pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws

VON SOLO over al onze gevoeligheden – ‘Er is geen winst mee te behalen. Een beetje hardliner zal je er direct op afschrijven.’

zo dacht Von in maart 2017

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Homeopathie is iets voor linkse verkiezingslosers. Sympathie is een overschat fenomeen van geitewollesokkerbreiers. En empathie, daar moet je enkel aan beginnen als je niets meer te verliezen hebt en accepteert dat je een halfzacht ei bent, dat klaar is voor de volgende burn-out of dosis vrolijk-pillen. Behoorlijk pathetisch allemaal.

Deel 174. Empaat

Pathos. Oftewel emotioneel gelummel. Je hebt er geen zak aan. Er is geen winst mee te behalen. Een beetje hardliner zal je er direct op afschrijven. En dan empathie. Met enige regelmaat word ik op social media geconfronteerd met lijstjes waarom ‘empathische mensen’ zó bijzonder zijn. Ze kunnen alles zo veel beter voelen, ze lopen over en sensitiviteit en je moet vooral niet te ruw met ze om gaan, want daar kunnen ze niet tegen. Het lijken wel rechtse politici. Die kunnen ook niet tegen een geintje. Of begrijpen het gewoon niet. Bij empathische mensen is dat gebrek aan begrip ook niet zo vreemd. Die voelen dan ook vooral.

En toch. Als ik een boek lees merk ik dat ik me onwillekeurig in de sfeer ervan begeef. De personen komen in mijn onderbewuste tot leven en ik word ze ook een beetje. Bepaalde boeken geven me een aangename emotie mee en andere een wat meer bedrukte. En zo gaat het ook met de mensen waar ik mee om ga. Mensen die alleen zeuren, praten over werk, over geld, over ambitie of jankverhalen ophangen, kunnen mij in een stemming brengen waar ik liever niet in verkeer. Vrolijke mensen met verrassende ideeën en uitdagende mensen met een gedrevenheid daarentegen zinnen me weer wel. Maar ook niet te veel. Want tè veel enthousiasme schept ook weer zoveel onrust in mijn toch al overvolle hoofd.

Hoe graag ik het ook ontkennen zou, ook ik heb in zekere mate last van een beetje (em)pathos op zijn tijd. Het grappige is onder de streep dat al die mensen die helemaal niets ophebben met al die empaten toch ook wel beschikken over iets pathisch. Ze zijn namelijk apathisch. Maar daar voelen ze zelf gelukkig niets van, als ze in de rij staan voor de volgende blockbuster bij het Pathé.

https://youtu.be/LFY_6mSBi9E

Please allow me to introduce myself
I’m a man of wealth and taste
I’ve been around for a long, long year
Stole many a man’s soul to waste

I watched with glee
While your kings and queens
Fought for ten decades
For the gods they made

Just as every cop is a criminal
And all the sinners saints
As heads is tails
Just call me Lucifer
‘Cause I’m in need of some restraint

So if you meet me
Have some courtesy
Have some sympathy, and some taste
Use all your well-learned politesse
Or I’ll lay your soul to waste

(uit ‘Sympathy for the Devil’, Guns N’ Roses, 1994)

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

En volg VON SOLO ook op Facebook, Twitter en LinkedIn!!!

pom wolff – gedicht voor hannelore

gedicht voor hannelore

ik zal eerlijk zijn hannelore
ik had nog nooit van je gehoord
je hebt duizend liedjes gezongen
mogelijk nummer een gestaan

maar vandaag
een dag na de zeventiende februari
lees ik over het standbeeld van liefde
dat je heb opgericht voor stijn

elke zeventiende februari
zal ik voortaan
aan dat standbeeld voor stijn
aan een mens van mens gemaakt

pom wolff

“Als je een nieuwe vriend hebt, kan en mag je dan nog echt verdrietig zijn over het overlijden van je lief?” De vraag kwam van een lotgenote, en was – voor alle duidelijkheid – goed bedoeld. Maar omdat ik ze wel vaker krijg, omdat het gisteren alweer die 17de februari was, en omdat veel lotgenoten ermee worstelen, kaart ik ze aan.
*
Opnieuw beginnen na het overlijden van je partner is echt niet zo simpel als het lijkt. Je hebt iemand intens graag gezien en – in het beste geval – dezelfde liefde teruggekregen. ♡
Stijn was mijn lief, maar ook mijn beste vriend én de vader van mijn kinderen. Je wil niemand vervangen, je probeert alleen opnieuw gelukkig te zijn. Omdat je, naast rouwende, ook gewoon mens bent.
*
Ik ben dat geworden. Gelukkig. Door mijn kinderen, vrienden en familie, en door mijn nieuw lief, ja. Ik ben terug de mama die ik wil zijn, en die ik was toen Stijn nog leefde: een vrolijke vrouw met goesting in het leven.
Ik ben mijn lief dankbaar voor het feit dat hij begrijpt dat Stijn altijd een plaats zal hebben in ons leven. Nieuwe partners die dat kunnen? Ze bestaan, en zijn goud waard. ♡
*
Is het verdriet dan weg? Haha, was het maar waar. Soms is het er, ineens, snoeihard. Zelfs na 7 jaar. Wat voor de buitenwereld lang lijkt, is dat hier niet.
Ik mis Stijn vaak als mijn beste vriend, maar nog meer als de vader van mijn kinderen.
*
De lotgenote schreef: “Het lijkt alsof ik geen verdriet meer mag hebben. Alsof ik hem, door mijn nieuwe lief, nooit meer mis. Sommige vrienden laten niks meer weten.”
Herkenbaar? Check. Confronterend? Check. Maar het zegt, denk ik, vooral iets over die anderen. En over ongemakkelijkheid.
*
Hoe melig ook: ik ben dankbaar. Voor mijn kinderen, voor Stijn, voor mijn lief en mijn familie. Dankbaar voor zij die nog steeds aan de 17de denken, of – ook op andere dagen – beseffen dat 7 jaar niets uitwist. Voor vriendinnen die lachen met de zin “It takes a village”, maar mij, na een valpartij, uit de nood helpen met “Maar lieverd, wij ZIJN uwe village!”. En voor katten die op je schoot liggen en tonen dat het allemaal zo ingewikkeld niet hoeft te zijn. ♡

Hannelore Bedert

Mirjam Al – en de gouden koets

pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 57 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.

Peter Posthumus over algoritmes en vertekenen en verdraaien

Dit zijn dubbeldikke woorden
in een te dun perspectief
nu bladspiegels opgaan in bewegende beelden
algoritmes vertekenen en verdraaien
als zijn het lachspiegels
het meeste een copie van een copie van een etc. is

vertrouwen een herinnering
en houvast een smartphone

en dat terwijl je
niet zeker bent van wat je ziet
er niet op aan kan van wat je leest
en niet wijzer wordt van wat je toch al wist.

Peter Posthumus

pom wolff – nogal veel

**ik zeg altijd**
**‘nogal veel ik’**

**als ze zichzelf**
**weer eens promoten**

**maar nou begin ik**
**zelf ook al**

pw

Rob Mientjes – Waar is het carnaval gebleven..

**Op z’n Frans**

Waar is het carnaval gebleven
met theater in de optocht
ernst en humor over stad en dorp
commedia della arte
politiek op de korrel
zotte onnozel in pracht en kleur

de bouw van wagens
lang voordat het feest begint
met kippengaas en papier-maché
ballonnen maskers
slingers aan de muur
nostalgie gaat ook voorbij

we huren nu een wagen
waarin fiets en bier gestald
geluidbox dj achterop
hossen springen megaluid
een bol punt com kostuum
dronken voor de finish is gehaald

armoe
maar Fransje doet het goed
in Brabant troef
de Franse slag
gaat zegevieren
ik zeg al aaf. ..

Rob Mientjes

ACG VIANEN en MAGDA HAAN winnen de enige echte virtuele – naar maarten bogaers – ‘ben ik hier alleen of ….’ trofee op pomgedichten.nl – de alleen-trofee!

heerlijke gedichten vandaag met op de valreep nog twee kanonnen – frans vlinderman uit het altijd weer zo mooie antwerpen en MartinB god mag weten waar hij nou weer huishoudt – hoe dan ook dank aan alle inzenders natuurlijk – geheel gelijk de olympische gedachte – 1x goud is geen goud 2x goud is pas echt goud – 2 winnaars dus -ik draag het goud op deze zondag aan ACG VIANEN en MAGDA HAAN – hoe wonderlijk zij deze prachtdichters de buitenkanten van het poëtisch spectrum bevolken met weergaloze woorden van troost angst en pijn – dank ook aan de singersongwriter zeg maar rustig ook dichter Maarten Bogaers voor de prachtige inspiratiesong. Winnaars van harte. wellicht zie ik u vanmiddag nog hier – seeyouzoen:

Dit alleen
De uitbreidende leegte
Voorbij het nooit

Hoe al het dat
Wat zo was
Nu is

Niets meer wegneemt
In het gebroken
Onder de hoop te verschuilen.

Acg Vianen

**ACG vat het thema genadeloos samen in drie strofen met de heilige drie-eenheid van een ongewenst alleen-zijn:**
**die enorme leegte – in het nu – en daarbij de pijn van het gebroken zijn – schitterend gedaan!**

Het leven gaat niet vanzelf
Valken en opstaan
Zwemmen in open water
Denken nu verzuip ik
En doodgaan

Roeien met de riemen
Soms met maar één spaan
Stil staan, momentjes
Gewoon genieten
Simpel ondergaan

Groet Magda Haan

hoewel ik zelf niet zo van de rijm ben – vind ik het hier erg geslaagd. het stoort niet, geeft het gedicht met de beschreven ‘alleingang’ een natuurlijke ‘schwung’ en of het een verschrijving is of bewust neergeschreven – ik weet het niet – maar absoluut briljant is de wending:

Het leven gaat niet vanzelf
**Valken** en opstaan (…)

ik heb ze ook nooit gemogen die valken – wat een kolere beesten zijn dat ook en eindelijk hebben we een dichter die de valk niet ophemelt maar laat vallen – zoals het een goed dichter betaamt. Magda schreef twee hele mooie strofen waarin bijna alles is verwoord, leven doodgaan en tussendoor nog even genieten. knap gedaan.

Magda Haan – ondergaan
Frans Terken – woorden van weemoed
Rik van Boeckel – om in het universum te verdwijnen
Rob Mientjes – het is goed zo
Cartouche – dat zou moeten, ja, maar ik kan het niet
Luk Paard – slechts de winter die
ACG Vianen – dit alleen…
Frans Vlinderman – de dingen
MartinB – ben ik alleen of

**wie wint de enige echte virtuele – naar maarten bogaers – ‘ben ik hier alleen of ……’ trofee op pomgedichten.nl?** **de alleen-trofee!**

wat te zeggen van Maarten Bogaers – singer songwriter en begenadigd comedian – schrijver van de ongekend populaire bundel **‘Ongehoorde Liedjes’** – het is die rol van ‘het leven lukt mij net net net niet’ die hij tot in de kleinste finesses beheerst – je zit op je puntje van je stoel en je gunt het hem zo graag maar nee hoor het lukt weer net net niet en dan krijg je als luisteraar een tragisch komisch liedje bij een briljant gitaarspel om in te zien dat het in je eigen leven ook maar zo zo is. ***het is de uitvergroting van het kleine verdriet dat ons allen elke dag weer treft.***

de zondagochtendwedstrijd – u kent de regels: *gedichten niet te lang svp* ***tenzij noodzaak*** – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

nee

het leek een dag als alle andere
er lagen dingen op de grond
een poes sloop door de tuin
op weg naar wat zich voor zou doen

een hoge vrouwenstem klonk in gerinkel
je zou zeggen het hoort erbij
het soort vrolijkheid dat buiten zichzelf mag zijn
eenmaal binnen snel verstomt

en er was een zanger
die ongehoorde liedjes zong
toehoorders met trillende lippen
na zijn laatste regel

nee een dag als alle andere was het niet

pom wolff

Goedemorgen Pom,
Mooi lied van Maarten! Mijn bijdrage voor de weekendtrofee hieronder.
Warme groet,
Frans

**Een regel**

Zoals alleen maar alleen is
niemand naast je als gezel
amper neerslaande weerklank
als je behoedzaam je stem verheft
voor het hoogste lied in je borst

klinkt het kloppen erop hol
hoe de woorden van weemoed spreken
als het lied van de wanden weerkaatst

dat het je nog niet lukt
iemand bij je te houden
enkel jouw gezicht in de spiegel
een lege wereld om je heen

waar de woorden in de wind verwaaien
raapt ergens iemand een regel op

© FT 14.02.2026

het min of meer tragische lot van een pijnlijk alleen-zijn vakkundig beschreven – het prachtige beeld van de spiegel hier – erg mooi geplaatst – het gezicht enkel en alleen in de spiegel – mooi beschreven – om zo in je eentje toch nog even samen te kunnen zijn. mooie weemoedige omlijsting ook van dit spiegelbeeld.

**De ballade van weemoed**

De asfaltweg door het leven
ligt vol regen en tranen om het heengaan

wie er blijft staan voelt zich
alleen en onzeker

begint een lied vol weemoed te zingen
met zinnen die herinneringen uitstralen

deze ballade klinkt zelfs verdrietig
vanwege de mooie vroegere tijd

wat niet terugkeert hangt boven wolken
om in het universum te verdwijnen

slechts het lied houdt de herinnering in leven
snaren tintelen weemoedig alle vingers.

Rik van Boeckel
14 februari 2026

veel weemoed in dit associatiegedicht van Rik. een strofe stijgt boven alle andere uit:

wat niet terugkeert hangt boven wolken
om in het universum te verdwijnen

prachtig!

Dag Pom,
Gevoelstemperatuur in het Zuiden bij koude Noordenwind dankzij Carnaval net wel te doen. Toch nog even extra warme vingers halen met een gedicht.
Fijn weekend nog.
Groet, Rob

**Body and soul**

De start is zwaar
even alles laten vieren
meter loopt langzaam op
kadans gecontroleerd in benen
hoofd gebogen op stuur
hartslag begint te stijgen
kleine blik op tijd
tempo nu even opgevoerd
de benen lopen vol
het ademen wordt zwaar
finish komt in zicht
lijf en leden protesteren
de pijn neemt toe
het hoofd wil scoren
body and soul relax
teller op meter piept
de rug weer recht
handdoek in de nek
fles aan de mond
het is goed zo

Rob Mientjes

een persoonlijke race tegen de klok lijkt hier aan de orde – Carnaval gehaald – gelukkig maar – de flessen open – of is hier de rit naar de gouden medaille van jens van het wout beschreven? of schaatst onze nationale dikke opgespoten lippen- jutta ineens voorbij – ik weet het niet. de laatste regel redt mij: “het is goed zo’.

**Ben ik hier alleen..**

om op de knieën onkruid uit de tuin
te plukken, in het branden van de zon
genieten als de zin van leven menen
te zien zoals zovelen om me heen

of liefde te vinden in het klinken
van applaus op een verlopen podium
een schouwtoneel van zelfvertoon
als haak- en breikunstenaar?

nee, ik zie meer in het minne, het stille
tussen waken en dromen dat de kop opsteekt
als je even omkijkt naar wat er achter je
ligt, het kleine verdriet om niet

en het vele dat nog in het verschiet
lankmoedig – hoe ontroerend één woord
te omarmen valt zoals alleen de nacht
met haar dauw en donker de dag

weet te ontbloeien – als aarde
een bloem als krans kunnen dragen
dat zou moeten, ja, maar ik kan het niet

14-02-2026 / Cartouche

Ben ik te min – en ben ik er alleen maar om dit of dat te doen – vraagt Cartouche zich in de eerste twee strofen af – gelukkig is er nog de poëzie waarin hij zijn gouden ei kwijt kan – maar helaas zelfs dat niet meer lezen we in de laatste regel van deze woordenpracht. ja dan ben je wel alleen – en sprakeloos aan het einde van het gedicht – zo verstomt zelfs het woord.

(de rockdichter): zo zondag en dus….u kent’et wel….ter pom en elders en dus schrijf ik omdat’et nie altijd eenvoudig is….op de wereld zijn…of d’r af….of net nie of net wel of….of alleen en toch weeral nie of ‘n beetje alleen of meer alleen en dan blijkt alleen is alleen toch steeds en alles leeft in’et hoofd…ah soms is’et dan zo…

” alleen ”

(uit de serie: the blues)

’s ochtends de mure zien
en’et plense vd regenbui
op’et raam zien spatte

’n vloek klinkt door mij
ik luister de oge dicht
‘et is de zwaarte
alom

geen licht dat de minute
’n kleurtje geeft van drome
klevend aan de huid

slechts de winter die
zich in me huist
en ik alleen

© luk paard

en’n hapje paard-art

“ where do I belong “ by luk paard

een prachtige sfeertekening in een regenachtig winters en eenzaam decor. de woorden door de dichter als waren zij geschilderd gepresenteerd – het is alsof we herman brood in de verte bezig zien in zijn expressie – luk paard schreef een explosief expressief gedicht.

**môgge-man**

ze zijn geopend de luiken,
niet de ramen daarvoor is het te vroeg in het jaar,
de temperaturen slaan nog niet in druppels
maar bevolken witte schemer
alsof het overal nog te vroeg om geopend

bij de koffiehoek toeft nog niemand
daarvoor is het te vroeg in de week,
van werkethiek wordt nog gaar niet gedroomd
al zijn dagdromen toegestaan voor al wie niet beter
dus nipt hij alleen van zijn rustensdag

zijn agenda oogt naar zevendaagse gewoonte
nog leger dan de dagsudoku
op dat uur van dezelfde dag
heeft er nog nooit iets warm
laat staan overgelopen van vreugde

Hans groet ’s ochtends de dingen ja, die wel

Frans Vlinderman

een fijne beschrijving van de man alleen op locatie nog voor de doldwaze wereld doordraait en of doldraait. de dingen zijn wél om te groeten met een knipoog naar polleke van ostaijen en marc. heten we frans vlinderman van harte welkom in de wedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is – slechts een licht pogen om de zondagochtend enigszins dragelijk te maken voor de mensen die de poëzie omarmen zoals Frans in het Antwerpse en omgeving dat al jaren doet en heeft gedaan. groeten wij vanuit amsterdam in de ochtend Frans en zijn geliefde.

**niet voor mij**

ben ik alleen
of ademt de kamer nog

de zetel houdt
een afdruk
die niet opstaat

de lucht hier
weet meer dan ik

een vriend zei ooit
blijf
meer kwam er niet

we zwegen tot het glas
mijn hand omlaag

de eerste slok
is niet voor mij

ik zet er nog een neer

voor het gewicht
dat doodstil blijft

MartinB

B in the house altijd een feestje! ik lees gouden regels gouden strofes en daarna raak ik meteen de weg kwijt – ik hoef niet meer te lezen dan deze – dat glas en die slok en die hand en het gewicht god mag weten wat daar op die locatie allemaal spookt en huist – neen drie strofen drie gouden strofen – klaar is kees uhh B:

ben ik alleen
of ademt de kamer nog

de lucht hier
weet meer dan ik

een vriend zei ooit
blijf

Xander Jongejan introduceert het rijmschema van de dichter Frank van der Lecq: AABCCB – (de kitten)

**De uittocht**

Elke dag tussen acht en half negen
gaan de huizen rondom ons bewegen
van de terreur van het schoolgaande kind

huilen en schreeuwen, hard slaan met de deuren
wel/niet in de bakfiets, verpeste humeuren
weldadig.. half negen, mijn ochtend begint

Xander Jongejan

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

Abraham Von Solo: ‘De mens heeft als soort nog nooit een bijdrage geleverd aan het leven op deze planeet…’

de column van mei 2019 –

Deel 338. Maatstaf

De Rotterdamse wijk Ommoord. De bomen zijn groen, de flats zijn grijs, net als de coupes. Op mijn fiets ben ik onderweg naar een bedrijf waar ik zaken heb. Ik rijd snel. Voor me doemt een kleine opstopping op en een gevoel van ongenoegen maakt zich meester van me. Het zijn twee scootmobielen, die naast elkaar rijden en zo zorgen voor een vaatvernauwing in mijn infrastructuur. Ik wacht het juiste moment af, totdat er geen tegenligger komt en werp met een sierlijke zwaai mijn fiets om de vervoersmiddelen van de onmachtigen heen. En denk.

Dit zijn mensen die beter ook hadden kunnen fietsen. Ze zien er niet kreupel of lam uit. Hoogstens wat verkalkte aderen, hoge bloeddruk en misschien een beetje emfyseem. En als je je evenwicht niet had kunnen houden was een driewieler ook een optie geweest. Ik zie de stickers van ‘Welzorg’ op het spatbord van één van de scootmobielen en weet dat dit apparaat gefinancierd is via de Gemeente.

Stel je voor dat deze mensen op de fiets zouden rijden. Erg snel zou het niet gaan. Heel ver zouden ze misschien ook niet komen. En met een beetje pech zouden ze verongelukken en omkomen. Maar als gemeenschap willen we dat niet laten gebeuren. We stellen een mensenleven boven alles en ook het behouden en verlengen daarvan. Maar hoe ging dat dan toen er pakweg twintig jaar geleden nog geen scootmobielen waren? En hoe zou het gaan in landen, waar niet bedrijven als Shell en Unilever de scepter zwaaien. Waar niet persé genoeg consumenten hoeven te zijn?

De reden dat er iets als een scootmobiel bestaat is dat we onszelf wijsgemaakt hebben dat we een mensenleven als heilige maatstaf moeten stellen. Een mensenleven is een excuus voor een heel circus aan consumptieartikelen en hele holle dienstensector. Let wel, we hebben niet het leven als maatstaf gepakt, maar een mensen-leven. Hoewel we voor onze hond of kat ook nog wel wat willen produceren en consumeren. Maar die beschouwen we dan soms ook en beetje als één van ons.

De mens heeft als soort nog nooit een bijdrage geleverd aan het leven op deze planeet. Dat klinkt een beetje bizar, maar al sinds we zijn begonnen met beschaven, zijn we de leefruimte van andere dieren en planten direct en indirect teniet gaan doen. Ter creatie van comfort voor de mens. Hetgeen intussen bizarre, bijna clownesque, maar wel breed geaccepteerde kunstgrepen zoals de scootmobiel heeft opgeleverd. De mens levert enkel nog loze bijdragen aan meer en langere mensenlevens. Hoe inhoudsloos deze ook mogen zijn. En ik zeg niet dat iedereen meteen dood moet nu, maar ik denk wel dat we er best eens over na mogen denken, wat in deze wereld wél een goede maatstaf zou kunnen zijn.

VON SOLO

DICHTER, PERFORMER, COLUMNIST EN CINEAST

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: