Sangdrossel, het zou de titel van een Duitse opera kunnen zijn. Of van een uitspanning ergens in Beieren of Oostenrijk, Tirol. Maar het is slechts de naam van een bijzonder vogeltje, de zanglijster. Vaak te zien ‘am schönen blaue Donau’, maar ook gewoon aan de Maas, Rijn en Waal hoor. Zelfs de IJssel doet hij aan en de Inn. Verstopt in het bos of weiland langs het water.
Op de rommelmarkt kwam ik dit bijzonder exemplaar tegen. En de koopman wist mij te overtuigen. Het zou deel uitmaken van een bijzonder servies. Uit de film of operette ‘Im weissen Rössl’, uit de jaren 30. Ik was meteen verkocht. Ik zag het vogeltje al meezingen in alle toonhoogtes in de liefdesklucht in het hotel met een wit paard. Frau Vogelhuber de hospita, tot over haar oren verliefd op zowat iedereen.
En Robert Stolz maar componeren in toen nog heel gebruikelijk, eine Lederhose. Geen gezicht. De eerste viool streek er regelmatig van langs. Zwei Lieder: ‘Die ganze Welt ist himmelblau’. ‘Mein Liebeslied muss ein Walzer sein’, kwamen edoch spontaan uit Stolz’ zijn brein. Ze landden vol passie in de orkestbak. Oefenen was niet eens meer nodig. Het klikte meteen. De operette eindigt met de drie gelukkige stellen die een vreugdelied zingen, vrij vertaald: ‘Laten we champagne drinken met een lachend gezicht’. Supergeil ja.
Het was in die dagen snikheet op de setting of was het nu op het toneel? Ongeveer net zo heet als juni 2026. De marktkoopman twijfelde duidelijk wat het uiteindelijk was, film of operette? Het zij hem vergeven. Voor mij geen enkel probleem. Ik was gelukkig met mijn trofee. Een kop zonder schotel uit de requisieten van een bewonderenswaardige klucht ‘Im weissen Rössl’. Ganz toll! En zie het vogeltje het eens warm hebben van zijn gezang. Het bekkie staat er van open.
we doen maar geen winnaars vandaag – ieder zijn eigen eigenste oma – prachtige oma’s trekken aan ons voorbij, weer in het leven voor even terug gebracht. dichters met hun allerparticulierste woorden vandaag op de pom. een tijdsbeeld ook – ergens hebben oma’s ondanks al hun eigenzinnigheden ook iets met elkaar gemeen. ze zijn altijd van vroeger, altijd uit de vorige eeuw – van vroeger toen alles zogenaamd veel mooier en beter was – het leven harder, de armoede zichtbaarder – de spaarzame uren met de kleinkinderen intenser – we lezen over sterke vrouwen – ze moesten altijd door – van kippenren tot bevalling. over toen de eieren nog werden geraapt in de schuur, de bananen nog naar bananen smaakten , de sperciboontjes naar sperciboontjes. deze week lezen we geen gedichten hier maar bekijken we standbeelden. standbeelden uit een stuk – standbeeld voor oma (op een enkele oma na) opgericht door dichters – dank aan alle dichters voor de mooie beelden.
André Heijnekamp – advocaat met slagroom
Jorge Bolle – Oma assen
Bert Dekker – oma’s moorkop
Rik van Boeckel – verborgen in de voorbije tijd.
Erika de Stercke – in dat veel te groot huis met de kolenkachel
Frans Terken – in haar stoel voor het raam
Luk Paard – de tijd liep trager
Bart Top – “Amo de oma van Mao.”
Rob Mientjes – logeren was geen feestje
Cartouche – ‘buiten mededinging’
Vera van der Horst -Ik had er maar één, meer waren niet nodig.
Anke Labrie – en opa is zo lang al dood…
en dat mannetje rechts voor is uw webmaster
de kerk, de kippen en de moestuin in de eenvoud van vroeger wie wint de enige echte virtuele – ja mooi was ze mijn oma, uw oma – trofee op pomgedichten.nl – laten we oma een eerbetoon brengen – een oma hadden we / hebben we allemaal tenslotte – liefde om op terug te kijken – dank aan andré heijnekamp voor de inspiratie. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
oma’s mattenklopper
helaas stellen wij niets voor in de eeuwigheid hoe we ook schrijven of voor wie wij willen heten
waar ook geboren in berlijn of rotterdam welke bommen waar ook vielen man of vrouw – (of van alles een beetje of het beste)
sociale huurder of pandjesschurk alleenstaande moeder of ali B in de grond zijn we allemaal gelijk stond bij oma op een bordje
en nu oma al weer lang in de limburgse löss vraag ik mij af: waar is dat bordje en waar de mattenklopper met welke zij mij
pom wolff ————————————–
Achter het huis van mijn oma voorbij de koepel en de schuur de kennel, de garage, het houthok de moestuin en de kippenren het varkenshok en de boomgaard lag wat grond waar wij speelden.
De woonkamer was voor advocaat met slagroom en koffie sigarettenrook en saaie gesprekken.
Jaren later de reis nogmaals gemaakt het huis is verdwenen en het land daarachter is van steen geworden.
Al dat ik wilde herkennen moest ik uit verbeelding halen zoals een spelende jongen doet. André Heijnekamp
dank aan Amdré deze week voor de inspiratie – voor het thema – de oma waarin we allemaal wel iets herkennen – onszelf weer als kind kunnen zien door de woorden van de dichter en inderdaad ja advocaat met slagroom – weer modern net als vroeger op de verjaardagen – de sigaretten en de sigaren in de glazen voor het verjaarsbezoek. een mooie oma deze in haar moestuintje.
Oma Assen
Van de twee oma’s woonde er een in Drenthe, in de Wijde Blik. Drie vierkante meter bejaardentehuis. Herinner me haar glazen oog in een glas, haar vriendelijke blik in het andere oog. Altijd een koekje uit hetzelfde trommeltje. Altijd hertjes voeren in het park. Aan het einde nooit klagen over het smerige eten van het verzorgingshuis. En voor de t.v. brandde ze politici af door te roepen: ‘ allemaal bedacht, het is allemaal bedacht.
Jorge Bolle
de oma met het glazen oog in een glaasje, het andere oog altijd vriendelijk – waar heb je die oma’s nog. prachtig beeld. het koekje het trommeltje – de kritiek op de verre wereld in haar wereld die steeds kleiner werd. en dan het jongetje jorge die de wereld nog ontdekken moest. leerschool oma. mooi.
Bert Dekker
ik ken de dichter Bert Dekker niet – maar we kennen de fragiele oma van Bert nu wel in verkleinwoordjes geschetst. de moorkop – die nu niet meer moorkop mag heten – en het leven zuchtend zwaar soms bij de aanblik van opa. de linnen schoentjes dansen als het ware bijna door de woorden van het gedicht. mooi.
Achtergrond van oma’s
De achtergrond van mijn oma’s ligt via mamma op Sumatra via pappa langs de Seine zij roepen het verre verleden op
zag ze in het begin bij ons gezin met verwondering in de mooie ogen om te spreken met kinderen en kleinkinderen en met hen te eten
aan de tafel thuis in Den Haag dichtbij Loosduinen en Kijkduin zonder hun afkomst in Atjeh en Parijs voor ons te vergeten
herinnering aan de rijst tafel van oma Sumatra verdwijnt nooit meer bezoek aan de Eifeltoren uit de tijd van oma Mounoury evenmin
zij vormen zo de zin van de geschiedenis van mijn ouders, broer en zusters als waarachtige grootouders nu verborgen in de voorbije tijd.
Rik van Boeckel 10 juli 2026
een levensverhaal zoals we allemaal ons eigen levensverhaal kunnen optekenen – het levensverhaal van Rik eindigend in die prachtige slotregel:
grootouders nu verborgen in de voorbije tijd.
onder de kerktoren
je was de moeder van mijn mama een tikkeltje streng maar bezorgd met nog angsten door de oorlog in de ogen
jouw wereld erg klein, woonkamer een groentetuin, een paar kippen de bakker naast de deur en slager op wandelafstand
een mooie vrouw, de balletjes met krieken heerlijk, je kantwerkjes om te koesteren bij de sporadische stiltes uit het verleden
en nu ik omkijk, besef ik hoe jouw laatste jaren in eenzaamheid leefden in dat veel te groot huis met de kolenkachel als getuige
Erika De Stercke
het veel te grote huis de laatste jaren, wel met de kippen om te overleven – het besef dat je als kleinkind nog niet kunt hebben, gelukkig maar – zorgen zijn er voor oma’s kinderen zolang het kan een onbezorgd leven. van het leven maakte oma – deze oma wat er van te maken viel. mooi.
Ha Pom,
Voor oma T., zoals ik haar in gedachten heb, en houd. Van Oma B. leeft er minder in de herinnering, heb ik maar kort meegemaakt. Goed weekend! Groet, Frans
Oma op eenhoog
Oma op eenhoog bij ons in haar stoel voor het raam waar zij de straat overzag met af en toe commentaar op wie er nu of dan weer voor drukte zorgde
de kleinkinderen uitgesloten die hadden het goed met haar voor totdat zij en opa verhuisden naar hogerop bij de Molenberg
waar de stilte gestaag in haar neerdaalde zij in haar stoel met gebloemde kussens de leuningen als laatste houvast
dat plaatsmaken bij een groeiend gezin zij voegde zich ernaar zonder mopperen een glimlach om de mond bestorven
hoe het leven ook op hoge leeftijd een wending kan nemen en hoe in stilte het lot kan worden gedragen – de stoel – en dat ze uiteindelijk niet of nauwelijks meer uit die stoel – de glimlach bleef. wat er in een hoofd van oma allemaal om kan gaan. mooi.
(de rockdichter): tja zoas ied’r mens heb ik ouders en grootouders en overgroot….en oma langs mamas zijde…zij maakte de oorlog mee…had’n kaffeetje…’n drankhandel (met opa)…kar en paard…en dat taaltje uit de geboortestreek…pajottenland…waar de boere thuis zijn en zo…de brabantse trekpaardjes ook…eenvoudig…en de beste die er is (maar dat is elke oma)…kortom voor haar en nu te hier…gewoon wat eenvoudig des paard:
“ oma paard “
noe smasjen vergrezzeln ne peipel enzuvoesj
en omdat zij de beste oma was met haar “voorschort” ‘n oorlog overleefd ‘n kaffeetje & drankhandel (kar en paard…later kammejon)
sober eenvoudig gewoontjes gewuun voesjdoen
en wat was er veel meer rust en minder stress de tijd liep trager was van minder tel
de oorlog, het schort, het voorschort haha, de soberheid in beeld gebracht – en dat de kleine luk van deze oma hield. meer is niet nodig in de herinnering. van de eenvoud en de liefde. om een leven mee te nemen. mooi.
(ode aan oma langs paardmamas zijde)
Coma
Ik lag er niet wakker van dat ik moeilijk kon slapen op de ouderwetse twijfelaar in het verlaten landgoed. Maar wel van die droom van vannacht die me in de onbekende sferen bracht van een ongeloofwaardig schone schone uit Napoli die een canzonetta zong in de trant van “Amo de oma van Mao.”
Met een schok schrok ik er wakker van. Mompelde “Ciao, hier maak ik geen slaolie van. De psalmen die mijn oma’s zongen hadden een heel ander idioom dan Mao’s oma ooit had kunnen dromen.” Ik draaide me om en om. Maar helaas kwam ik niet in de buurt van het vurig verlangde vakantiecoma.
Groet, Bart Top –
deze dichter dromend van oma’s die psalmen zongen op een manier dat ze een leven lang nog na klinken – dag en nacht. waar de dichter ook verblijft van italie tot china – psalmen zingende oma’s verlaten je blijkbaar nooit.laten we zeggen dichter kende bijzondere oma’s.
Omaatje liever niet
Omaatje lief ga alstublieft ver weg van mij vandaan met uw verschrikkelijk bestaan u schrobt me achter de oren zo hard als nooit tevoren en nooit eens zoetigheid voor al mijn vlijt
omaatje lief ga alstublieft heel ver van mij weg u hart zo egoïstisch en slecht beminnen slechts uw enigskind nee oma nooit wordt u mijn vrind en opa stil en zonder wil maakte het nog extra kil
logeren was geen feestje het zwijgen, stil zijn, opgelegd als enige vriend een lieveheersbeestje kind mogen zijn … gewoon ontzegd
Rob Mientjes
rob teruggeworpen op kleine rob – en thuis bij oma was het geen feestje – zoveel is zeker. wellicht was het beter om dit thema over te slaan rob. en deze oma maar te laten in de lade van de oude ladenkast die beter gesloten kan blijven.
Oma, so lieb, Oma, so nett
Ik zie nog voor me hoe je daar laatst zat in je leunstoel en zei ‘het is me wat hè jong’ voor je uit te staren met ogen die bijna niets meer zagen, behalve alle dingen, mooi en droevig die achter je lagen, en wachtend op wat komen zou “oude mensen zouden dat niet zo lang moeten hoeven”
en opa, wiens keel verschroeid door een overdosis Röntgenstraling, die niet meer werken kon op de staatsmijn en van ellende maar een winkel in koloniale waren begon waar jij de klanten bediende, omdat hij daarvoor te zacht was niet ouder werd dan vijfenzestig en jij daarna 25 jaar alleen
jij, moeder van vijf kinderen, waarvan de tweede zoon, – mijn vader was de oudste en ging voor onderwijzer studeren – Theodorus – geschenk van God, what’s in a name – in juli 1945 als KNIL – militair in een japans interneringskamp stierf, welk Rode Kruis- bericht jou en je gezin pas vijf maanden later eind december bereikte
je huis met de ‘goei kamer’ alleen voor hoog bezoek bestemd ‘het huuske’, de wc, buiten op de plaats en de waterpomp de kersenboom, aalbessen en kruisbessen in de tuin en jij mijn “paat”, peettante, eenvoudige en wijze vrouw groot van hart die me als kind bij elk bezoek enkele guldens toestopte, steeds even gastvrij, relativerend en blijmoedig geïnteresseerd in mijn wel en wee
oude en mooie verhalen wist te vertellen en dan ben je er niet meer maar de herinnering leeft, zoals nog naklinkt in “Oma so lieb” 1968 van Heintje Simons, de nachtegaal van Bleijerheide “ach, wenn ich dich, meine Oma, nicht hätt’ wär’s auf der Welt so traurig und leer,. denn eine Oma wie dich gibt’s nie mehr”!
en je graf in de Grote Gats en bovenal ook de twee geklinknagelde fauteuils met roodfluwelen bekleding die ik – geluksvogel die ik ben – van je kreeg
‘het is mooi geweest meer hoeft het niet te zijn’
11-07-2026 / Cartouche
die ogen, de mijn, de oorlog, het oorlogsverleden, de limburgse goede kamer voor belangrijke dagen met de familie, de kruisbessen oja lekker zoet, en heintje, de stoel met fluweel, het graf. prachtig tijdsbeeld door Cartouche. zoals het leven in de vorige eeuw vaak was.
Mijn oma was, vooral voor die tijd, een heel zelfstandige en ondernemende vrouw. Als piepjonge dame werkte ze al als verpleegkundige in, zoals men het toen in de volksmond noemde: het gekkenhuis in den Dolder, De Willem Arntsz Hoeve. Daarna begon ze een boekwinkel en in de oorlog had ze een pension en herbergte daar artiesten, joodse mensen, alleenstaande moeders en de Duitser die daar geplaatst was, hielp haar zelfs aan voedselbonnen ed. Mij gaf ze Ik Jan Cremer met de woorden: dit boek moet je echt lezen en ik moest ook naar Ramses luisteren, ik was 11 of 12. Haar man’s hobby was fotograferen, vandaar de mooie fotoos. Ik kan zoveel over haar vertellen: het was me er één.
Mijn oma
Ik had er maar één, meer waren niet nodig.
Bij haar was iedereen thuis, bleef niemand een vreemde. Ze kende de mens, wist hoe een oordeel iets onherstelbaar breken kon.
Als de dagen mij niet wilden, zat ik bij haar, tekende en keek hoe zij haar patience legde. Er vielen weinig woorden, haar ogen spraken elke taal.
Nog altijd woon ik een beetje in haar blik.
Vera van der Horst
en dan nog een hele bijzondere en wijze en lieve oma – een pedagoge hier getroffen in prachtige regels van vera: ‘haar ogen spraken elke taal.’ – en dat een uitgesproken oordeel soms een einde kon betekenen. de wijsheid der jaren en het verakleinkind baadde zich in de wijsheden van oma. een oma die je elk kleinkind toe wenst.
een ietwat dominante oma. lijkt me deze oma. die zijn er ook. hoe dan ook voor de poëzie een uitkomst.
foto’s uit de oude (slam)doos 5 – pomgedichten zal de komende tijd de lezers hier een aantal foto’s uit een rijk verleden aanbieden. dichters veelal uit een rijk poëtisch verleden – soms zijn ze overleden, soms werden ze hoogleraar, soms non, soms moeder, vader, advocaat in kwade zaken, crimineel, crimineel goed, soms bleven ze wat ze waren, zo werden ze van het leven.
hij leeft nog en hoe. Peter Holvoet-Hanssen – de foto is genomen in 2011. hij was stadsdichter van Antwerpen 2010-2012. hij debuteerde in de vorige eeuw – najaar 2025 jaar verscheen het bejubelde dubbel-gedichtenboek ‘roodvos’ (oude en nieuwe vossensporen) i.s.m. echtgenote Noëlla Elpers. op de een of andere manier komt er steeds wat tussen – dan wil ik een optreden van hem bezoeken – soms rijd ik mijn auto op weg naar antwerpen de amstel in, dan weer ontmoet ik een mooi meisje en raak ik geheel aan de drank, nouja Peter schrijft echt wel door en maakt nog steeds mooie dingen. deze eeuw duurt voort. en al loopt de amstel nog steeds langs mijn huis en al zijn er heel veel mooie meisjes – het zal ooit nog een keer lukken. in 2011 lukte het wel – al schrok Peter zich een hoedje
foto’s uit de oude (slam)doos 4 pomgedichten zal de komende tijd de lezers hier een aantal foto’s uit een rijk verleden aanbieden. dichters veelal uit een rijk poëtisch verleden – soms zijn ze overleden, soms werden ze hoogleraar, soms non, soms moeder, vader, advocaat in kwade zaken, crimineel, crimineel goed, soms bleven ze wat ze waren, zo werden ze van het leven.
ze kennen hem in Zaanstad en omstreken maar al te goed – johnnie van alle seizoenen – john epke – de foto is omstreeks 2010 genomen – john in aktie met zijn toenmalige lieve partner , nu nog zijn lieve vriendin. 24 uur leven met die man dat kan niet. john is altijd in aktie, was altijd in aktie, dag en nacht, in zaanstad en tegenwoordig ook nog steeds in alle omstreken. hier op de foto op de boot van Catelijne – het einde van de wereld – voor john is er geen einde aan de wereld – tegenwoordig treedt hij op in duovorm: als Zorro & Co – Rob Vos en pianist John Epke mengen serieuze surrealistische poëzie met schaamteloze smartlappen. Shakespeare en Wim T. Schippers in één adem, waarom ook niet.
pomgedichten zal de komende tijd de lezers hier een aantal foto’s uit een rijk verleden aanbieden. dichters veelal uit een rijk poëtisch verleden – soms zijn ze overleden, soms werden ze hoogleraar, soms non, soms moeder, vader, advocaat in kwade zaken, crimineel, crimineel goed, soms bleven ze wat ze waren, zo werden ze van het leven.
hij zal nog wel leven hoop ik – ook een foto uit 2011 -hier voor Café Eijlders – ik dacht dat de naam was dominique van amsterdam -in ieder geval van amsterdam. ik kwam hem overal in amsterdam tegen, soms in eijlders, soms in zaal 100 van AJA – zeker op Ruigoord – op de boot bij Catelijne – en er klonk altijd een mooie mooie dag syndroom uit zijn mond – mooie mooie dag syndroom tweeduizendzesenzeventig enzovoort enzovoort
Dank je wel Pom voor de geschonken aandacht. Jan Dominique van Amsterdam was van 1998 tot ongeveer 2018 een vaste bezoeker van de dichtersavonden in Zaal 100, waar hij rond 2010 ook tekeningen exposeerde. Hij stelde meerdere bundels samen onder de titel Mooie Dag Syndroom, meestal opgedragen aan zijn sprookjesprinses, woonde lange tijd in zijn ‘kasteel’ onder een brug in Amsterdam Noord, verzorgde dagelijks zijn op tatoeages gebaseerde gelaatsdesigns en fietste altijd met een zwarte paraplu omdat zijn huid geen zonlicht kon verdragen. Een aantal jaren geleden werd hij opgenomen in een verzorgingstehuis. Helaas heb ik hem de laatste twee jaar niet meer gezien of gesproken.
Op zondag 19 juli vieren we de opening van Poëzie op de Stoep | Zuidas. – Stichting Granate van Nafiss Nia –
We beginnen om 14:30 uur met een wandeling langs de gedichten, waarbij elk gedicht door de dichter zelf wordt voorgedragen. We sluiten af met een gezellige borrel bij Cinema The Pulse.
pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 65– dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.
een bijzonder moment – na 65 weken in afwisseling met publicatie van de gedichten van dichter/schilder Vera Jongejan komt een einde aan het publiceren van de gedichten van Mirjam Al uit het bijeengetypte mapje van Merik van der Torren – Mirjam kent een broze gezondheid en is momenteel niet in staat nieuw werk aan te leveren. wellicht staat zij pomgedichten toe nog enig werk uit de bundel MET JOU – Uitgeverij Vliedorp – een duo bundel met Merik – te publiceren.
pomgedichten zal de komende tijd de lezers hier een aantal foto’s uit een rijk verleden aanbieden. dichters veelal uit een rijk poëtisch verleden – soms zijn ze overleden, soms werden ze hoogleraar, soms non, soms moeder, vader, advocaat in kwade zaken, crimineel, crimineel goed, soms bleven ze wat ze waren, zo werden ze van het leven.
de legendarisch maandelijkse dichtmiddagen op zondag bestaan nog steeds. deze foto is genomen in 2011. jarenlang zat hij – in de inmiddels verdwenen aanbouw van Café Eijlders in het hoekje. met een biertje. de zogenaamde vaste klant. als je de dichtmiddag bezocht knikte hij en je knikte terug. je knoopte een praatje aan. zo weet ik dat hij acteur was geweest – een markante kop – de mensen bij eijlders zullen zijn naam zeker nog weten, ik weet zijn naam niet. op een dichtmiddag later zat hij er niet. daarna zat hij daar nooit meer. nog iets later werd de aanbouw gesloopt en die maakte plaats voor het huidige terras. in de aanbouw was een loudspeaker gemonteerd zodat je in de aanbouw de optredende dichters op het trappetje in het café binnen kon beluisteren. op de achtergrond in het raam is de 11 jaar geleden in 2015 overleden jos van zuijderwijk nog te ontwaren. een lieve man – een enthousiaste dichter. wat gaat de tijd.
zoals bekend bezocht de dichter martin aart de jong voorafgaande aan de wedstrijd – de legendarische zondagochtendwedstrijd op pomgedichtendag op zaterdag – de enige echte niet virtuele – uw webmaster – NIET om de jury te beïnvloeden of om te kopen met gebak, whiskey en andere feestdranken – hij wilde enkel wijzen op de zeldzaam hoge kwaliteit van het dichtwerk door hem ingezonden – dat al in diverse europese landen maar ook daarbuiten was bekroond – en dat hij niet ervan uit wilde gaan dat andere dichters inzenders dat – zijn – hoge nivo van dichten zouden kunnen aanraken dan wel ooit hebben kunnen aanraken – ik moest dichter de jong erop wijzen – nadat ik alle kado’s in ontvangst had genomen dat niet ik maar de heer peter le nobel de jury vormde van de aangekondigde wedstrijd. en zo beschikte de jury dat PETER POSTHUMUS het bronzen goud van de winnaar binnen sleepte. – https://www.pomgedichten.nl/index.php/2026/07/05/het-definitief-juryrapport-van-peter-le-nobel-pomgedichtendag-2026-de-enige-echte-nu-eens-nit-virtuele-zondagochtendwedstrijd-op-de-pom-peter-posthumus-wint-de-trofee/
het geen dichter de jong in het andere verkeerde dan het hem bekende whiskey keelgat is geschoten getuige zijn klaagschrift hieronder:
‘Ongelooflijk. Dat zo’n Peter Posthumus glimmend van trots een trofee omhoog mag houden. Miljarden mensen op deze wereldbol snakken naar erkenning, maar nee. Het is weer Peter Posthumus die beloond wordt, alsof deze man niet genoeg beloningen krijgt in de vorm van zuurstofmoleculen, tripjes naar Denemarken, steunbetuigingen van Jolies Heij en dan nu ook weer die trofee. De argumentatie van de jury? Kom nou toch, het is Peter voor en Peter na, om maar een beetje voornaam voor de dag te komen. De hele Peterclub houdt elkaar de trofee boven het hoofd alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat Trump op het WK beslist wie er al dan niet een rode kaart tussen de kiezen krijgt en wie de straat van Hormuz mag blokkeren.
Dat die Peter een prachtig gedicht heeft geschreven waaruit tot ver in de eeuwigheid geciteerd zal worden en dat op tal van literaire bijeenkomsten in het land en ver daarbuiten gedeclameerd zal worden doet er niet toe. Daar gaat het niet om.
Het gaat om al die miljarden ondergewaardeerden die door u in de kou worden gezet en genegeerd. Terwijl juist de kwaliteitssite Pomgedichten de wereld zou kunnen veranderen en een beweging in gang zou kunnen zetten. Gerechtigheid voor iedereen! En excuses. Maar vooral in brons gegoten trofeeën. Het is een schande meneer Wolff. Het is een schande.’
Martin M. A. de Jong
dichter de Jong zond het navolgende topwerk in:
Zonder zwoerd
Je zou de wereld in je hart moeten sluiten ínclusief de varkens die ze zwijnen noemen en de zwijnen die ze varkens noemen varkens die ze zijn of zwijnen:
het is een zwijnerij maar om daarom een gedicht met “ik” te beginnen.. Het is smeerlapperij. Het gaat om iedereen als een opgaande zon
als een vlieger aan een touwtje dat wordt doorgeknipt waarmee de Hemel voor geopend verklaard wordt voor iedereen
die is als wij. We knorren. Rollen door de modder van de dagen. Staan opeengepakt in kooien.
Al onze organen zijn bruikbaar. Al ons vlees is vlees voor iedereen verkrijgbaar in lappen en stukken.
doos 5 – peter holvoet-hanssen){kind=link}
doos 4 – Johnnie van alle seizoenen live){kind=link}
doos 3 – mooie mooie dag syndroom in 020 – Aja Waalwijk meldt…){kind=link}
doos 2 – acteur X in de aanbouw van Café Eijlders en een schim van Jos){kind=link}
