ach ik ben haar naam vergeten. niet de foto en haar zelf ook niet. in limburg geboren, wonende in amsterdam – in de grachtengordel – getrouwd met een arts – ik noemde haar het doktersvrouwtje – maar kreeg vreselijk op mijn donder van haar en leerde niet meer denigrerend te zijn in mijn leven – ze gaf les aan buitenlandse kids op scholen waar je alleen kan en wil werken als je een echt mens bent. zeg maar aan zwarte scholen. in amsterdam west- en ik denk dat heel veel amsterdamse meisjes – vrouwen inmiddels – met een migratie achtergrond haar herinneren en haar op handen dragen. was haar naam niet marie-josé?
een baken voor meiden, een lichtend voorbeeld voor emancipatie, een juf om altijd bij te kunnen schuilen. misschien is lala gul wel kunnen worden wat ze is omdat ze deze juf heeft gehad. deze juf nodigde mij uit om op de 020 school waar ze het laatst les gaf een poëzie les te komen geven. en nu kom ik de foto tegen die ik maakte van juf met achter haar mijn begin tekst van de poëzieles op het white bord – jaja er waren al white borden op zwarte scholen – geschreven om mij voor te stellen. juf marie josé introduceerde mij – ze had twee van haar klassen samengepropt in één lokaal – 2 havo klassen samen 45 leerlingen –
pom wolff is een goede dichter zei ze – de komende twee uur zal hij jullie vertellen over gedichten – over poëzie. ik nam het woord – een collega van de juf die mij naar de overvolle klas begeleidde had de leerlingen al gewaarschuwd – ‘dichters zijn mensen met diepte’ –
later vernam ik dat juf marie josé een scheiding achter de rug had – ze had de grachtengordel in 020 verlaten – ze was op reis gegaan met een ouwe jeugd liefde – ook een limburger – het leven in! – met een caravan. eigenlijk verdient ze een standbeeld – een gedicht!
hoe de dag het ook wilde
die van de liefde weet meer geworden is dan wie ze was meer dan ze laat zien en meer nog dan ze zelf ooit weten wilde
de tijd niet meer dan een ontplofte regel van te zwaar geworden woorden in een onvoltooid gedicht
schrijft u het alvast naar in uw agenda – de nieuwjaarsopening van Alja’s REURING in de Alkenaer met pom&bjorn in hun nieuwe programma HONGERLIEFDE – martin aart de jong en amber helena reisig doen een liefdesduit in het zakje van 2027 – het wordt mooi!
ja het was zaterdag mooi in Alkmaar – met Bjorn van Rozen natuurlijk als stralend middelpunt van de show – ik mocht een keuze maken uit zijn liedjes – en het werden zijn liefdesliedjes – liefde in alle vormen van liefde – in alle aspecten – leven liefde lust verlangen en de teloorgang van alles wat zo mooi was of leek – onze try out van het programma DICHTER BIJ DE BRON – (2x een half uur) gelardeerd met enige poëtische accenten van mijn kant. dit programma spelen we nog een aantal keren in 020 en omgeving. het is te mooi om niet te doen. dank aan Reuring en Alja Spaan en de lieve mensen van dat prachtige theatertje De Alkenaer. zachte romantiek als medicijn zo ontzettend nodig in tijden als deze met al die poetins, trumps, en fabers – (ik ben het beleid! ja ze zou het willen) om je heen en zonder theo – dat was 2 november 2024 – dan maar liever POM&BJORN – dichter bij de bron. wees welkom ons te genieten.-
het waren mooie tijden toen we dagelijks beschonken elkaar rondjes gaven in het café steeds slapper lullend over god, liefde en de kunst tot sluitingstijd de deur openzette en ons de straat opjoeg jong genoeg voor wat benevelde seks en morgen weer gewoon aan het werk het deed geen kwaad
Stap voor stap Na de zonneschijn komt de regen. hij en zij, hem en haar Ze zijn overal verkrijgbaar in allerlei kleuren. blije gezichtjes veel likes van Hyves naar Tokio lange staart en duim omhoog voor Facebook TikTok Instagram overal
Stap voor stap beschermd door plastic hier komen we … en gaan we transportpiraterij in rood, geel en blauw niemand is bang stralende, blije mensen neem het allemaal weg poncho de pluie
foto: Rob Mientjes google vertaling uit het engels van de tekst van Rob – naar zijn zeggen: ‘een povere vertaling’
het ongelijk in het zo vrolijk gezongen lied van Paul Bezembinder & Patrick Vreeswijk lijkt me wel bewezen – in ieder geval door de schoonheid in alle ingezonden gedichten hier – dank aan paul en patrick en dank aan de dichters die inzonden. zeldzaam mooi de bijdragen van Cartouche (goud), Vera van der Horst (zilver) en Frans Terken (brons) – onder de dichterlijke bijdragen leest u waarom.
Onzegbaar
zoveel schoonheid heb ik niet eerder gezien, hoe ze daar – haar oogopslag en hoe haar hand gebogen boven het blanke vel dat voor haar ligt, een blad dat zich eenmaal nog kleuren wilde laten in de zon die zij – hoe close hoe na ze mij kwam, aanraakte, me beschreef
– zoals twee paarden in hun weide hoe ze elkaar hals aan hals adem geven –
en zonder woorden liet bij zoveel- dat beeld voor altijd in mijn hart gebrand, met geen geweld eruit te slaan, zo ongelooflijk licht en zacht, een zegen – wat regen in een drooghete zomer doet zoals ze mij de onzegbare kracht van de taal van liefde liet – een paulinisch privilege
al kan ik er niet echt de hand opleggen het zit in me – te botten – een waarlijk wonder ik voel het, verdien en zie het nog een keer ervan komen toch zolang zij in mijn dagelijks dromen de lakens – van leven – met mij deelt
03-09-2026 / Cartouche
het is hem – onze cartouche – dan toch gelukt – het onzegbare zegbaar maken – elke dichter poogt en poogt – en eens in de honderd jaar – zong ramses al – eens in de honderd jaar – lukt het. zo ook hier – een in ieder geval met een mij overdonderend gedicht – eens in de honderd jaar voel ik mij ook als lezer volkomen thuis in een gedicht. net niet die cartouche die net te veel in de woorden legt – net niet die cartouche die over zijn eigen poëtisch randje kukelt – nee – het gedicht is gaaf en af en compleet en heeft alles wat een gedicht moet hebben – het straalt en streelt, het roert en ontroert, het leeft en lieft – het is inderdaad ‘wat regen in een drooghete zomer doet’.
04:00
Hoe wreed laat je me woelen elke nacht op het matras van onverstuurde brieven waar naast me de weemoed zachtjes ligt te snurken.
Ik zoek de woorden die het duister helen, een iele waarheid in dit late uur. Je bent er niet om het zwart te buigen naar een onverwacht en teder licht.
Vera van der Horst
‘de woorden die het duister helen’ – prachtig! en hoe de dichter in 8 enkelvoudige regeltjes taal de totale ontregeling van een mens in een barre nacht weet te raken. wat mogen we hier ons gelukkig weten met zoveel zeggingskracht. je zou toch na het lezen van deze woorden zo je auto in springen en richting eindhoven racen.
Mooi thema weer, met dank aan dichter en muzikant, dat is al schoonheid op zich. Mijn bijdrage hieronder. Goed weekend! Groet, Frans
Zachte stemmen
Het zijn de zachte stemmen die ons door de dag trekken in elk opstaan gaan ze spreken soms op een zangerige toon
zo het leven te lijf gaan steeds de schoonheid van het al willen horen en zien
dat doorgronden alsof de ziel van dit bestaan tot in het diepst van elke laag ooit begrepen kan
hoe er dan achter in het hoofd zich een veelstemmig koor roert met verwijzingen in elke toonaard
dat elke dag weer volop keuze kent wegen naar steeds een andere afslag in welke richting dan ook om ergens schoonheid in te vinden
de zachte stemmen doen denken aan de zachte krachten ooit beschreven vanuit een sociaal dan wel socialistisch perspectief. bijna is dit ook een ‘socialistisch’ gedicht in die zin dat je deze door de dichter beschreven gemoedstoestand bij ‘elk opstaan’ aan een ieder gunt. dichter biedt troost en uitkomst – het ‘leven is te lijf te gaan’ en houdt altijd weer elke dag de mogelijkheid in om schoonheid te vinden. nou deze ochtend hier zeker ook: de eerste drie gedichten op een rij!
Cartouche – ‘onzegbaar’ heden
Vera van der Horst – op het matras van onverstuurde brieven
Frans Terken – de schoonheid van het al
Rob Mientjes – het letterfeest slimheid op muziek
Rik van Boeckel – levenslied en de Ballade van herinneringen
wie wint de enige echte virtuele — laat hier paul&patrick asjeblieft de schoonheid van de nederlandse poëzie zien! – zondagochtendtrofee? vrij naar HET LEVENSLIED van Bezembinder&Vreeswijk. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
Componist-arrangeur Patrick Vreeswijk heeft dertien gedichten van Paul Bezembinder op muziek gezet en als album “Romancen” uitgebracht. Het album is vanaf heden in zijn geheel via de streamingdiensten beschikbaar.
zoals ze over de dingen vertelde maar toch ook alsof ze nog geloven moest in de woorden die ze sprak
én hoe ze langzaam weer in zich zelf verdween onherbergzaam, wreed alleen en later
toen er niet veel meer van haar over was neuriede ze soms alleen nog die regel die hij voor haar geschreven had over gratie, schoonheid en haar bewegen
pom wolff
Dag pom, Een muzendicht voor de zondag. Meer poëtisch is haast onmogelijk. Groet, Rob
Muzendicht
Gevleugeld stemmig de piano een klap erop … los bandeleros draaiorgel over zijn toeren alle toetsen hamers kwijt verdwenen in zwart wit dans straf de horlepiep
Jules en Hermann weten van wanten schilderen doofstom geduldig muziekpapier vol noten Boudewijn articuleert heel braaf zijn woede ingetogen
romeins latijn griekse lyriek zingen dichten grenzeloos het letterfeest slimheid op muziek een fanfare van plezier
Rob Mientjes
de samenvatting in drie strofen gegeven. Rob heeft weinig woorden nodig om de elementen over welke je een bibliotheek zou kunnen volschrijven helder over het voetlicht te brengen. nog voor de muziek is gespeeld is het gedicht geschreven. zo lijkt het.
Goedemorgen Pom Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele. Heb luisterend naar dat mooie levenslied dit gedicht geschreven. Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
De betekenis van het levenslied
Laat de tijd haar schoonheid zien als een lied over haar geschreven wordt daar houdt zij van bovendien gaat daar gelukkig mee akkoord
ze zingt met veel gevoel de zinnen mee als ze stemmen en melodieën hoort richt haar oren op de klank van de cd en op de betekenis van elk woord
maar hoort ze niet goed genoeg de zang dan probeert ze nog beter te luisteren naar het aan haar gewijde levenslied
ze luistert zo vele minuten lang en zal even rustig fluisteren tot ze van samen zingen geniet.
Rik van Boeckel 3 oktober 2026
de dichter staat even stil bij de tijd en dicht de tijd menselijke eigenschappen toe – het is de omgekeerde mooie wereld die hier beschreven lijkt – alsof de mensen de tijd niet zelf zijn – die ze wel zijn in de dingen die ze doen. wij van hier wensen RIK en mooie dag bij zijn bundelpresentatie in het gedicht TIJD OM TE ZIJN op de prachtkaft van zijn nieuwe bundel – zie hieronder – belicht Rik precies de andere kant – de menselijke kant van het fenomeen – de mensen die de tijd zijn en maken. soms vervolmaken. heel soms.
De laatste publicatie van poëziebundel Ballade van herinneringen presenteer ik 11 oktober vanaf 2 uur ‘s middags bij boekhandel De Kler op Breestraat 161, Leiden.
(de rockdichter): voor de zondag…deze zondag voor de pomsite….de wedstrijd dus die geen wedstrijd….u kent’et allang allemaal en dus ik schrijf omdat’k zin heb en wel van deze….helemaal jij en ik tot… en’et mag heftig… vurig vlammend ja tot alles op tot alles aroma
“ alles aroma ”
‘n stel ferme dije hoog bloot waarbove dan nog’n jurkje zwierig wanneer jij op de stilletoos
met’et voele van iedere stap dwars door elke centimeter ik gewillige vogel voor de kat en toch alle adem liefde
sneuvele doe ik met graagte aan jouw heupe trillend as’n doodsverachting
telkens verrijzend tot jeugdige en hoe schoon ik dan tot prooi met alles nog slechts aroma van helemaal op in jou
en inderdaad dichter schrijft op zijn eigen heftige en aromatische wijze de liefde tegemoet – springend de woorden. je zou er op de vroege ochtend bij van gaan steigeren – zo willen we allemaal wel wakker de dag ingaan en aangaan. het is de liefde die regeert in de gedichten van Luk Paard – dit is geen prinses meer op een wit paard beschreven maar een koningin!
” WILD ROMANCE ” by luk paard
6 oktober alweer 14 jaar geleden dat Bart stierf, vlak na jouw feest in de Oude Weever. (De laatste foto waar hij op staat). Ook een mooie herinnering, die avond.
hoe mooi ook de woorden ze brengen jou niet terug ze falen allemaal maar elke poging is er een
zelfs een vloek kan schoonheid in zich bergen
anke labrie (4 oktober 2026)
Een mooie herfstdag gewenst. Met vriendelijke groet, Anke
hoe de tijd verder raast als het leven anke – 14 jaren al weer als de dag van toen herinner ik me de mooie dag – de mooie optredens – het samenzijn op het pleintje waar jij naast bart de dag genoten – nooit kwam er iemand terug – de vloekende waarheid van het leven. dank je voor de herinnering en de bijdrage hier.
De nacht is stil vol van geluiden van auto’s die een berg beklimmen van boeren die hun werk beginnen van zon die ver weg van ‘t zuiden zich opheft voor de reis vanaf de oosterkimme.
Zo stil in bed niet willen duiden de herrie in het hoofd. Het eigen koeren in dons van vroege duiven willen smoren en hopen dat de koelte van het noorden je huid kan binnendringen.
De nacht is stil vol van geluiden van woorden die je vrij wil laten, ver weg van uitgehouwen zinnen. Dromen wil je van matrassen die mantras zingen met tijk en laken die troosten je huid.
De nacht is stil. Je hoort de klokken luiden een klacht van de gekwelde aarde. Je hoort de hanen kraaien. Hoogste tijd, denk je om je adem te laten waaien mee met achteloze winden.
Het licht zegt: ai, te laat.
——————— Slapeloosheid is meestal een bron van ergernis. En dat vergroot het probleem. Vandaar dat ik geleerd heb er stoïcijns mee om te gaan. Gewoon even een nachtthee drinken en dan maar weer eens proberen. Of met de zachte klanken van de swizz jazz radio op volume 4 proberen weg te soezen. Of, zoals nu, om 04.45 de belofte nakomen elke vrijdag een bijdrage te leveren aan de onvolprezen Pom-side. De vruchten van de nacht komen soms onverwacht.
Het was een regenachtige zaterdagavond half jaren negentig in Goes. Het moment, dat ik een kans zocht om mijn leven inhoud te geven. Het gebied waar alles gebeurde was misschien een vierkante kilometer groot. Op de Grote Markt had je wat kroegen. Nog een dancing daarachter en verderop nog eentje. Daartussen wat doelgroepgerichte kroegen. Die avond was ik in discotheek La Plaza. In die tijd was ik slank en knap en had lang haar. Maar dat zijn dingen, die je je pas decennia later realiseert. Daarbij is het een gegeven, waar je weinig aan hebt als je je sociale vaardigheden niet mee hebt.
Ik dronk bier. Het perspectief van de avond vervaagde. Zoals dat vaak ging. Om dan in de ochtend weer wakker te worden en weer een week te moeten wachten eer het weer zaterdag was. Wachten op een nieuwe kans. Waarop wist je nooit. Maar altijd waagde je de gok weer. Als de in krantenpapier in een grabbelton verstopte presentjes. Zo graaide ik me een weg door het leven. Er zat niet veel in de ton. Maar die avond had ik aanspraak. Aan de bar trakteerde een weinig aantrekkelijke meid me. We hadden een gesprek. Gedeelde eenzaamheid en bier. Vermoeidheid en verveling. Het gebrek aan perspectief deed ons zoenen. Dat was in orde. Ze vroeg zich af waarom ik zoende met zo’n lelijk ding. Ik zei, dat ik haar aardig vond, daarom. We dronken meer bier en zoenden later nog wat meer.
De zaterdag daarop zag ik haar weer. Ik was niet naar haar op zoek, maar het liep zo. Nu betaalde ik een biertje voor haar. We gingen naar buiten en zoenden in een steegje. Weer vroeg ze me waarom ik zoende met haar. Ik zei, dat ik haar aardig vond en dat zoenen fijn was. We konden ook goed kletsen. Of ik verliefd was? Nee, antwoordde ik. Goed zei ze. Beter. Zo ging dat een tijdje door. Tot ik haar op een zekere zaterdagavond bijzonder dronken aan de bar aantrof. We gingen naar buiten, ze kon bijna niet lopen. En moest vreselijk huilen. Ik probeerde haar te troosten. Dat ging niet. Ze vroeg waarom ik zo lief voor haar was. Ik bracht haar terug naar binnen. Er was verder niemand die zich om haar bekommerde. Op een gegeven moment was ze weg.
Vreemd genoeg weet ik haar naam nog en ik moest aan haar denken vandaag. Vanavond heb ik die door de zoekmachines op internet gedraaid. Ze bestaat niet meer.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
wij van hier vroegen per mailbericht PLOOS LEEF JE NOG? en er kwam een antwoord – ja lieverd ik leef! en als je leeft vroegen wij van hier dan wordt het wel tijd dat je pomgedichten weer eens aandoet toch? ze heeft nog wat gedichten liggen en ze zal bekijken of ze die gedichten opstuurt. we wachten! voor wie PLOOS niet kent herhaal ik onderstaand item uit 2021 – of beter gezegd uit 2011.
PLOOS is terug op pomgedichten punt nl weliswaar zo af en toe – maar toch – PLOOS terug op pomgedichten punt nl – enige verwijdering is ooit ontstaan op de site tussen webmaster en de grande dame – dat hoeft niet onder stoelen of banken – maar na een nieuwe ontmoeting mogen en kunnen we haar woorden weer genieten op pomgedichten punt nl. zo ontzettend blij waren we en zijn we met haar bijdragen.
who de fuck is PLOOS hoor ik sommige mensen denken. ik geef u hieronder een politieke analyse van Ploos uit 2013 – de toenmalige nederlandse politiek beschreven – het is of 2013 2021 is – zo scherp het analysemes van PLOOS – dat is PLOOS:
‘In de Nederlandse politiek en andere belangrijke sectoren is er sinds een jaar of wat steevast sprake van Een Pakket. Niet gewoon: alstublieft, dit gaan we doen, briefje, envelopje; lees maar. Nee, groots aangediend, Een Pakket Van Maatregelen. Een Pakket Aan Maatregelen. Een Breed Zorgpakket. Alles zit tegenwoordig in een omvangrijke, vage doos. En denk maar niet dat er een kijkgaatje is.
Pom, die taal, de metaforen, de termen! Dat eeuwige Huishoudboekje Op Orde, Keihard Aanpakken, Keiharde Onderhandelingen, Snoeiharde Afspraken: de retoriek wordt holler en machtelozer naarmate de visie zich verder aan ieders zicht onttrekt. Die (visie) is er wel, maar die moet het hebben van de langere termijn. En daar zijn we allang niet meer van…’
genadelozer kon en kan de huidige politieke armoede niet beschreven. who de fuck is PLOOS hoor ik sommige mensen denken. op mijn verzoek plaatste op de site in 2011 het gedicht “Ik weet niet waarom” bij de CANTO OSTINATO – over John – ja dat is PLOOS! ik herhaal:
Gepost door Pom Wolff op 2011/12/26 18:10:00 (1058 keer gelezen)
WP: Simeon ten Holt Vanaf 1961 raakte Ten Holt onder de invloed van het serialisme. Cyclus aan de waanzin (1961) was daarvan de eerste uiting. Tevens publiceerde hij artikelen in het tijdschrift Raster. In de jaren zeventig zwoer Ten Holt de seriële methode af. Hij werkte vervolgens jarenlang aan Canto Ostinato dat hij voltooide in 1976 en dat veel succes opleverde. Volgens dezelfde op herhaling en tonaliteit gebaseerde gedachte ontstonden in de loop der jaren meer lange pianostukken: Lemniscaat (1983), Horizon (1985), Incantatie IV (1990) en Méandres (1999). Ten Holt noemde de stukken afspiegelingen van zijn eigen innerlijk, in tegenstelling tot de formalistische werken die hij vóór Canto Ostinato schreef.
Uitvoeringen van de werken waren niet zelden totaalevenementen waarbij zowel de pianisten als het publiek elkaar, vanwege de mogelijkheid om een stuk uren te laten duren, aflosten. Een uitvoering van Lemniscaat in Bergen nam bijvoorbeeld bijna een etmaal in beslag. Het stuk werd op diverse ongebruikelijke locaties uitgevoerd — onder meer in de hal van het Rotterdamse Centraal Station. In 2007 verzorgde pianist Jeroen van Veen met zijn ensemble een uitvoering van Canto Ostinato op vijf Fazioli concertvleugels in Station Utrecht Centraal.
Ik weet niet waarom
ik zou niet weten waarom ik schrijven zou heb ik John, heb ik niet ooit geschreven, vraag ik hem, ik weet hem soms nog mijn man, als hij me kan vinden en ik mezelf en mijn bril
mijn hele ik en dan de rest ervan kijkt naar hem op en vraagt even of ik het ware heb ik echt geschreven lieve John? ik hoor zijn antwoord zittend in het zand dat alleen mijn hand zich nog herinnert, waarheen hij me meegenomen heeft maar ik weet niet waarom het zand was vroeger los en niet zo solide als toen de klok plotseling wil ik mijn platenboek dus gaan we nu naar huis John, want de rommel weet ik daar en alles nog en jij zet thee heet het platenboek?
thuis weet ik niet waarom mijn chaos niet vertrouwd, ineens onvast geworden is en dan vouw ik me wring me eruit ik ga op zoek naar vroegere oevers zonder netten zijn ze niet meer van de zee ik roep de hond: Apollo Bacchus hier! kijk, de man heeft me gevonden en zet thee de graaf! ik weet hem
de hemel, lieve John, ik weet je weer, is een diep kasteel op zand gebouwd soms weet ik Hartley oude vrouw en de meedogenloosheid van tijden noch het onvermijdelijke alsmaar weer en overkomelijk verdriet de wanen die monsters oproepen en andersom en wat er tussen Socrates en Sartre was ik kan er niets meer mee
het is negen uur en het ronde hoekt, breng me naar bed John en blijf bij me of ik ga en als ik ga zoek me dan maar niet laat me mijn eervolle aftocht
drapeer de zee, drapeer de zee die van vanochtend maar om mijn lijf dat pijn doet –ja zo– ik dank je zeg je beleefd goedenacht ik ga van Bruno dromen
Ploos
de hele serie:
1 de canto Ostinato van Ploos over john 2 de Canto Ostinato van Pom Wolff over de liefste én een over het antwerpen van herman 3 de Canto Ostinato van Max Lerou over kinderen die buiten Mozart lachen 4 de Canto Ostinato van Josse Kok over voor wie hij zijn knieën aan het marmer 5 de Canto Ostinato van Mohs Volke aan Simon
en ik gaf op deze site woorden aan de prachtbundel DE WAAIERMAP die van haar gedichten gemaakt is – Ja dat is ook PLOOS – you know.
 wilde dromen){kind=link}
