Hoe leuk is fietsen nu daadwerkelijk remember de zijwieltjes een ongeduldige papa mama’s die er niet aan doen hoe gender was dat … vroeger
met koninginnedag ‘klappertjes’ tussen de spaken en het oranje crêpepapier van de HEMA altijd op … met de communie de eerste echte fiets later eentje voor school veels te groot op de groei gekocht werd je verteld
tja, met de paplepel ingegoten die fietsen en zie … nu tegenwoordig vetgemest die fiets en levensgevaarlijk oudjes die het tempo niet meer bijhouden een loopje met versnelling nemen
gewapend met kussens tegen een harde kont helm voor zachte landing op het hoofd ach die fiets … hij slijt nooit meer aan straatstenen raken we hem zelfs niet kwijt
de eigenzinnigheid van charley in de zondagochtendwedstrijd is uitvoerig geprezen – Cartouche meldt een briljante beschrijving door Willem Ottenspeer waarin het wezen van de kat wordt geduid –
“Katten houden niet van me. Ik wel van hen, maar wederzijds was het nooit. Een haal kon je krijgen voor je goeie gedrag. Ze kwamen en ze gingen, greep had je er niet op.Ik begreep ze ook niet, maar begrepen ze zichelf wel? Er gaat een zekere troost uit van die beesten, dat is zo, alsof het lotgenoten zijn.Een kat is even hulpeloos en gevaarlijk als wijzelf. Alles wat je van een kat vindt, dat ben jezelf. Katten en mensen begrijpen elkaar niet maar blijven elkaar aantrekken. Aantrekken en afstoten. Het is een soort wederzijdse angst, alsof we bang zijn elkaar echt in de ogen te kijken. Wij zijn bang voor onze dierlijkheid, zij voor hun menselijkheid, Hun menselijkheid toont zich in hun vermogen hun klauwen in te trekken, verborgen te houden en scherp. Honden hebben dat niet, die hoor je van ver aankomen met hun domme getik op het plaveisel. Katten zijn verdwaald in ons leven zoals wij dat zijn op aarde. Het zijn eeuwige vluchtelingen, dissidenten, marginalen, boodschappers uit het dodenrijk. Hooligans inderdaad.” p. 15/16 : Een ontgifting, Willem Otterspeer, Amsterdam 2018.
charley vanochtend op weg naar wat zich voor zal doen zeg maar in mijn tuintje – drie hoog achter in de jordaan
grote dank aan de dichters die werk inzonden. het is duidelijk geworden – de poes staat te dichtbij – zij of hij laat zich niet maken tot poëzie – zij of hij is POËZIE – het is een belediging om een zondagochtendwedstrijd te richten op de poes, of de poes nou charley heet of bambi of dissel of welke andere lieve naam dan ook. de redactie heeft deze week bij hoge kattenuitzondering besloten om alle inzenders te omhangen met het virtuele goud – bij katten is een uitzonderlijke positie nu eenmaal niet mogelijk – een kat of een poes is niet van goud niet van zilver noch van brons – een kat een poes is een kat is een poes – het alleenrecht op deze zekerheid is alleen aan katten en poezen gegeven – zij zijn wat zij zijn – zij zijn kat zij zijn en zij zijn poëzie en het eremetaal zal ze gestolen worden.
Luk Paard -as’et maar stroopt charly
Rob Mientjes -languit op de bank
Vera van der Horst – gehuld in onbeweeglijke ernst.
Frans Terken – in de warmte van de radiator
Jorge Bolle -gewoonweg zijn
Rik van Boeckel – weg voor de komende hond
Cartouche – als ik….
André Heijneveld – Dissel dommelt
wie wint de enige echte virtuele CHARLEY trofee op pomgedichten.nl? charley is heer en meester van de straat – charley maakt dagelijks vele rondjes door vele tuinen en charley is het niet gewend dat ie voor zijn voeten wordt gelopen – niet door mensen en zeker niet door andere katten in de buurt – charley staat deze week voor uw lieve eigenzinnige huiskat – voor de straatkat geliefd in uw buurt – of van welke poes of kat dan ook – die u liefheeft of ignoreert – die de dichters liefhebben – we gaan het lezen: u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
we sterven wat af nou weet ik wel dat het leven in je gaat zitten als houtrot
en dat je krijgt wat je verdient maar om het allemaal maar op te schrijven is ook zoiets
weet je ik hecht aan kleine dingen een glimlach, een manier van zitten een poes in een tuin pw
zeg me dat’et van de poes is en ik draaf op…en’et is van de poes echt wel…ik zie de stroop en alles zoet en plakkerig en ik zie poes en mij en ik wil van naveldiep en alles aroma ja poes mij doe mij stroop mij zoet oh candy-woman…en jij zegt charly en die naam staat beeldig aan …de vamp in battle-dress… ja doe jij as’n poes ‘et mag’n wilde tijger zelfs…as’et maar stroopt en poes mij…JIJ ooh charly
groetje, luk
<<<>>> (de rockdichter): zo zondag en dus…inderdaad pomtijd en zo…thema is nie van de poes of jawel net wel en echt…poestijd…poesthema…poes poes kom poes tompoes…whatever poes….poes in de stroop…oooh maak me gek…
“poes jij”
(ondertitel/and’re titel: as’et maar stroopt charly)
laat ons van zoet en plakkerig de hele doos jij in de stroop
tot aan je navel candy-woman as’n poes as’n wilde tijger
oh ik hou van stroop wil naveldiep kusse wil in de doos wil in wil uit wil plakke stroop wil aan je hange
smeer me zoet smeer jij ik jou tot alles op
laat ons schoon veelvuldig aroma poes mij met stroop aan jou
EN ik maak er zelfs werkwoordjes van… lustwoordjes…paardwoordjes…ik poes jou/jij poest mij…stroop jou (dàt lekkers dus…nie ville….maar omhange/behange met.…)
welk thema ook gekozen het maakt luk paard niet uit – hij pusht zijn eigen thema overal doorheen op een vermakelijke wijze. zoet en aromatisch.
Niet voor de poes
Knagen aan kikker of konijn vogelen met muizen achteloos en misselijkmakend snorremans kijkt nergens naar om
met hangbuik welgevallig languit op de bank laat zich kroelen waar dan ook likkebaardend vlooiend
pruttelen en brommen gelukzalig in lage versnelling en dan die ogen … dwars door je heen
een glimlach minzaam rond de mond eigenzinnig hoog de rug wie is hier het baasje
de pis nooit lauw pootjes spik en span en altijd poepen … bij de buren
Rob MIentjes
een min of meer zakelijke beschouwing. alle elementen en vooroordelen keurig gerangschikt opgediend. robs beestje te ijverig om de kattenmand aan te doen. hij neemt de bank! waarom ook niet.
Het roodharige ochtendgloren
Voor ik te bedde ga, ben jij er al, je rode vacht gevleid daar waar ik meestal lig. Met een trage, koppige eenvoud staar je me aan, een teder soort onbegrip van logica. Dus ik voeg me maar, je hebt gelijk— het bed is groot genoeg.
Nog voor de wekker gaat, raak je zacht mijn gesloten ogen aan; een tasten of ik al op wil staan.
Dan zit je daar, gehuld in onbeweeglijke ernst. Je aanschouwt het ochtendritueel; vooral het kleden blijft zeer mysterieus.
Je verzet geen poot, tot ik de dag open met: kom maar.
Pas dan breek je de ban, loopt trots en breekbaar voor me uit. Een oude gids die de treden naar beneden al zestien jaar dromen kan.
Vera van der Horst
vera met een inkijkje – zo gaat het dus er aan toe in huize vd horst. het is ook onmogelijk om afstand te houden zowel in de poëzie als in het echte leven met een poes in huis. poes is er altijd overal van vroeg tot vroeg. alles en een ieder innemend.
Goedemorgen Pom, Ja , elke poes heeft zo zijn of haar gewoonten, deze bijdrage opgedragen aan onze Bambi. Weekendgroet, Frans
Rituelen
De dag begint boven op de trap waar je mauwend zit te wachten van komt er nog wat van luiaards
eenmaal beneden meteen op schoot de pootjes tegen de buik gevouwen het snorren neemt in volume toe
even toch voor de vensterbank lokt behaaglijk in de warmte van de radiator en uitzicht op de vogels in de tuin
een beetje koeren naar de duiven mekkeren als de ekster zich vertoont mezen en mussen volgen met het oog
mooi opgerold in het mandje gaan liggen nog weer likken en kopjes geven dan de krabpaal een flinke beurt
en op naar buiten voor een rondje met een loopje weer terug in huis de bakjes voer dat is pas pluis
ook hier een inkijkje in huize terken – bambi regeert en regisseert zoveel is zeker.
Stil huis
We konden haar niet vinden niet in de tuin niet op haar vaste plek op de bank en haar eten was onaangeroerd
na lang zoeken vonden we je in een kast rustig, maar moe nog vier dagen ben je bij ons gebleven na negentien jaar snoezen, jagen, kroelen eten, slapen, miauwen en er gewoonweg zijn sliep je in
zag ik 3 vrouwen om je treuren de stilte in het huis is oorverdovend
Jorge Bolle
en dan het afscheid na vele jaren dominantie – het niet meer eten – het nog even in het leven aanwezig zijn – onbeweeglijk – op weg naar het einde. wachten op godot.
Het vertrouwen van katten
Het lijfje van de kat met de klauw roept in de tuin zo rustig miauw miauw zij is al heel lang zo gezond en rent weg voor de komende hond
de poes ontmoet graag de kater in de tuin groeten ze elkaar later en verwijderen snel de muis want zij zijn de katten van hun huis
net als de Siamees met de lange staart deze katten zijn hun vriendschap waard zij spelen miauwend met hun klauwen voor alle kattenrassen het juiste vertrouwen.
Rik van Boeckel 7 november 2026
de situatie in de tuinen beschreven op zijn riks – want als nieuwe kat moet je niet het territorium van charley betreden dan is het oorlog – op een manier waar poetin nog een puntje aan kan zuigen.
Als ik kat was
sloop ik over het gazon en zou je hangmat schalks bespringen uit mijn land van zand glijden in je heuvelland vol licht mij nedervljien in je schoot
jij zou oren kriebelen, zachtjes kroelen vacht en vel, zodat wij samen zouden spinnen terwijl namiddagzon zwoel lippen openkrult
spelend met de draden aan je vacht klauw ik ze tot kluwen dat naakte waarheid zal onthullen huid aan haar doet paren – wiegend in de wufte wind
lik ik drupjes parelvocht van je zachte lapjeslijf en als het licht dan eindelijk slinkt, spring ik jíj volgt – en we kantelen buitenboord
rollebollend op de strak geschoren mat maaien nagels scherpe kanten af, waarna wij beiden, dronken van dauw, herrijzen en
in een vervoerende roes van wildebrassenpassen dansen wij ons de perken te buiten, terwijl het gras hartgrondig zucht:“laat me, houd me vast”
ja.. als ik kat was, speelde ik viool zal iemand ooit..weten hoe het was?
(en of het zonde is dat ik hond ben en alleen als Snoopy met mijn zonnebril het maatje van Charlie, zijn lieve beste baasje)
07-11-2026 / Cartouche
Cartouche manifesteert zich als een hondenliefhebber. het is dat charley niet lezen kan anders zou charley hoogstpersoonlijk Cartouche toespreken – het is notdone om de kattenwereld op welke wijze dan ook te verbinden met de hondenwereld. verbinding is een mensenterm – iets voor de politiek – iets voor woke – iets van mensen en van dichters wellicht maar in de kattenwereld is het de natuur die de klok slaat – in de kattenwereld van charley geldt maar een waarheid, een leven en dat is charley. en dat is ook zo bij dissel thuis, bij bambi thuis , etc etc – honden bestaan niet en als ze wel bestaan bestaan ze niet.
Herinnering aan Dissel
Als een linnen laken
dat over een stoel valt
zo zacht dat de zitting
naar het laken toekomt.
Beschermd voel ik mij nu
met hem op mijn schoot
zal de kamer stoffig worden.
Bij iedere streling duw ik
de tijd verder van mij af
het ritmische getik
wordt gonzend gespin.
Het hypnotiseert en het licht
dommelt voor mij langs en ergens
piept een leiding, klinkt een kraak
en de gehele kamer is wit geworden.
André Heijnekamp
een herinnering mooi geschreven – zoals het was en altijd was. katten houden van herhaling – het is alsof ze bij leven al weten dat ze van de poëzie zijn en zullen worden.
Jij bent de adem die door jou is heen gegaan. Jij bent de woorden die een ander heeft verstaan. Jij bent als stront zo vruchtbaar voor de grond. Jij bent zweet op de huid die ons verbond. Jij bent de roodborst met zijn jazzy lied. Jij bent de schutspatroon van de vergeet-me-niet. Jij bent het nagelschaartje, eerst kwijt, nu altijd zoek. Jij bent die zinnen die je voorlas uit dat oude boek. Jij bent de lucht waarin je rook is opgegaan. Jij bent de aarde waarop wij nu mogen staan. Jij bent water en wijn op ons vervreemde feest. Jij bent het vuur waar wij om dansen. Zo blijf je alsof je er altijd was geweest.
BART TOP ——————— Het was weer tijd voor Lichtjesavond en in de Aula van Begraafpark Kleverlaan in Haarlem mocht ik als onderdeel van een gezelschap Haarlemse Dichtlijndichters twee uur lang gedichten voorlezen voor een vlottende groep rouwende mensen. Indrukwekkend. Dit gedicht was er dit jaar niet bij. Dat schreef ik voor de crematie van mijn dierbare vriend Frank Siddiqui, alweer 10 jaar geleden. Maar gelukkig wemelt het weer van de roodborstjes, die een paar octaven hoger de saxofoonsolo’s van Frank in herinnering roepen.
Les feuilles Mortes Herfsteditie van Poëzie & Jazz Stadsdorp Olympia is met haar poëzie evenement weer te gast in de OBA Olympisch Kwartier op 15 november 2026. Van 15:00 – 17:30. Inloop 14:30.
Het Franse Chanson, slammers, een romancier en de presentatie van een debuutbundel komen aan bod in deze 11e editie.
Presentatie en voordracht: Pom Wolff
Dichters Lieke Gorter Bernard Wesseling Sven Ariaans Peter Brouwer HenkKroon Lucienne Kohler
Organisatie: Lucienne Kohler (beeldend, kunstenaar, musicus, dichteres en Neerlandica) enFrank Paavo (saxofonist, componist)
Locatie: OBA Olympisch Kwartier, Laan der Hesperiden 18, 1076 DN, Amsterdam Oud-Zuid. De toegang is gratis. Parkeren voor de deur is op zondag gratis. Highlights Debuut
Lieke Gorter komt voorlezen uit haar debuutbundel ‘Kom maar Grond’ (Oktober ’26/ Arbeiders Pers)
‘Sasja Janssen omschrijft de bundel als een “duizelingwekkende mengeling van het denkende, het persoonlijke, het aardse en abstracte” die ontroert en bij herlezing nieuwe diepte prijsgeeft.’
Gorter publiceerde eerder gedichten in tijdschriften als Tirade, Hollands Maandblad en Het Liegend Konijn, en behaalde in 2022 de tweede plaats in de Nationale Gedichtenwedstrijd met haar gedicht Huis.
Spannend proza van een dichter
Dichter/ romancier Peter Brouwer geeft een vervolg aan zijn voordracht tijdens onze Wintereditie Poëzie & jazz. Hij leest enkele hoofdstukken voor uit zijn roman Afdruk die uitkwam in december 2025.
Eigenzinnig talent
Met het uiterlijk van een jonge Gerard Reve en zijn Amsterdamse accent is hij behalve een heel goede dichter en prozaïst ook een fantastische performer die mensen van alle leeftijden aanspreekt en inspireert. Hij is bovendien organisator van het maandelijkse poëziepodium van Theater Mascini.
‘Christophe Chaplet weet met zijn vertolkingen klassieke en minder bekende chansons tot leven te brengen.’ De Meerbode Aalsmeer . 2026
‘Eventjes voelde het alsof wij, feestgangers, met z’n allen in een cocon zaten, ver van de woedende wereld, luisterend naar lieve liedjes van weleer. … Het was mooi en zelfs een beetje ontroerend.’ Rob Schouten Trouw, column ‘Chansonnier’ · 2018
Preview 2027 Open Podium
Dichters die eerder deelnamen en (jazz) zangers zijn welkom om te komen optreden in het nieuwe jaar. Maar ook nieuw talent is welkom.
Vooraf een concert van een professioneel trio met een zanger(es). De data en namen van de zangers worden tegen die tijd bekend gemaakt.
nu VON SOLO de donderdag vonderdag om de week verzorgt zijn wij van hier in de gelegenheid om in&uit het jachtige bestaan een enkele dichter zo af en toe te belichten. dichter die we week na week het gewilde goud wel kunnen omhangen in de zogeheten zondagochtendwedstrijd – dichter die onze gastvrouwe is op de legendarische pomgedichtendagen zo goed zijn haar gedichten – dichter die we twee jaar geleden al eerden en kenschetsten met de woorden ’tomeloos ingetogen’ – dichter die deze week nog op de pom en op FB de liefde bezong zoals ze dat ook al deed in 2024 – die dichter heet Vera van der Horst -die dichter hebben wij op de site voor u bijna exclusief – die dichter schreef ik onlangs: wat houd ik toch van echte mensen – van jou! voor onze lezers deze donderdag VERA
Wat als
je dat gedicht niet had geschreven, ik het niet had gelezen, maar de nacht was zo lang, ik eigende me je woorden toe, alsof ik je wist te kennen moest zoiets, niet rationeels, doet nachtenlang met woorden doet een man een vrouw, een vrouw, een man en woorden, wat als ik je lijf kon lezen als dat gedicht een lange nacht een leven lijkt, en poëzie de waarheid blijkt.
Vera van der Horst
zo herkenbaar en zo ingetogen tomeloos – Vera van der Horst deze week in het gedicht van de week. onontkoombaar verlangen prachtig gewoon. alles stroomt in en uit die woorden – alles stroomt van hart naar meer. met hans andreus elementen, (een man een vrouw – een vrouw een man), ik lees ook kopland elementen (alsof ik je wist te kennen moest) – niet direct maar ze doen aan die dichters denken – de woorden – een groots gedicht.
hij zat onder een oude boom het was al herfst toen de gedichten plotseling begonnen los te laten ze regenden op hem neer prille regels van ontroering heftige ontboezemingen pogingen tot levensreddende wijsheid
ze gaven in ieder geval warmte af tot diep in de poëtische nacht
later vonden ze hem daar liggend onder een dekbed van zwijgen
de leden van de orde der fossielen keken wat besmuikt ze hadden zo hun best gedaan gegoochel met de reglementen wat kleine rek hier en daar een belofte vals of niet misschien maar gedragen door gebed kwam in no time de juiste man bovendrijven net aan 7 kruisjes achter zijn naam die kon nog jaren mee aldus de fossielen waarvan de meesten 9 kruisjes torsen
in Rome ben je rooms dat geldt ook voor god want na de eerste schrik en een goed uitgevoerde operatie verscheen op het balkon van het Vaticaan gezond en zegenend ecce homo, ecce paus Leo
Ergens hebben wij elkaar geraakt en weer teruggegeven aan onszelf Hoe kan ik verklaren dat ik je verlies aan iets wat we niet waren de liefde ouder lijkt dan onze levens
En als je naast me zit is er altijd die seconde waarin alles zich opnieuw aandient dat ik je mis op een manier waarvoor geen afwezigheid bestaat Is dat wat liefde doet
