pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws – rellen

Rik van Boeckel in het Leidsch Dagblad over zijn nieuwe bundel Ballade van herinneringen én over pomgedichten.nl

Goedemorgen Pom
Ik ben door het Leidsch Dagblad geïnterviewd over mijn poëziebundel Ballade van herinneringen.
Ik heb tijdens het interview jouw dichtwedstrijden
vermeld. En dat er elke week een ander thema is.
Dat kun je op een van de foto’s goed lezen!
Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel

Liefde als geruststelling

Een vrouw knielt met bewondering
voor de wereld om haar heen
zij verlangt naar liefde als geruststelling
tijdens haar leven op de been

zij beweert tegen iedereen een mooi ding
en dat is beslist niet zo gemeen
want zij weet te voorspellen als zonderling
dat een man haar zal omhelzen en wel meteen

met haar armen zwaait zij graag
haar ogen kijken vol verlangen mee
ze ziet de man komen vanuit zijn huis

hij wandelt even rustig en traag
nodigt haar uit voor een kopje thee
en omhelst haar bij hem thuis.

Rik van Boeckel
21 juni 2026

https://www.uitgeverijginkgo.nl/poezie/ballade-van-herinneringen

https://www.uitgeverijginkgo.nl/poezie/ballade-van-herinneringen

VON SOLO – alle tijd voor alle gedachten…

Een mooie, zonnige zondagochtend. Alle tijd. Het hele gezin nog op bed en de hond al uitgelaten. Dat is zo’n moment, dat ik aangrijp om eens een lekker lange wandeling te maken. Dan trek ik mijn bergschoenen en camo broek aan en dan ga ik lopen. Ik zie er dan uit als een regelrechte landloper. Lekker doorstappen, alle tijd voor alle gedachten en ook het voorrecht ze allemaal te laten verwaaien. Een beetje rondkijken, luisteren naar de vogeltjes. Het zal de leeftijd wel zijn.
Een mooie route vanuit mijn huis loopt via de Rotte, door Terbregge, over de grote geluidswal van de snelweg. Deze geluidswal is ongeveer twintig meter hoog en biedt mooi uitzicht. Als je hem afloopt kun je onder de snelweg doorsteken naar het Kralingse Bos. Je komt dan binnen langs de Bosdreef en als je vijf minuutjes loopt sta je bij uitspanning de Eekhoorn, waar je lekker een bakje koffie kan drinken. Daar vandaan sta je zo aan de plas en heb je prachtig uitzicht op de skyline van Rotterdam.

Het was ook een mooie ochtend om te joggen. Dat was me opgevallen aan de grote hoeveelheid mensen, die dat aan het doen waren. Aan grote groepen mensen erger ik mij in het algemeen. In mijn richting zag ik een vader en een zoon joggen. De vader had mijn leeftijd en de zoon die van de mijne. Het was een graad of achttien. Terwijl ze in mijn richting huppelden, zag ik de jongen zijn shirt uittrekken. Hij had een typisch jongenslichaam, dat ik van mijn eigen zoon herkende. Slank, gespierd en sixpack.

Nu heb ik toevallig een vreselijke hekel aan dit soort hedonisme, waarschijnlijk, omdat ik zelf zo zou willen zijn. Maar dat doet daar verder niets aan af. Ik besloot de zondag wat jeu te geven en terwijl het tweetal langs me hobbelde, ontliet ik mij het woord ‘uitslover’ ontvallen. Daarop draaide de jongen op zijn as en riep me van twee meter afstand toe, ‘Wat ik daar zei?’. Ik herhaalde dat ik hem een uitslover vond, want zo warm was het niet en zo hard liepen ze ook niet. Zijn vader stond hijgend naast hem.

‘Vader, die pauper noemt me een uitslover.’ Ik moest lachen. Dat deed het. Hij stormde op me af en probeerde me een muilpeer te geven. Ik deed een stapje opzij en haakte hem pootje, waardoor hij op het gras naast het pad viel. Zijn vader deed twijfelend een stap in mijn richting. De zoon zag ik kijken naar mijn broek en hij merkte de clip van mijn zakmes op en riep naar zijn vader: ‘Kijk uit paps, hij heeft een mes!’ Toen moest ik weer heel hard lachen en zei: ‘Zie hem daar liggen, zonder shirt.’ Ik keek de vader met een glimlach aan. ‘Dat ziet er toch niet uit.’ Toen moest de vader ook lachen. ‘Ja jongen, trek gewoon je T-shirt aan zoals het hoort’. We wisselden nog een blik van verstandhouding. Het zal de leeftijd wel zijn.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Ploos – Libertas

Ze beschermde enkelingen
en zijdelings de staat
Er zijn zo hier en daar
en in het verleden
munten van haar gezicht geslagen

van opzij
een volle maan
hoe het zou zijn
als zij te licht bevonden
tot verval zou komen
en dat arenden ons dwingen
ons weer dwingen
zielen voor dood te laten gaan

Ploos
09-04-16
Denkend aan Jules Schelvis. God hebbe zijn ziel.

Peter Posthumus voor de verjaagden uit de wanhoop

Het beste restaurant
heeft maar één tafel
met vier stoelen
één voor wie schoonmaakt
de andere voor de kelner
en de kok, de vierde voor
de eigenaar en hij

hij kon het weten:

‘ al die vloeren, die keukens
de lucht alleen al
redderen doorgaan en af zien
bodemloze kelen, grote monden
van tien tot tien
al dat eten, eten drinken
en een taal die we niet verstonden

zonder papieren toen het niet mocht
toen het moest
er geen weg meer terug was
het niet meer ophield
het niet meer kon
jarenlang decennia etcetera
tot slot opgebrand als eigenaar
invalide en kapot.

Peter Posthumus

gedicht voor Debby – het is door haar toverpracht aan woorden maar ook door wie zij is hoor…

gisteren 11/10/26 was haar debuut bundelpresentatie in berchem antwerpen – debby – ik had mijn nieuwe pak aangedaan – een dicht debuut is een feestdag voor de poëzie – daar hoort een nieuw pak bij – debby schrijft levensgedichten – schrijf ik voor haar een gedicht:

gedicht voor Debby

we zullen tot troost zijn
voor de verjaagden
uit de wanhoop debby
voor alle toekomstlozen

het is door haar toverpracht
aan woorden
maar ook door wie zij is hoor
dat wij dat kunnen

in haar koninkrijk
géén engelen
alleen maar mensen
mensen die zingen

van de poëzie
en van de vrede
en zo zal de vrede zijn
en zo zal het vrede zijn

pomwolff

Rob Mientjes – Momenten van bezinning…

Stil even

Momenten van bezinning
ze zijn spaarzaam
te druk met aardse zaken
weinig zen en zijn
angst regeert
en niet alleen de wereld

pompoenen weten daar niets van
evenmin de kastanje
zij zijn geduldig
staan stil
bij de kunstenaar
die langzaam voorbij trekt

Giorgio meets Robert
schilder, schrijver
meer moet er niet zijn
kunst van niets zeggen
slechts lucht maakt geluid
ademloos

Rob Mientjes

Rob afgelopen weekend in actie in Eindhoven op het DERRELfestijn

Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een recensie – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN

Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een recensie – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN

Hoe deze recensie te beginnen? Een adembenemende zoektocht naar lucht en licht, naar leven en liefde wellicht. Een document humaine! Dat zij zich op een volstrekt eigen authentieke wijze een pad weet te effenen door de taal, door de poëzie. Dat zij als het ware een zeer persoonlijk nieuw poëtisch genre schept: levenspoëzie.
Zoals wij in de muziek het levenslied kennen, kennen we vanaf heden het levensgedicht. Debby Panken schrijft levenspoëzie van de hoogste orde. De nieuwe zangeres zonder naam is geboren, maar nu in de poëzie, en nu wel met een naam: DEBBY PANKEN.

De bundel ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ kent ongeveer 60 gedichten, met een voorwoord waarin dichter Debby Panken schrijft dat de gedichten in haar debuutbundel een periode van meer dan 20 jaar van haar leven behelzen. Een leven van vallen en van weer opstaan. In het nawoord bedankt ze vader Panken voor de bundelomslag – een kunstwerk – én ze bedankt ons lezers (en toehoorders) dat wij ‘de gevoelige reis’ door Debby’s leven samen hebben willen afleggen.

In de eerste 10 gedichten maken we kennis met de beschreven IK-persoon van de dichter en ik denk dat de woorden heel dicht op dichters huid zijn geschreven. Een ik-persoon die de poëzie invlucht (poëzie kan nooit erger zijn dan de harde werkelijkheid), dan weer de natuur opzoekt, dan weer de harde nacht beschrijft en verhaalt over onzekerheden en verlatingsangsten – om uiteindelijk te concluderen: ‘ik wil nieuw zijn en gezien worden – ik moet bij mezelf beginnen’.

In de ongeveer volgende 5 gedichten wordt iets van een analyse beschreven: een moedige beschouwing van het verleden, van de hel, van de slapeloze nachten, van het gevoel ‘ik stik’. Maar de moed van de IK-persoon – om niet steeds maar voor jezelf weg te lopen – wordt niet meteen beloond – is zeg maar nog geen geëffend pad ( voor wie zichzelf aan het ontdekken is). Als er mooie dingen opdoemen kan ze die nog niet vertrouwen – nieuwe onzekerheden nemen de plaats in van de overwonnen onzekerheden: “Veilig – ben ik veilig?” roept de IK-persoon uit.

De volgende 10 gedichten behelzen het afscheid van een ex. Alle menselijke fasen van verdriet (de ontkenning- de woede en de berusting) worden in poëzie geplaatst in het leven van een IK-persoon die net aan het opkrabbelen was – net zichzelf aan het uitvinden was. Aangrijpend beschreven. De conclusie uiteindelijk is helder: het is voorbij. “Voor jou ben ik nu een hoop verkleumde botten” – “We hebben allebei de veldslag verloren”.

En dan de laatste reeks gedichten – maar beetje voor beetje – stapje voor stapje beter gezegd – ontdekt de IK-persoon dat je in je pijn nooit alleen hoeft te zijn, dat ze weer mooie dingen kan zien en voelen – mooie mensen ook. En dat ze eigenlijk ‘de pijn te lang gevoed heeft’. Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’
Dat ze haar wil en leven heeft teruggevonden, die ene echt helpende hand heeft gevonden, dat ze ‘weer voeten in de aarde’ heeft gekregen ‘om nieuwe wegen te bewandelen’- wegen van geborgenheid en van genegenheid – de weg van de liefde! Of zoals Margreet Dolman zingt – “de weg van de liefde is de enige weg!”

Het is een adembenemende reis die Debby Panken ons lezers aanbiedt in deze prachtbundel met herkenbare ‘levenspoëzie.

pom wolff – oktober 2026

Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’

https://www.boekscout.nl/shop2/boek/9789465446530

de feesten van angst en pijn heten dit weekend DE FEESTEN VAN BEWEGING EN BEROERING – géén wedstrijd!!! alleen maar feest en beroering met DERREL, RIK en DEBBY – eindhoven – leiden- antwerpen

de feesten van angst en pijn heten dit weekend DE FEESTEN VAN BEWEGING EN BEROERING – géén wedstrijd!!! alleen maar feest en beroering met DERREL, RIK en DEBBY – eindhoven – leiden- antwerpen

het was paul van ostaijen met zijn prachttitel – De feesten van angst en pijn Paul van Ostaijen, 1921, Ik kan geen postzegels verzamelen,’ dichtte Paul van Ostaijen (1896-1928) – waarmee hij bedoelde dat het hem niet lukte als de andere mensen te zijn. De jonge dichter was in 1918 naar Berlijn gevlucht, om aan vervolging in zijn geboortestad Antwerpen te ontkomen.
dichters slagen er nu eenmaal niet in als andere mensen te zijn – honderd jaar geleden niet en dit weekend ook niet. er komen prachtige feestdagen aan en prachtige bundels.

zondag 1400 uur hebben we DEBBY – in antwerpen – jawel terug naar antwerpen – en de recensie hier op de pom zondag om 1400 uur – haar eerste bundel – Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN – op naar het PEE CEE KAFFEE te Antwerpen
Helderstraat 57, Berchem, Belgium, 2600

——————

Dit weekend hebben we DERREL!
Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie.
De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT
waar IRENE & VON op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken.
De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.

————-
en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler,
Breestraat 161, Leiden.
Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen
1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn.
2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen,
de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg,
kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne.
3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza,
Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).

Dit weekend hebben we DERREL!
Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie.
De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT
waar IRENE & VON op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken.
De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.

en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler,
Breestraat 161, Leiden.
Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen
1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn.
2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen,
de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg,
kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne.
3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza,
Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).

een TOP vrijdag – Bart Top – tijd voor een vacht van zacht rottende bladeren…

Wanneer weer herfst?

De bladblazernij slaat weer toe
en nijdige veegwagens.

Het ijle kleed dat om de naakte takken
van stille, hoge bomen
bleef verkleuren van lentegroen tot herfstig rood
het bladgoud van beuken, berken en platanen
van ginkgo biloba’s, walnoten en esdoorns
in walm van hondenkak en dieselolie
verdreven van de grond die het wil voeden
in modderige trommels vermalen
geperst in ronkende vuilniswagens
op rollende loopbanden gestort
verkoold in het vagevuur
van onze vuilverbranding.

Wanneer, zo smacht de aarde
is het weer tijd voor een vacht
van zacht rottende bladeren
in een novembernacht
bekranst met parels van rijp
in een decembernacht
overschilderd met zuiver wit
van sneeuw, nog her en der
een kartelrandje van eikenblad
maar verder dons zo ver het oog reikt
dat als het dooien gaat
langzaam met de laatste voeding
uit de bladresten weglekt
in onderaardse eenwording
met oude grond
die altijd open staat
voor lentezon en zaad?

Wanneer is het weer tijd voor herfst?

BART TOP

pom wolff – doktersmeisje én liefde op het eerste gedicht

ach ik ben haar naam vergeten. niet de foto en haar zelf ook niet. in limburg geboren, wonende in amsterdam – in de grachtengordel – getrouwd met een arts – ik noemde haar het doktersvrouwtje – maar kreeg vreselijk op mijn donder van haar en leerde niet meer denigrerend te zijn in mijn leven – ze gaf les aan buitenlandse kids op scholen waar je alleen kan en wil werken als je een echt mens bent. zeg maar aan zwarte scholen. in amsterdam west- en ik denk dat heel veel amsterdamse meisjes – vrouwen inmiddels – met een migratie achtergrond haar herinneren en haar op handen dragen. was haar naam niet marie-josé?

een baken voor meiden, een lichtend voorbeeld voor emancipatie, een juf om altijd bij te kunnen schuilen. misschien is lala gul wel kunnen worden wat ze is omdat ze deze juf heeft gehad. deze juf nodigde mij uit om op de 020 school waar ze het laatst les gaf een poëzie les te komen geven. en nu kom ik de foto tegen die ik maakte van juf met achter haar mijn begin tekst van de poëzieles op het white bord – jaja er waren al white borden op zwarte scholen – geschreven om mij voor te stellen. juf marie josé introduceerde mij – ze had twee van haar klassen samengepropt in één lokaal – 2 havo klassen samen 45 leerlingen –

pom wolff is een goede dichter zei ze – de komende twee uur zal hij jullie vertellen over gedichten – over poëzie. ik nam het woord – een collega van de juf die mij naar de overvolle klas begeleidde had de leerlingen al gewaarschuwd – ‘dichters zijn mensen met diepte’ –

later vernam ik dat juf marie josé een scheiding achter de rug had – ze had de grachtengordel in 020 verlaten – ze was op reis gegaan met een ouwe jeugd liefde – ook een limburger – het leven in! – met een caravan. eigenlijk verdient ze een standbeeld – een gedicht!

hoe de dag het ook wilde

die van de liefde weet
meer geworden is dan wie ze was
meer dan ze laat zien
en meer nog dan ze zelf ooit weten wilde

de tijd niet meer dan een ontplofte regel
van te zwaar geworden woorden
in een onvoltooid gedicht

een schreeuw
tegen het krijsen van de eeuwen

pom wolff