Jacques Mees meldt: Ko de Laat overleden

op 12 december was het bericht daar en hier – blijmoedig heeft Ko zijn lot gedragen – een paar operaties verder is er dan toch de dood. jacq mees schreef een mooi eerbetoon. pomgedichten wenst de nabestaanden sterkte.

Jacques Mees: ‘Ik kan er niet van slapen.
Een paar keer per jaar hadden we urenlange telefoongesprekken over het wel en wee in de muziek en poëzie.
Samen deelden we onze liefde voor Rijk de Gooyer.
Vooral het lied *Kijk dat heb ik nou*. We raakte er maar niet over uitgepraat en hebben er veel om gelachen.
De tekst van onderstaand lied heeft hij 16 jaar geleden geschreven en gaat over een mistroostig beeld van onze stad, Tilburg. Hij koos mij om er muzikaal iets mee te doen. In 2023 hebben we samen nog gewerkt aan een tekst over mijn geboorteplaats, Moergestel.
We zijn een zachtaardige man en zeer productief columnist en dichter verloren hier in ons Tilburgse.
Ik wens iedereen die Ko kende heel veel sterkte toe met dit groot verlies. Rust zacht Ko.’

Share This:

PETER BERGER in de super: “Een complete varkenspoot voor vierentwintig euro. Épaule. Voorpoot dus. Een achterpoot voor een tientje meer…”


Au supermarché. That’s where magic begins. Daar om de hoek bij die bar tabac van die vrouw die een fluwelen stem heeft en mij vorige week nog dat laatste biertje tapte. The last two people on earth. Het voelde als een flashback. Vorige week. Maar vandaag is dat vergeten. De sigaretten ook vergeten. Alles vergeten. Soms tuit ik buiten even kort de lippen om virtueel te inhaleren. Spontaan. Zuigfluiten. Maar dan anders. Dat lucht even op. Die voelbaar koele luchtstroom. Buiten. 

Hoe dan ook, hierbinnen, bij die super, is vandaag cochon en promotion. Een complete varkenspoot voor vierentwintig euro. Épaule. Voorpoot dus. Een achterpoot voor een tientje meer. Dat is heel normaal bij de super hier: grote stukken beest in de koeling. Meedogenloos uitgestald. Halve varkenskoppen ook; messcherp overlangs gekliefd. Cirkelzaag denk ik. Ik probeer me de geur ervan voor te stellen. Maar er komt niks. Geen flits. Alles ruikt onbestemd ver weg.


Ik laat de poten links liggen en ga voor een stuk van de ribbenkast. Poitrine. Speklap aan het bot zeg maar. Een jambon gerookt in eigen schoorsteen komt een andere keer wel. Wat moet ik er ook mee? Zo’n mega stuk. De portie poitrine mag er trouwens ook best zijn. Eenmaal uitgebeend zeker goed voor een dag of twee pulled pork. Ook voor op stokbrood. Het restant kan in de nasi. Overmorgen. In Nederland.


De ribben liggen inmiddels bij de poubelles. In de grijze kliko. Het vlees nagarend in de oven. Ketjap. Harissa. Kerrie. Paprikapoeder. Peperkorrels. Komijn. Zout. Knoflook. En Piment d’Espelette natuurlijk. Uit Frans Baskenland. Een half uurtje nog. Touwtjesvlees. Met rijst. Wijn vergeten. Gelukkig heb ik wel tandenstokers. Boven. Op het nachtkastje.

PETER BERGER

Share This:

de zondagochtend wedstrijd naar DIGGY DEX – Vera vd Horst wint de enige echte virtuele “misschien is het maar beter om later nog even te bewaren” trofee op pomgedichten punt nl – Ditmar zilver – Anke Labrie brons

de uitslag van de zondagochtendwedstrijd al heel vroeg deze week – in de ochtend bezoek ik ons webmeisje britt – in een utrechts revalidatiecentrum De Hoogstraat – van haar paard gevallen – en een paard is hoog – britt heeft deze site mogelijk gemaakt – ik ga haar goede moed in praten.

dank aan alle dichter die inzonden – prachtige inzendingen deze week en in de nacht onovertroffen – de eremetalen gaan dan ook naar Vera – goud – Ditmar zilver en Anke brons – heerlijke moedeloosheid om van op te kikkeren lazen we bij MartinB – zijn bijdrage gooien we niet weg – een speciale vermelding. Van Harte winnaars!


Vannacht was je er weer
(je hebt je genesteld in mn bestaan)
hoe doe je dat, zo ver van hier vandaan
hoe ver kan liefde gaan

het sluimert (al zo lang)
onder de oppervlakte
van alles
wat ik liefheb
als lente wachtend
op de zon

Maar vast in het voorspelbare nu
van leven en dood
en een dagelijks bestaan
moeten er doden vallen 
om vrij te zijn
droom ik van later

Elk uur geleefd
brengt later en jou dichterbij

Vera van der Horst –

ik schreef al de nacht herbergt schoonheid deze nacht – de rauwe vorm van het gedicht verdient nog een kapmes her en der maar de gouden strofe is geschreven – en daar gaat het om in poëzie – alsof een nieuwe vasalis is opgestaan :

Maar vast in het voorspelbare nu
van leven en dood
en een dagelijks bestaan
moeten er doden vallen 
om vrij te zijn
droom ik van later
JIJ ALS EEN TENT
Net als een canvastent in ’t veld ben jij,
des middags als een zomerbries vol zon
weer droog de dauw maakt, en de touwen vrij,
zodat een zacht gezwaai beginnen kon
met middenin één stok als steunpilaar
die als het toppunt naar de hemel kijkt,
aanzet der zielen zekerheid—ziedaar:
geen enkel koordje nodig, zo het lijkt;
door geen gestrikt, is losjes toch gebonden
met talloos lusjes, liefdevol en zacht
om al der wereld weidsheid heen gewonden,
slechts in een licht verstrakken bij de kracht
die dartel in de zomerluchtstroom rust
ooit van de lichtste vastigheid bewust.
***[D.B.]

ook ditmar laat zich vannacht niet onbetuigd – het lijkt een antwoord op de woorden van vera hierboven geschreven – in haar tuintje de foto – maar elke lezer – ook deze – kan ditmars woorden op zich zelve leggen – om zo in de wereld te staan.

later als je groot bent
mantra uit mijn kindertijd

wat je dan allemaal 

nu ben ik groot
en soms denk ik wel eens
misschien heb ik dat later wel gemist
of ik ben gelukkig 
nog niet groot genoeg

anke labrie
(24-02-2024)

een kleinood gezonden in de nacht – de nacht die deze nacht schoonheid in zich herbergt – de woorden van anke, vera en ditmar – kopje thee erbij en genieten maar. wat als later nu is? zingt rob de nijs de zanger – tsja in zijn geval zou ik de tekst niet zingen – wij van hier vieren deze zondag het nu. met prachtteksten. bij anke in reflexie.
  • Anke Labrie – later als je groot bent
  • Vera van der Horst – in het voorspelbare nu van leven en dood
  • Ditmar Bakker – als een zomerbries vol zon weer droog
  • Ien Verrips – Liever het nu
  • Cartouche – fuck it – de toekomst ben ik
    eerder nooit nog tegengekomen
  • Martin B – weggooien
  • Frans Terken – alsof wij leven voor later
  • Erika De Stercke – Eureka
  • Max Lerou – liever geen vragen
  • Rik van Boeckel – Onder de muziek van nu
de zondagochtendwedstrijd naar DIGGY DEX – wie wint de enige echte virtuele “misschien is het maar beter om later nog even te bewaren” trofee op pomgedichten punt nl? – het leven in het NU de voorrang geven  – mogelijk een levenswijsheid – al ‘bladerend door de jaren’ laat u inspireren door DD met zijn prachtsong ‘fotoboek’- hier kent u de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

en nu dan dit

daar dus dan
ter wereld gekomen huist het
op dikke stoepen asfalt
vissen rokend in dieselgeuren

de eeuwen in laagjes
in die tijd de dingen die gedaan zijn
zijn nog steeds
mooi

pom wolff


Liever het nu

beter is het
geen krant te lezen
het nieuws over te slaan
beter een goed boek te nemen
of brei anders eens een trui

beter is het 
te genieten van je kleinkinderen
geen zorgen te maken over hun toekomst
althans niet hardop 
niet tegen de ouders

feb.2024 / Ien Verrips

het leven in het NU de voorrang geven  – dat is het thema deze week op de site der sites. ien stelt de kleinkids centraal en laat de wereld de wereld. een in deze wereld bijna onmogelijke opgave. een sympathieke gedachte. kleinkinderen hebben geen last van de wereld – tenminste hier nog niet. en in het gedicht niet.
 


 

Ho maar

bucketlijsten heb ik niet
fuck it – de toekomst ben ik
eerder nooit nog tegengekomen – ik
ken haar alleen van lezen en horen zeggen
dacht haar te ontwaren in het optrekken van
een wenkbrauw, het wenken van een oog

in schenken en roodwitte slijterswijn
beduimde glazen aan de rand van
een vurenhouten ronde tafel
geschraagd door zon voor
het vallen van de dag – dat

in vlekken en scherven
alles wat mij toekwam nu
in gedachte grond gebonden
vóór me lag – dat ik

voor later
zou bewaren in een
hema plak- en fotoboek


23-02-2024 / Cartouche

in de twee strofe raak ik cartouche kwijt – het denken en het schrijven slaan op hol –  je voelt je als lezer op een ijsbaan geworpen  terwijl je niet kan schaatsen. je glijdt op de reclameborden af als een ottenspeer om in cartouches plakboek te ontwaken. terwijl in de eerste strofe die prachtige gedachte toch werd ingezet: ‘de toekomst ben ik eerder nooit nog tegengekomen’ waarna een prachtig gedicht tot de mogelijkheden zou kunnen behoren.
ook berghoef gaat bijna volledig aan het gevraagde thema voorbij in eigen woorden – maar wie kan een jongen die is opgegroeid met ‘brinta’ ook maar iets onthouden. het is die melodramatische toon die elke lezer verwarmt in ieder geval deze lezer – en dan lees/draag  je als het ware het gevraagde thema het gedicht in  – klopt alles dan valt alles samen – alles wat ie bewaart voor de toekomst is volstrekt nutteloos. heerlijk die moedeloosheid – zoveel defaitisme lees je zelden.
 

Wie wat bewaart

Wat van nu voor later borgen
een daad om dat te verzekeren
verzorgt men met technisch vernuft

tekens van leven op deze aardkloot
afgeschoten naar lichtjaren verder
neergestreken in een krater op de maan

een chip met Picasso Koons en Bowie 
aan boord kunst van het beste handwerk 
bewaard voor het nageslacht

voetstappen van hier en nu bestaan
op foto’s vastgelegd als eeuwig bewijs
in een tijdcapsule luchtdicht opgeslagen

eens kijken wie daar ooit gaat zien
wat de mensheid vandaag vermag
alsof wij leven voor later

© FT 24.02.2024

een heel actueel gedicht – de missie maanlander landt deze week met kunst voorzien voor de toekomst en toekomstige bezoekers. voorlopig ligt het heden opgeslagen op een volstrekt troosteloze vlakte – het nu gereed voor de toekomst.
 

eureka 

onder dozen uit jeugdjaren keek ik
in schuiven waar papier vergeelde
tussen boeken en op kasten 

hoe ik zocht naar sporen van liefde 
toen waren er knipperlichten  
bij mannen met vluchtplannen 

onder de zon legde ik mijn hart  
haar warmte gaf mijn mondigheid 
een nieuw gegeven   

op een bed van ervaring viel ik neer
telde zielsgelukkig de sterren 
heb je gevonden


Erika De Stercke 

je weet als lezer wel waar het gedicht over gaat – ze zoekt en ze vindt zoveel is zeker – maar het is nogal moeilijk verwoord – of lees ik dat nou verkeerd. eerlijk gezegd ik kan er geen chocolade van maken. dan maar een paaseitje.




schatgraven
 
dit donker is haar donker
ze gaat waar niemand
haar gadeslaat wanneer zij
schoppenaas tot gaten slaan verleidt
 
in bloed doordrenkte bodem
waar zelfs zout uit vissenoog
gelaten traan niets vermag tegen dit
 
driftig graven om wat komen gaat
teleurstelling te kuilen
liever geen vragen
 
ml

een mooie weergaloze slotregel hier in dit gedicht. een beschrijving van een duister geheel – haar wereld – waarin de beschreven persoon nu mee te dealen heeft – we zullen geen vragen stellen. we lezen de antwoorden graag in een opvolgend gedicht.

Onder de muziek van nu

Onder de muziek van nu tikt het ritme
boven de muziek zingt het lied
snaren tintelen de vingers
tot het zichzelf arrangeert

stil staren wij naar de eeuwigheid
onbewust van wat ons wacht
geluk dwaalt om iedere hoek
daar zijn wij dagelijks naar op zoek

wij zijn jaren onder mysterieuze klanken
schellend als voetzoekers door de nacht
melancholiek verrijst onze stem
in het onbestemde levenslied
dat zeker naar huis wegvoert

lichten aan de overkant schijnen door
in de vele raaskallende huizen
in dromen horen we het liefje
uit lang vervlogen tijden zingen
onder de muziek van toen en nu

Rik van Boeckel

de woorden doen het heden het verleden en de toekomst aan. rik laat ze luchtig over elkaar heen buitelen.

Share This:

Ton Huizer – ‘Wie op een slagveld is geboren…’


Mort civile

Wie op een slagveld is geboren
raakt de geur van ontbinding
nooit meer kwijt

maar straks, als deze vreemde
reis voorbij is
ben je misschien weer een kind

met mensen die van je houden
en een bal zo groot als de
wereld


Ton Huizer

Share This:

VON SOLO: ‘Daarom de liefde voor yoga en brave beschaving. Individualiteit boven solidariteit. Kiezen voor zelfbedrog, vermomd als goede vrede.’



Er leeft een laksheid om me heen. Mensen menen steeds vaker, geen deel te hoeven uitmaken van de werkelijkheid om hen heen. Ze vluchten weg in slimme apparaten, thuiswerk of abstracties. Al staat hun huis in brand, voor zo ver dat hun zaak al zou zijn, kiezen ze er voor het blussen buiten zichzelf te plaatsen.

Vorige week liet ik de hond uit op de middag. Het was het tijdstip, dat de scholen uit gingen. Terwijl ik langs de Bergse Achterplas liep, ontwaarde ik een sjofel individu die op een markante wijze stilstond op het pad. Ik vroeg me af wat hij stond te doen. Een paar seconden later realiseerde ik me, dat hij stond te pissen. Gewoon midden op de dag, midden op het voetpad. De eerste kinderen passeerden al. Nog een seconde later knapte er iets in me.

Vloekend rende ik op de man toe. Met zware stemverheffing vroeg ik hem, wat hij dacht dat hij aan het doen was. Dat was evident. Vervolgens gaf ik hem in niet mis te verstane bewoordingen aan, dat wat hij deed zeer ongewenst was. Ten slotte stelde ik hem dwingende de vraag: ‘En wat zeg je dan?’ Daarop keek hij me glazig aan. Ik herhaalde mijn vraag enige decibels luider. Men had het schreeuwen kunnen noemen. Hij antwoordde: ‘Ik zal het niet meer doen’. Ik bevestigde dat dat het juiste antwoord was en dat hij nu kon opsodemieteren.

Even later moest ik lachen in mezelf. Het was een mengeling van verbazing, trots en twijfel. Had ik juist gehandeld? Dat besprak ik de volgende morgen met een collega-hondenbezitter. Deze vroeg of ik spijt had. Ik antwoorde van niet. Hij gaf aan, dat hij vond dat ik het niet kon maken, iemand zo uit te kafferen. Mijn repliek was, dat ik van mening was, dat het juist belangrijk is, dat zo nu en dan te doen. Iedereen is tegenwoordig, niet geheel onterecht overigens, bevreesd neergestoken te worden, als je commentaar geeft op wangedrag. We werden het in de te korte tijd die we hadden niet eens. 

Het zette me wel aan het denken. Ik was van mening, goed gedaan te hebben, door verbaal geweld toe te passen. Ik had het gevoel gehandeld te hebben. En dat zou goed moeten zijn. Te vaak zie ik mensen niet handelen. Maar wel veel praten. En schrijven of beleid maken, zie ik ze ook. En meningen ventileren via digitale media. Maar hoe vaak zie je een burger op straat een overtreder terechtwijzen? Men praat en praat en praat, maar doen, ho maar. Het vinkje ‘ik vlieg milieubewust’. Het ‘beter-leven’-logo op gefabriceerde voedingsmiddelen. Het tientje voor Unicef. De digitale kerstkaart van Hallmark. Het is als je afrukken en er zoveel bij fantaseren, dat je jezelf wijs kan maken, dat het goede seks was met een lekker wijf.

Het typeert een ontwikkeling, waar ik mijn vinger nog niet op kan leggen. Ik denk dat de mens zo nodig losgeweekt moet uit zijn weefsel. Daarom ook de afkeer van geweld en confrontatie. Daarom de liefde voor yoga en brave beschaving. Individualiteit boven solidariteit. Kiezen voor zelfbedrog, vermomd als goede vrede. Maar ik denk, dat ik nog net met één gen te veel in ‘mijn andere wereld’ sta. Waar enkel nog dat echt is, dat bestaat, als ik de stekker uit alle andere dingen getrokken heb. En ik weet het, als schrijver heb ik geen recht van doen. Maar gelukkig besta ik ook nog buiten het papier. 

(Daar hebben we in Rotterdam nog een motto voor)

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Share This:

pom wolff – geschreven bij ulrike gegoten in het lood van kiefer


geschreven bij ulrike
gegoten in het lood van kiefer


ze zouden nu ook gestorven zijn
de doden die jullie doodden

jij en gudrun en andreas
dik in de tachtig

je sprak altijd al tot de verbeelding
maar dan nu tot kunst verheven

in een loden kist in een loden bos
bij loden boeken met zwaar gemoed

oja ulrike als ze raf zeggen
bedoelen ze hier van der vaart

jullie wilden de wereld beter
nog voor aan de afbraak werd begonnen


pom wolff

Share This:

Vera Jongejan – “ik dacht aan Picasso’s gepenseelde vrede…”


Duiven 

Doe je het raam dicht
tegen de duiven
het zijn vliegende ratten
zei hij voordat hij me achterliet
met thee in een kwinkelerende avond.

En ik dacht aan
Picasso’s gepenseelde vrede
de heilige rat in India
en aan een vriendin
die men het huis uitzette
omdat ze voor alle duiven van de buurt
pannen eten kookte

en daarna aan mijn nieuwe achterbuurman
die de planten uit zijn tuin rukte.
Op vervuilde grond, zei hij,
groeit niets
en hij dekte zich in met zand
en tegels.

Vrede, o duifje,
pas op voor de mens
doe je raam dicht!

VERA JONGEJAN

Share This:

IEN weet het ook niet meer


ik weet nog heel precies
hoe wij elkaar ontmoetten
twas toen en daar
jij zei iets
ik zei iets
we keken en we zeiden meer
 
ook jij wist heel nauwkeurig
van ons eerste treffen
maar het was niet toen
en ook niet daar
en zo is het gekomen
zei je ook nog schalks
 
ik vraag me af of jij degene bent
wie of je eigenlijk bent
 
IEN VERRIPS

Share This:

PETER BERGER: ‘Het meisje bij de super in Hirson heeft zo’n stem dat alles meteen chanson wordt. De kassabon incluis…’



Alles gaat eraan! Het gezuip. Roken. Smoken. Red Bull en de stroperige koffie gedempt met rietsuiker en afgeblust met een flinke kwak ongeslagen Franse room. Twee kwakken. Of drie misschien zelfs. Die room. Weg ermee! Marlboro? Weg! Heineken? Weg! Het wordt zomer en het lijf snakt naar onderhoud. Grote beurt. Een kilo of tien. Zoiets. Er mag ook best meer af. Het oog wil immers ook wat. Toch? Toegegeven. Ik streef naar vijfennegentig. Kilo. Anything less than one hundred? Ook goed. Niet dat ik straks helemaal strak in het vel zal zitten. Sportschool is nooit mijn ding geweest. Ooit was ik weliswaar een draadnagel zo mager, dat wel, maar dat is een heel ander verhaal. Lang geleden bovendien. Voor nu moet een poging tot geheelonthouding kunnen slagen; al dan niet gedeeltelijk, en uiteraard met een paar jokers op zak voor als het echt feest is. Een maand of drie zonder fanfare? Lekker rustig! In Frankrijk lukt dat zeker en in Leiden moet het ook. Anywhere. Maar vandaag nog even niet! 

Het meisje bij de super in Hirson heeft zo’n stem dat alles meteen chanson wordt. De kassabon incluis. ¨Voulez vous le ticket?¨ Niet nodig. Merci. Gin en tonic. All I need. ¨Bonne Journée.¨ Next stop? Bar Tabac. Die vrouw, daar achter de tap een paar straten verderop, die vanaf de andere balie ook sigaretten verkoopt, heeft een stem om te zoenen. Ik denk dat ze eind veertig is. Die vrouw. Ergens daaromtrent. Whatever. Leeftijd boeit niet. Verbinding wel. Vijfentwintig. Vijftig. Vijfenzeventig. All good. Tijd voor een praatje.

Haar man, of vriend, of wie dan ook, de buurman wellicht, die daar, schijnbaar interesseloos, altijd aan de korte zijde van de bar hangt, met een pilsje ongeacht het tijdstip, denkt daar, zo lijkt het tenminste, heel anders over. Connection? Conversation? Mais non! Ik heb hem vandaag de lippen nog nauwelijks zien bewegen. Een prater is ´ie niet. Maar zijn gedrag verraadt dat meneer hier ongezouten de lakens uitdeelt. Monsieur le Patron misschien? Dat zou zomaar kunnen. Een Franse dorpskroeg door een nog Franser echtpaar uitgebaat. Hoe dan ook heb ik hem hier nog nooit een poot zien uitsteken, en hij schept er schijnbaar duivels plezier in om haar klein te maken met zogenaamd grappige nietsontziende steken onder water. Billen. Borsten. Rimpels. Haar kapsel. Of hoe ze het trapje op loopt; naar de verhoging achterin waar een paar druk bezette tafeltjes staan. Het had beter gekund. Gemoeten. Niks deugt. Zelfs hoe ze een biertje tapt deugt niet. Niet naar z’n zin. En dat doet ze zodra ‘ie met twee vingers op de bar tapt. Hem een fris biertje tappen. Ze neemt zijn verontwaardigde blik voor lief. Er hangt niks in de lucht. 

De dame heeft een pokerface. ¨La bière ne mord pas,¨ zegt ze terwijl ze me opgewekt nog een schuimende bière-pression tapt en vraagt of ik ook nog sigaretten wil. She knows. Haar stem kan ik niet weerstaan. Nadat ik heb aangekondigd te gaan stoppen, wenst ze me bon courgage. ¨Tiens, ton dernier paquet.¨ Haar blik is veelzeggend. Ik probeer uit te leggen dat het vandaag voorlopig ook mijn laatste biertje is. Hier bij haar. Want na die fles gin uit de super van even verderop, overmorgen denk ik, is het afgelopen. Finito! Hoe dan ook. Ik constateer dat mijn punt niet helder overgekomen is. Het stoppen. Ze begint over Max Verstappen en zijn voeten. Le foot?

Dan flitst het kolossale flatscreen aan. De afstandsbediening krampachtig flitsend in zijn linkerhand. Met rechts tapt hij nog eens venijnig op het vaalblauwe bierviltje dat voor hem ligt. De lippen stijf. Maes Pils? Ook dat is Heineken! De dame tapt subiet. Blik op oneindig. Haar fluwelen stem in zwijgen diepgevroren. De scheids heeft inmiddels gefloten. Voetbal. Het café verstomt. Le derby du Nord! De commentator schreeuwt dat ik hier weg moet. Dat krijg je ervan. Van voornemens. Het gaat hoe dan ook gebeuren. Alles gaat eraan! Eentje mag misschien nog even blijven. Dat gaat het blik vleugels worden vrees ik.

PETER BERGER

Share This:

alexei

de zondagochtendwedstrijd is verplaatst naar volgende week. dit weekend houden we een verstild eerbetoon bij de dood van A Nalvalny – uw bijdrage – woede – verdriet – eerbetoon – welkom op de site – met oa een bijdrage van:

  • Rob Mientjes – Wat een held is en blijft het. Alexei Navalny
  • Cartouche – blijf jij, aleksej, man van mijn hart, leven in dit beeld
  • Frans Terken – Dat een groot hart stilvalt…
  • Luk Paard – waarom jij dan stilgelegd…
  • Rik van Boeckel – Alexei’s dood is een wrede schok doet pijn
  • Ditmar Bakker – vertaling FIRE AND ICE

ze hebben je
 
ze hebben je
dan toch eindelijk dood alexei
het was wel duwen
en trekken
 
persen en kneden
en wachten
tot ze allemaal
bijeen zouden zijn
 
om hun handen
weer te wassen
in die ontzettende
wreedheid
 
pomwolff
Hallo Pom, ook in Rishikesh is het nieuws keihard op de hotelmat gevallen. Vakantie nu even opzij gezet. Wat een held is en blijft het. Alexei Navalny


Opgeven niet toegegeven
Giftig gif vergiftigd
De man die is
Durft te zijn
Zal nooit verdwijnen
Uit miserabel leven
Van held te paard
Wiens borstbeeld stuit tegen borst
Ruiters gaan nooit ten onder
De zon schijnt ook in Rusland
Voor zij die het durven zien
Namasté Navalny
Opposites att(r)ack


Rob Mientjes
Waarheid

een diep spoor liet je na, één tegen een geheel
systeem zo kil en corrupt dat geen bezem
steel, schop of geweer het wissen kan
een schreeuw van ontzetting, een golf
van woede en verdriet in het land

het gif in je lijf kreeg je niet klein
zette aan tot doorgaan, teruggaan, onversaagd
je uitspreken over alle uitgezaaide angst en zweet
bloed in koude oorlog in je moederland, het zinloze
vergieten en vergoten tegen je broedervolk

die zich tsaar waant dacht je stem te zullen stillen
door je uit te sluiten, op te sluiten keer na keer, telkens meer
je af te maken en de geschiedenis een draai te kunnen geven
maar anders dan de man van staal koud aan zijn einde kwam
blijf jij, aleksej, man van mijn hart, leven in dit beeld – deze

zee van bloemen van verdriet en dronken hoop, waarin
elke ontbotte knop en kleur je woorden en gedachten draagt
daden van veerkracht en verzet tegen onrecht – van opstand
dat de waarheid – buiten de Pravda om – zich rondspreken zal
wijd van de gespreide leugen die niet vol te houden valt

als nu dan de ogen geopend, de tranen gestold tot eens
en nooit meer onmacht en gelatenheid zal de ziel van land
en volk door je inspiratie, in jouw naam gezuiverd worden – zijn
geen hagel of regen meer bij machte de voren die jij, onbestorven
vader voor ons trok, je sporen in de sneeuw ooit uit te wissen

zullen de barsten in het ijsbloemraam vol verwondering
verbijsterd zien hoe de warmte van je adem hen dooradert
blijven laat – als een rode draad – de geschiedenis
kent namelijk geen einde

(zoals fukuyama – ten onterechte – meende
te kunnen bepalen)


16-02-2024 / Cartouche

Hart

Dat een groot hart stilvalt
tot stoppen gebracht
het kloppen ten einde

als een man zonder hart
daar zijn hand naar uitstrekt
een kale dictator van steen
onder valse huid verstopt

het is wachten op
wanneer dit kwaad gestroopt
het verdorven vlees
in loog gelegd

het vuil uit de schedel geschept
alle botten meervoudig gebroken
voor de zekerheid


© FT 16.02.2024
(de rockdichter): ‘et is ongelofelijk toch…dat’n woord de dood kan worde…as’n diktator hoort wat ie nie wenst te hore

“ woord zo duur “

kon’et nie anders dan
en’n woord zo duur
dat’n levenloos

de wonde blijft
asof daarmee alles
tot dan waar’r nog minder
‘n hele ademtocht

waar geen licht ligt
geen zon fluistert
naar waarheid
waarom jij dan stilgelegd

omdat je ooit
‘n woord zo duur en
’n hand vol waanzin
daar‘et grote zwijge heerst

jij bleef spreke van
die vinger op de wond
waarin licht opstaat
levenloos

© luk paard

Herdenking Alexei

Alexei in oppositie herdacht
zijn leven door dictator omgebracht
een geheim agent werd moordenaar
gelijk Stalin met een koud bevroren hart

een leugenaar maakt anderen
voor leugenaar uit valt een land binnen
kritiek brengt hem buiten normale zinnen
hij laat geen criticus in leven

hij laat Navalny de dood in wandelen
na vele malen vergiftigd te zijn
Alexei’s dood is een wrede schok doet pijn
laat Poetin nu verdwijnen!

Rik van Boeckel
FIRE AND ICE
Some say the world will end in fire,
Some say in ice.
From what I’ve tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.
***[R.F.]

Fire and Ice is een kort gedicht van Robert Frost dat het einde van de wereld bespreekt, de elementaire kracht van vuur vereenigt met de emotie van verlangen en ijs met haat. Het werd voor het eerst gepubliceerd in december 1920 in Harper’s Magazine [1]en werd later gepubliceerd in Frost’s 1923 Pulitzer Prize -winnend boek New Hampshire. “Fire and Ice” is een van Frost’s bekendste en meest geëntehologiseerde gedichten.

VUUR EN IJS
Men twist: vergaat dees aard door vuur,
of eerder ijs?
Begeerte ken ik: dier natuur
mij vlug bij hen voegt, vóór het vuur;
gaf ’t einde zich hernieuwd ten prijs,
weet ik, denk ik, genoeg van haat
te melden hoe vernietigd ijs
ook alles laat,
op afdoend wijs.
***[D.B.]

Share This: