het knisperende vuur. Ik kijk wat rond en ineens wordt ik me een pop gewaar, die op het dressoir staat. De pop is ongeveer een halve meter groot , is naakt en heeft een buikje en een warrige bos met haar. Het meest opvallende is de proportie van de piemel, welke levensgroot is. Ze ziet dat ik gebiologeerd naar de pop kijk en barst in lachen uit. ‘Dat ben jij. En twee weken geleden heb ik je zaden van de nacht geproefd. Toen wist ik het zeker. Dat ik een kind van je wil.’ Tot mijn verbazing blijf ik kalm, sluit mijn ogen en wordt warm van binnen.

Alsof er niets gebeurd is, lopen we samen terug naar De Schouw. De pauze is net voorbij en ik ben meteen aan de beurt om voor te dragen. Na mijn voordracht is ze nergens meer te bekennen. Aan het einde van de avond loop ik nog even de straat van haar huis in. Maar het huis is verdwenen. Misschien is het de verkeerde straat. Of heb ik niet goed gekeken. De volgende ochtend wordt ik gewoon thuis wakker.

De Schouw is, zoals ze was, een paar maanden later voorgoed gesloten.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

MERIK VAN DER TORREN I.M. na het weekend van de regen en de drup

Na het weekend

De dans en de eindeloze kletspraatjes,
Glasgerinkel en de schitter van juwelen,
De ontvoering uit het kasteel,
Avontuur tot het eerste licht,
Zoete slaap getoverd door de bosfee,
O, bestaat er een herhaalrecept

Voor de blauwe maandag aanbreekt
En je mijn duistere tent uitloopt,
Brakke smaak in de mond,
De muziek uitgespeeld is
En het regent

Merik van der Torren 2016/Bijlmer 020

pom wolff – doorzichtig als we zijn

**doorzichtig als we zijn**

nu wij berusten in wat we ooit
in mooie woede hingen

een en ander nog in liedjes
trachten rond te zingen

nu zelfs de leegte niet meer verontrust
ik leven zoek in eilandrust

jouw trouwe vriend voor even
afscheid van je neem – ontoonbaar ben geworden

pom wolff

Peter Posthumus – weer zo een dag…

Weer zo’n dag die
al vergeten is voor dattie is begonnen
je nog maar eens omdraaien, nog even,

dan toch maar dan
met een gerichte sprong
komt het er van, eruit,
ramen open, frisse lucht
het huisraad laten ratelen
met de meest mogelijke zin
de schouders er onder
het volle leven in.

Peter Posthumus

Rob Mientjes – en zie … nu tegenwoordig vetgemest die fiets…

**Fietsbestaan**

Hoe leuk is fietsen nu daadwerkelijk
remember de zijwieltjes
een ongeduldige papa
mama’s die er niet aan doen
hoe gender was dat … vroeger

met koninginnedag ‘klappertjes’ tussen de spaken
en het oranje crêpepapier van de HEMA
altijd op …
met de communie de eerste echte fiets
later eentje voor school veels te groot
op de groei gekocht werd je verteld

tja, met de paplepel ingegoten die fietsen
en zie … nu tegenwoordig
vetgemest die fiets en levensgevaarlijk
oudjes die het tempo niet meer bijhouden
een loopje met versnelling nemen

gewapend met kussens
tegen een harde kont
helm voor zachte landing op het hoofd
ach die fiets … hij slijt nooit meer
aan straatstenen raken we hem zelfs niet kwijt

Rob Mientjes

Cartouche citeert Ottenspeer over het wezen van de kat

Charley wint de enige echte virtuele CHARLEY zondagochtend trofee op pomgedichten.nl

charley vanochtend op weg naar wat zich voor zal doen zeg maar in mijn tuintje –
drie hoog achter in de jordaan

grote dank aan de dichters die werk inzonden. het is duidelijk geworden – de poes staat te dichtbij – zij of hij laat zich niet maken tot poëzie – zij of hij is POËZIE – het is een belediging om een zondagochtendwedstrijd te richten op de poes, of de poes nou charley heet of bambi of dissel of welke andere lieve naam dan ook. de redactie heeft deze week bij hoge kattenuitzondering besloten om alle inzenders te omhangen met het virtuele goud – bij katten is een uitzonderlijke positie nu eenmaal niet mogelijk – een kat of een poes is niet van goud niet van zilver noch van brons – een kat een poes is een kat is een poes – het alleenrecht op deze zekerheid is alleen aan katten en poezen gegeven – zij zijn wat zij zijn – zij zijn kat zij zijn en zij zijn poëzie en het eremetaal zal ze gestolen worden.