rik van boeckel schreef in het Leidsch dagblad dat de zondagochtendwedstrijd op de pom hem vaak inspireerde tot het schrijven van poëzie – vandaag ontving ik zijn nieuwe bundel met die prachttitel “Ballade van herinneringen” – inspireerde mij tot het volgende gedicht:
moment
er komt een moment dat je het hoort het haardvuur aan overleef je nog
een meisje zegt een afspraak af roeka zingt spotify en je denkt
je denkt roeka zingt spotify is dat ook al poëzie
wat is er van je geworden het moment van het is voorbij is het moment dat je hoort het is voorbij
Max Lerou – ruggemergtering ok ik hou het niet voor onmogelijk
Rik van Boeckel – in de ogen van vrouwen stranden
Frans Terken – Zo straf als het hof oordeelt
Rob Mientjes – en ja … van marmer
Luk Paard – langs de straat
André Heijnekamp – een hand zoekt naar een lente
Cartouche – het lid op de neus
wie wint de enige echte virtuele – de hoe zou het zijn- weekend trofee op pomgedichten.nl?
deze week maar eens een vlammend protest van deze jurist tegen een letterlijk smerige rechterlijke uitspraak van het hof te zwolle – een man met een erectiestoornis strafrechtelijk veroordelen wegens vermeend masturberen. wie wint de enige echte – de hoe zou het zijn trofee? zaten die oorlogvreters in de usa of china of rusland maar vaker met buikpijn in hun kogelvrije auto’s of in de auto van de ex burgemeester van groningen. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
een wereld zonder bommen en granaten? hoe zou het zijn als alle mannen zich zouden aftrekken in hun auto’s
de ruitenwissers aan de buitenkant de ramen beslagen
of op de straten zo werd gecopuleerd dat de stenen het begaven
hoe zou het zijn als alle vrouwen na na na-tionaal klaarkwamen
op 5 mei bij de fallus op de dam
pom wolff Oud-burgemeester Groningen ook in hoger beroep veroordeeld voor masturberen in auto
topsport
dat zelfbevlekking het risico van doofheid met zich mee zou brengen is niets dan domineske bangmakerij
ruggemergtering ok ik hou het niet voor onmogelijk
maar zelden zult u bij de ware onaneur een spier aantreffen
zo getraind als die van de oren
ml
Liefde voor het eigen lichaam
Liefde voor het eigen lichaam creëert het bestaan van alle mannen uit elke stad en vele landen waar zij in de ogen van vrouwen stranden
in de auto zijn zij vaak alleen zoals de droevige eenzame man die wil stoppen om datgene te doen dat de stoornis zou kunnen verhelpen
de buikpijn is evenmin zo fijn het is onduidelijk hoe het ontstaan kan zijn en wie dit door het auto raam heeft gezien denkt het te weten en te kunnen vertellen.
Rik van Boeckel 16 oktober 2026
Straf
Zo straf als het hof oordeelt over vermeende activiteiten nog nooit een man of vrouw met blaasproblemen gezien zeker
straffeloos zulke patiënten naar de verdommenis sturen geen haar op het lege hoofd met een spoortje empathie
en de bef vol van vermeend recht maar de ogen troebel en kwaadaardig van oprispingen uit eigen onderbuik
ja het leven gaat door ook als je niet gezien wordt naar wie je bent en wat je mankeert
het gezeik daarover tot in het oneindige het maakt mij de pis wel lauw
Kom schaak me of nee … blijf liever van me af ik ben niet om mee te spelen
kijk en verlustig jezelf aan dit blote lijf vierkant goddelijk
koude kermis en ja … van marmer inborst opgeheven
doe verder niemand kwaad met steamy windows bij strakke zaadlozing
Rob Mientjes
(de rockdichter): zo de zondag weeral en dat is goed want dan kom’k wel es graag ter pom…voor die wedstrijd die geen…maar altijd toch die zondag wel….fijn!!!…en hoe zou’et dan…over’et thema leest u ter poms site en zo schrijf ik dat …
” zij mag nie zien “
ie volgt’r huid mooi gekruld in harmonie vloeiend in de porieë
er dringe zachte zinne op vingertoppe en ze schrijve ’n sprookje asof’et echt
doordronge draait tijd ver af en zo buige de drome krom legt ie hijgend adem weg
op vreemde huid langs de straat dichter tot zij die kijkt maar nooit mag zien dat ie verbeeldt alles tastbaar in’n hoofd
Hoi Pom, Ja, daar ben ik weer. Wat zal ik tegen je zeggen? Wanneer er een stilte valt, begin ik soms over iemands schoenen. Leuke schoenen heb je, zeg ik d Maar aangezien ik je niet zie, gaat dat niet. Dat doet er bij deze verder ook niet toe, want hier ging het om de anekdote. Dat ook weer geen anekdote is, want ik doe dat helemaal niet. Ik begin helemaal niet over schoenen te praten. Maar dat doet er allemaal niet toe. Ik schrijf je, dat dat het is. Goed weekend!
André
De grote ontpopping
Er vliegt een vlinder door een buik een hand zoekt naar een lente een oog ziet een cocon.
De grote ontpopping de metamorfose is geschied.
Dit is het imago dartelend in zijn laatste fase.
André Heijnekamp
Pijnlijk
soms heb je het even allemaal gehad stapt in je rooie -auto -en trekt eropuit om de spanning kwijt te raken in je hoofd en in je lijf- heb je last van stoornissen erectiel gezien dan richt je je blik op oneindig, op het uitvogelen van een stukje poëzie, een aanzet tot
je strijkt over je hart, maakt contact met je onderbuik om weer bij zinnen te komen met opgeheven hoofd door te kunnen gaan om -opgelucht- thuis dan gevraagd te worden waar je hebt uitgehangen – krijg je in alle onschuld, van je vrouwe justitia -het lid op de neus
gaat ze tot het gaatje, doet maar raak je wordt er gewoonweg uitgepikt om eigen frustratie op af te reageren hoe anders zou het kunnen – moeten? zijn – minder zelf en meer naast in deze tijden van helse pijnen
Pas als we begrijpen dat de kracht van de Natuur door ons en door iedereen gaat, als we begrijpen dat dit een en hetzelfde is bereiken we een vorm van intuïtief weten die dieper reikt dan rationeel begrip van de natuurwetten dan vereenzelvigen wij ons met de wereld zoals die is, in het hier en nu: het troostende besef dat ontstaat in het bewustzijn van de eenheid van de ziel met de hele natuur.
Elk bewust individu kan namelijk in uitzonderlijke momenten van intuïtieve kennis zichzelf leren zien als opgenomen in het onontkoombare systeem van de Natuur.
Dit intuïtieve inzicht gaat gepaard met een gelijktijdig en bijzonder krachtig besef van de eigen onvermijdelijkheid.
Dit werkt bevrijdend en vandaar dat juist dit inzicht een geestelijk moment van verlossing oplevert – moment van gelukzaligheid.
————— Dit is geen gedicht, maar een tekst van Benedictus de Spinoza (1632-1677). Mijn enige ingreep is dat ik de tekst – niet geheel willekeurig – van afbrekingen voorzien heb, om er wat lucht in te blazen en de toegankelijkheid te vergroten. Ik heb deze tekst tot mijn credo gemaakt, omdat ik zo in de wereld, ons en mijzelf kan geloven. Hoop dat het delen ervan jou ook sterkt. Let op dat Benedictus een realist is: dit inzicht, dit gevoel kunnen we niet altijd hebben, we moeten genoegen nemen met momenten van intuïtief inzicht, momenten van gelukzaligheid – maar we hoeven natuurlijk nooit te twijfelen aan onze eigen onvermijdelijkheid, dat is de bottom line: ik en jij bestaan met evenveel recht als een bergtop, een rivier, een amoebe of een olifant.
Goedemorgen Pom Ik ben door het Leidsch Dagblad geïnterviewd over mijn poëziebundel Ballade van herinneringen. Ik heb tijdens het interview jouw dichtwedstrijden vermeld. En dat er elke week een ander thema is. Dat kun je op een van de foto’s goed lezen! Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Liefde als geruststelling
Een vrouw knielt met bewondering voor de wereld om haar heen zij verlangt naar liefde als geruststelling tijdens haar leven op de been
zij beweert tegen iedereen een mooi ding en dat is beslist niet zo gemeen want zij weet te voorspellen als zonderling dat een man haar zal omhelzen en wel meteen
met haar armen zwaait zij graag haar ogen kijken vol verlangen mee ze ziet de man komen vanuit zijn huis
hij wandelt even rustig en traag nodigt haar uit voor een kopje thee en omhelst haar bij hem thuis.
Een mooie, zonnige zondagochtend. Alle tijd. Het hele gezin nog op bed en de hond al uitgelaten. Dat is zo’n moment, dat ik aangrijp om eens een lekker lange wandeling te maken. Dan trek ik mijn bergschoenen en camo broek aan en dan ga ik lopen. Ik zie er dan uit als een regelrechte landloper. Lekker doorstappen, alle tijd voor alle gedachten en ook het voorrecht ze allemaal te laten verwaaien. Een beetje rondkijken, luisteren naar de vogeltjes. Het zal de leeftijd wel zijn. Een mooie route vanuit mijn huis loopt via de Rotte, door Terbregge, over de grote geluidswal van de snelweg. Deze geluidswal is ongeveer twintig meter hoog en biedt mooi uitzicht. Als je hem afloopt kun je onder de snelweg doorsteken naar het Kralingse Bos. Je komt dan binnen langs de Bosdreef en als je vijf minuutjes loopt sta je bij uitspanning de Eekhoorn, waar je lekker een bakje koffie kan drinken. Daar vandaan sta je zo aan de plas en heb je prachtig uitzicht op de skyline van Rotterdam.
Het was ook een mooie ochtend om te joggen. Dat was me opgevallen aan de grote hoeveelheid mensen, die dat aan het doen waren. Aan grote groepen mensen erger ik mij in het algemeen. In mijn richting zag ik een vader en een zoon joggen. De vader had mijn leeftijd en de zoon die van de mijne. Het was een graad of achttien. Terwijl ze in mijn richting huppelden, zag ik de jongen zijn shirt uittrekken. Hij had een typisch jongenslichaam, dat ik van mijn eigen zoon herkende. Slank, gespierd en sixpack.
Nu heb ik toevallig een vreselijke hekel aan dit soort hedonisme, waarschijnlijk, omdat ik zelf zo zou willen zijn. Maar dat doet daar verder niets aan af. Ik besloot de zondag wat jeu te geven en terwijl het tweetal langs me hobbelde, ontliet ik mij het woord ‘uitslover’ ontvallen. Daarop draaide de jongen op zijn as en riep me van twee meter afstand toe, ‘Wat ik daar zei?’. Ik herhaalde dat ik hem een uitslover vond, want zo warm was het niet en zo hard liepen ze ook niet. Zijn vader stond hijgend naast hem.
‘Vader, die pauper noemt me een uitslover.’ Ik moest lachen. Dat deed het. Hij stormde op me af en probeerde me een muilpeer te geven. Ik deed een stapje opzij en haakte hem pootje, waardoor hij op het gras naast het pad viel. Zijn vader deed twijfelend een stap in mijn richting. De zoon zag ik kijken naar mijn broek en hij merkte de clip van mijn zakmes op en riep naar zijn vader: ‘Kijk uit paps, hij heeft een mes!’ Toen moest ik weer heel hard lachen en zei: ‘Zie hem daar liggen, zonder shirt.’ Ik keek de vader met een glimlach aan. ‘Dat ziet er toch niet uit.’ Toen moest de vader ook lachen. ‘Ja jongen, trek gewoon je T-shirt aan zoals het hoort’. We wisselden nog een blik van verstandhouding. Het zal de leeftijd wel zijn.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Ze beschermde enkelingen en zijdelings de staat Er zijn zo hier en daar en in het verleden munten van haar gezicht geslagen
van opzij een volle maan hoe het zou zijn als zij te licht bevonden tot verval zou komen en dat arenden ons dwingen ons weer dwingen zielen voor dood te laten gaan
Ploos 09-04-16 Denkend aan Jules Schelvis. God hebbe zijn ziel.
Het beste restaurant heeft maar één tafel met vier stoelen één voor wie schoonmaakt de andere voor de kelner en de kok, de vierde voor de eigenaar en hij
hij kon het weten:
‘ al die vloeren, die keukens de lucht alleen al redderen doorgaan en af zien bodemloze kelen, grote monden van tien tot tien al dat eten, eten drinken en een taal die we niet verstonden
zonder papieren toen het niet mocht toen het moest er geen weg meer terug was het niet meer ophield het niet meer kon jarenlang decennia etcetera tot slot opgebrand als eigenaar invalide en kapot.
Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een recensie – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN
Hoe deze recensie te beginnen? Een adembenemende zoektocht naar lucht en licht, naar leven en liefde wellicht. Een document humaine! Dat zij zich op een volstrekt eigen authentieke wijze een pad weet te effenen door de taal, door de poëzie. Dat zij als het ware een zeer persoonlijk nieuw poëtisch genre schept: levenspoëzie. Zoals wij in de muziek het levenslied kennen, kennen we vanaf heden het levensgedicht. Debby Panken schrijft levenspoëzie van de hoogste orde. De nieuwe zangeres zonder naam is geboren, maar nu in de poëzie, en nu wel met een naam: DEBBY PANKEN.
De bundel ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ kent ongeveer 60 gedichten, met een voorwoord waarin dichter Debby Panken schrijft dat de gedichten in haar debuutbundel een periode van meer dan 20 jaar van haar leven behelzen. Een leven van vallen en van weer opstaan. In het nawoord bedankt ze vader Panken voor de bundelomslag – een kunstwerk – én ze bedankt ons lezers (en toehoorders) dat wij ‘de gevoelige reis’ door Debby’s leven samen hebben willen afleggen.
In de eerste 10 gedichten maken we kennis met de beschreven IK-persoon van de dichter en ik denk dat de woorden heel dicht op dichters huid zijn geschreven. Een ik-persoon die de poëzie invlucht (poëzie kan nooit erger zijn dan de harde werkelijkheid), dan weer de natuur opzoekt, dan weer de harde nacht beschrijft en verhaalt over onzekerheden en verlatingsangsten – om uiteindelijk te concluderen: ‘ik wil nieuw zijn en gezien worden – ik moet bij mezelf beginnen’.
In de ongeveer volgende 5 gedichten wordt iets van een analyse beschreven: een moedige beschouwing van het verleden, van de hel, van de slapeloze nachten, van het gevoel ‘ik stik’. Maar de moed van de IK-persoon – om niet steeds maar voor jezelf weg te lopen – wordt niet meteen beloond – is zeg maar nog geen geëffend pad ( voor wie zichzelf aan het ontdekken is). Als er mooie dingen opdoemen kan ze die nog niet vertrouwen – nieuwe onzekerheden nemen de plaats in van de overwonnen onzekerheden: “Veilig – ben ik veilig?” roept de IK-persoon uit.
De volgende 10 gedichten behelzen het afscheid van een ex. Alle menselijke fasen van verdriet (de ontkenning- de woede en de berusting) worden in poëzie geplaatst in het leven van een IK-persoon die net aan het opkrabbelen was – net zichzelf aan het uitvinden was. Aangrijpend beschreven. De conclusie uiteindelijk is helder: het is voorbij. “Voor jou ben ik nu een hoop verkleumde botten” – “We hebben allebei de veldslag verloren”.
En dan de laatste reeks gedichten – maar beetje voor beetje – stapje voor stapje beter gezegd – ontdekt de IK-persoon dat je in je pijn nooit alleen hoeft te zijn, dat ze weer mooie dingen kan zien en voelen – mooie mensen ook. En dat ze eigenlijk ‘de pijn te lang gevoed heeft’. Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’ Dat ze haar wil en leven heeft teruggevonden, die ene echt helpende hand heeft gevonden, dat ze ‘weer voeten in de aarde’ heeft gekregen ‘om nieuwe wegen te bewandelen’- wegen van geborgenheid en van genegenheid – de weg van de liefde! Of zoals Margreet Dolman zingt – “de weg van de liefde is de enige weg!”
Het is een adembenemende reis die Debby Panken ons lezers aanbiedt in deze prachtbundel met herkenbare ‘levenspoëzie.
pom wolff – oktober 2026
Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’
