Dag pom, live vanuit Eijlders dichtersmarathon, bar trots aan bar geschreven. Fijne week.Groetjes, Rob
Ruime vorm
Uit jasjes gegroeid poëzie, proza en proazie rap de rap en slam de slam het is de vorm die spreekt geen vloeken in de kerk maar gewoon een jeugd van tegenwoordig
laat de vorm ons ruim verrassen er hangt geen prijskaart aan het zijn slechts trots, dunk en eigenwaarde die ons kostelijk kosteloos prijzen laat de letters, woorden voor zichzelf preken
houd de witten lijnen vast op kleine stukjes karton teken ze op op vilt en bier en laat ons de inkt drinken buizen op zijn Beuys’
Rob Mientjes Afbeelding: klein werkje van Dorien Bellaar
dank aan de dichters die inzonden deze vakantieweek – we werden in de gedichten met onze neus op de waarheid gedrukt enerzijds danwel ver van de waarheid gehouden – onontkoombare waarheden vallen eigenlijk een beetje buiten de poëzie – daar heb je proza voor – Max Lerou weet waarheid en “dichtung” op een bijzondere wijze te combineren. een meester in poëtisch praten dus goud – van harte Max. Erika ratelt er op los – alleen al voor het woord ratelen zilver voor Erika – van harte.
van de zaaier en de oogst
hij grijpt wat letters en begrijpt hij heeft nu een lettergreep hij meet de greep en weet vijf letters verankerd
in zwarte bodem bloeit de kleur van het woord en het woord heeft een ijzeren greep het woord is bloed
ml
poëtisch praten het thema vandaag heeft zeker wat. zeker als de dichter max lerou het specialistische hand en mondwerk hanteert – dan vloeit er bloed en blinkt het goud.
samenkomst
je ratelt door over films en cineasten zonder ruimte te laten voor opmerkingen of interessante aanvullingen
lesgeven doe je vanuit de knusse stoel op het terras met de nodige gebaren en voldoende babbelwater
welke gemiste kansen, jouw kennis van zaken en het ijzersterke geheugen na de gaten van strenge jeugdjaren
het tafeltje luistert naar de anekdotes buigt bijna door omwille van trappisten glazen, lacht uitbundig met ons mee
Erika De Stercke
erg fijn beschreven de situatie – toeval hoor dat peter le nobel op de foto hier het woord voert. haha. het gedicht lijkt op hem geschreven – maar dat is niet zo. erika weet toch het geratel van de ratelpersoon die door het hele gedicht heen ratelt tot een min of meer liefdevol en vloeiend einde te brengen in strofe vier. mooi gedaan. proost!
Ien Verrips – we spraken over moordenaars
Frans Terken – een vloed van nietszeggendheid
Jorge Bolle – over neus en oren
Bert Dekker – over beide oren
Magda Haan – de boeren klagen al weken
Rob Mientjes – geen haute cuisine vandaag
Karlijn Groet – waar de stilte nog een stem heeft
Rik van Boeckel – zwijgen we met geluk en weemoed
Erika de Stercke – het tafeltje luistert naar de anekdotes
Max Lerou – kleurt in
Anke Labrie over de circel van stilte
wie wint de enige echte virtuele – poëtisch praten heeft toch ook wel wat – trofee op pomgedichten.nl?
er wordt heel wat afgebabbeld in ons babbelland – met talkpoeder gestrooid in talkshows – babbelkousen uit alle hoeken en gaten van ons land gehaald dan wel gestopt – of moeten we het leven toch maar zoeken in de oorverdovende stilte van de ons bevrijdende adempauzes? u begrijpt het – het thema is nogal ruim deze week in de zondagochtendwedstrijd – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
de natuur is mooi – er loopt van alles uit de bloesem van nu is je graftak morgen ooit – vallen we uit elkaar
er ligt iets van wanhoop in de woorden zoals er altijd iets van wanhoop in woorden ligt als mensen met elkaar praten
soms lopen ze in de nacht langs een deur waarachter een vermoeden slaapt soms praten ze tegen muren
pomwolff
we spraken over moordenaars maar niemand kende er een toen ging het over zwervers die we ook niet kenden en vluchtelingen evenmin waarvan hoorden op het nieuws totdat we kwamen te praten over voetbal en politiek alsof het onze buren waren
juli 2026/Ien Verrips
ja het gevraagde spanningsveld tussen gebabbel of bevrijdende stilte handig ontweken hoor – door de inbreng van een nieuw spanningsveld – wie kennen we niet en wie kennen we ook niet – haha – ik moet toch heel vaak even glimlachen bij de woorden van Ien – ze weet dan een bijzondere draai aan woorden te geven – aan situaties ook. hier wordt de hele avond over zaken en mensen gepraat zonder dat ook maar een van de gesprekspartners ook maar iets af weet van de gevoerde gespreksonderwerpen. geestig.
Waar de mond vol van is
Kijk het volk aan praattafels een vloed van nietszeggendheid vanachter uit hun keel braken om maar in het gevlei te raken
als je stevig aan ze schudt zie je dat het schuimt en kolkt de glanzende tafels bevuilt en wie mag dan weer aan de slag met een doekje
dat het tegen het bloeden is als dichters de gasten bedwelmen met in zoet en zout gelegde woorden om zo de taal naar poëzie te buigen
dat het zich goedschiks tot goud verheft aan één woord genoeg om van zin te zijn
zo had het gedicht ook gekund Frans – de goede verstaander heeft genoeg aan een half gedicht en bij de dichter Frans Terken zeker – scherpe observatie – onontkoombare werkelijkheid in een trefzekere schildering.
Waar de mond vol van is
Kijk het volk aan praattafels een vloed van nietszeggendheid vanachter uit hun keel braken om maar in het gevlei te raken
als je stevig aan ze schudt zie je dat het schuimt en kolkt de glanzende tafels bevuilt
en wie mag dan weer aan de slag met een doekje? dat het tegen het bloeden is
Neus en oren
Het komt me de neus uit, gaat mijn oren niet meer in. Zie wel monden bewegen, zie wel ogen lachen, maar neem het niet meer op. Het gaat al lang niet meer over de schoonheid van het voetbal. Gaap om Gijp en meneer Dercksen was een aardige journalist maar is verworden tot een afzeiksnor.
Jorge Bolle
ik zeg een aardige TV recensie waar velen het mee eens zullen zijn. komrij kent een opvolger.
Bert Dekker
zeer geestig recept en inderdaad in poëzie gegoten – de woorden van Bert – bovendien kort en krachtig de woorden – wel een beetje veel eer voor de veroorzakers van de niet meer te harden geluiden. nou ja dan maar zo ok.
Dag zon
Je hebt je aan je woord gehouden wekenlang – uitbundig geschenen op mensen die daar lang naar verlangt hebben
ingesmeerd – als een kip aan het spit alles moet zorgvuldig bruinen maar nu huilt de verschroeide aarde ze vergeelt – verdort en bromt
de boeren klagen al weken grote machines spugen water de mensheid puft in nattigheid en gloeit in de avondzon
Magda Haan
ja hoe dat gaat – de zon wordt hier toegesproken vermoed ik – en voor de rest kan ik het alleen maar eens zijn met het beschrevene – eigenlijk weet ik niet zo goed raad met dit gedicht. zoals Magda schrijft zo is het! verlangd mag met een d.
Lellenbellen
Ik heb ze in en maar goed ook mijn onvervalste lellenbellen grote ringen in de oren en rechtstreekse verbinding met mijn lief mijn lellen bellen doe maar frietje met zoete mayonaise en een kroket poëzie is ver te zoeken geen haute cuisine vandaag maar wel ruige seks straks bij 35 graden lekker lellebellen maar dan wel de oortjes af of uit geen poppenkast in de coupé met sneltreinvaart in intercity en gierende hormonen richting huis lekker boemelen
Rob Mientjes
een harte of harten kreet – de spellingspuristen weten het. lekker warm en de dichter gaat los. ik krijg toch rare beelden bij deze kroket en bij die zoete mayo – en dat dan allemaal in sneltreinvaart – dat ook nog.
hier
hier, waar de stilte nog een stem heeft, valt ook de overeenkomst op, tussen een muze en een rode roos zij die haar schoonheid dankt aan het feit dat ze alles behalve dat is; enkel die kleur weerkaatst
word hoofdbewoner van de tussenruimte; onbeweeglijk als het doek waarop de tijdsstreken al droogden nog voor het ergens op ging lijken, wees de vrijheid in die stilte, het onbeschrevene achter het ego, hou het leeg
Karlijn Groet Karlijn belicht de andere kant van de medaille – de stilte – in een nogal kripties gedicht – ik hoop dat ik dat mag zeggen – de tegenstrijdigheden liggen hier voor het oprapen. de dingen zijn niet zoals ze zijn – de stilte heeft een stem en in strofe twee worden er nog een paar opdrachten verstrekt om de boel op te vullen – als het maar wel leeg blijft! zie hier hoe je met dichters gemak onmogelijkheden mogelijk maakt.
De werkelijkheid van woorden
De babbel truc laat ons leven door woorden met gevoel geschreven tot ze over onze lippen gaan om met elkaar over van alles te praten
een gedachte laat niet op zich wachten omdat hersenen niks in de steek laten een gesprek is de ware belevenis van woorden vol goede betekenis
de werkelijkheid van uitgesproken zinnen kan met passie worden uitgedrukt in verhalen, gedichten of liederen door te lezen, voor te dragen of te zingen
door vervolgens even te luisteren de stilte te omarmen en rustig te ademen zwijgen we met geluk en weemoed tot er weer een woord uit ons hart valt.
Rik van Boeckel 18 Juli 2026
alle wetenswaardigheden op een rij in de eerste drie strofen – zeg maar de waarheid van Rik. in strofe vier vieren we in vier regels de poëzie.
maanlandschap – Anke Labrie
De spreekstalmeester
Hij staat te dromen voor de ingang van de tent. Tussen de rood en witte strepen achter hem staat ‘Circus’ in een zwierig handschrift. Hij is weer kind en leert net schrijven. De witte regels in zijn schrift, de vele rode strepen van de meester.
Hij maakt deel uit van het circus van de taal, nu is hij de meester en men luistert straks naar hem.
De woordentemmer is nog lang niet klaar, laat klanken door brandende cirkels springen, slaat met zijn zweep onwillige woorden terug in de taal. Hoogstandjes wil hij, buitelende zinnen, uitroeptekens en dubbele punten.
De clowns staan in stomme verbazing, wit weggetrokken, een neptraan op iedere wang, hun mond, groot en rood, nu vol tanden. Bang zijn ze niet, de paljas beschermt hen, ze kennen de zweep, ze kennen het klappen.
In de nok van het circus traint men nog harder hier telt ieder woord, kan één misser fataal zijn. Zelfs met een vangnet raak je beschadigd. Taal, sierlijk en fraai, tolt in het rond, verdraait alle woorden en prikkelt de zinnen. Hier komen illusies tot stand.
Daar komt het orkest, de taal die we kennen, de muziek overstemt ieder woord. We dringen naar binnen.
Daar staat hij, gevangen in het licht van de spot, in een cirkel van stilte wanneer alles verstomt. Hij toont zich de meester, spreekt tot het kind, verklankt ons verlangen en voedt onze dromen. Hij treedt terug in het duister, het circus begint.
Bonne – de dochter van Gerdin Linthorst – lieve vriendin Gerdin overleden in februari 2025, Bonne dus bracht vanmiddag als aandenken een schilderij uit de woning van Gerdin – familie first maar als de familie niet Bonne dan ga ik voor het schilderij met de vrouw en die aanstormende op haar afstormende man op de achtergrond. Gerdin, lieve vriendin, dichter, recensente, onlangs in juni jarig, op die datum zou Gerdin 80 geworden zijn. als ik haar zag zei ze altijd bij vertrek doe mijn medelonglijer Max Lerou de lieve groeten – en nog hoor ik haar altijd goed geformuleerde scherpzinnige zinnen en haar prachtig lachen ondanks haar afwezigheid door mijn hoofd schallen. erg blij met het kunstwerk van Tineke Luijendijk – naar zeggen van Bonne een vriendin van Gerdin. ik zie er een huisarts in – in de deur ‘de volgend patiënt’ roepend – zei Bonne. bij nader inzien heeft Bonne gelijk denk ik. zo jammer dat ik het Gerdin niet meer kan vragen. de dood blijft een bijzonder vervelend concept.
foto’s uit de oude (slam)doos 6 – pomgedichten zal de komende tijd de lezers hier een aantal foto’s uit een rijk verleden aanbieden. dichters veelal uit een rijk poëtisch verleden – soms zijn ze overleden, soms werden ze hoogleraar, soms non, soms moeder, vader, advocaat in kwade zaken, crimineel, crimineel goed, soms bleven ze wat ze waren, zo werden ze van het leven.
overleden dacht ik in 2022 Harry Zevenbergen – een lokale haagse dicht grootheid – en performer – alzheimer liet zevenbergen niet ongemoeid. hij organiseerde veel in den haag – wel vergat ie af en toe beloofde gages uit te betalen -nou ja de doodstraf is wel iets te gortig voor dat – met de gedichten uit zijn beroemde bundel PUNK IN RHENEN wist hij slams te winnen – Harry belt niemand meer op.
Harry Zevenbergen Vandaag een echt vakantiegedicht uit de tijd dat er nog volop ansichtkaarten werden geschreven op vakantie, van Harry Zevenbergen uit de bundel ‘Punk in Rhenen’ uit 2004. . Vakantie . ik bel iedereen op die ik ken de groetjes van mij zeg ik en leg de hoorn neer dit scheelt al gauw zo’n 27 ansichtkaarten met zonovergoten stranden zo kan ik mijn vakantie tenminste ten volle benutten
Naast hem op de vloer staan vier niet uitgepakte verhuisdozen. De CV-ketel is stil. Zelfs het niet weggewerkte leidingwerk geeft geen tik. Een ventilator zoemt en blaast lucht. Het velux raam in het schuine dak staat open voor de tocht. Aan het wasrek hangen de uitgelubberde onderbroeken van zijn vrouw. Sommige vlekken gaan er misschien nooit meer uit. Hij zit op een oude bureaustoel, die ooit van één van de kinderen is geweest. Het bureau is een oude tafel. Er hangen geen posters om de zaak op te leuken. Alles moet nog eens goed geïsoleerd worden voor de winter en netjes afgewerkt met gipsplaten. Hij had nog overwogen in zijn onderbroek te gaan zitten vanwege de warmte, maar koos toch voor een joggingbroek.
Op het scherm ziet hij er tussen de andere tegeltjes onopvallend uit. Gewoon een overhemd met een nietszeggend hoofd met de microfoon op stil. Als achtergrondje een fris en licht kantoor. Zo lekker standaard. En blijkbaar zitten er meerdere deelnemers aan de Teams vergadering er net zo bij. Bij slechts één van de miniatuurweergaven is een zolderraam te zien en een poster van Mega Mindy. De voordelen van het thuiswerken.
Sinds de tijd van de grote pandemie hebben veel kantoormensen hun vertrouwde habitat verruild voor ongeïnspireerde zolder- en achterkamertjes in jaren 80 wijken of de vinex. Schulpen waar ze met hun productiviteit weggekropen zitten tussen de was en de dozen uit het verleden. Die ze verhullen met frisse niets zeggende achtergronden. Alsof ze in een toneelstuk spelen en ze zelf het decor mogen kiezen. Net echt. Zo heb ik zelf als ik eens deelnam aan zo’n treurspel tijden lang in de bunker van Stalin gezeten. Als ik een keer grappig wilde doen ruilde ik de kamer voor die van Hitler in de voormalige Rijkskanselarij. Niemand die het doorhad. Daar ben ik mee gestopt. Ik woon zo leuk, dat ik de echte achtergrond mag hebben.
Maar in de regel vermijd ik dit soort vergaderingen als de pest. Ik snap ook niet, dat je thuis gaat zitten, als je kunt beschikken over een kantoor met luchtbehandeling, redelijke, gratis koffie, collega’s en een in hoogte verstelbaar bureau met luxe bureaustoel. Nee, dan samen als avatars tegen de prachtigste achtergronden doen of je werkt aan grootse dingen. Misschien is het wel gewoon een illusie. Een betovering, waar je zelf in bent gaan geloven. Alsof de mottige zolder verdwijnt als je de digisfeer in gaat. Doen alsof je werkt op een plek waarvan je wat weet, dat die niet bestaat. Helaas is er altijd het moment, dat de vergadering eindigt. En alles oplost in wat je het liefst voor anderen verbergt en voor jezelf ontkent. Je zou toch ooit die zolder nog eens moeten afmaken. Maar dan in het echt.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
waar ben je nu vraag ik me af en lijk je nog op wie je was en ik, ben ik dezelfde nog als toen de tijd bestond uit samentijd zouden we elkaar weer vinden als ik me bij je voegen zou
voor afscheid was geen tijd verslagenheid genesteld in aanvaarding het leven dat zich vult zo zonder jou hoe moet dit missen heten je beeld , in tijd onthecht vervaagd tot een herinnering
){kind=link}
doos 6 – Harry Zevenbergen){kind=link}
