Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een recensie – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN
Hoe deze recensie te beginnen? Een adembenemende zoektocht naar lucht en licht, naar leven en liefde wellicht. Een document humaine! Dat zij zich op een volstrekt eigen authentieke wijze een pad weet te effenen door de taal, door de poëzie. Dat zij als het ware een zeer persoonlijk nieuw poëtisch genre schept: levenspoëzie. Zoals wij in de muziek het levenslied kennen, kennen we vanaf heden het levensgedicht. Debby Panken schrijft levenspoëzie van de hoogste orde. De nieuwe zangeres zonder naam is geboren, maar nu in de poëzie, en nu wel met een naam: DEBBY PANKEN.
De bundel ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ kent ongeveer 60 gedichten, met een voorwoord waarin dichter Debby Panken schrijft dat de gedichten in haar debuutbundel een periode van meer dan 20 jaar van haar leven behelzen. Een leven van vallen en van weer opstaan. In het nawoord bedankt ze vader Panken voor de bundelomslag – een kunstwerk – én ze bedankt ons lezers (en toehoorders) dat wij ‘de gevoelige reis’ door Debby’s leven samen hebben willen afleggen.
In de eerste 10 gedichten maken we kennis met de beschreven IK-persoon van de dichter en ik denk dat de woorden heel dicht op dichters huid zijn geschreven. Een ik-persoon die de poëzie invlucht (poëzie kan nooit erger zijn dan de harde werkelijkheid), dan weer de natuur opzoekt, dan weer de harde nacht beschrijft en verhaalt over onzekerheden en verlatingsangsten – om uiteindelijk te concluderen: ‘ik wil nieuw zijn en gezien worden – ik moet bij mezelf beginnen’.
In de ongeveer volgende 5 gedichten wordt iets van een analyse beschreven: een moedige beschouwing van het verleden, van de hel, van de slapeloze nachten, van het gevoel ‘ik stik’. Maar de moed van de IK-persoon – om niet steeds maar voor jezelf weg te lopen – wordt niet meteen beloond – is zeg maar nog geen geëffend pad ( voor wie zichzelf aan het ontdekken is). Als er mooie dingen opdoemen kan ze die nog niet vertrouwen – nieuwe onzekerheden nemen de plaats in van de overwonnen onzekerheden: “Veilig – ben ik veilig?” roept de IK-persoon uit.
De volgende 10 gedichten behelzen het afscheid van een ex. Alle menselijke fasen van verdriet (de ontkenning- de woede en de berusting) worden in poëzie geplaatst in het leven van een IK-persoon die net aan het opkrabbelen was – net zichzelf aan het uitvinden was. Aangrijpend beschreven. De conclusie uiteindelijk is helder: het is voorbij. “Voor jou ben ik nu een hoop verkleumde botten” – “We hebben allebei de veldslag verloren”.
En dan de laatste reeks gedichten – maar beetje voor beetje – stapje voor stapje beter gezegd – ontdekt de IK-persoon dat je in je pijn nooit alleen hoeft te zijn, dat ze weer mooie dingen kan zien en voelen – mooie mensen ook. En dat ze eigenlijk ‘de pijn te lang gevoed heeft’. Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’ Dat ze haar wil en leven heeft teruggevonden, die ene echt helpende hand heeft gevonden, dat ze ‘weer voeten in de aarde’ heeft gekregen ‘om nieuwe wegen te bewandelen’- wegen van geborgenheid en van genegenheid – de weg van de liefde! Of zoals Margreet Dolman zingt – “de weg van de liefde is de enige weg!”
Het is een adembenemende reis die Debby Panken ons lezers aanbiedt in deze prachtbundel met herkenbare ‘levenspoëzie.
pom wolff – oktober 2026
Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’
de feesten van angst en pijn heten dit weekend DE FEESTEN VAN BEWEGING EN BEROERING – géén wedstrijd!!! alleen maar feest en beroering met DERREL, RIK en DEBBY – eindhoven – leiden- antwerpen
het was paul van ostaijen met zijn prachttitel – De feesten van angst en pijn Paul van Ostaijen, 1921, Ik kan geen postzegels verzamelen,’ dichtte Paul van Ostaijen (1896-1928) – waarmee hij bedoelde dat het hem niet lukte als de andere mensen te zijn. De jonge dichter was in 1918 naar Berlijn gevlucht, om aan vervolging in zijn geboortestad Antwerpen te ontkomen. dichters slagen er nu eenmaal niet in als andere mensen te zijn – honderd jaar geleden niet en dit weekend ook niet. er komen prachtige feestdagen aan en prachtige bundels.
zondag 1400 uur hebben we DEBBY – in antwerpen – jawel terug naar antwerpen – en de recensie hier op de pom zondag om 1400 uur – haar eerste bundel – Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN – op naar het PEE CEE KAFFEE te Antwerpen Helderstraat 57, Berchem, Belgium, 2600
——————
Dit weekend hebben we DERREL! Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie. De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT waar IRENE & VON op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken. De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.
————- en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler, Breestraat 161, Leiden. Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen 1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn. 2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen, de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg, kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne. 3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza, Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).
Dit weekend hebben we DERREL! Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie. De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT waar IRENE & VON op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken. De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.
en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler, Breestraat 161, Leiden. Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen 1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn. 2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen, de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg, kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne. 3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza, Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).
De bladblazernij slaat weer toe en nijdige veegwagens.
Het ijle kleed dat om de naakte takken van stille, hoge bomen bleef verkleuren van lentegroen tot herfstig rood het bladgoud van beuken, berken en platanen van ginkgo biloba’s, walnoten en esdoorns in walm van hondenkak en dieselolie verdreven van de grond die het wil voeden in modderige trommels vermalen geperst in ronkende vuilniswagens op rollende loopbanden gestort verkoold in het vagevuur van onze vuilverbranding.
Wanneer, zo smacht de aarde is het weer tijd voor een vacht van zacht rottende bladeren in een novembernacht bekranst met parels van rijp in een decembernacht overschilderd met zuiver wit van sneeuw, nog her en der een kartelrandje van eikenblad maar verder dons zo ver het oog reikt dat als het dooien gaat langzaam met de laatste voeding uit de bladresten weglekt in onderaardse eenwording met oude grond die altijd open staat voor lentezon en zaad?
ach ik ben haar naam vergeten. niet de foto en haar zelf ook niet. in limburg geboren, wonende in amsterdam – in de grachtengordel – getrouwd met een arts – ik noemde haar het doktersvrouwtje – maar kreeg vreselijk op mijn donder van haar en leerde niet meer denigrerend te zijn in mijn leven – ze gaf les aan buitenlandse kids op scholen waar je alleen kan en wil werken als je een echt mens bent. zeg maar aan zwarte scholen. in amsterdam west- en ik denk dat heel veel amsterdamse meisjes – vrouwen inmiddels – met een migratie achtergrond haar herinneren en haar op handen dragen. was haar naam niet marie-josé?
een baken voor meiden, een lichtend voorbeeld voor emancipatie, een juf om altijd bij te kunnen schuilen. misschien is lala gul wel kunnen worden wat ze is omdat ze deze juf heeft gehad. deze juf nodigde mij uit om op de 020 school waar ze het laatst les gaf een poëzie les te komen geven. en nu kom ik de foto tegen die ik maakte van juf met achter haar mijn begin tekst van de poëzieles op het white bord – jaja er waren al white borden op zwarte scholen – geschreven om mij voor te stellen. juf marie josé introduceerde mij – ze had twee van haar klassen samengepropt in één lokaal – 2 havo klassen samen 45 leerlingen –
pom wolff is een goede dichter zei ze – de komende twee uur zal hij jullie vertellen over gedichten – over poëzie. ik nam het woord – een collega van de juf die mij naar de overvolle klas begeleidde had de leerlingen al gewaarschuwd – ‘dichters zijn mensen met diepte’ –
later vernam ik dat juf marie josé een scheiding achter de rug had – ze had de grachtengordel in 020 verlaten – ze was op reis gegaan met een ouwe jeugd liefde – ook een limburger – het leven in! – met een caravan. eigenlijk verdient ze een standbeeld – een gedicht!
hoe de dag het ook wilde
die van de liefde weet meer geworden is dan wie ze was meer dan ze laat zien en meer nog dan ze zelf ooit weten wilde
de tijd niet meer dan een ontplofte regel van te zwaar geworden woorden in een onvoltooid gedicht
schrijft u het alvast naar in uw agenda – de nieuwjaarsopening van Alja’s REURING in de Alkenaer met pom&bjorn in hun nieuwe programma HONGERLIEFDE – martin aart de jong en amber helena reisig doen een liefdesduit in het zakje van 2027 – het wordt mooi!
ja het was zaterdag mooi in Alkmaar – met Bjorn van Rozen natuurlijk als stralend middelpunt van de show – ik mocht een keuze maken uit zijn liedjes – en het werden zijn liefdesliedjes – liefde in alle vormen van liefde – in alle aspecten – leven liefde lust verlangen en de teloorgang van alles wat zo mooi was of leek – onze try out van het programma DICHTER BIJ DE BRON – (2x een half uur) gelardeerd met enige poëtische accenten van mijn kant. dit programma spelen we nog een aantal keren in 020 en omgeving. het is te mooi om niet te doen. dank aan Reuring en Alja Spaan en de lieve mensen van dat prachtige theatertje De Alkenaer. zachte romantiek als medicijn zo ontzettend nodig in tijden als deze met al die poetins, trumps, en fabers – (ik ben het beleid! ja ze zou het willen) om je heen en zonder theo – dat was 2 november 2024 – dan maar liever POM&BJORN – dichter bij de bron. wees welkom ons te genieten.-
het waren mooie tijden toen we dagelijks beschonken elkaar rondjes gaven in het café steeds slapper lullend over god, liefde en de kunst tot sluitingstijd de deur openzette en ons de straat opjoeg jong genoeg voor wat benevelde seks en morgen weer gewoon aan het werk het deed geen kwaad
Stap voor stap Na de zonneschijn komt de regen. hij en zij, hem en haar Ze zijn overal verkrijgbaar in allerlei kleuren. blije gezichtjes veel likes van Hyves naar Tokio lange staart en duim omhoog voor Facebook TikTok Instagram overal
Stap voor stap beschermd door plastic hier komen we … en gaan we transportpiraterij in rood, geel en blauw niemand is bang stralende, blije mensen neem het allemaal weg poncho de pluie
foto: Rob Mientjes google vertaling uit het engels van de tekst van Rob – naar zijn zeggen: ‘een povere vertaling’
