pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws

CARTOUCHE wint de enige echte virtuele — laat hier op de pom – paul&patrick asjeblieft de schoonheid van de nederlandse poëzie zien! – zondagochtendtrofee – vrij naar HET LEVENSLIED van Bezembinder&Vreeswijk. Vera zilver, Frans brons.

het ongelijk in het zo vrolijk gezongen lied van Paul Bezembinder & Patrick Vreeswijk lijkt me wel bewezen – in ieder geval door de schoonheid in alle ingezonden gedichten hier – dank aan paul en patrick en dank aan de dichter die inzonden. zeldzaam mooi de bijdragen van Cartouche (goud), Vera van der Horst (zilver) en Frans Terken (brons) – onder de dichterlijke bijdragen leest u waarom.

**Onzegbaar**

zoveel schoonheid heb ik niet
eerder gezien, hoe ze daar – haar oogopslag
en hoe haar hand gebogen boven het blanke vel
dat voor haar ligt, een blad dat zich eenmaal nog
kleuren wilde laten in de zon die zij – hoe close
hoe na ze mij kwam, aanraakte, me beschreef

– zoals twee paarden in hun weide
hoe ze elkaar hals aan hals adem geven –

en zonder woorden liet bij zoveel- dat beeld
voor altijd in mijn hart gebrand, met geen geweld
eruit te slaan, zo ongelooflijk licht en zacht, een
zegen – wat regen in een drooghete zomer doet
zoals ze mij de onzegbare kracht van de taal
van liefde liet – een paulinisch privilege

al kan ik er niet echt de hand opleggen
het zit in me – te botten – een waarlijk wonder
ik voel het, verdien en zie het nog een keer
ervan komen toch zolang zij in mijn dagelijks
dromen de lakens – van leven – met mij deelt

03-09-2026 / Cartouche

het is hem – onze cartouche – dan toch gelukt – het onzegbare zegbaar maken – elke dichter poogt en poogt – en eens in de honderd jaar – zong ramses al – eens in de honderd jaar – lukt het. zo ook hier – een in ieder geval met een mij overdonderend gedicht – eens in de honderd jaar voel ik mij ook als lezer volkomen thuis in een gedicht. net niet die cartouche die net te veel in de woorden legt – net niet die cartouche die over zijn eigen poëtisch randje kukelt – nee – het gedicht is gaaf en af en compleet en heeft alles wat een gedicht moet hebben – het straalt en streelt, het roert en ontroert, het leeft en lieft – het is inderdaad ‘wat regen in een drooghete zomer doet’.

**04:00**

Hoe wreed laat je me woelen
elke nacht
op het matras van onverstuurde brieven
waar naast me de weemoed zachtjes ligt te snurken.

Ik zoek de woorden die het duister helen,
een iele waarheid in dit late uur.
Je bent er niet om het zwart te buigen
naar een onverwacht en teder licht.

Vera van der Horst

‘de woorden die het duister helen’ – prachtig! en hoe de dichter in 8 enkelvoudige regeltjes taal de totale ontregeling van een mens in een barre nacht weet te raken. wat mogen we hier ons gelukkig weten met zoveel zeggingskracht. je zou toch na het lezen van deze woorden zo je auto in springen en richting eindhoven racen.

Mooi thema weer, met dank aan dichter en muzikant, dat is al schoonheid op zich.
Mijn bijdrage hieronder.
Goed weekend!
Groet, Frans

**Zachte stemmen**

Het zijn de zachte stemmen
die ons door de dag trekken
in elk opstaan gaan ze spreken
soms op een zangerige toon

zo het leven te lijf gaan
steeds de schoonheid van het al
willen horen en zien

dat doorgronden
alsof de ziel van dit bestaan
tot in het diepst van elke laag
ooit begrepen kan

hoe er dan achter in het hoofd
zich een veelstemmig koor roert
met verwijzingen in elke toonaard

dat elke dag weer volop keuze kent
wegen naar steeds een andere afslag
in welke richting dan ook
om ergens schoonheid in te vinden

© FT 02.10.2026

de zachte stemmen doen denken aan de zachte krachten ooit beschreven vanuit een sociaal dan wel socialistisch perspectief. bijna is dit ook een ‘socialistisch’ gedicht in die zin dat je deze door de dichter beschreven gemoedstoestand bij ‘elk opstaan’ aan een ieder gunt. dichter biedt troost en uitkomst – het ‘leven is te lijf te gaan’ en houdt altijd weer elke dag de mogelijkheid in om schoonheid te vinden. nou deze ochtend hier zeker ook: de eerste drie gedichten op een rij!

Cartouche – ‘onzegbaar’ heden
Vera van der Horst – op het matras van onverstuurde brieven
Frans Terken – de schoonheid van het al
Rob Mientjes – het letterfeest slimheid op muziek
Rik van Boeckel – levenslied en de Ballade van herinneringen
Luk Paard -en toch alle adem liefde
Anke Labrie –

https://music.youtube.com/watch?v=FqKw1NUCwDs&si=VuBTngifw1aloS5e

wie wint de enige echte virtuele — laat hier paul&patrick asjeblieft de schoonheid van de nederlandse poëzie zien! – zondagochtendtrofee?
vrij naar HET LEVENSLIED van Bezembinder&Vreeswijk. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Componist-arrangeur Patrick Vreeswijk heeft dertien gedichten van Paul Bezembinder op muziek gezet en als album “Romancen” uitgebracht. Het album is vanaf heden in zijn geheel via de streamingdiensten beschikbaar.

Spotify:
https://open.spotify.com/album/6hyQ8lB5A09SYil2KnSM96?si=0_hcFG8oTfOnUPNgljPreA

YouTube:
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_k5TtA-KVJiwXaP7wDW8japw5InEnWHbeY&si=8by3fuHUMud4hiPK

**haar bewegen**

zoals ze over de dingen vertelde
maar toch ook
alsof ze nog geloven moest
in de woorden die ze sprak

én hoe ze langzaam weer
in zich zelf verdween
onherbergzaam, wreed alleen
en later

toen er niet veel meer van haar over was
neuriede ze soms alleen nog die regel
die hij voor haar geschreven had
over gratie, schoonheid en haar bewegen

pom wolff

Dag pom,
Een muzendicht voor de zondag.
Meer poëtisch is haast onmogelijk.
Groet, Rob

**Muzendicht**

Gevleugeld stemmig de piano
een klap erop … los bandeleros
draaiorgel over zijn toeren
alle toetsen hamers kwijt
verdwenen in zwart wit
dans straf de horlepiep

Jules en Hermann
weten van wanten
schilderen doofstom geduldig
muziekpapier vol noten
Boudewijn articuleert heel braaf
zijn woede ingetogen

romeins latijn
griekse lyriek
zingen dichten
grenzeloos het letterfeest
slimheid op muziek
een fanfare van plezier

Rob Mientjes

de samenvatting in drie strofen gegeven. Rob heeft weinig woorden nodig om de elementen over welke je een bibliotheek zou kunnen volschrijven helder over het voetlicht te brengen. nog voor de muziek is gespeeld is het gedicht geschreven. zo lijkt het.

Goedemorgen Pom
Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele.
Heb luisterend naar dat mooie levenslied
dit gedicht geschreven.
Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel

**De betekenis van het levenslied**

Laat de tijd haar schoonheid zien
als een lied over haar geschreven wordt
daar houdt zij van bovendien
gaat daar gelukkig mee akkoord

ze zingt met veel gevoel de zinnen mee
als ze stemmen en melodieën hoort
richt haar oren op de klank van de cd
en op de betekenis van elk woord

maar hoort ze niet goed genoeg de zang
dan probeert ze nog beter te luisteren
naar het aan haar gewijde levenslied

ze luistert zo vele minuten lang
en zal even rustig fluisteren
tot ze van samen zingen geniet.

Rik van Boeckel
3 oktober 2026

de dichter staat even stil bij de tijd en dicht de tijd menselijke eigenschappen toe – het is de omgekeerde mooie wereld die hier beschreven lijkt – alsof de mensen de tijd niet zelf zijn – die ze wel zijn in de dingen die ze doen.

wij van hier wensen RIK en mooie dag bij zijn bundelpresentatie in het gedicht TIJD OM TE ZIJN op de prachtkaft van zijn nieuwe bundel – zie hieronder – belicht Rik precies de andere kant – de menselijke kant van het fenomeen – de mensen die de tijd zijn en maken. soms vervolmaken. heel soms.

**De laatste publicatie van poëziebundel Ballade van herinneringen presenteer ik 11 oktober vanaf 2 uur ‘s middags bij boekhandel De Kler op Breestraat 161, Leiden.**

(de rockdichter): voor de zondag…deze zondag voor de pomsite….de wedstrijd dus die geen wedstrijd….u kent’et allang allemaal en dus ik schrijf omdat’k zin heb en wel van deze….helemaal jij en ik tot… en’et mag heftig… vurig vlammend ja tot alles op tot alles aroma

**“ alles aroma ”**

‘n stel ferme dije hoog bloot
waarbove dan nog’n jurkje zwierig
wanneer jij op de stilletoos

met’et voele van iedere stap
dwars door elke centimeter ik
gewillige vogel voor de kat
en toch alle adem liefde

sneuvele doe ik met graagte
aan jouw heupe trillend
as’n doodsverachting

telkens verrijzend tot jeugdige
en hoe schoon ik dan tot prooi
met alles nog slechts aroma
van helemaal op in jou

**© luk paard**

en inderdaad dichter schrijft op zijn eigen heftige en aromatische wijze de liefde tegemoet – springend de woorden. je zou er op de vroege ochtend bij van gaan steigeren – zo willen we allemaal wel wakker de dag ingaan en aangaan. het is de liefde die regeert in de gedichten van Luk Paard – dit is geen prinses meer op een wit paard beschreven maar een koningin!

6 oktober alweer 14 jaar geleden dat Bart stierf, vlak na jouw feest in de Oude Weever. (De laatste foto waar hij op staat). Ook een mooie herinnering, die avond.

hoe mooi ook de woorden
ze brengen jou niet terug
ze falen allemaal
maar elke poging is er een

zelfs een vloek
kan schoonheid in zich bergen

anke labrie
(4 oktober 2026)

Een mooie herfstdag gewenst.
Met vriendelijke groet,
Anke

hoe de tijd verder raast als het leven anke – 14 jaren al weer als de dag van toen herinner ik me de mooie dag – de mooie optredens – het samenzijn op het pleintje waar jij naast bart de dag genoten – nooit kwam er iemand terug – de vloekende waarheid van het leven. dank je voor de herinnering en de bijdrage hier.

ook deze vrijdag is TOP – Bart Top(s) wilde dromen

**De nacht is stil**

De nacht is stil
vol van geluiden
van auto’s die
een berg beklimmen
van boeren die
hun werk beginnen
van zon die
ver weg van ‘t zuiden
zich opheft voor de reis
vanaf de oosterkimme.

Zo stil in bed
niet willen duiden
de herrie in het hoofd.
Het eigen koeren
in dons van vroege duiven
willen smoren
en hopen dat de koelte
van het noorden
je huid kan binnendringen.

De nacht is stil
vol van geluiden
van woorden die je vrij
wil laten, ver weg
van uitgehouwen zinnen.
Dromen wil je
van matrassen
die mantras zingen
met tijk en laken
die troosten je huid.

De nacht is stil.
Je hoort de klokken luiden
een klacht van de gekwelde aarde.
Je hoort de hanen kraaien.
Hoogste tijd, denk je
om je adem te laten waaien
mee met achteloze winden.

Het licht zegt: ai, te laat.

———————
Slapeloosheid is meestal een bron van ergernis. En dat vergroot het probleem. Vandaar dat ik geleerd heb er stoïcijns mee om te gaan. Gewoon even een nachtthee drinken en dan maar weer eens proberen. Of met de zachte klanken van de swizz jazz radio op volume 4 proberen weg te soezen. Of, zoals nu, om 04.45 de belofte nakomen elke vrijdag een bijdrage te leveren aan de onvolprezen Pom-side. De vruchten van de nacht komen soms onverwacht.

BART TOP

VON SOLO – Als de in krantenpapier in een grabbelton verstopte presentjes. Zo graaide ik me een weg door het leven…

Het was een regenachtige zaterdagavond half jaren negentig in Goes. Het moment, dat ik een kans zocht om mijn leven inhoud te geven. Het gebied waar alles gebeurde was misschien een vierkante kilometer groot. Op de Grote Markt had je wat kroegen. Nog een dancing daarachter en verderop nog eentje. Daartussen wat doelgroepgerichte kroegen. Die avond was ik in discotheek La Plaza. In die tijd was ik slank en knap en had lang haar. Maar dat zijn dingen, die je je pas decennia later realiseert. Daarbij is het een gegeven, waar je weinig aan hebt als je je sociale vaardigheden niet mee hebt.

Ik dronk bier. Het perspectief van de avond vervaagde. Zoals dat vaak ging. Om dan in de ochtend weer wakker te worden en weer een week te moeten wachten eer het weer zaterdag was. Wachten op een nieuwe kans. Waarop wist je nooit. Maar altijd waagde je de gok weer. Als de in krantenpapier in een grabbelton verstopte presentjes. Zo graaide ik me een weg door het leven. Er zat niet veel in de ton. Maar die avond had ik aanspraak. Aan de bar trakteerde een weinig aantrekkelijke meid me. We hadden een gesprek. Gedeelde eenzaamheid en bier. Vermoeidheid en verveling. Het gebrek aan perspectief deed ons zoenen. Dat was in orde. Ze vroeg zich af waarom ik zoende met zo’n lelijk ding. Ik zei, dat ik haar aardig vond, daarom. We dronken meer bier en zoenden later nog wat meer.

De zaterdag daarop zag ik haar weer. Ik was niet naar haar op zoek, maar het liep zo. Nu betaalde ik een biertje voor haar. We gingen naar buiten en zoenden in een steegje. Weer vroeg ze me waarom ik zoende met haar. Ik zei, dat ik haar aardig vond en dat zoenen fijn was. We konden ook goed kletsen. Of ik verliefd was? Nee, antwoordde ik. Goed zei ze. Beter. Zo ging dat een tijdje door. Tot ik haar op een zekere zaterdagavond bijzonder dronken aan de bar aantrof. We gingen naar buiten, ze kon bijna niet lopen. En moest vreselijk huilen. Ik probeerde haar te troosten. Dat ging niet. Ze vroeg waarom ik zo lief voor haar was. Ik bracht haar terug naar binnen. Er was verder niemand die zich om haar bekommerde. Op een gegeven moment was ze weg.

Vreemd genoeg weet ik haar naam nog en ik moest aan haar denken vandaag. Vanavond heb ik die door de zoekmachines op internet gedraaid. Ze bestaat niet meer.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

PLOOS is terug op pomgedichten punt nl – maar who de fuck is PLOOS?

wij van hier vroegen per mailbericht PLOOS LEEF JE NOG? en er kwam een antwoord – ja lieverd ik leef! en als je leeft vroegen wij van hier dan wordt het wel tijd dat je pomgedichten weer eens aandoet toch? ze heeft nog wat gedichten liggen en ze zal bekijken of ze die gedichten opstuurt. we wachten! voor wie PLOOS niet kent herhaal ik onderstaand item uit 2021 – of beter gezegd uit 2011.

PLOOS is terug op pomgedichten punt nl
weliswaar zo af en toe – maar toch – PLOOS terug op pomgedichten punt nl – enige verwijdering is ooit ontstaan op de site tussen webmaster en de grande dame – dat hoeft niet onder stoelen of banken – maar na een nieuwe ontmoeting mogen en kunnen we haar woorden weer genieten op pomgedichten punt nl. zo ontzettend blij waren we en zijn we met haar bijdragen.

who de fuck is PLOOS hoor ik sommige mensen denken. ik geef u hieronder een politieke analyse van Ploos uit 2013 – de toenmalige nederlandse politiek beschreven – het is of 2013 2021 is – zo scherp het analysemes van PLOOS – dat is PLOOS:

‘In de Nederlandse politiek en andere belangrijke sectoren is er sinds een jaar of wat steevast sprake van Een Pakket. Niet gewoon: alstublieft, dit gaan we doen, briefje, envelopje; lees maar.
Nee, groots aangediend, Een Pakket Van Maatregelen. Een Pakket Aan Maatregelen. Een Breed Zorgpakket. Alles zit tegenwoordig in een omvangrijke, vage doos. En denk maar niet dat er een kijkgaatje is.

Pom, die taal, de metaforen, de termen! Dat eeuwige Huishoudboekje Op Orde, Keihard Aanpakken, Keiharde Onderhandelingen, Snoeiharde Afspraken: de retoriek wordt holler en machtelozer naarmate de visie zich verder aan ieders zicht onttrekt. Die (visie) is er wel, maar die moet het hebben van de langere termijn. En daar zijn we allang niet meer van…’

genadelozer kon en kan de huidige politieke armoede niet beschreven.
who de fuck is PLOOS hoor ik sommige mensen denken.
op mijn verzoek plaatste op de site in 2011 het gedicht “Ik weet niet waarom” bij de CANTO OSTINATO – over John – ja dat is PLOOS! ik herhaal:

Gepost door Pom Wolff op 2011/12/26 18:10:00 (1058 keer gelezen)

WP: Simeon ten Holt
Vanaf 1961 raakte Ten Holt onder de invloed van het serialisme. Cyclus aan de waanzin (1961) was daarvan de eerste uiting. Tevens publiceerde hij artikelen in het tijdschrift Raster. In de jaren zeventig zwoer Ten Holt de seriële methode af. Hij werkte vervolgens jarenlang aan Canto Ostinato dat hij voltooide in 1976 en dat veel succes opleverde. Volgens dezelfde op herhaling en tonaliteit gebaseerde gedachte ontstonden in de loop der jaren meer lange pianostukken: Lemniscaat (1983), Horizon (1985), Incantatie IV (1990) en Méandres (1999). Ten Holt noemde de stukken afspiegelingen van zijn eigen innerlijk, in tegenstelling tot de formalistische werken die hij vóór Canto Ostinato schreef.

Uitvoeringen van de werken waren niet zelden totaalevenementen waarbij zowel de pianisten als het publiek elkaar, vanwege de mogelijkheid om een stuk uren te laten duren, aflosten. Een uitvoering van Lemniscaat in Bergen nam bijvoorbeeld bijna een etmaal in beslag. Het stuk werd op diverse ongebruikelijke locaties uitgevoerd — onder meer in de hal van het Rotterdamse Centraal Station. In 2007 verzorgde pianist Jeroen van Veen met zijn ensemble een uitvoering van Canto Ostinato op vijf Fazioli concertvleugels in Station Utrecht Centraal.

Ik weet niet waarom

ik zou niet weten waarom ik schrijven zou
heb ik
John, heb ik niet ooit geschreven, vraag ik hem, ik weet hem soms nog mijn man,
als hij me kan vinden en ik mezelf en mijn bril

mijn hele ik en dan de rest ervan kijkt naar hem op en vraagt even of ik het ware
heb ik echt geschreven lieve John?
ik hoor zijn antwoord zittend in het zand dat alleen mijn hand zich nog herinnert, waarheen hij me meegenomen heeft
maar ik weet niet waarom
het zand was vroeger los en niet zo solide als toen de klok plotseling
wil ik mijn platenboek
dus gaan we nu naar huis John, want de rommel weet ik daar en alles nog
en jij zet thee heet het platenboek?

thuis weet ik niet waarom mijn chaos niet vertrouwd, ineens onvast geworden is en dan vouw ik me
wring me eruit ik ga op zoek naar vroegere oevers zonder netten
zijn ze niet meer van de zee
ik roep de hond: Apollo
Bacchus hier!
kijk, de man heeft me gevonden en zet thee
de graaf! ik weet hem

de hemel, lieve John, ik weet je weer, is een diep kasteel op zand gebouwd
soms weet ik Hartley oude vrouw en de meedogenloosheid van tijden
noch het onvermijdelijke alsmaar weer en overkomelijk verdriet
de wanen die monsters oproepen en andersom
en wat er tussen Socrates en Sartre was
ik kan er niets meer mee

het is negen uur en het ronde hoekt, breng me naar bed John
en blijf bij me of ik ga en als ik ga
zoek me dan maar niet
laat me mijn eervolle aftocht

drapeer de zee, drapeer de zee
die van vanochtend maar om mijn lijf dat pijn doet –ja zo– ik dank je
zeg je beleefd goedenacht
ik ga van Bruno dromen

Ploos

de hele serie:

1 de canto Ostinato van Ploos over john
2 de Canto Ostinato van Pom Wolff over de liefste én een over het antwerpen van herman
3 de Canto Ostinato van Max Lerou over kinderen die buiten Mozart lachen
4 de Canto Ostinato van Josse Kok over voor wie hij zijn knieën aan het marmer
5 de Canto Ostinato van Mohs Volke aan Simon

en ik gaf op deze site woorden aan de prachtbundel DE WAAIERMAP die van haar gedichten gemaakt is – Ja dat is ook PLOOS – you know.

Peter Posthumus – in de rivier, van de dertig soorten zijn er nu nog iets van drie…

” waar nu dat mais verbouwd wordt
was ook van mij
daar pal onder
dat was onze boerderij
verkocht aan een Engelse familie “

” ik hoef nu niets meer
doe nog wat aan jagen en aan vissen
maar in de rivier, van de dertig soorten zijn er nu nog iets van drie of vier “

” met kerst misschien,
een hert, een zwijn
maar ‘ k zie ze denk ik
het liefst wanneer ze
nog in leven zijn “

hij keek nog om en zwaaide.

Peter Posthumus

Rob Mientjes – say goodbye to data and robotica…

**Hemeltje**

Natuur in vuur en vlam
groen dat niet langer wil pakken
op doek en in doka
zie hoe strak de lijntjes

de aders zonder bloed
schaduwen aan rand
omdat de zon eenvoudigweg
niet langer wil schijnen

klimmen klauteren fier
omhoog naar hemel
het kan niet anders
dan doorzichtig transparant

loslaten aards leven
say goodbye
to data and robotica
here we come

Rob Mientjes

DERREL – je bent erg mens! – wint de enige echte virtuele – op leven en dood – trofee op pomgedichten.nl – en dan nog dit bericht: DERREL LEEFT OP!

nou het is DERREL gelukt om hier de weekendorde te verstoren – de geplande wedstrijd op leven en dood volkomen naar eigen hand gezet – en overgenomen – op het affiche leest u de festiviteiten in EINDHOVEN op 10 en 11 oktober – ik zelf zal 10 oktober eindhoven aandoen want de 11de moeten wij van hier antwerpen aandoen waar die lieve levenskunstenares DEBBY PANKEN een poëziedebuut viert – hoe dan ook – hadden we hier dit weekend al een beetje DERRELFEST. prachtige herinneringen en gedichten zijn te lezen van de korrie- vee-en die ongetwijfeld ook DE GOUDEN BAL zullen bezoeken op de 10e. ik schrijf vandaag wat woordjes onder de inzendingen van de dichters – heel heel hartelijk bedankt voor het mooie werk – gunnen we DERREL het goud – de gouden bal! verander ik mijn gedicht ijmuiden in JE BENT ERG MENS – een titel op het lijf van derrel geschreven.

zoals we hem kennen/kenden = natuurlijk en ontregelend – nog steeds en hier ook – de zondagochtendwedstrijd die geen wedstrijd is gewoon begonnen of….. daar kwam derrel binnengestormd – en de hele boel ineens geheel anders op zijn derrels – en terecht!