dank aan alle dichters die inzonden en ons lezers hebben overladen met goede raad – nou ja min of meer – als je de goede raad van Cartouche opvolgt lig je nog net voor dat het maandag is in het ziekenhuis – bij ien verrips zit je op het toilet – lees de commentaren onder de gedichten – ik waag het er toch maar op – de gesel van de heftige verwijten zullen me wel treffen in dit weer – niet dat de kleinkids er wat aan kunnen doen – maar om tien uur zondagochtend roept de grote dino show in de RAI – en dan moet opa natuurlijk ook aan de dinoos – en nu weten we wel dat vera eindhoven of anke buitenveldert wellicht nog zullen inzenden om ons van goed raad te voorzien – en wellicht nog een andere gast – maar dan vullen we dit item wel wel aan in de loop van de dag – tot die tijd gooien frans terken en toch ook weer andré heinekamp hoge ogen! laten we zeggen voorlopig goud voor FRANS en voor ANDRÉ – van harte.
Goedemorgen Pom, Tja, goede raad, dat mag wat kosten, laat het de inspanning zijn, voor weer een bijdrage aan de virtuele, tussen de stormen door dan toch. Weekendgroet, Frans
In de wind slaan
Alles mag gezegd en gedaan bij lastige en moeilijke zaken zegt mijn raadsvrouwe
neem ter harte wat ik je in het oor fluister het kan geen kwaad daar goed naar te luisteren en er gehoor aan te geven
je hebt meer stormen doorstaan dat was toch vaak klein bier bij wat vandaag van je vraagt
sla het niet in de wind het mag ook wel als je wilt maar kies met zorg je woorden
koester de mooie en de ware ze brengen de zon dichterbij
zware stormen door staan – Frans maakt van de werkelijkheid vandaag een ieder aanstormende poëzie – mooi gedaan – goede raad en hier dan ook nog heel liefdevol gegeven – en warm – de zon in aantocht. net wat we nodig hebben in dit weer.
Hoi Pom, Terwijl ik er mee bezig was, kwam ik toch steeds uit bij het onderstaande, een reeds eerder geschreven werk. Maar het is de beste raad die ik geven kan en ieder ander opgestuurd werk zal surrogaat aanvoelen. Vandaar dit gedicht. Goed weekend!
Hoi hoi André
Gedicht voor mensen onder de 30
Ik heb geen stappenplan
voor een carrière sprint
noch weet ik hoe je dan
makkelijk vrienden vind
ik heb moeite met contact
en vaak hoe ikzelf ben
het leven voelt abstract
iets waar ik niet aan wen.
Ik ben dus niet de ziel
die u raad kan geven
ik ben zelf te labiel
voor een zeker leven
mij al zo vaak vergist
geen antwoord dat voorziet
toch weet ik zeer beslist
in de dood ligt het niet.
André Heijnekamp
het gedicht mooi naar het einde toegewerkt! een echte heijnekamp – André weet als geen ander het zeer persoonlijk gevoel toch net in het jasje van de poëzie te persen – om dan weer goed gekleed vanuit de poëzie de wereld in te kunnen wandelen.
Rik van Boeckel – de waarheid van goede raad
Frans Terken – koester de mooie en de ware
Ien Verrips – laat het maar waaien daarbuiten
André Heijnekamp -Gedicht voor mensen onder de 30
Luk Paard – doe met mij enkel fel
Rob Mientjes – slurp het zoet naar binnen
Cartouche – neem haar
Vera Jongejan – laat los!
Jorg Bolle – bij oma
Anke Labrie – pas op jezelf
wie wint de enige echte virtuele – goede raad is nooit weg – zondagochtendtrofee op pomgedichten.nl? laat het los laat het gaan zingt ie al jaren – of het hem is gelukt weten we niet – is hier niet echt belangrijk. belangrijk is dat het goede raad was en is – uiteindelijk is er morgen weer een dag – en als het mag een stralende dag – zie daar ook het thema deze week – laat het los laat het gaan of heeft – U – nog een andere goede raad aan de mensheid? dichters kennen hier de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
goede raad of ach ik ben de beroerdste niet
een wilde er springen dat heeft ze toch maar niet gedaan nu lult ze weer met iedereen op FB over al die vertragingen bij de NS
dat heb ik d’r ook gezegd je kunt wel springen maar ze rijden nooit op tijd die gasten en jij maar wachten in de kou
pom wolff
Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele. Nogmaals hartelijk dank voor jouw goede recensie van mijn poëziebundel Ballade van herinneringen!
De liefdevolle raad
Hij raadt maar eens deze behoefte dat de dag de herinnering oproept om geen vrouw uit de weg te gaan zodat hij rustig bij haar blijft staan
zij raadt dat hij haar geliefde wordt geeft de hand aan zijn wezenlijke vingers en laat hem zien dat zij niet los laat om zo te overtuigen van de liefdevolle daad
nu zijn zij al jaren als minnaars bij elkaar hun geheugen weet dat geluk de waarheid van goede raad nooit zal vergeten zij zullen dat zeker in de toekomst weten.
Rik van Boeckel 23 oktober 2026
weer eens een ander perspectief op het gevraagde thema – laat het los laat het gaan of heeft – U – nog een andere goede raad aan de mensheid? – rik toont ons een schets van een soort raadspelletje met goede afloop – dat dan weer wel.
geen zin vandaag
maar onderduiken in de warme wolk van donzig zacht dat mij omarmt, omhelst ik beeld me in een beetje ziek te zijn niet erg maar net genoeg in bed te blijven het liefst de hele dag
laat het maar waaien daarbuiten laat ze maar praten allemaal en haasten de wereld dol te draaien ik doe niet mee vandaag blijf ik lekker in mijn bed
totdat gerommel in mijn buik -of het nu mijn maag of darmen zijn mij dwingt om op te staan
IEN VERRIPS
tsja luiheid wordt niet beloond – dat zie je maar weer – opstaan in dit weer en maar hopen dat er geen lekkages zijn of dat er dakpannen wegwaaien. kan je nog aan het werk ook. wie in de eerste regel van een gedicht een ‘ warme wolk van donzig zacht’ durft te schrijven die roept bijna als het ware het kwaad op.dan rommelt het zelfs binnen.
(de rockdichter): zo…wat vliegt de tijd…razendsnel verdekkeme echt’et heeft geen naam of toch wel…zondag en dus draaf ik naar poms site voor de wedstrijd die geen…we know the drill…en altijd voor de liefde oooh liefde oh liefde wat doe je toch met mij…de leidraad door’et leve…goede raad vol liefde…kortom:
” dwaal mij “
ik zie voel proef snuif ‘et bruise nog op de oge en sprankels in‘n mooie kleur
uit’n droom geen ure meer met de eindeloze kusse op me lippe
smachtend ‘n verlore paard (ik de ouwe) dolend doorheen de tijd dat’k zie en naar jou grijp
ja de enige echte goede raad – zeker voor in een zware stormachtige nacht – goede raad – als het stormt in de gedichten van luk paard dan stormt het goed – vrij naar een tekst van de dijk.
Nooit begrepen het vasthouden dat ooit was met man en macht ontembaar de woede en de dood
praat me liever over liefde thematiek die er toe doet gooi alle bagger over boord duik onder desnoods in vooronder, hel of vagevuur
verbrand het schip onmiddellijk laat los de zoute tranen en slurp het zoet naar binnen regelrecht het hart in het enige dat er toe doet
en gene schrik want het hart hangt los losser dan je denkt voor de longen ademloos
Rob Mientjes
gooi alle bagger over boord – verlaat het schip en de fik erin – ons rob kan zo naar parijs! – maar dan hier in overdrachtelijke zin – altijd aktiebereid
Goede raad
zij staat te rillen en te trillen op haar voeten
zie hoe het druipt zuigt aan alle kanten
laat haar zo raad ik je aan de wind over de velden
en tel hoeveel druppels kunnen in een zonnedauw
een kolf – neem haar als een man bij kop en staart maal en wrijf haar fijn
vul daarmee je hand korrelmaïs – ze zal voor jou voorgoed, melk en manna zijn
24-10-2026 / Cartouche
cartouche stuurt ons naar buiten – de natuur in – en dan dat in dit weer – en in plaats van een stevige warmmakende wiskie krijgen we een glaasje melluk – goed voor elluk – ik lees hier toch een liefde vol gedicht maar met een dubbele bodem – de afloop is een bijna dodelijke zware griep
laat los
riep ik tegen de hond hoewel ik wist dat moedigde hem juist aan gele tanden wroetten houvast in plotseling meer zijn bezit een veroverde schat van knaagplezier
nu was het een kwestie van wachten tot het speeltje los liet
Vera Jongejan
ja hondjes moet je niet zonder handschoenen aanpakken – dat laat vera ons maar weer eens zien. blijft nog de vraag over of honden weten wat er in mensentaal wordt gezegd. in het park kom je ook steeds mensen tegen die met de al dan niet loslopende honden hele gesprekken voeren. een hondenhoofd kent slechts een woord volgens mij: eten.
Geen goede omaraad.
Mijn oma zei niets en niets zei ze nooit, maar die dag zweeg ze en alle dagen daarna gaf ze mij de ruimte om haar kleinzoon te zijn.
zonder te zeggen hoe en wat en waar vooral niet waarheen goede raad kwam later in allerlei vormen en die kostte kotselijk duur
Jorge Bolle ja de tekst brengt me ook bij mijn oma terug – omaas hebben dat – dat je je als kleinzoon heel vrij kunt voelen – daarom gaan ze een leven lang nog mee na het afscheid -hoe ze ook zwijgen – voor mij even een mooi moment dit gedicht – oma limburg noemde ik oma. voor een amsterdams schoffie was ze het einde. die bossen daar – vrijen in zwembad de zeekoelen in brunssum daar met limburgse meisjes – fietsen terug naar nieuwenhagen om 6 uur thuis zijn – anders stond oma klaar met de mattenklopper – want alles mocht maar je moest wel om 6 uur thuis zijn om te eten. 5 over 6 pikte ze niet.
Ha Pom, Een realistisch gedichtje deze keer; een ‘pommetje’ lukte nog net.
griep
goed bedoelde raad zoals zo vaak in de wind geslagen dus zonet toch maar rillend van de koorts alle afspraken afgezegd en me nog eens omgedraaid in mijn warme bed
anke labrie (2026)
met de wijsheid der jaren – goede raad geef je aan jezelf – op zich een goede raad – dank je Anke voor de bijdrage
Zou ik het liefst gewichtsloos door het leven gaan?
Met schuld en boete ben ik groot gebracht, nooit leerde ik iets over voors en tegens van de zwaartekracht. En toch, hoe meer ik er aan dacht, hoe meer ik minde deze kracht, zo zacht en toch zo sterk.
Wat me ook steeds meer ging bevallen: lopend of de trap afgaand me een heel klein beetje te laten vallen, zodat ik bijna naar beneden zweef.
En omgekeerd de kunst om trappen te beklimmen alsof je daalt. zo licht wordt je dan de plooien van gewicht verdwijnen uit je gezicht je lacht en als je ligt dan is het misgegaan.
De zwaartekracht, zij is er met al haar aantrekkingskracht vriendin voor het leven die geen opstand dult altijd maar blijft geven.
Ik hou van jou, jij trouwe kracht. In mijn immer wankelend bestaan geef jij altijd de goede richting aan. En wie ook mij in de steek laat jij zult me nooit laten gaan.
Ja, ja! Betrouwbare vriendin, die rustig afwacht tot ik ten langen leste voor je val dan zegevierend lacht. Je hebt me nooit bedrogen maar had mij altijd in jouw macht.
——————–
Al jaren wilde ik een gedicht schrijven over de zwaartekracht. Want met al het gelul over sterrenbeelden en de invloed van de planeten, staan we onvoldoende stil bij deze geweldige permanente invloed op ons bestaan. Juist omdat zij er altijd is, zien we haar niet. Maar dat goede voornemen materialiseerde zich nog niet in een gedicht. Was zij het zelf, die het tegenhield? Het zou zomaar kunnen. Maar nu heb ik de zwaartekracht toch weten te overwinnen door me er volledig aan over te geven.
RIK VAN BOECKEL schept een volkomen eigen vredig universum in zijn nieuwe bundel BALLADE VAN HERINNERINGEN – Uitgeverij Ginkgo Leiden, 2026.
Voor mij ligt in een prachtig groen uitgegeven – een grasveld van rust en vrede – de nieuwe bundel BALLADE VAN HERINNERINGEN van Rik van Boeckel, Leids (pop)dichter, schrijver en musicus – vaak ook bezoeker en graag geziene gast van de poëziesite www.pomgedichten.nl
De lezer reist met de dichter mee in drie hoofdstukken poëzie: 10 gedichten binnen de comfortzone van de dichter – STAD VAN MIJN HART, we bezoeken Leiden –
18 gedichten in het tweede hoofdstuk met de titel TIJD OM TE ZIJN – een reis overladen met zon en zee en een zingende wind, in de lente en de zomer, met liefde en geluk, met waarheid en weemoed en met een kloppend hart – en passant doen we de Oekraïne aan.
Voorts de 17 gedichten in het derde hoofdstuk over dichters REIS UIT DE COMFORTZONE – de titel – zeg maar rustig de gedichten over zijn reizen naar Marokko, naar Spanje – en naar zijn favo-fado-land Portugal – het land dat dichter nogal eens in een diepe bitterzoete emotionele staat brengt – buiten zijn comfortzone – in een mengeling van verlies en verlangen, gemis, afstand en liefde – laten we het toch maar het melancholisch saudade verlangen noemen van Rik van Boeckel naar de door hem beschreven en toegezongen plaatsen en mensen. Dichter van Boeckel weet op zijn onnavolgbare wijze verdriet en de vreugde van herinneringen aan elkaar te koppelen – het zijn ballades in de ware zin van het woord – dansliederen – prozaïsche verhalende gedichten:
deze ballade klinkt zelfs verdrietig/ vanwege de mooie vroegere tijd / wat niet terugkeert hangt boven wolken / om in het universum te verdwijnen / slechts het lied houdt de herinnering in leven..
45 gedichten kortom. En tot zover de min of meer technische beschrijving van wat de lezer mag verwachten. Maar er is meer. De lezer die de moeite neemt om de prozaïsche poëzie in deze bundel tot zich te nemen komt zonder meer terecht in het vredige universum van van Boeckel – waarin je ademloos van gedicht naar gedicht, van plaats naar plaats, van lichte emotie naar lichte emotie wordt geleid:
aan het raam zingen bloemen / de ochtendjazz en de middag blues / tot het begin van de avond.
De wereld van het journaal lijkt niet te bestaan in de wereld van Rik van Boeckel. je neemt als het ware plaats in het rondvaartbootje van van Boeckel en je zeilt weg uit je eigen veelal woelig bestaan om een werkelijkheid te bezoeken en te betreden, volkomen afgezonderd van de rauwe bestaande. Het verleden voorbij in een heden op weg naar een rooskleurige toekomst.
Zo betreden we in TIJD OM TE ZIJN een werkelijkheid met contemplatieve verstilde momenten op weg naar liefdevolle horizonnen – de toekomst – met een stralende zon warm en rond in de ochtend vol van liefde bezongen. Zo wordt ook de liefde in Sevilla magisch bezongen – en de lezer tot ademloze toeschouwer gemaakt:
en soms is er de ander die wacht / op het uur dat zij naar huis gaat / op zijn moment van magie / van onderbroken eenzaamheid ontluikend langs de oevers / voorbij de spiegels van de maan / zie hem bij haar staan / de rivier laat haar niet gaan.
Bijna aan het einde van de bundel in het gedicht en reisgidslied DE OCHTEND VAN DE SAUDADE IN LISSABON valt alles samen – de dichter met zijn emoties, de pijn van de verloren liefdes alsook de mooie euforische herinneringen aan wat voorbij ging zoals deze ook zijn bezongen door Amália Rodrigues – de onbetwiste ‘Koningin van de Fado’:
laat liefde bloeien (…) nu Amália Rodriques in Mouraria op mij wacht en naar iedere voorbijganger lacht Ai Mouraria zingt zij vanaf haar foto aan de muur bij Rua dos Cavaleiros zo zie ik een fado fado gezicht in het mooie Lisboa licht (…)
Rik van Boeckel brengt de lezer en zeker de gehaaste lezer, door zijn contemplatieve gedichten en ballades in een heerlijke staat van ontspanning – terug in een toestand van vredige rust en naar een verstilde droomwereld van verlangen en ‘onderbroken eenzaamheid’.
een wandelende zwemmer was mijn vader voelde hij de bodem dan was die herinnering aan de bereikbaarheid de opwaartse kracht die hem door het water deed zweven
je kijkt me vragend aan ik kijk weg wil niet weten hou maar bij je denk ik stop jij maar met vragen kom zelf maar met een antwoord deze keer stop het in een doosje strik erom en later als ik zin heb maar eerder zeker niet zal ik het openmaken zien of het mij bevalt en tot zolang…
Terloops stilstaan bij een groen oog watching you iets klopt er niet gladgestreken platgetreden vormloos en toch voorstellingsvermogen te beneden serendipity verbeeld in grijze hersencellen kleurloos zwart maar toch … diep een dogdogma hauntend baskerville doorlopen dus literatuur op de hielen boek gesloten
de dichters met moedige inzendingen deze week. maak maar eens wat van zo een rechterlijke dwaling – Vera van der Horst geeft naast haar gedicht een juridische analyse van de zaak en het zaakje. de boel stinkt van ver boven groningen tot diep in de vergane mijnstreek van zuid limburg – en als we het toch over limburg hebben – maarten is ons ontvallen: natuurlijk heeft iedereen maarten gekend. ik heb hem een keer live gezien in de kleinste kroeg van amsterdam aan de overtoom. 6 bezoekers. het hoogste woord had ie – tot ie wegging. en het mag gezegd het hoogste woord was een vermakelijk woord. ook in die kleinste kroeg de grootste verhalen. wat zal die man het moeilijk gehad hebben gehad als ie alleen was. maarten was dat amsterdamse, dat je hebt vanaf je geboorte, dat bijgeslepen werd in en op de straten van je jeugd, dat zich dan in je blik vestigt en om je mond als je iets hoort wat je niet bevalt – het ietwat verbeten mondChagrijn dat met een kinderlijk blijde oogopslag aan de rest van de wereld wordt gepresenteerd. dat specifieke amsterdamse dat – hoe ze ook hun best doen – als ze – laten we zeggen in limburg geboren zijn – nooit kunnen evenaren of ze nou in de grachtengordel wonen of elders in amsterdam. hoe dan ook lees de prachtige gedichten en de commentaren onder de gedichten. dank aan de dichters die inzonden – een makkelijk thema is anders. het is altijd feest hier op een zondagochtend op de pom. het goud reserveren we deze week voor André Heijnekamp – voor zijn ontwapenende teksten. van harte!
Hoi Pom, Ja, daar ben ik weer. Wat zal ik tegen je zeggen? Wanneer er een stilte valt, begin ik soms over iemands schoenen. Leuke schoenen heb je, zeg ik dan en daarna praten we over schoenen. Maar aangezien ik je niet zie, gaat dat niet. Dat doet er bij deze verder ook niet toe, want hier ging het om de anekdote. Dat ook weer geen anekdote is, want ik doe dat helemaal niet. Ik begin helemaal niet over schoenen te praten. Maar dat doet er allemaal niet toe. Ik schrijf je, dat dat het is. Goed weekend!
André
De grote ontpopping
Er vliegt een vlinder door een buik een hand zoekt naar een lente een oog ziet een cocon.
De grote ontpopping de metamorfose is geschied.
Dit is het imago dartelend in zijn laatste fase.
André Heijnekamp
naast het prachtige intro dan ook nog die gouden regel – die van dichter Heijnekamp een groot dichter maakt: ‘een hand zoekt naar een lente..’ – zo is het wezen van het lijdend voorwerp in deze rechterlijke soap poëtisch en onnavolgbaar samengevat.
Max Lerou – ruggemergtering ok ik hou het niet voor onmogelijk
Rik van Boeckel – in de ogen van vrouwen stranden
Frans Terken – Zo straf als het hof oordeelt
Rob Mientjes – en ja … van marmer
Luk Paard – langs de straat
André Heijnekamp – een hand zoekt naar een lente
Cartouche – het lid op de neus
Vera van der Horst – met een analyse en een gedicht in het licht van de nostalgie
Anke Labrie – rijden lukte prima met één hand
Bart Top – de vlam in de pijp
wie wint de enige echte virtuele – de hoe zou het zijn- weekend trofee op pomgedichten.nl?
deze week maar eens een vlammend protest van deze jurist tegen een letterlijk smerige rechterlijke uitspraak van het hof te zwolle – een man met een erectiestoornis strafrechtelijk veroordelen wegens vermeend masturberen. wie wint de enige echte – de hoe zou het zijn trofee? zaten die oorlogvreters in de usa of china of rusland maar vaker met buikpijn in hun kogelvrije auto’s of in de auto van de ex burgemeester van groningen. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
een wereld zonder bommen en granaten? hoe zou het zijn als alle mannen zich zouden aftrekken in hun auto’s
de ruitenwissers aan de buitenkant de ramen beslagen
of op de straten zo werd gecopuleerd dat de stenen het begaven
hoe zou het zijn als alle vrouwen na na na-tionaal klaarkwamen
op 5 mei bij de fallus op de dam
pom wolff Oud-burgemeester Groningen ook in hoger beroep veroordeeld voor masturberen in auto
topsport
dat zelfbevlekking het risico van doofheid met zich mee zou brengen is niets dan domineske bangmakerij
ruggemergtering ok ik hou het niet voor onmogelijk
maar zelden zult u bij de ware onaneur een spier aantreffen
zo getraind als die van de oren
ml
onze bioloog lerou legt uit hoe ze in de poëzie de zaak inschatten haha. en de dichter lerou maakt gehakt van de waarnemingen van biologen. en als max lerou zich uitspreekt op deze manier dan is het niet verwonderlijk dat ado den haag met 2-1 van de landskampioen wint – zo geschrokken zijn ze die eindhovenaren door deze ruggenmergtering-analyse.
Liefde voor het eigen lichaam
Liefde voor het eigen lichaam creëert het bestaan van alle mannen uit elke stad en vele landen waar zij in de ogen van vrouwen stranden
in de auto zijn zij vaak alleen zoals de droevige eenzame man die wil stoppen om datgene te doen dat de stoornis zou kunnen verhelpen
de buikpijn is evenmin zo fijn het is onduidelijk hoe het ontstaan kan zijn en wie dit door het auto raam heeft gezien denkt het te weten en te kunnen vertellen.
Rik van Boeckel 16 oktober 2026
de zachtaardigheid van Rik hier in geuren en kleuren waarneembaar. de komende week storten wij van hier ons op zijn BALLADE VAN HERINNERINGEN – een recensie van – riks nieuwe bundel met daarin als laatste hoofdstuk ‘reis uit de comfortzone’ – dit gedicht had zeker bij die titel gepast.
Straf
Zo straf als het hof oordeelt over vermeende activiteiten nog nooit een man of vrouw met blaasproblemen gezien zeker
straffeloos zulke patiënten naar de verdommenis sturen geen haar op het lege hoofd met een spoortje empathie
en de bef vol van vermeend recht maar de ogen troebel en kwaadaardig van oprispingen uit eigen onderbuik
ja het leven gaat door ook als je niet gezien wordt naar wie je bent en wat je mankeert
het gezeik daarover tot in het oneindige het maakt mij de pis wel lauw
met oprechte woede en uit oprechte woede het gedicht geschreven – ik herken de woede die mij ook bracht tot het thema deze week – de slechtste soort juristerij hier op de site in woord gefileerd – volledig blind gestaar op bewijs en steunbewijs – de hoge raad zal er naar verwachting wel raad mee weten – maar ja – rechterlijke dwalingen moeten er ook zijn. een jurist weet ook dat alles beter is dan het recht van de sterkste – dan regeert de knuppel.
Kom schaak me
Kom schaak me of nee … blijf liever van me af ik ben niet om mee te spelen
kijk en verlustig jezelf aan dit blote lijf vierkant goddelijk
koude kermis en ja … van marmer inborst opgeheven
doe verder niemand kwaad met steamy windows bij strakke zaadlozing
Rob Mientjes
een tekst bij het beschadigde beeldje dat lijkt te groeien uit de plantenbak wellicht. hoe rob mientjes altijd weer beeld en woord weet te verenigen. zie ook de maandagen op deze site hoe hij zijn fotografie kunst met poëzie etaleert.
(de rockdichter): zo de zondag weeral en dat is goed want dan kom’k wel es graag ter pom…voor die wedstrijd die geen…maar altijd toch die zondag wel….fijn!!!…en hoe zou’et dan…over’et thema leest u ter poms site en zo schrijf ik dat …
” zij mag nie zien “
ie volgt’r huid mooi gekruld in harmonie vloeiend in de porieë
er dringe zachte zinne op vingertoppe en ze schrijve ’n sprookje asof’et echt
doordronge draait tijd ver af en zo buige de drome krom legt ie hijgend adem weg
op vreemde huid langs de straat dichter tot zij die kijkt maar nooit mag zien dat ie verbeeldt alles tastbaar in’n hoofd
Luk Paard maakt van het thema deze week een waarlijk kriptisch poëtisch schouwspel waarin de poëzie alle uithoeken van droom en een werkelijk heden verkent – best goed gelukt hoor.
Pijnlijk
soms heb je het even allemaal gehad stapt in je rooie -auto -en trekt eropuit om de spanning kwijt te raken in je hoofd en in je lijf- heb je last van stoornissen erectiel gezien dan richt je je blik op oneindig, op het uitvogelen van een stukje poëzie, een aanzet tot
je strijkt over je hart, maakt contact met je onderbuik om weer bij zinnen te komen met opgeheven hoofd door te kunnen gaan om -opgelucht- thuis dan gevraagd te worden waar je hebt uitgehangen – krijg je in alle onschuld, van je vrouwe justitia -het lid op de neus
gaat ze tot het gaatje, doet maar raak je wordt er gewoonweg uitgepikt om eigen frustratie op af te reageren hoe anders zou het kunnen – moeten? zijn – minder zelf en meer naast in deze tijden van helse pijnen
17-10-2026 / Cartouche
een bijna medisch dichterlijk betoog van Cartouche – ook vol terechte woede over zoveel rechterlijk onbenul en zoals frans terken memoreerde gebrek aan empathie. aan inlevingsvermogen van dichter Cartouche bij de staat van zijn van de ex burgemeester geen gebrek. troostgevend.
Hello Pfff. Nounou wat een thema. Maar jij denkt dus dat de man twee keer is aangehouden door vreemd gedrag, wat hij 2x uitlegde als buikpijn? Ik heb daar wel mijn twijfels bij, waarom ben je dan niet wat voorzichtiger als dat “wrijven” al een keer tot bijna arrestatie geleid heeft. Waarom heb je dan ook nog je binnenlicht aan en blijf je best lang langs die vrachtwagen rijden. Dat argument van erectieproblematiek is ook niet sluitend, want met heel slap lulleke, kan men toch nog erotische gevoelens hebben.
Maar ik ben het ook geheel niet eens met zijn veroordeling. Onmogelijk met maar 1 getuige, die in een kort ogenblik meent alles heel scherp gezien te hebben. Dat ze maanden later ineens een geluidsopname krijgen van die chauffeur en die dan als steunbewijs kenmerken, slaat al heemaal nergens op. Was eerder in voordeel van verdachte dan van die chauffeur. Nee die driehoek heeft een heel vreemd spelletje gespeeld. De rechter had daarr ejgenlijk meer aandacht aan moeten besteden.
Heimwee
Hoe zou het zijn als een man, ooit bij intimi bekend om zijn stevig stotend zwaard, nu slechts met die herinnering op een parkeerplaats staat
Op die schemerzone van de mannenliefde, zakte toen de broek nog voor de storm, niet voor buikpijn door de ouderdom.
Dan maanden later, hij in zijn auto rijdt, met daarin weer het licht van de nostalgie. Zelfs als halverwege de erectie staakt, blijft de honger naar de blik van een ander bestaan.
Maar hoe bestaat het, dat een passerende chauffeur, hoog boven hem zittend, met een snelle blik rechtspreken kan
Hij, de enige man die in het voorbijgaan de laatste resten van een gevallen ridder zag.
Vera van der Horst
mooie poëtische passages naast de briljante analyse van ons Vera – de herinnering uit strofe 1, het licht van nostalgie in strofe 3 en de laatste resten van een gevallen ridder in de laatste strofe – zelfs in een samenvatting drijft haar poëzie naar boven:
mooie poëtische passages naast de briljante analyse van ons Vera de herinnering uit strofe 1 het licht van nostalgie in strofe 3 en de laatste resten van een gevallen ridder in de laatste strofe
andere tijden, andere zeden
ze had keurige vriendinnen maar gelukkig ook wat wilde meiden
daar zaten de verhalen
wat een lol die konden hebben op een mooie zomerdag rijdend in hun lelijk eendje met het dak geopend naast een vrachtwagenchauffeur hoog in zijn cabine
beiden hadden veel plezier en rijden lukte prima met één hand
anke labrie (2026)
een zomers tafereel – geef mij zo een file – anke maakt het file rijden tot een waar zomers genoegen – in tijden van herfst een heerlijke poëtische uitkomst.
VERSTAND VAN MOOIE VROUWEN
Je mocht veel over hem zeggen Maar niet dat hij geen verstand had van mooie vrouwen. Als je altijd op de weg zit – en dat zat hij dan kwam er heel wat voorbij Geile wijven, hij toeterde altijd Minirokjes, strakke truitjes Dan had hij de vlam in de pijp.
En als er niks langs kwam had hij zijn cabine nog. Overal kleefden pin-ups Z’n bijrijders smulden er van – wat een collectie Zoiets zagen ze nog nooit. Hadden ze weer een bobbel in de vieze onderbroek.
Hè, krijg nou wat! Wat ziet het rechteroog? Een bolle blote buik in die vette BMW. Pederasten, parasieten wat walgde hij daarvan. Mooi dat z’n nummerbord Op die boardcamera staat. Kon hij lekker zorgen dat dat vaartje nog een staartje krijgen kon. Al kreeg hij ze veel liever voor z’n wielen….
Bart Top
het gedicht geschreven vanuit het perspectief van de verklikker – inderdaad je vraagt je af wie was nou echt de vieze man in dit verhaal – de burgemeester met zijn buikproblematiek of de vieze man in de vrachtauto? – de – bijna wil ik zeggen – nsb-er – die filmopnamen maakt in het geniep? mooi getroffen hier door de dichter Bart Top.
rik van boeckel schreef in het Leidsch dagblad dat de zondagochtendwedstrijd op de pom hem vaak inspireerde tot het schrijven van poëzie – vandaag ontving ik zijn nieuwe bundel met die prachttitel “Ballade van herinneringen” – inspireerde mij tot het volgende gedicht:
moment
er komt een moment dat je het hoort het haardvuur aan overleef je nog
een meisje zegt een afspraak af roeka zingt spotify en je denkt
je denkt roeka zingt spotify is dat ook al poëzie
wat is er van je geworden het moment van het is voorbij is het moment dat je hoort het is voorbij
Pas als we begrijpen dat de kracht van de Natuur door ons en door iedereen gaat, als we begrijpen dat dit een en hetzelfde is bereiken we een vorm van intuïtief weten die dieper reikt dan rationeel begrip van de natuurwetten dan vereenzelvigen wij ons met de wereld zoals die is, in het hier en nu: het troostende besef dat ontstaat in het bewustzijn van de eenheid van de ziel met de hele natuur.
Elk bewust individu kan namelijk in uitzonderlijke momenten van intuïtieve kennis zichzelf leren zien als opgenomen in het onontkoombare systeem van de Natuur.
Dit intuïtieve inzicht gaat gepaard met een gelijktijdig en bijzonder krachtig besef van de eigen onvermijdelijkheid.
Dit werkt bevrijdend en vandaar dat juist dit inzicht een geestelijk moment van verlossing oplevert – moment van gelukzaligheid.
————— Dit is geen gedicht, maar een tekst van Benedictus de Spinoza (1632-1677). Mijn enige ingreep is dat ik de tekst – niet geheel willekeurig – van afbrekingen voorzien heb, om er wat lucht in te blazen en de toegankelijkheid te vergroten. Ik heb deze tekst tot mijn credo gemaakt, omdat ik zo in de wereld, ons en mijzelf kan geloven. Hoop dat het delen ervan jou ook sterkt. Let op dat Benedictus een realist is: dit inzicht, dit gevoel kunnen we niet altijd hebben, we moeten genoegen nemen met momenten van intuïtief inzicht, momenten van gelukzaligheid – maar we hoeven natuurlijk nooit te twijfelen aan onze eigen onvermijdelijkheid, dat is de bottom line: ik en jij bestaan met evenveel recht als een bergtop, een rivier, een amoebe of een olifant.
