Mirjam AL – ze draagt een bloemig jurkje in zachtroze en ijlblauwe tinten…
Peter Posthumus – belt voor de zekerheid toch maar 1-1-2
Niemand had grotere charmes en
geen betere chemie dan met haar
zij was wat je te weten komt
zonder een enkel woord
grote woorden, alles omvattende verhalen
losten op in haar glimlach
wanneer zij een slagveld zou betreden:
de oorlog was voorbij
totdat ik zelf achterbleef op háár slagveld
wat ik er aan deed
wat ik nog probeerde te zeggen
verdween in de kruitdampen nog voor ze waren opgetrokken
met ontblootte tanden en rollende ogen
is ze in haar ondergoed de straat op gegaan
vlogen de stenen door m’n ruiten
vielen de glasscherven tussen onze lakens
vanaf het door tranen toe aangetaste tafelblad
heb ik toen volledig uitgeteld
van je één twee drie
naar één één twee gebeld.
Peter Posthumus
Hallo Oma, nie wieder das ist jetzt… – grosshardt, wecker… aan de singersongwriters heeft het niet gelegen
Rob Mientjes – te koop aangeboden
Te koop aangeboden
voor 5000 dollar
zelf ophalen
op eigen risico
met eigen transport
wegens wisseling van wacht
geen garantie op verval
maker onbekend
aanbieder bekend
naam op aanvraag
achterstallig onderhoud
voor akkoord tekenen
met dikke vulpen
ophaaladres
bij wit huis
echtheidscertificaat
inbegrepen
cash afrekenen
voor zoete lieve vrede
bitcoins mag ook
Rob Mientjes
André Heijnekamp wint de enige echte virtuele – ach, als het maar past dan zit het goed – trofee op pomgedichten.nl – voor Jorge Bolle de pietkeizer trofee!
dank aan alle dichters die inzonden – heel veel dank zelfs – het dichtseizoen passend geopend! laat ik het commentaar hier in stijl van de opdracht houden. het was lang overwegen dit keer – moeten de gevoelsgedichten winnen van het minimalistisch geoefende oog van de dichter die zich uit in alle eenvoud. nee is mijn conclusie en gevoel deze week – André Heijnekamp wint goud – van harte – onder de gedichten leest u de commentaren. de virtuele gouden voetbalschoen reikte ik al uit aan Jorge Bolle – het memoreren van de poëet onder alle voetballers piet keizer blijft hier niet ongestraft – dan vliegen de prijzen je om de oren. fijne passende poëzie deze week bij een onmogelijk bijna niemand passend gekozen thema – ik vind het knap en de zondagochtend zeer leefbaar ook op deze wijze. dank jullie wel.
Norm
Daar staat het dan
een potje met een deksel
achterin de kast.
Ze hadden kunnen zijn
een bakje in de schuur
met schroefjes of spijkers
een schotel voor een plantje.
Maar ze moesten samen
omdat het passend was
en nu staat het daar
achterin de kast.
——–
André Heijnekamp
tsja het leven van een potje met een dekseltje eenvoudig geschilderd – daaraan toegevoegd het noodlottige – de samenloop van de omstandigheden – een passend dekseltje, een kast, een plaats in het donker – een potje dat een leven lang meegaat om te eindigen op de vuilstort samen met de een ongewenste kast. de dingen moeten ook gebruikt worden waar ze voor gemaakt zijn anders komt er niets van de dingen terecht. kasten waarin ongebruikte lege potjes met dekseltjes worden opgeslagen weten vanaf nu welk noodlot boven hun deuren hangt.
sokken
laatst had ik mijn linker voetbalsok
aan mijn rechtervoet
en mijn rechter voetbalsok
aan mijn linker.
mijn tegenstanders wisten niet
waar ze het zoeken moesten
na een feest van panna’s,
Piet Keijzeroverstapjes,
Rensebrinkballetpasjes,
een krul in de kruising
na een nog scherpere schaar,
zag ik spelers duizelig
in het gras liggen
en happen naar adem
toen werd ik wakker
Jorge, September 2026
ja wie piet keizer eert in een gedicht verdient goud –
voor mij is ajax koetjes repen tien voor een gulden
natuurlijk gras de tram lijn negen middenweg
de begraafplaats waar ze liggen nu de meer
met houten hokjes voor de kaartjes
en piet keizer die de bal concreet in een abstract deed vloeien
pomwolff
Jorge verdient op zijn minst de gouden schoen – die ik hier dan ook uitreik aan dichter Jorge. rensenbrink kon niet in piets schoenen staan – hij knalde een bal op ongelukkig historisch moment tegen de paal – die ongelukkige bal zal altijd aan hem kleven. nee de nonchalante onnavolgbare briljantheid van piet keizer – de nooit geëvenaarde versnelde vertraging – piet keizer was poëzie.
- André Heijnekamp – zonder schotel
- Magda Haan – met korreligheden
- Rik van Boeckel – met bijpassende schoenen
- Jorge Bolle – met Piet Keijzeroverstapjes
- Frans Terken – met de liefste
- Ien Verrips – met verbijsterd zwijgen
- Karlijn Groet – met de tikkende klok
- Bert Dekker – met een geoefend oog
- Rob Mientjes – met kleren
- Luk Paard – met haar jurkje
- Cartouche – met vogels
- Vera van der Horst – met de stilte van het huis
er zijn van die avonden dat
de computer 13 graden meldt en lichte regen
iemand op FB heeft een profielfoto gewijzigd
reden onbekend
cohen zingt in mijn kamer over
een famous blue raincoat
songs of love and hate
kan er ook nog wel bij
de vrouw met de nieuwe profielfoto
maakt zich druk over de wereld
er golft wat bloed
kindjes huilen
vroeger had je maartje nog
die graag bij de feiten bleef
over een mistig landschap sprak
passend bij de droeve dag
pom wolff
heb jij dat ook wel eens
je voelt je korrelig
je voelt niet meer soft
niet meer zijdezacht
teveel geschuurd
of iets te lang geduurd
misschien moet ik
het opnieuw laten stuken
dat is wel zacht gezegd
anders worden het kloven
en kunnen ze geen
gouden bergen beloven
Magda Haan
ja als het allemaal niet meer past dan moet er wat gebeuren. of dat nou meteen ‘stuken’ moet zijn is wel de vraag. eigenlijk weet ik ook niet precies wat stuken is – ik heb nog nooit in mijn leven gestuukt – is het een soort witwassen van onbehoorlijkheden? van een onbehoorlijk heden? ik weet het niet – dit gedicht brengt me ook niet verder. wellicht zijn er meer mogelijkheden dan het genoemde stuken?
Als we zoeken naar overhemden en broeken
zullen we naar de juiste maten zoeken
net als bij schoenen om goed te kunnen lopen
en gaan we alles passend kopen
soms wandelen we bij grachten
waait een pet door de wind van het hoofd
omdat die groter is dan de schedel
dat is de last van wat niet bij ons past
kleding die ons verwent wordt gekenmerkt
door het juiste passende element
zelfs voor dichters die op het podium
tijdens de voordracht hun overhemd laten zien
woorden passen goed bij hun profiel
dat betekenis geeft aan wat zij laten horen
terwijl zij zeer goed omschrijven
wat bij hun kunstzinnige uitingen past.
Rik van Boeckel
11 september 2026
rik gaat altijd uit van de ideale wereld – in ieder geval beschrijft hij de ideale wereld ongeacht welk thema wordt gevraagd dan wel wordt voorgelegd. een functie elders is niet aan rik besteed.
Goedemorgen Pom,
Nog even een passend antwoord op je opmerkingen inzake het thema, zo dadelijk in gepaste kleding voordragen bij Open Monumentendag in Leiderdorp.
Warme groet, Frans
Te pas en te onpas
Te pas en te onpas op zoek
naar welk hemd welke polo past
bij de voor die dag gekozen broek
het dilemma van de kleurenblinde
die niet nagewezen wil worden
in de voorbijgaande menigte
alsof opvallen een kwestie zou zijn
een onderhuids liggend probleem
waarvoor je passende maatregelen treft
nee zie het dan als stikstof
‘het voorkomen van negatieve effecten’
lost een kleurenblinde niet zonder hulp op
dan is er altijd oog en woord van de liefste
‘nee dat kan echt niet zo – doe dit maar’
© FT 12.09.2026
ja dichters staan er op zich niet om bekend dat zij goed gekleed voor het publiek staan. dat doen cabaretiers toch echt beter. ik heb het nooit begrepen. de zogenaamde gearriveerde dichters denken ook niet in termen van performance – nee ‘ze lezen voor’. alsof iemand in het publiek op een voorlezer zit te wachten. je wil wat zien en het moet er goed en echt en waarachtig en overtuigend uitzien. als je wil voorlezen doe je het maar aan de kat. fijn dat de dichter terken oog heeft voor het fenomeen – en hulptroepen inroept.
nu de storm is gaan liggen
kruipt de kilte in ons bot
onze woorden slechts echoloos geluid
zelfs jouw stem klinkt als van een vreemde
wrijving die geen glans meer geeft
maar schurend het hart zeert
verbijsterd zwijgen waaraan de moed ontbreekt
wie van ons zal het uiteindelijk zeggen
en ook wanneer
sept. 2026 – Ien
pittig gedichtje –
het gaat natuurlijk om de laatste twee regels – wat past ligt hier mogelijk in de toekomst – Ien heeft weinig regels nodig om tot de kern van het menselijk tekort te komen.
Diagnose
dit is een stilte voor
achteraf; voordat ik zag dat
niets alleen uit mij bestaat.
de wind zijn eigenzinnig,
ademloos patroon. de regen
die doorweken kan, de zon
die zomaar doorbreekt. ligt
nu als lijst waar ik ooit zat.
hij meet de schemering,
de herfst, weet de storm
een algemeen verschijnsel.
terwijl ik mijzelf daarop
omring en elk symptoom
mij kalm en helder toont:
ik was er nooit; ik was als
slaper kleiner dan de droom.
hoe nu te zijn -als wat
ik ben, gelijk een klok, in
ieder huis, in ieder mens
dezelfde avond tikt? zelfs
het verleden gelaten wacht;
omdat ook daar niets valt te
halen, omdat ook daar nooit
iets van enkel mij bij zat.
Karlijn Groet
‘…dat niets alleen uit mij bestaat. …’
ja mogelijk is het ieders lot – dat we nu eenmaal opgebouwd zijn uit elementen van anderen – voorts gevoed (en opgevoed) uit elementen van anderen om ook weer uiteen te vallen in elementen voor anderen.
of het nou iemand past of niet past het past de natuur. de onontkoombare natuur. ik drink er vanavond een wit wijntje op.
Past niet
Een dichter hoog in de bol
liep door de zonovergoten winkelstraat
waar schaduw niet voor sale was
richting van Haaren
nadat de keus was gemaakt
hurkte het meisje voor hem neer
en wrikte zijn voet in de nieuwe schoen
schalks keek hij in haar kruis
en dacht ‘past niet’
Bert Dekker
ja dekkertje is op zaterdag in heel wat schoenenwinkels te vinden – vermoed ik zo maar – de meisjes van van haaren zijn nu van de poëzie – laten we zeggen van de light verse – wel een mooie titel – de meisjes van van haaren. maar de meisjes van van haaren houden hun benen toch altijd discreet bij elkaar – zo schuin zittend en met afwijzende benen? ze stoppen die grote teen van dekker toch niet in hun kruis? nog nooit van gehoord.
Het past net
Voor de spiegel
een dans
want het moet passen
met pas
het past net
te pas en te onpas
kan ik er mee thuis komen
nog voor ik vertrek
of toch maar iets anders
nee dit kan net
net niet net wel
niet te bloot
schoon
ach
what the fuck
ik ben geen man
en die kleren
passen sowieso niet
maar ik zit erin
en daar gaat het om
te pas en te onpas
Rob Mientjes
niet de kleren maken de keizer – het is de keizer zelf die de keizer maakt. ik houd van je zoals je bent is wat je hoopt dat ze zal zeggen.
aaah misschien ben ik te laat….maar ik ben druk met dit en zus en alles wat en dus soms dwalend in de tijd edoch….deze deel ik omdat’et passend is toch….en jij doet hoe je doet en ik aanvaard….te laat…op tijd….ik zeg’et past altijd wel ergens
groetjes, luk
(de rockdichter): zo…zondag en ik draaf nog effe langs bij pom ‘n favoriete dichter van mij….voor de zondagwedstrijd die geen….u kent’et allicht wel en dus vandaag mag’et zo….’n mooi jurkje dat van je schouders….ah’n droom en ik de romanticus…dat’k ook zo kan zijn en….kom we doen:
“ passend wij”
ik haalde je uit’n droom
met prachtig al’et schone
asof ik je zou
en jij dan mij
niks dan alles zo
de wereld aan ons
zoveel groter
‘et jurkje zacht aan vingers
en dan helemaal wij
aan huid aan huid
wij ademkreunend
bloot en raakbaar
passend met elkaar
jij gehuld met elke centimeter
hoe ik om helemaal jou
van onze wereld
© luk paard
ja luk ik zie een mooie blouse voor me met blote zachte warme schouders – om aan te raken en om lief te hebben – om alleen nog in tintelingen te kunnen denken.
Hier zit ik dan,
tussen spullen die ik overhield.
Grote woorden heb ik uit m’n hoofd gezet, net als de dromen van weleer.
Ik kort de dagen,
en demp de weemoed tot
een zacht fantoom.
Soms klopt er nog een oud verlangen, maar al snel leg ik daar m’ n hand op, sussend zoals je de ogen sluit
van een bang kind,
ik moet ergens ademhalen.
In deze stilte ben ik thuis.
Vera van der Horst
ergens moet ze adem halen – om te overleven en om door te kunnen – mooi van weemoed en oud verlangen de woorden in het wit gelegd – naarmate de jaren tellen is het leven meer en meer iets van passen en meten.
meten is weten
hoor je steeds meer, vergeet het
hoe vaak niet heb ik geprobeerd
mijn liefde de maat te nemen, vruchteloos
keer op keer bleek zij te groot of te klein
paste jij er niet in, ik niet in haar
wat ze mij geleerd hebben is een streep
zetten onder al dat passen en meten
het een gebed is zonder eind, ongepast
om iets of iemand de maat te nemen of
de omvang van je eigen hart – leven
valt niet af te meten in centimeters
in cijferschrift of succes – het te laten
kloppen voor wat het is – weten van
een ritme, een meanderende stroom
ingehouden en uitgesproken woorden
vogels in stijlvolle glijvlucht
naar waar het als mens om draait
12-09-2026 / Cartouche
met de wijsheid der jaren cartouches levensles – laat het gaan laat het los – wars van passen en meten – laat het kloppen maar aan deze dichter over – laat dat hart kloppen meer is niet nodig.
vrijdag is TOP! zaterdag TOP! Weemoed en Fernweh aan de Centuurbaan 020
Alsof je bezoek krijgt
Je ruimt je huis op
alsof je bezoek krijgt
Je kuist de sofa van kruimels
Je poetst het fornuis
Je knipt dode blaadjes uit je planten
alsof je bezoek krijgt.
Je gaat onder de douche
Je poetst je tanden
Je knipt je baard bij
Je kamt je haar achterover
alsof je bezoek krijgt.
Je koopt een drankje in
en wat borrelnootjes
Je zet een muziekje op
en je zit op je sofa
Blij met je schone huis.
En verdomd, je krijgt bezoek
Zachtjes klopt
eenzaamheid aan
In eigen persoon.
Je schrikt ervan
dan raak je ontroerd
dat je haar ontvangen kan
in jouw opgeruimde huis.
Bart Top
Dit gedicht van mij is zaterdag a.s. te horen in het programma Weemoed en Fernweh waarin ud-speler/componist Mehmet Polat en ik op zoek gaan naar woorden en klanken voor eenzaamheid. Een open voorstelling met mijn gedichten, muziek en dialogen.
Kom zaterdag 12 september naar de Couscous Club, Centuurbaan 346. Wij treden om 20,30 op in de kas achter het restaurant, gratis toegang. Vooraf daar eten is erg lekker.
of wandel in het weekend met Bart mee
Von SOLO over de fitboy en de fitgirl
Vanmiddag was het weer zo laat. Op de rotonde van de Gordelweg en de Vroesenlaan kwam een joggende stelletje me tegemoet. Het regende. Niet geheel tot mijn verbazing liepen ze naast elkaar op het fietspad. Fitboy en fitgirl. Ze liepen tegen het verkeer in. Om ze niet de bosjes in te dwingen week ik een klein beetje uit en in het passeren voegde ik ze toe, dat ze aan de verkeerde kant van de weg liepen. Daarop repliceerde de mannelijke sportieveling, dat hij WEL aan de goede kant liep. Ik herinnerde me ineens, dat de winnaar in een oorlog altijd gelijk heeft, dus keerde mijn fiets. De jog-man keek wat ongemakkelijk achterom en zijn jog-meisje vertoonde tekenen van onzekerheid. Zonder aarzeling reed ik in op zijn achillespees en sprong van mijn fiets. Hij lag intussen op de grond te vloeken. Zonder daar verder veel acht op te slaan gaf ik hem nog een forse trap in zijn noten. ‘Reed ik nou OOK aan de goede kant?! Geef antwoord lul!’. Het enige antwoord was wat loze verwijten van de jonge vrouw, die intussen verzorgend was neer geschreden bij haar gekwetste Adonis. Het kon me niet meer schelen. Ik stapte op en reed verder terug naar huis.
Onderweg begon ik te twijfelen aan mijn, misschien wat ruwe reactie. Die twijfel verdween snel. Wel vroeg ik me af, of er inderdaad regels zijn, die bepalen, dat ze daar niet hadden mogen lopen. Thuis klapte ik mijn laptop open en ging zoeken. Artikel 4 van het Reglement Verkeersregels en Verkeerstekens 1990 (RVV 1990) stelde mij meteen in mijn gelijk. Als er een stoep is, dient een voetganger daar gebruik van te maken. Besluit hij toch het fietspad te prefereren, dan riskeert hij daarmee een boete van vijftig euro. Dat ze zich niet op het fietspad hadden mogen bevinden stond nu vast. Nu nog het dispuut over de weghelft. Dat lag ingewikkelder. Sinds de RVV 1990 waren daar buiten bovenstaande geen regels meer voor. Het enige dat ik kon vinden was de algemene veiligheidsregel van Veilig Verkeer Nederland, die stelt, dat ongeacht de weghelft die je kiest, je overige weggebruikers daarmee niet in gevaar mag brengen of hinderen. Ze hadden we me zeer zeker gehinderd. En daarmee zichzelf in gevaar gebracht, dus.
Op zoek naar wat meer verdieping ging ik kijken op de site Prorun.nl. En toen ineens werd me veel duidelijk over mijn reactie eerder die middag. Ik las met groeiende irritatie de zin: ‘Een hardloper mag dan volgens de verkeerswet een voetganger zijn, maar dat zijn WE natuurlijk niet echt…’ . Even verderop gaat het over links of rechts op de rijbaan (eigenlijk zegt dit woord al genoeg) lopen. Daarin geeft de site aan, dat de stelregel in de verkeerswet aangeeft, dat bestuurders verplicht zijn rechts te houden. Vervolgens geven ze aan dat een loper geen bestuurder is, dus mag kiezen. Wel verdomme. Stelletje opportunisten. Dan ineens zijn we toch weer voetganger.
En misschien irriteert dat me nog wel het meest. Linkslopende joggers gaan nooit de berm in of opzij. Door hun positie dwingen ze de tegenligger uit te wijken. Ook nog eens tyfus asociaal dus. Het is tegenwoordig of de hardloper zich boven het gewone volk plaatst. Op hen zijn de regels niet van toepassing. Een fietspad is voor hen een atletiekbaan, waar de fietser te gast is. En dan nog te zwijgen van de pasterige hedonisten, die tot bijna herfst een beetje zonder shirt rondrennen, om de wereld te laten weten, dat zij wel een sixpack hebben en jij eigenlijk een minderwaardige dikkerd bent. Een Untermensch.
De volgende ochtend las ik in de krant, dat er een jogger mishandeld was op de Gordelweg. Een zielig steen en been verhaal van de hand van zijn vriendin. Ik was niet herkend, doordat ik mijn regenpak met capuchon aan had. Ze hadden enkel oog hadden voor zichzelf en elkaar gehad. Dat verbaasde me niks. Ik hoop dat ze hun lesje hebben geleerd, maar ik betwijfel het. Laten we hopen dat het de volgende keer geen geval wordt van ‘hardlopers zijn doodlopers’.
PS: Ik ga ook een aantal keer in de week joggen en gebruik daarbij voetpaden en als dit niet mogelijk is, houd ik rechts. En ik houd mijn shirt aan.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Vera Jongejan over een restje mens
hang ik tussen bomen
In een lap gewikkeld
vrucht
komen negen vogels
In jacquet
nemen rondom mij plaats
beginnen luidkeels en
gepassioneerd te discussiëren
is er toch nog een restje mens
dat blijft denken
hebben zij het over mij
Vera Jongejan
Ien Verrips bekijkt een moordenaar
Ik zag hem op t.v.
hij was een moordenaar
de eerste keer zei hij dat viel niet mee
meer ’t went toch sneller dan je denkt
al bij de derde keer had ik geen last
geen zenuwen geen bibberaties niks
het was mijn werk geworden
routine zou je ‘t kunnen noemen
en ook nog goed betaald
een flauwe glimlach toonde zich
in zijn bleke bajeskleur gezicht
een beetje heimwee leek het mij
spijt of wroeging geen van bei
aug. 2026
Ien Verrips
Rob Mientjes – Maak de titels in de kranten wat meer smeuïg. Laat ze smaken naar pindakaas en Klukkluk…
Kranten lezen fysiek of digitaal is haast niet meer te doen. Al jaren re(a)geert de angst. De titels alleen al jagen de schrik flink aan. Zorgvuldig zijn ze opgevoerd om de lezer naar zich toe te trekken. Ze schreeuwen om de volle aandacht. Een vrolijke noot scoort amper. Daar zitten lezers niet op te wachten. Gevoerd willen ze, door rampspoed en ellende.
Waarom is dan de vraag? Voelen we ons daar mogelijk beter door? Lijden is toch meer een last? Of zijn we compleet ontspoord en gewend geraakt aan verslaglegging van misstanden in onze wereld? En op de keper beschouwd, is die wereld eigenlijk wel van ons? Hij behoort nog altijd zichzelf toe, toch?
Laat ons wat meer lachen en zorgeloos door het leven gaan. Maak de titels in de kranten wat meer smeuïg. Laat ze smaken naar pindakaas en Klukkluk. Gooi de humor naar boven, laat de ernst ons niet verteren. Wij zijn toch niet van de domme en ook niet van de onzekere.
De angst laten re(a)geren, kom op zeg, we zijn geen watjes en ook geen kezen. Sterkte wensen is niet langer nodig. Wat meer humor wel.
Rob Mientjes
