deze week zetten we de dichter Karel Wasch in het (gouden) zonnetje – alle elementen van het zigzaggend thuiskomen worden door de dichter op dichterlijke wijze gepresenteerd aan de lezer – het vermoeden is dan ook dat we dichter als een ware ervaringsdeskundige kunnen lezen – maar van harte Karel! goud voor jou. dat MartinB met een ingmar heytze column de zondagochtend kleur geeft mag niet ongenoemd blijven – dank aan alle dichters die inzonden ook.
zigzaggend thuiskomen
De straat is langer dan normaal zelfs de stoep beweegt een beetje mee lantaarnpalen staan uit het lood
Mijn voeten trekken ieder een eigen plan de linker wil naar huis, rechts vindt dat er nog genoeg nacht is.
De sleutel past opeens nauwelijks meer in zijn slot, mijn jas heb ik verloren de gedachten bleven achter bij het laatste glas.
Ik probeer recht te lopen maar de wereld om mij heen vraagt kennelijk om bochten elke stap een onderhandeling tussen lichaam en zwaartekracht.
De deur valt-toch nog- achter mij dicht stilte in huis voelt vertrouwd. Eerst schoenen uit dan een groot glas water en de belofte dat dit de laatste keer is..
Tot de volgende keer.
Karel Wasch
Karel heet ik opnieuw welkom op de site der sites. en het gevraagde thema treedt de dichter bijna als geen ander tegemoet. met alle ins en outs. prachtige beelden ook met de bijpassende vervormingen – de straat, de lantaarnpaal, de stoep – de voeten die alle kanten uitgaan – de sleutel en de kleren – het zit allemaal wel maar niet mee. en tot slot de interne gedachtegang – de dichter kent de klappen van de alcoholzweep mag ik het gedachtengoed in dit prachtgedicht zo samenvatten?
Stoomcursus poëzie
Er bestaat dus echt een stoomcursus poëzie. Twee zaterdagen voor 350 euro. Het is een geruststellende gedachte dat er in de poëzie nog geld te verdienen valt. Alleen niet met gedichten.
De cursus wordt gegeven door Ingmar Heytze. Ik heb niets tegen Heytze. Dat lijkt me wederzijds. Hij kan schrijven en zal ongetwijfeld verstandige dingen vertellen over ritme, beeldspraak en schrappen. Vooral dat laatste lijkt me nuttig.
Volgens de cursusomschrijving leer je kijken, werken en denken als een dichter. Ik probeer het al jaren en kom niet verder dan kijken of iemand mijn werk heeft gelezen, werken aan mijn zelfoverschatting en denken dat de rest van Nederland er niets van begrijpt.
Er wordt zelfs gesproken over een lifehack voor dichters. Een lifehack. Voor poëzie. Voor 350 euro verwacht ik minstens dat mijn verzameld werk wordt vernietigd.
Ik beschouw mezelf als kritisch buitenstaander. Dat klinkt beter dan iemand die nergens voor wordt uitgenodigd. Prijzen en erkenning doen er volgens mij niet toe. Vooral zolang ik ze niet krijg. Wanneer een jury mijn gedicht afwijst, verandert die binnen enkele seconden in een verzameling ongeletterde aardappelen.
Ook ik wil eerlijke kritiek. Totdat iemand ermee komt. Dan leg ik uit welke diepere laag de lezer heeft gemist en waarom die zwakke passage juist essentieel is. Na afloop noem ik die persoon een zeikerd.
Ik zou best naar die cursus willen. Niet om dichter te worden. Dat ben ik al. Dat staat nergens officieel geregistreerd, maar mijn moeder heeft ooit gezegd dat ik mooi kon schrijven. Ik stel me voor dat Heytze mijn gedicht leest, een strofe schrapt en vraagt waarom ik eigenlijk drie keer hetzelfde zeg. Ik zou hem geduldig uitleggen dat herhaling een belangrijk stijlmiddel is. Vervolgens zou ik hem vragen of hij zelf weleens iets fatsoenlijks heeft geschreven. Het lijkt me verstandig vooraf te informeren of de cursusprijs inclusief ruzie is.
Maar misschien moet ik die 350 euro gewoon betalen. Twee zaterdagen luisteren, aantekeningen maken en mijn grote mond houden. Stel dat Heytze gelijk heeft. Dat mijn gedicht inderdaad beter wordt wanneer ik de helft weggooi.
Dat zou verschrikkelijk zijn.
Dan heb ik jarenlang niet alleen slechte gedichten geschreven, maar ze ook nog met grote overtuiging verdedigd. Ik zou hem bedanken, naar huis gaan en het verbeterde gedicht opnieuw lezen. Vervolgens zou ik een vernietigende column schrijven over een dichter die voor 350 euro andere mensen leert hoe ze moeten schrijven.
Ik zou die column nog eens kritisch nalezen, er drie overbodige alinea’s uit schrappen en tevreden vaststellen dat hij regelrecht uitstekend was.
MARTIN-B
nou als er een van het zigzaggend thuiskomen weet dan is het B wel. hier was het uitje een poëziecursus of in ieder geval het lezen van de folder waarin de cursus is aangeprezen. B weet er op zeer eigen wijze een fijn uitje van te maken waar de lezer bij uitgenodigd is en mag meegenieten. na het lezen van de column heb je cursus niet meer nodig zoveel is zeker. B maakt nu eenmaal van alles poëzie – ook van columns. dat laatste heb ik die heytze nog nooit zien doen.
Karel Wasch – elke stap een onderhandeling tussen lichaam en zwaartekracht…
MartinB – Prijzen en erkenning doen er volgens mij niet toe. Vooral zolang ik ze niet krijg…column Ingmar Heytze
Rik van Boeckel – fietsers passeren zigzaggend
Luk Paard – zij en ik zigzaggend vernield
Rob Mientjes – bowie himself daalt op me neer
Cartouche – met wankele tred van straat naar bed
Frans Terken – is het niet beter om weer weg te gaan
André Heijnekamp – alles draait mee
Vera van der Horst – ergens in het donker trekt nog iets
Anke Labrie – de straten leken te dansen
‘wie wint de enige echte virtuele zigzaggend thuiskomen zondagochtendwedstrijd op pomgedichten.nl? ach we kennen het gevoel allemaal wel – en zeker in het weekend wordt er nogal wat gezigzagd – zo ook in letterland – ook voor dichters openbaart zich het wonderbaarlijke thuiskomen: dat er thuisgekomen is is op zich al een wonder maar dat daarbij en/of daarnaast de mens ook nog in staat is tot dat bovenaardse sierlijke gezigzag is in wezen meer dan een wonder – en zo betreden we dit weekend het domein van de poëzie – we lezen u graag – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
—————————————- kijk ze varen – zie ze gaan er lagen trage schepen stil net voor de einder ik riep wat een water allemaal waar heb ik dat aan verdiend
ik groette de aanwezigen als jullie dit het einde vinden prima hoor – maar ik moet gaan ik moet nog schrijven
kloppende gedichten schrijven eenmaal thuis aan lager wal riep ik – geef mij water heel veel water en kijk ze varen – zie ze gaan
zag de slepend trage schepen in de wallen van haar ogen verder gaan – dacht – nooit gekregen wat ik altijd heb gewild
pom wolff
De zigzag wandeling
Voeten wandelen rustig door de stad door straten vol winkels en huizen voetgangers en fietsers passeren zigzaggend mijn armen en benen
soms begint de dag met mooie zon een andere keer met wolken vol regen dat verschilt wisselvallig per uur de paraplu vergeten is geen zegen
het zebrapad leidt naar huis langs bomen met kale herfst takken en bladeren op de stoep schoenen kunnen niks ontwijken
de huisdeur opent via de juiste sleutel schoenen uit sloffen aan zo is zigzaggen voorbij gegaan het raam laat verkeer in mijn ogen staan.
Rik van Boeckel 20 november 2026 een uitgeschreven herfstplaatje met het altijd weer mooie Leiden als decor.
(de rockdichter): zo weeral is de week gaan vliege…zondag dus en ter pom u weet wel de dichter…en de dichters…en de wedstrijd die geen…aaah en zig zag…zigzaggend (dàt thema)…heen en weer dus…slappe bene…knappe bene…sterke bene en weer op…na’et neergegaan…zo de zigzag…links rechts overhelle…ik veer op met muziek gedrage…dans dans dans…the dance-hall druipt zweet…’n band speelt ten dans…dans dans dans…ik ben’et mannetje uit me drome…sterk en onweerstaanbaar…zij…de meisjes dansend langs me heen…eentje lonkt me naar haar toe…goddedomme ik wankel…verlies me in’n droom…’k wil de knal…en zij en ik zigzaggend ‘et helemaal opgaan in elkaar!
” knal “
zaterdag in de nacht klaar om te score ’n grote wereld geopend ik word high
jonge tijgers sneuvele wilde honde vrete lange bene om rond te kronkele
zal ze danse aan me wang en op me lippe dan de hare de mure moete om
zweet en kippenvel trillende bene k’maan laat ons doorgaan knal nog es lieverd
op weg naar het einde – het zalige einde na de danspartij in de music-hall – we lezen van ostaijen en van het reve maar dan op zijn LUKS – een luukse positie hier op pomgedichten.nl. ‘zigzaggend vernield’ de weg naar huis in elkaars armen beschreven. de herfstkou gaat aan die twee voorbij. de taal der liefde hier in luks woorden.
Ziggy zigzag
Ik neem de straat drie keer middenin de nacht bij volle maan zie spoken op het dak schimmels en ander gespuis over de bezem gesprongen in mijn stamcafé gesprongen niet echt eerder gestruikeld en geduwd beatles, stones dreunen nog na nogmaals neem ik drie keer de straat als schuinsmarcheerder niemand die het ziet zwalkend val ik om en aanschouw wat sterrenstof bowie himself daalt op me neer zalig strek ik mijn benen proef de nacht op mijn tong het licht gaat uit
Rob Mientjes
fijne muzikale associaties bij het gevraagde thema. die mientjes ken goed zuipen zeggen ze hier in de jordaan – in het zachtmoedige brabant spreken ze over het proeven van de nacht – mooi gezegd. ik hoop dat het wakker worden in de ochtend te harden is.
Zenuw
een dichter kan alleen zijn handen en vingers laten tasten water dragen, maar waarheen hoeveel branden kan hij aan
een wereld van dag en nacht met wankele tred van straat naar bed alsof een kussen luwte weet te geven een peluw ook maar iets verlichten kan of een zwaluw uit de lucht te houden valt
met geen pen te beschrijven hoe verontrustend de eenzame knuppel weg die zij – man en vrouw gelijk – alleen zigzaggend en zuigend kunnen gaan als ik en jij overal een doodskleed met ons mee
dragen – blijven we altijd samen lijden aan die ene, zelfde zenuwpijn
20-11-2026 / Cartouche
ja ik weet niet of de alcohol hier verlichting bieden kan. ik gun het de dichter graag. het is allemaal geen pretje in dit gedicht zoveel is zeker. peluw is kussen opgezocht. het doodskleed beeld maakt het geheel ook al niet vrolijker – twee mensen met pijn zoveel is zeker. en of ze elkaar nog ooit – ik weet het niet.
Goedemorgen Pom, Ja, heen en weer geslingerd tussen thuis en buiten, maar het toch niet helder krijgen, het ging met mij op de loop. (Buikloop, dat ook, maar dat is weer een ander thema.) Weekendgroet, Frans
Thuiskomen of weggaan
Hoe thuiskomen voor twijfel zorgt is het niet beter om weer weg te gaan de deur open en terug naar buiten daar zoeken wat ik hier niet vind
of heb ik binnen niet goed gekeken de overtuiging van weten waar het antwoord op een eeuwige heen- en-weergang gestalte krijgt
tenminste contouren aanneemt die tussen dichtbij en daar in de verte een beetje helderheid verschaffen
dat zigzagdenken het gedrag waarbij ik de benen uit het lijf blijf lopen om ooit ergens in thuis te komen
ja de aarzeling – en toch ook de lichte martelgang van het heen en weer tussen daar en hier, de buitenwereld en de binnenwereld – dichter is er nog niet uit- zo is het gedicht vorm gegeven. ik begin er nu zelf ook van te aarzelen. nog even naar café welling of eijlders of even tot hier.
Hoi Pom, Figuurzagen, daar dacht ik eerst aan en toen aan een naaimachine. Daarna verbaasde ik mij dat ik het niet andersom dacht; zigzaggen past toch beter bij zo’n machine. Hoe dan ook, het is het beide niet geworden. Onderwijl bladerde ik door wat LP’s. Won Ton Ton – Home. Toen moest ik aan huizen denken en hetgeen wat jij daarover zei. Nu ja, toen kwam de eerste regel, thuis is waar het bed is, aangezien de drang naar slaap in beschonken toestand niet zoveel eisen stelt. En ja, dat boompje. Het was haast nog maar een scheut.
Doeg, André
Een vers gebroken boompje
Thuis is waar het bed is en anders toch de bank maar ze wijst het af ik moet gaan en mijn jas wil ook al niet aan.
Ze draait de voordeur open en alles draait mee zal ik anders toch niet maar nee.
Buiten de jas aan gekregen tussendoor contact gehad met planten in een perk een vers gebroken boompje en ontferming gezocht tegen een container.
De volgende dag een appje ze zocht geen tuinman of landschapsarchitect die hebben vieze vingers en zitten aan de grond.
André Heijnekamp
de eerste en de laatste regel zijn fantastisch – een tuinman die ‘aan de grond zit’ – hahaha – mijn avond is weer goed – zo zie je maar wee dat je geen 350 euro cursusgeld hoeft te betalen om te kunnen dichten. en in regel 1 – ‘Thuis is waar het bed is’ lezen we die prachtige eenvoud die André Heijnekamp zo eigen is. het thema in al het gezwalk van de hoofdpersoon goed getroffen.
drempel
ik sta voor mijn deur kijk nog even terug naar de lege straat achter me
binnen wacht de poes al met een omhooggestoken staart
ik laat mijn sleutels nog even in mijn zak blijf staan op de drempel
ergens in het donker trekt nog iets een onafgemaakt gesprek, een nieuw gezicht, een ander leven
ik open de deur en ben thuis
Vera van der Horst
dichter kijkt nog even terug op een niet afgemaakt gesprek en nog veel meer – voorlaatste strofe is prachtig – een soort laissez faire gedicht – er gebeuren dingen om het individu heen – ze komen binnen – ze moeten verwerkt – en ze laat ze noodgedwongen buiten – een vrouw alleen
Anke Labrie – hieronder het ingestuurde gedicht voor de zondagochtend – het thema de hoofdpersoon op het lijf geschreven – de straten leken te dansen – een prachtregel – zo voelt dat ook – en wij dansen met Anke mee.
ik leef in vertraging want denken neemt steeds meer tijd herinnert het verleden in andere verhouding
veroudering met gaten waarin dromen vallen en ik blijf erin haken tot ik wakker schrik wekker of gemiste afspraak
(prikt een verwijt mij deerlijk)
2
kleine speeltjes zijn wij ooit door onze ouders zorgvuldig opgedraaid bewegend langs elkaar van de een is het mechaniek goed gesmeerd die zal altijd de wedstrijd winnen een ander hapert staat roestig hoestend op verlaten spoor verderop sukkelt nog een arme ziel in het vallend donker hij is door droefenis vertraagd
3
uw leven heeft vertraging roept er iemand om
gelukkig
nu duurt het nog wat langer tot ik in het slot val
de zon laat het koud of je haar warmte koestert of zucht in haar verzengende hitte het is het water om het even of je van je warme bad geniet of gek wordt van een druppende kraan
de aarde daarentegen waarmee we zo verbonden zijn dat wij haar moeder noemen lijkt minder onverschillig
wij denken dat ze van ons houdt in zachte lenteregen of een koesterende zon maar ook vragen wij ons af of haar vernietigende stormen voor ons een waarschuwing zijn of toch wellicht een straf
“Oh zoete Hemel, die mij bitter liet: ’t is stervenskoud, al brandt het vuur gestaag. Het leven valt me zwaar, toch leef ik graag en weet van niets, wat óók geneugten biedt. Ik lach, zodat geen mens mijn tranen ziet: plezier heb ik! Met stenen in mijn maag. Geluk verdwijnt óf nooit, óf per vandaag, ’t zal nooit zijn…maar je twijfelt soms, of niet?”
Omdat mijn lief geen goede spreker is, kust hij me snel, en zo dresseert bij monde wat lievend bloeit: geen twijfel. Geen seconde. Dan gaat hij weer, en huil ik zonder stop al leken alle waterlanders op: zó voert hij mij naar waar niets zeker is.
mooie tekst in het lied van ricky koole – ach ja het water weet wat – in alle maten en vormen – in chansons, in gedichten – we bestaan eruit – we leven. het afgebeelde huisje staat aan het IJsselmeer – Onderdijk noord holland – waar ik 7 jaren ‘huisde’ dankjewel André voor het woord – – het huisje en ‘de ligging’ heeft voor 2 mooie dochters gezorgd – een huisje aan het water. het huisje en het water ingeruild voor 020 – de dochters waren er blij mee – met 020 – de natuur is mooi maar dictatuur en makkelijk is anders – ooit schreef ik: ‘ik ben voor makkelijk – geen brandnetels als je verliefd bent – gewoon een bed – sla desnoods’ –
‘en al dat water moet nog terug vandaag naar engeland het is bijna eb, ik weet het’ mooi poëziedagje vandaag op vele fronten – de zondagochtendwedstrijd – ruigoord – l.leidse.dwarsstraat maar ook in de OBA Olympisch kwartier.voor MAX LEROU het goud deze week – van harte – hij schetst een genadeloos tijdsbeeld – JORGE BOLLE glinsterend zilver zijn/het water tot kunstwerk verheven en brons voor ANKE LABRIE – voor hoe zij het oude water weet te verbinden met het nieuwe water. van harte! u leest het commentaar onder de gedichten.
aan de waterkant
de lucht was er om te snijden pall mall streed met samson en geur van de gebraden haan die wachtte op het mes
de tafel helemaal uit oisterwijk met eikenhouten asbak overvol ernaast de aangebroken nieuwe vieux de fles bleef altijd open
gordijnen in de kleur campari 7up vitrage bruin en eens in het kwartaal een emmer water en de magie van nicotine die zich als thee uit het kant trekken liet
aan het eind werd alles vloeibaar de mensen stierven toen nog jong en ze lagen er altijd wel mooi bij in het kamertje voor met zicht op de kade
ml
‘de goede kamer’ heette dat in limburg – waarin de dode zijn laatste uren in zijn/haar huis mocht ‘beleven’- voor zover ik mij de dood van mijn opa kan herinneren – teruggehaald hier in een prachtig gedicht van Max lerou. een tijdsbeeld genadeloos vastgelegd – de jaren zestig/zeventig/tachtig ook nog wel in de vorige eeuw. veel bruin, later veel oranje en wat paars. als je 60 was was je oud. en roken roken roken overal roken. en de samsom met blauwe rizzla. elk pakje minder dan een halve euro.
Pagina 30 van Het Parool Het Parool van zaterdag – ach zou dat wil tolsma zijn – ooit directeur van de nassaumavo als ik het goed zeg, later ook nog even directeur van het Marcanti College van de Esprit Scholen – nog later weer in gemeentedienst als god mag weten wat – een man van statuur met lichamelijke gebreken – hij liep mank met stokken door het leven door de Pijp. ik vermoed dat deze wil die wil tolsma is – en dan herinner ik me dat hij met zijn lichamelijke mankementen bij mij op bezoek kwam – op twee hoog in de anthoniszstraat in 020 zuid – ik hoor de stokken nog op de treden – toen ik een conflict had met gemeente onderwijs amsterdam en dat hij heel goed naar mij luisterde en dat conflict in 5 minuten de wereld uit hielp – en dat ik toen dacht – wat een geweldige man – ik zal het nooit vergeten – sterkte aan de familie rust zacht WIL!
pw —————————
Wat er
Wat er kan gebeuren als de steen van Bram Vermeulen niet de loop van de rivier had veranderd, maar gebruikt om de eigen ruiten in te gooien. De mens is voor het grootste deel water, een regenbui, een druppel.
Aan zee golft de dag, verdrinken gedachten, stampen kinderen in een plas en dan in het avondlicht een spinnenweb met dauwdruppels, dat zich voor mijn ogen als een kunstwerk ontvouwt.
Wat er ook speelt in je hoofd laat het later water zijn.
Jorge Bolle
een mooie reactie op de advertentie in het parool van Jorge. de mens niet veel meer dan water. het water als kunstwerk vorm gegeven in de tweede strofe – de wens in de derde. zilver voor Jorge! het eremetaal deze week als glinsterend water! van harte.
hoe de tijden met elkaar te verbinden – zoals anke het doet zou ik zeggen – het water van toen met het water van nu – en het water van nu herken ik hier te buitenveldert. een mooie bespiegeling.
Max Lerou – in het kamertje voor met zicht op de kade
Anke Labrie – glinsterend langs mijn flat
Jorge Bolle – een spinnenweb met dauwdruppels
Frans Terken – langs het woelige water
Rik van Boeckel – De gracht die op ons wacht
Cartouche -het oude huis met overhang boven het water
André Heijnekamp – Liever huis ik met je bij een meertje
Luk Paard – wij op’n droomeiland
Rob Mientjes – geen huisje aan de waterkant maar een koude flat
wie wint de enige echte virtuele – wie wil er nou met jou niet een huisje aan het water trofee op pomgedichten.nl?
nieuwe reageringen, resetpogingen, of wat voor rotte vis stank dan ook – gewoon leven liefde en desnoods een oneindig verlangen – een huisje aan het water met de geliefde – wie wil dat nou niet – we gaan het lezen – dichters aan het water hoe dan ook – de zondagwedstrijd op de pom is aan! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Goedemiddag Pom, Wij genieten volop in het huisje aan het water, hoewel de sloot hier gedempt mag met ontluisterende reaguurtypes uit het Haagse. Alvast mijn bijdrage. Weekendgroet, Frans Aan het water
Vanuit de voordeur wat banjeren langs het woelige water om het hoofd leeg te maken en bekommernissen te ontlopen
binnen steken we de kachel aan met dor hout en ander spul dat in het rond slingert en vandaag opgeruimd mag
wat vertrokken gezichten voor op de krant vatten vlam de angst brandend in de ogen het schraapt hun zielen kaal
wij kijken knus genietend toe weten het water in onze nabijheid reddingsboeien aan de muur klaar om naar te grijpen
een mooi stilleven met knetterend haardvuur – zo zien we het graag – die ‘vertrokken gezichten – mooi de poëzie ingetrokken – weliswaar voor maar heel even – in vlammen opgegaan. ja de knusheid van dichters kent vurige randjes.
Hallo Pom Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele. Over wonen aan het water. Met name aan een gracht omdat ik in Leiden aan een gracht woon. Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Wonen aan het water
De gracht die op ons wacht is verantwoordelijk voor elk leven samen of alleen en warm of koud als iedereen er maar van houdt
regendruppels vallen altijd neer zij maken ons nat vanuit de lucht de zon komt terug met een warme zucht daarom wandelen wij keer op keer
zie de regenboog boven de gracht als regen en zon onze ramen doorkruisen maar de bomen om ons heen blijven staan net als de liefde voor ons huis door zal gaan
wonen aan het water brengt geluk voor mij, voor jou en elk kind wij kijken samen naar langzame boten en de brug die zich daarvoor bevindt.
Rik van Boeckel 13 november 2026
op de een of andere manier heb ik genoeg aan de laatste strofe – de drie strofen inleiding hoeven voor mij niet echt. de laatste vier regels daar gaat het om in het leven.
Herfstspoor
vrouw, het was mooi, pak je adem van mijn lijf de zomer neigt ten einde toe loop naar de maas en bedrink je aan het dralen van zonsondergang
ga stapvoets door het stuivend zand en voel hoe de wind je tepels licht in golven van stof streep een weeflijn in de lucht, bevinger de rand en handmerk het water
proef het laatste zuidvruchtsap geef jezelf twee extra volle teugen fonkelwijn – laat het zijn laat het van de liefde zijn gulpend heuvelland
neem dan het pad terug omhoog – het oude huis met overhang boven het water dat wacht op vaste bewoning- wie niet op tijd binnen is wordt nat
13-11-2026 / Cartouche
de zomer die langzaam in de herfst over gaat – in de verbeelding een vrouw – het is me toch net weer een net TE gezocht gedichtje van de grootmeester – hoe vaak roep ik hier niet uit – ‘niets is me liever dan eenvoudig mooi’ – en als er één eenvoudig mooi kan schrijven is dat Cartouche – maar hij verdomt ‘het gewoon’ soms
Ja, dit wordt het en het blijft zo. Voor mij is het ok, het typeert mijn onzekerheid, dus ja, wat valt er verder te zeggen. Nu, goed weekend en eh, ja, maak er wat van.
Doeg, André
Een toekomst om naar te kijken
Land heeft een horizon een mooi woord voor afgrond omdat alles ernaar toe zo begaanbaar lijkt.
Liever huis ik met je bij een meertje of een vijver met een overkant een toekomst om naar te kijken.
Maar voornamelijk omdat het draagt omdat water langer vasthoudt zodat de geluiden die je maakt als ik ‘s ochtends wakker word nog steeds aanwezig zijn.
André Heijnekamp
ja de middelste strofe mag er zijn – heeft weinig uitleg er om heen nog verder nodig. mooi werkwoord ‘huizen’.
(de rockdichter): zo zondag en dus opdraveuh ter pom…voor de zondag…voor de wedstrijd…die zondagwedstrijd die geen wedstrijd is….kortom altijd fijn geniete met de mededichters (m/v) en zo nu’et schrijve van de thuiskomst ergens…dààr…’et eiland waarop’k droom…waar me droom ligt bij’et water golvend..wat’et thuis kan zijn…omdat’et van de liefde spreekt….omdat’k val voor haar….dààr op’et
“ droomeiland “
ik leg’n zachte adem in je hals en laat me lippe stilletjes spreke van hoe jij verlange vormt
terwijl de woorde op je vingers tel hande reik en je hart weet luisterend van waar je heen gaat
thuis wil zijn om’et licht langs je huid te strele dààr ergens alleen wij op’n droomeiland
zou’et van de liefde zijn dat’k in splinters val bij’et water golvend
een droomeiland – ja daar moet water zijn – heel veel water en luk paard weet van water liefde te maken – een ander van water wijn – luk paard liefde. ojee die ‘splinters’ in de laatste strofe lijken me minder aangenaam – of ligt dat in België anders?
Hallo pom, Als waterlander een onvervalst waterlanderpoëm langs … waar kan het ook anders … de waterkant, overzijds.
Verloren liefdes
Hoe nat is Nederland letterlijk en figuurlijk achter de oren en ogen verdrietig somber op een enkeling na
waterlanders zijn we verdrinken en verzuipen dat doen we in de kroeg laat maar stromen de droefheid slapen doen we op banken
om te janken laat maar stromen die waterlanders totdat we natte voeten voelen langs de waterkant in het gras want weer een liefde verloren
ze zegt geen ja geen huisje aan de waterkant maar een koude flat die blijft bied karig onderdak
Rob Mientjes
tsja ik weet niet of hier in dit gedicht brabant aan de orde is – als ze geen ja zegt zal ze wel nee bedoelen – geen pretje – en dan ook nog een koude flat en dat in dit weer – nou ik reis niet af hoor naar de beschreven dame – nee is nee en blijft nee – ik doe geen water bij de wijn en draag ook geen water naar de zee. schrijf haar dat maar Rob.