pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws

wie wint de enige echte virtuele – vrij naar Berang – ach de tijd neemt altijd wel wat van onze tijd – trofee op pomgedichten.nl?

Frans Terken – tijd voor taart
Vera van der Horst – We tellen de jaren –
Bart Top – De tijd hangt
Jorg Bolle – Hier heb ik geen tijd voor,
MartinB – en het werd later
Rik van Boeckel – de nacht wacht al eeuwen
Ien Verrips – hoe we logen in die tijd

wie wint de enige echte virtuele – vrij naar berang – ach de tijd neemt altijd wel wat van onze tijd – trofee op pomgedichten.nl? afgelopen woensdag genoten van berang in antwerpen bij ballonnenvrees van gert – top singer songwriter – klinkt goed – klonk goed – lekker vrij lekker relaxed – dit weekend vullen de dichters hun eigen tijd – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

**de galerie (ook wel getiteld: over het wezen van de vrouw – ook wel getiteld: na verloop van tijd)**

en dan interessant zeggen,
erg interessant
en meteen in je tasje gaan rommelen
of interessant zeggen
en meteen een ander onderwerp aansnijden
of ja knikken én heel geil naar een ander kijken

of heel traag het woord interessant spellen
en daarna van achteren naar voren
om te concluderen
dat je heel goed in staat bent geweest
om het woord interessant te spellen
en niet alleen van voren naar achteren

om het daarna nog een keer te doen
en dan zeggen: ‘dat iemand naar zoveel onzin
kan blijven luisteren’
en dan niets meer zeggen
zoals ook bij boeren aan een tafel
niet gesproken wordt

maar dat laatste wél zeggen na verloop van tijd:
‘zoals ook bij boeren aan een tafel
niet gesproken wordt’
en er ‘schattig’ aan toevoegen
en zeggen
‘wat een vreselijk geile man staat er achter jou’
en dan weer in je tasje rommelen

pomwolff

**Tijd voor taart**

De tijd schiet vooruit
als een rit in een achtbaan
je raakt er soms ondersteboven van
wat je binnen de tijd nog moet doen

maar niks moet opa
zegt kleindochter met klem
neem het nou maar zoals het komt en
laat het verder gewoon op zijn beloop

dat het allemaal zijn eigen gang gaat
– hier moet ik wel haar gang zeggen
ere wie ere toekomt op deze dag
van haar twaalfde verjaring –

tijd voor feest met slingers en ballonnen
en een zelfgebakken appeltaart
vraag niet hoeveel tijd dat kost
het resultaat is reuze

© FT 30.05.2026

**Tijdrover**

We drinken koffie
terwijl de middag door het venster glijdt.
Je praat over morgen en over later,
maar onder je stem klinkt
het zachte tikken van de klok.

Ach, de tijd neemt wat zij wil,
zij steelt de scherpte
uit een vroege herinnering,
wist de kleur van de jas
die je vroeger het liefste droeg.

En neemt een hap uit de aandacht
waarmee ik naar je luister,
laat de woorden verbleekt achter.
We tellen de jaren als munten in een hand,
maar voelen niet hoe dun al de huid.

Wat overblijft is de wetenschap
dat we nu hier zitten,
terwijl de grote rover wegsluipt,
met onze gestolen ogenblikken
diep in zijn zakken.

Vera van der Horst

**Uw tijd**

Behoedzaam kruipt de lentemorgen
door het gordijn uw richting op
Voorzichtig licht valt op het hoge bed
Ik kijk bewogen maar bewegingloos
tot er een schelle bel klinkt in dit vroege uur
Uw arm schiet al gehoekt omhoog
de hand draait naar het oog
dat niets meer ziet
De tijd hangt voor uw neus
U weet het niet

U, die voor komen en voor gaan
voor koffie en voor thee
voor werk en wandeling
voor elke handeling
een vast moment bewaarde
bent bijna losgekomen van de aarde
los van de klok
die klaaglijk tikt
om uw gedoofde oren

De arm zakt op de borst
de hand glijdt op het laken
in pijn vertrekt uw mond
Het hart klopt even sneller
voordat het stopt
op
uw moment, dat dan maar duren zal

Bart Top

**Tijdens tijd**

Hier heb ik geen tijd voor,
dat gedraai van
wijzende wijzers.
Ze roteren rond
in het luchtledige,

anderen staan weer met hun rug
van de tijd af,

dool in de uren
van de vergetelheid en
vergeet de klok op te winden
of stuk te gooien

Jorge Bolle

**zijaanzicht**

laat mij op
een dekentje zitten

met bierdopjes tussen ons
een bloes die openblijft

een straaljager vliegt over
de lucht houdt zich erbuiten

jij trekt je knieën op
het wordt later dan gedacht

MartinB

Goedemorgen Pom
Elke dag kun je in Leiden rustig door Leidse parken wandelen. Daar heb je alle tijd voor. Zo neem ik de tijd om van het Ankerpark naar het Van der Werffpark te wandelen en vervolgens naar het Rembrandtpark. Dan denk ik er aan dat je in Leiden elk jaar twee feesten kunt vieren. De geschiedenis van Leiden wordt op 3 oktober gevierd met het Leids ontzet dat door burgemeester Van der Werff tijdens de 80 jarige oorlog 3 oktober 1574 werd gerealiseerd. In het Van der Werffpark staat zijn standbeeld. Het tweede weekend van juli wordt het Rembrandt Festival in Leiden gehouden. En 15 juli wordt zijn verjaardag in het Rembrandtpark gevierd. Rembrandt van Rijn werd op 15 juli 1606 in Leiden geboren. In 1631 verhuisde hij naar Amsterdam. En in 1642 schilderde hij De Nachtwacht. Dit jaar wordt het Rembrandt Festival op 11 en 12 juli gehouden en op 15 juli wordt natuurlijk zijn verjaardag gevierd.
Hier is het gedicht

**Het anker van de tijd in de parken van Leiden**

Een jaar vaart langzaam voorbij
de singel langs het Ankerpark houdt dit vast
het anker verwacht een nieuw begin

wandelen heeft zeker zin
langs het anker van de tijd
de huidige Leidse werkelijkheid

het standbeeld van de burgemeester
in het Van der Werffpark.
verwijst sinds de 16-e eeuw naar zijn heldendom

de nacht wacht al eeuwen
op het volgende jaar van Rembrandt
ieder mens geeft hem vijftien juli
meer dan vierhonderd jaar de hand

zijn leven blijft letterlijk in beeld
in het mooie Rembrandt park
herinneringen raken nooit leeg

zijn schildershand leidde van Leiden
naar Amsterdam in de Gouden Eeuw
met de Nachtwacht in het Rijksmuseum.

Rik van Boeckel
30 mei 2026

hoe we droomden
gestolen tijd stil te zetten
tot in eeuwigheid ons deel
hoe we logen in die tijd
onze ogen sloten
voor de brokken
die voor later waren
hoe we genoten in die tijd
god hoe wij genoten
al die tijd

IEN VERRIPS

Xander Jongejan – Kent u ook dat gevoel?

**overkant**

met mijn buik vol mensen
zwem ik naar de overkant iets
zuigt mijn benen naar beneden
schoenen ben ik al kwijt sokken
ben ik al kwijt ach veel zal ik niet
lopen aan die overkant iets trekt
aan de pijpen van mijn broek ik
krijg dorst van al dat water de
overkant gaat steeds sneller uit
mijn beeld die overkant die
zoveel sneller gaat dan ik

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

MartinB – Refreshsletje

**Refreshsletje**

Er bestaan mannen waarbij mijn antenne
voor doorzichtige mensen onmiddellijk
lichtjes begint te knetteren.

Meestal gebeurt dat bij een plotselinge “u”.
Eerst ben je nog gewoon Martin.

Twee reacties later klinkt iemand alsof hij
zichzelf tijdens het typen al zit te herlezen
in de spiegel van zijn eigen intelligentie.

“Interessant.”
“Dubbele ironie.”
“Herlees mijn laatste zin.”

Dan weet je eigenlijk al genoeg.

Als mensen uw reactie moeten herlezen
om te ontdekken dat u gewoon aandacht wilt,
dan heb je geen diepgang geschreven.

Dan heb je mist geproduceerd.

“Ik lok graag gesprekken uit.”

Tuurlijk.

Je voelt gewoon dat hij eerst nog even zijn
sjaaltje goed legt voor hij op ‘plaatsen’ drukt.

“Ik hoef langs geen kanten gelijk te hebben.”

Ondertussen leest heel die reactie als iemand
die zichzelf langzaam zit af te trekken
op zijn eigen nuance.

Op een bepaald moment verdwijnt de inhoud volledig.
Dan blijft alleen dat tevreden glimlachje nog over.
Nog één keer zijn eigen reactie lezen. Knikje erbij.

Dat soort mannen willen geen gesprek.
Die willen bekeken worden
terwijl ze een gesprek lijken te voeren.

Dus ik reageer niet meer.

Ergens zit nu iemand al twintig minuten
zijn meldingen te refreshen met een half glas
rode wijn naast zijn toetsenbord.

Mijn antenne knettert nog één keer lichtjes.
Daarna aai ik Chewie over zijn bol.
Hij hoeft tenminste niet bewonderd te worden
voordat hij rustig kan gaan liggen.

MARTIN-B

Vera Jongejan exposeert op de Portretbiënnale – en.. we hangen naast… kom kijken

Vera Jongejan bericht: Dit schilderij van Pom Wolff met kleinzoon Mio , olieverf op linnen, 80×70 cm, is op de Portretbiënnale te zien van af morgen, woensdag 27 mei 11.00 uur in Loods 6 KNSM- laan 143 Amsterdam tot en met zondag 31 mei.

Peter Posthumus uit de bundel – én bericht uit VURIG RUIGOORD

Freakreation Entertaiment 020 / vormgeving MC Alfredex 2025

Hoi Pom, na een enerverende dag & avond op Vurige Tongen :

Wat water, een druppel zeep
en een zucht of ademtocht
zo ontstaat een zeepbel
die langzaam verder zweeft
niets is transparanter
schittert, kleurt en glanst er
in de natuur
als alles, eindig en relatief van korte duur.

Peter Posthumus

Entery

pom wolff – zo waren wij…

**tijdsbeeld**

we waren drie haltes veroordeeld
tot elkaar
twee witte puntjes op je broek
drie witte adidas strepen
dat was het wel wat jou betreft
misschien had je een naam
in ieder geval een tas
gevuld met god mag weten wat
maar god weet het allang niet meer in amsterdam

en hij
hij droeg zijn buikje
net als zijn gekwelde gezicht met verve
en zweeg
verzweeg de woorden in zijn hoofd

zo waren wij
en waren wij alleen
wij

pom wolff

Rob Mientjes – cadeautjes voor geslaagden

**Rozig het gedacht**

Rood verzonken in diep zwart
netelig groen en prikkelbaar
stil het leven ingekaderd

natuur zonder verdriet lacht
hekelt schilders fotografen
op zoek naar schoonheid

doornen roosjes dromen
van ridders die gaan komen
rozig dit gedacht

slapen zacht en dienen straks
gestolen en verpakt in alufolie
als cadeautjes voor geslaagden

Rob Mientjes

Jorge Bolle, Rob Mientjes, Cartouche en André Heijnekamp winnen de enige echte virtuele vierregels-trofee op pomgedichten.nl

dank aan alle – ik mag wel zeggen deze week bijzondere dichters – die de regels met ons deelden. prachtige kleine werkjes, vreemde wendingen, onmogelijke mogelijkheden – kortom allemaal poëzie – vrij naar Ankes 4e regel – lees hieronder – onder de gedichten de bescheiden commentaren – en dan de ere metalen. het ‘dopetteren’ van jorge bolle verdient goud. de poëtische onmogelijkheden van rob mientjes en van Cartouche goud! en het onmogelijke 2x sterven van andré heijnekamp is ook nog nooit vertoond – ook goud! de goudvoorraad is deze week op. winnaars van harte!

jouw blik dopettert
door in het zachte weefsel
van mijn geopende fontanel
pak je mes, snel

**Jorge Bolle**

pittig was het criterium deze week. en de kwalificatie ‘dopetteren’ is echt wel pittig én er wordt ook nog flink gesneden mogen we lezen, terwijl de boel boven geheel open ligt – ja het criterium helemaal gehaald en met een flinke glimlach van deze lezer. kortom een geweldig gedicht.

Less is more ..

Jemig, de vier zinnen
ze kwamen niet overeen
over wie mocht beginnen
vielen over elkaar heen

**Rob Mientjes**

ja deze mag er ook zijn hoor. nog voor het gedicht is begonnen en nog voor de regels het gedicht kunnen bevolken zijn ze al afgeschreven en hoe het allemaal ook heeft plaatsgevonden of ze willen of niet – en hier willen ze niet – de regels – ze zijn toch door de dichter tot een gedicht gebombardeerd – op deze vrolijke pinksterdag laten we zeggen ge-pombardeerd!

Zonder jou ben ik niet meer
dan een naam, een opvatting
uit een willekeurige herinnering
en ik zal tweemaal sterven.

**André Heijnekamp**

Hoi Pom,
We hadden een buurtborrel. Ik heb het wel geprobeerd, maar na tien minuten sta ik weer in de woonkamer. Het talent van mijn vrouw, om twee uur aanwezig te blijven, heb ik niet. Ja, dat vind ik soms jammer, zie mijn pogingen op FB, om daarna weer te zwijgen.
Hoe dan ook, ik maak mijn ommetjes en er is kennelijk toch die behoefte aan betrokkenheid. En dus, bij deze.
En dan zij. Zij laat mij komen en gaan, ze doet het zelf ook. Er is geen keuze bij een kruising, maar twee parallelle wegen die elkaar snijden. Ik heb haar lief.
Goed weekend, Pom! Het wordt mooi weer.
Hoi hoi,
André

heerlijk vervreemdend die laatste regel – 2x sterven is best pittig. en dat in 4 regels – nog nooit vertoond. geweldig. als André schrijft ben ik vaak verloren – vandaag ook weer – ZONDER JOU BEN IK EEN OPVATTING – ja zonder meer al een briljant.

wie de dood nooit probeert bij wijze van
schrijven stap voor stap de hand te reiken, blijft
een leven lang hangen in verlangen naar
kracht – de poëzie van de schildpad

23-05-2026 / Cartouche

Cartouche begint werkelijk prachtig – de dood proberen – zo lezen we het graag. het onmogelijke mogelijk maken – dat kan in zelfs 2 regels. geweldig! die schildpad is me hier net teveel. maar dat is iets van smaak.

Jorge Bolle – in het zachte weefsel
Rob Mientjes – jemig
Frans Terken – van de zon
Luk paard – op je wang
Rik van Boeckel – de lange nacht
André Heijnekamp – ik zal tweemaal sterven
Anke Labrie – want alles is al
Cartouche – wie de dood nooit
Ditmar Bakker – vol eelt
Peter Berger – alleen maar vlees
Max Lerou – een dichter lichter
MartinB – wat mij verbrandt

wie wint de enige echte virtuele vierregels-trofee op pomgedichten.nl?
ze moeten wel een beetje pittig zijn hoor die vier – maar verder kunt alle kanten op – we lezen ze erg graag en u kent de regels hier: *gedichten niet te lang svp* ***tenzij noodzaak*** – 4 regels is in deze wedstrijd genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

hoe er altijd weer poëzie
uit een dichter druipt
wat dood is adem krijgt én
mijn zon jouw hart in kruipt

pw

4 regels voor het Pinksterweekend,
meer dan dit
wordt de geest niet vaardig.
Geniet van de zon in het hart!

**Frans Terken**

deze pinkstergroet omarmen wij hier – dank je wel Frans – ik schreef vorige week al na ons eijldersbezoek – en de reacties waren ook hartelijk – hoe blij we waren Frans weer in ons dichterlijk midden te hebben. ik heb zijn hart in eijlders ernstig toegesproken – ik zei jij klopte even niet he – laat dat niet de komende 20 jaar nog een keer gebeuren!!! en het hart klopte uitbundig – gelukkig uitbundig weer – ook in dit weer.

(de rockdichter): zo deze zondag de wedstrijd die geen….u kent’et wel en deze keer terwijl de zonnethitte rond ons huist is’et in vier regels te doen….zwoege en zwete dus maar nie heus ik schud ze immers zoas’n adem uit die paardpowezie….en ja vier regels is kort en dus dan balle we alles in kort…en toch wil’k dat heftige dat indringende dat….wel ja zo in vier regels zit zij dan nie verveeld om’n dood….’n moord…na’n nacht stond zij….en ik….u leest hoe de badkamer in vier…

**“ moord “**

**alleen nog’et bloede had je handenvol**
**en‘n vieze schijn in de gebroke spiegel**

**wat restte…ik op de achtergrond as nog’n veeg**
**op je wang tot’et verdwijne helemaal dood**

**© luk paard**

haha met de bijsluiter erbij kan de tekst meteen doorgeschoven worden naar de strafrechtadvocaat. INEZ waar ben je? dat het pittig moest zijn laat Luk zich maar een keer zeggen. wat we vroegen kregen we. het vredige pinksteren kan beginnen – laat de geest maar waaien. op ruigoord of op de pom.

De monoloog van de lange nacht
weet waarop hij nu nog wacht
poëzie stroomt uit zijn hart
dat wordt hem telkens weer gegeven.

Rik van Boeckel
23 mei 2026

iets minder pittig – maar poëtisch verantwoord – deze monoloog in 4 regels – hoe je lange nachtenlange monologen kunt samenvatten in 4 regels. knap gedaan.

Gekoesterd door de zon op het balkon langzaam wakker worden.
Uitzicht op het park met glanzend bladerdek en rimpeling op het water.
Mooi weer voor een siësta later, waarna deze dag opnieuw verschijnt.
Met dit zomerlicht vandaag geen regels nodig, want alles is al poëzie.

anke labrie
(23 mei 2026)

anke gevestigd inmiddels in dat altijd weer mooie buitenveldert – waar de aangelegde natuur nog net van de stad wint – en ik kan er over meepraten – alles is al poëzie – zelfs als de poëzie van buitenveldert is gemaakt. voor wie een cursus poëzie wil aanbieden aan beginners – begin met ankes laatste regel: ‘**alles is al poëzie’ –** dan weten ze meteen hoe het zit en hoe het moet.

Ha Pom,
Een kwatrijn?! Ben je met het verkeerde been uit het bed gestapt of wat is deze. Vanzelfsprekend lukt het me niet te kiezen uit deze drie archetypen in kwatrijnen, dus doe jij het maar:

DE LERAAR
Zet vlug een ferme streep door eigen krul
tot beider uitwerking–gedane straf
der geest, gedwaalde; bij herhaling zul
je inkten: gom ter schrift nooit meer vergaf.

DE NAR
Clowneske voor de bühne? Neen–wiens Woord
klinkt als publiek, slaat hoofden om en laat
de spreekstalmeester vragen ’t slappe koord;
hoort lachen wie het lachen fluks vergaat?

DE TWISTZIEKE
Twee kijvend hebben slagen uitgedeeld
tot geen wist wien was allereerst kwetsuur;
één winnaar zag de hand geschud vol eelt
die slijten moest alleen elk eenzaam uur.

Ditmar Bakker

we zien hier uiteindelijk de eenzaamheid van het eelt af druipen – ook briljant – ja dat moet ditmar zijn en het is ook DITMAR – er is maar een ditmar. en er is er maar een die zo kan schrijven (in dit land).

geen nagels om te bijten
geen spier om te verteren
geen huid om op te kauwen
alleen maar vlees en bloed

Peter Berger

onze culinaire specialist aan het woord – binnenkort kan die vreselijke robert met zijn jannie – (‘lekker mense”) worden vervangen door onze bloedworsteigen bloeddorstige peter berger.

over mijn lijk

mankeert dit graf een dichter
gooi ik de kuil zelf wel vol
zo scheert het schaap zijn eigen wol
en bent u een dichter lichter

ml

max kijkt niet op één dode. ik zeg een waardige afsluiter van deze prachtige reeks 4regelige gedichten. de pinksterkuil in vandaag met zijn allen – we laten max niet alleen – dan maar een feestje in die kring van vuur van Inez of met zijn allen de unterwelt in – waar het ook goed toeven is. laat de geesten maar waaien!

over het hoofd

omarm wat mij verbrandt
niets geeft mee

onder de tafel ligt een steen
de glazen blijven rechtop

MartinB

over het hoofd niks dan goeds en over het hoofd zullen we B zeker niet zien op deze mooie pinksterdag. een tekst die zich door mij op deze vroege dag met de alcohol van gisterenavond nog als drijfveer in het lichaam niet laat ontcijferen noch laat ont-dekken noch laat onthoofden. er brandt van alles lees ik en er wordt stevig gedronken en waarom die steen daar ligt – ik weet het niet. het hoofd het dacht. laat ik het daarop houden.

gerard reve nog altijd hevig ontstemd over het optreden van ‘drop kaas in het prachtprogramma van die brands’

bij de dood van Nop Maas – op 5 april 2016 moesten wij hier berichten – het wordt druk daar boven:

de dichter reve liet eerder al weten lichtelijk in zijn wiek geschoten te zijn over de voortdurende lulkoek van nop maas – in de dundrukdelen van de Revebiografie KRONIEK VAN EEN SCHULDIG LEVEN wemelt het van onjuistheden – een rampboek is het – zo liet de dichter ons weten. en die brands – die brands laat alles maar vrij rond lopen. die willen we hier boven er niet bij hebben hoor.

in dat prachtprogramma ‘boeken’ van die brands
brandsma, hoe zegt u? brandhout
heeft de schriftgeleerde drop kaas
na een jarenlange studie
(en heel veel gemeenschap – zet u dat er maar gerust bij)
het leven en werken van uw volksschrijver
in zijn rampboek samengevat met de woorden
“contactgestoord” en “altijd 15 gebleven”

meneer kaas kan mijn reet afvegen
dan heeft hij weer wat om over te schrijven
in het volgende dundrukdeel

toen we Indie nog hadden
toen hadden we nog een leger
ze hadden fondue van hem gemaakt
voor laten we het maar
een goed verzorgde crème matie noemen

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: