dank aan alle dichters die inzonden – prachtige gedichten. vier gedichten sprongen er wat mij betreft uit – van zeldzame kwaliteit – waarin natuur, mens, maatschappij, en de natuur van de mens een gezicht kregen – van iedere dichter op zijn/haar zo eigen wijze – de strijdbaarheid van Karin, het all-over poëtische van Cartouche, de dichterlijke verdieping van Vera van der Horst en het contemplatieve van Luk Paard. ik kan niet anders concluderen en in bewondering stamelen: 4X goud!!!! van harte.
De bergen en de rivier
Wie creëerde de illusie
van eigendom van grond?
Gebakken klei
van grenzen en staten
die doen alsof ze iets bezitten
uit angst iets kwijt te raken
dat nooit echt van iemand was
We zijn geen grens
geen zoom
geen lijn
geen symptoom
We zijn stroom
We zijn rivier
Wij waren hier
voordat iemand ook maar wist
wat grens ook maar betekent
of wat er uberhaupt wordt betwist
en water vindt altijd een weg
door elke kier in het systeem
Tot ondergrondse wortels
zich stilaan verbinden
langs barsten in de bodem
en laten groeien
wat niemand meer kan stoppen,
onze harten weer echt kloppen en
het ongehoorde wordt gezegd
De bergen leren wijken
voor de kolkende rivier
en wij eindelijk begrijpen
dat de wereld van ons allemaal is
en van niemand echt
Karin Schuitema – Karin Schuitema | fameus
een strijdbaar gedicht – de woorden het al en de mensheid omvattend – door de woorden heen voel je de woede – en was het de amsterdam zuid dichter Jan Arends niet die al schreef: ‘er is nog nooit een mens geweest die een korrel aarde heeft bezeten…’ nouja in die orde of in die geest leert Karin ons lezers hier opnieuw van het leven. de oprechtheid van de woorden spat de lezers tegemoet.
Interface
Meestal begint de ochtend met een klik,
een vinger wekt een horizon van glas
en veegt de nacht geruisloos weg.
Maakt plaats voor een koortsig jagen;
gevangen in het blauwe licht
verlies ik uren van gesponnen goud.
Er rust een oude stilte in mijn handen
die niet past bij de vluchtigheid.
Ik ben van vlees, van eb en van vergeten
en leg mijn hoofd in ’t kussen van de tijd.
Geen blauwe gloed die aan mijn ogen vreet;
ik hoor hoe diep in mij het water zingt
en hoe ik de rust van steen en aarde weet.
Vera van der Horst
wat betekent interface nou ook al weer. niet te moeilijk doen hoor. 2 systemen mens en machine – beeldscherm – interactie – ok i see. maar wat madam hier aan prachtregels produceert daar kan geen computer of mobieltje tegenop – wat een prachtregels ik word er maar niet stil van:
–Er rust een oude stilte in mijn handen
–Ik ben van vlees, van eb en van vergeten
en leg mijn hoofd in ’t kussen van de tijd.
-ik hoor hoe diep in mij het water zingt
mijn god waarom heeft u mij verlaten dat ik dit soort regels zelf niet schrijven kan.
Kennis der natuur
zie, hoezeer wij ons storten willen
in genot zoeken zich te vinden
steeds, elke dag weer
verlangen naar vast – houden van
wat van zichzelf los, een belofte is
van wat nog geen vorm heeft
en tijd van node, zoals liefde
niet buiten licht en donker kan
hoe planten, bomen en bloemen
alleen gedijen uit hun eigen
zijn zonder streven – weg weten
met de natuur der dingen om ons
in gewijde stilte en zonder haast
te maken verhalen vertellen
groenvoerverzen schrijven
van zaad en gras, halm en haver
tot de finale – snee van het mes
09-02-2026 / Cartouche
een lofzang op het ware wezen van de natuur – cartouchiaans dichterlijk vorm gegeven – ja wie zo kan schrijven verdient een plek in het groen. dat ie deze zal voorlezen op pomgedichtendag – een dag die aanstaande is. ik neem cartouche vaak kwalijk de verhevenheid te hoog in het vaandel te dragen – maar hier brengt de dichter deze terug tot aardse proporties.
“ uit natuur “
lange slierte uit’et lijf getrokke
met hande wijd gespreid
asof de dood er langs moet
dat’et bloedt en nooit terug kan
en pas dan’n nieuw leve geworteld
’n verse moeder uit de tijd die
de pasgeborene laaft
met’n heldere blik die spiedt
en vernietigt wat verlore is
de hande die blijve
’n dozijn
zo ook de toekomst gerafeld
vuil bloed wegvlekkend
in wat oude grond
‘et lijf in verse tijd zacht neergelegd
om uit natuur te groeie tot nog es
van iemand as’n nieuwe mens
© luk paard
een bijzondere luk paard deze zondag – een contemplatieve – met prachtregels als – ‘asof de dood er langs moet’ en dan die laatste twee ook – ‘om uit natuur te groeie tot nog es van iemand as’n nieuwe mens …’ – ja ik denk toch dat we dit gedicht als een hoogtepunt moeten beschouwen in het weelderig oeuvre van deze dichter – als hij alle onrust in hemzelf en van de wereld laat neerdalen in beschouwende poëzie leest luk mooier dan ooit tevoren.
- Rik van Boeckel – met natuurlijk gemak
- Rob Mientjes – rare kwasten
- Frans Terken – hoe we het omarmen en vasthouden
- Karin Schuitema -We zijn stroom – We zijn rivier
- Cartouche – zoals liefde niet buiten licht en donker kan
- Vera van der Horst – Er rust een oude stilte in mijn handen
- Luk Paard – as’n nieuwe mens
- Max Lerou – praten voor 2
- Vera Jongejan – veel te grote rode appels
- André Heijnekamp – opdracht: gedicht thema: natuur.
- Anke Labrie – op weg naar water.
- Karlijn Groet – wat hier groeit is blind
- MartinB – een mot verbrandt zich
- Jorge Bolle – waardevol glaswerk.
Ik wandel graag door bossen. Zoals het Keukenhofbos in Lisse. Ik hou namelijk van de natuur. Heb daarom een gedicht geschreven dat jij kent: In het groene licht.
Maar dit gedicht gaat over het Keukenhofbos
dat grenst aan een manege en een weiland waar koeien rondlopen.
En aan begraafplaats Duinhof waar mijn ouders zijn begraven.
De waarde van de natuur
De jeugd in een tuin is uitbundig
net als in een natuurgebied
de natuur schenkt hen later de baard
als hij van het leven geniet
de natuur heeft voor hen grote waarde
net als voor volwassenen en bejaarden
bomen groeten hen met takken en bladeren
als zij wandelen door het rijke bos
hun gedachten komen langzaam los
om het groene gras spontaan te bereiken
voorbij boomstammen van beuken en eiken
geworteld in het oppervlak van de aarde
de natuur groet hen met natuurlijk gemak
aan de rand van het bos zien ze bloemen
en een rustig manege voor paarden
of koeien loeiend van de hak op de tak.
Rik van Boeckel
8 mei 2026
een gedicht zoals het leven is. beter gezegd ook kan zijn – zou kunnen zijn in deze grillige tijden. nog steeds is in het zuidhollandse.
Natuurlijk kunstzinnig een kleine bijdrage van mij, geschreven en gedicht in pure natuur. Fijn weekend.
Groet, Rob
Zonder titel
Rare kwasten
dopen zichzelf in verf
ongeduldig
in rood, geel en blauw
nergens bang voor
ergerend aan groen
strijdend om eer
in woede, puur natuur
witte doeken lopen over
lijsten mahonie of eiken
kleurloos tegen de wand
vangen ziel
van rare kwasten
zichzelf verklarend
tot kunstzinnig schilderij
beurs onbevredigend
hangen ze zichzelf op
boven de bank
Rob Mientjes
een mening kleurrijk verwoord – aan de abstractie voorbij.
Mooi weekend!
Groet,
Frans
Heemtuin
Nemen we het groen in ogenschouw
de kleurenpracht van bloemen
in weelderig grasland en meiveld
te midden daarvan de beelden
die oprijzen tussen de halmen
zo met de ondergrond verbonden
kunstig uit natuurlijke materialen gevlochten
dat oprichten van wat een mens vermag
om zich met de aarde een te voelen
als een school vissen bijeen gedreven
staan zij en wij hier in dit park
rond de heuvel aan het water
dat het leven voedt vanuit de wortels
hoe we het omarmen en vasthouden
© FT 09.05.2026
een sfeerbeeld getekend met beelden en mensen verzameld in het groen van het groen en water als noodzaak. het leven omarmend.
in de theetuin
zit een oude man
tachtig jaar zegt hij te zijn
zon en gras
in het midden
staat een dunne boom
met veel te grote rode appels
verderop ligt een Adam
met mooie zwarte krullen
bijna slapend
en zo stoned
verlangt naar een vrucht
lijfsbehoud
zegt de oude man
durf het bijna niet te vragen
behoedzaam draait dan
een geoefende hand
de appel van het steeltje
hier is geen slang te bekennen
in vertrouwen
laat de vrucht los
hapt de jongen
Vera Jongejan
met een observatievermogen van een schilder met het oog voor het detail de woorden, de mensen, dingen en de appels hier vorm gegeven.
we hebben twee ogen
twee oren en een neus
twee gaten
één mond weliswaar
daarmee praten we
voor twee
ml
een heerlijke kwinkslag aan het einde van de reeks prachtgedichten. max zoals we max kennen. als ie het opschrijft is het een gedicht – wie max kent weet dat hij in het gewone leven ook zo observeert en vervolgens de zaken uitspreekt. ik hoor hem hier praten.
Gedomesticeerd, gecultiveerd, gefrabriceerd
zo ben ik gevormd
van geboorte tot werkplek.
Als de natuur dan is
wat niet door mensen is gemaakt
is daar bij mij weinig van over.
Het klinkt dan simpel
opdracht: gedicht
thema: natuur.
Maar het lukt mij niet
en ik voel weerstand
met de behoefte
om de pen te breken.
Een enorm verzet
dat weigert iets te doen
en zo natuurlijk aanvoelt.
André Heijnekamp
wel fijn dat dichter toch de moeite neemt te schrijven – uit liefde voor de site pomgedichten neem ik aan – dank je wel André – een persoonlijk document – in alle openheid gedeeld met de lezer(s) – het is die on middellijke directheid die de poëzie van André onontkoombaar treffend maakt.
Afrika
terwijl hij roerloos wacht op de signalen
volledig opgenomen in het landschap
ziet hij de lucht verzwaren
en voelt de grote trek in elke vezel
terwijl hij toekijkt hoe de zonnestralen
hun laatste lijnen in de aarde gutsen
ruikt hij van ver de regen
en voegt zich in de stroom op weg naar water.
anke labrie
in vogelvlucht een fragment van het thema natuur weergegeven. het is alsof de woorden met ‘hem’ meevliegen.
natuur
een gat dat zichzelf
met groen vult
geen morgen kent
geen gisteren weet
een vogel die valt of
landt of vliegt, zwijgt in
de grond waar niemand
vraagt wie je bent
wat hier groeit is blind
voor namen en grenzen
alles herhaalt zich
niets wordt herkend
Karlijn Groet
het onpersoonlijke geduid in persoonlijke taligheid. de natuur die alleen maar zichzelf kan zijn met of zonder menselijke aanwezigheid – het is in wezen ook een beschrijving van de menselijke toestand van de dood in een voortlevende natuur.
het uur zonder vogels
de telefonerende indiër
van de nachtwinkel
hangt nooit op
zelfs niet
wanneer hij mijn bier scant
of Lucky Strike uit het rek haalt
ergens ver weg
praat iemand door zijn oor
recht deze straat in
naast de kassa
beloven kleine potjes
rust voor 9,95
een mot verbrandt zich
zonder drama
MartinB
de menselijke natuur van deze indier en die ene mot onovertroffen getroffen.
Down under
Werd wakker vandaag
van een possum op het dak,
van roerige lorikeets in de lucht
als een zwerm oneindige regenbogen.
Een Magpie bracht zwarte accenten
in het landschap.
De bast van de bomen
verrast bijna mijn handen,
als een spin mij stopt
de natuur vast te houden
en aan te raken als een
heel dun en waardevol glaswerk.
Jorge, Melbourne
tip: google lorikeet en macpie
2 typisch Australische vogels
in wezen een eerbetoon inzichtelijk breekbaar beschreven goed. en dat het down under niet veel anders is dan dat er niets boven groningen gaat – op die prachtige wadden na dan natuurlijk.
 – het geeft niet..){kind=link}
