Het Armageddon kondigde zich zovaak al aan het moet er eens van komen ook al omdat het geschreven staat
dan zullen hier en daar spaarzaam en verspreid wat mensen blijven leven de sterksten, de stralings bestendigen, de enzovoorts
dat wordt dan wel weer zwerven en overleven lezen en schrijven hoeft niet meer poëzie alleen nog ‘ free style ‘ en verder weer van voren af aan: ‘ follow the leaders ‘ & sieg heil.
U kent ze vast, die tegeltjes met spreuken of feitelijkheden, meestal los te koop, all over the world. De tegeltjes der wijsheid. Deze vond ik onlangs op het toilet in een Natuurpoort onder de rok, of is het rook (?) van Venlo, nearby Arcen, aan de Maas of nochtans vlak daarbij. Tot mijn grote verbazing was ik even verrast. Tegeltjes zijn vaak bronnen van ergernis, maar de tegels die ik spotte in dit prachtige toilet van de Natuurpoort overtrof mijn verbazing. Informatief, ludiek, eenvoudig gestileerd. Dito de tekst. Helder, daar houd ik van. Mijn eigen boodschap moest maar even wachten. Ik vrat bijzondere info van de muur. Hoe toepasselijk.
Dat de oudste hengst in paardengezelschap nog even een extra poepje doet op de poep van zijn voorgangers om het territorium toch maar goed af te bakenen, dat is toch een wijsheid die past en hoort op een tegel in het toilet. Zo ook het feit dat konijnen zowel zachte als harde keutels poepen, waarbij verder uitgelegd dat ze de zachte eerst nog een keer opeten, omdat daar nog veel voedingsstoffen in zitten. Recyclen 2.0 noem ik dat. De Duitse tegeltjes bespaar ik u daarentegen. Iets met ‘Scheisse’ was het, verder ga ik niet.
De slimste mens wil ik er tot slot graag nog even bijhalen. Want … wat weet u van hondenpoep …? Bezijden dat het de grootste bron van ergernis is onder Nederlanders! Ik vraag het even aan alle mensen uit Budel – Schoot.
dank op deze zondagochtend aan bjorn van rozen voor de inspiratie – zijn oproep droom droom droom – zolang we dat nog kunnen – zijn we het leven waard en kunnen we in een mooi soort kwetsbaarheid onszelf tonen aan de bereikbare als ook aan de onbereikbare geliefde – in een wereld die op springen staat – was het campert niet die schreef dat het gedicht nooit schuldig is. daarom ook de poëzie van droom en verlangen dan wel van drift en lust op deze prachtsite. filosofisch getint of in een tuincentrum gesitueerd – het maakt niet uit – dichters kleuren hier de zondagochtend in een stralend magistralend licht om sjonnie nog maar eens vrij te citeren. dank voor de inzendingen – later op de dag klettert het hier het goud – het eremetaal in deze droom wedstrijd die geen wedstrijd is.de commentaren leest u onder de gedichten. België boven – vandaag goud voor LUK PAARD – van harte! – in die hem zo eigen wervelende droompracht.
(de rockdichter): zo zondag en wat vliegt de tijd….dus ter pom vandaag voor de wedstrijd die geen….you know it all….en ik grijp dan eventjes naar de droom as’n vlucht tot helemaal aan jou….as’n tekentje dat ik romantisch kan (nog steeds)….kom mee en laat mij jou omhange met tederheid…lippe….2harte…’n stroom…’n droom….ja ooh liefdesdroom beroer me!
“ droom “
as’n vlucht zo broos ben ik in droomgedachte dag en nacht
dat ik in’n huis wil met lippe vol gekleurd en verwarmd door’n stroom uit 2 harte zodat’k slechts hoef te graaie
waar ik ’n schildering maak van met vingers jouw naam tot diep onder de huid
as’et mooiste danskleed ooit ’n liefde van zacht as in’n sprookje waar’k doorheen wandele kan op je huid
en altijd voel en weet ik kan nog verder in de droom tot helemaal aan jou
wat een mooi woord – BROOS – zo neergelaten in die wervelende droompracht van om elkaar cirkelende woorden en gedachten van de dichter Luk Paard. het is nooit stil op de vroege zondagochtend als een luk paard door je huis raast.
Rob Mientjes – waar waar weer waar is
Rik van Boeckel – een vreemde werkelijkheid
Karlijn Groet – wij zijn…
Luk Paard – jouw naam tot diep onder de huid
Max Lerou – de droomzondag van max
Cartouche – droom van mij
André Heijnekamp -Je zei dat het heel mooi was
Freda – jij nog met mij
wie wint de enige echte virtuele – ja mogen we asjeblieft ook nog een beetje dromen – trofee op pomgedichten.nl? bij dit prachtlied van bjorn van rozen het harde leven wegdromen – binnenkort de presentatie van bjorns nieuwe ceedee – maar dit weekend verwelkomen we bjorn in onze zondagochtendwedstrijd – en dat de dichters dromen zoveel is zeker – zij kennen de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
dromen over dat zeldzame gevoel van samen gearmd én van even onvergankelijk zijn
van een picknickmandje op een kleedje en jonge zwanen in de sloot
geef me je hand dan raken we samen zei ze
de onschuld aan – kom we dromen en in die droom verzinnen we wat van de werkelijkheid
pomwolff
Dromen dromen
Struikelend struikelen diep de diepte in
wanend wanen waar waar weer waar is
maan maan rust te laten rusten
kindse kinderen ouderen ouders
sussen zussen broederen broers
hemels hemelen dood richting hel
wit witregels tex teksten
stuc stuk droom droom
diggel diggelend eeuwig eeuwigend
wakker de wakke en slaap de slaap
Voor Dali … en daarna Rob Mientjes
rob houdt van taalspelletjes – ik lees ze altijd met enig plezier en ook in de wetenschap dat het gebruik van menselijk taalvermogen een bijna chomskiaanse oneindigheid bevat waar binnen regels en poëtische zinnen kunnen worden gegenereerd. op tessel ken ik een dichter die een bloedhekel heeft aan dit soort taalgebruik. heel texel schuimt vandaag van woede haha.
Goedemorgen Pom. Het is inderdaad een heel mooi lied van Bjorn van Rozen. Vannacht gedroomd over het luisteren naar muziek. Ik verwerk dromen soms in mijn muzikale poëzie. Ik heb donderdagavond met mijn band The Dub Ark in een café in Leiden opgetreden en alle liedjes van onze cd De dromende dansers ten gehore gebracht. Het lied De dromende dansers gaat over de ontmoeting tussen twee geliefden bij een rivier. Dat een man en een vrouw ervan dromen om elkaar lief te hebben door samen te dansen. Het eerste vers van het gedicht De beelden van dromen gaat erover dat ik soms mijn moeder en mijn vader in een droom tegenkom nu ze al jaren geleden zijn overleden. Een droom was onlangs dat ik naar een boekpresentatie van mijn moeder ging. Maar zij heeft geen boeken geschreven maar had er wel heel veel. Sommige heb ik bewaard. En heb zelf twee poëziebundels en drie reisboeken geschreven. Dat maakt zo’n droom onverwacht en enigszins onverklaarbaar. Al probeer ik het wel te verklaren. Dat geldt ook voor andere dromen als ik ze niet vergeten ben.
De beelden van dromen
In dromen zien we beelden die door de nacht heen trillen zoals gezichten van overleden ouders
horen we geluiden uit het verleden onbewust van wat ons wacht herinneringen spelen hard of zacht
vanuit het hart en de hersenen leiden dromen tot fantasierijke gedachten af en toe vergeten tijdens het ontbijt
de nacht van de dromende ziel verzamelt een vreemde werkelijkheid die in stilte ontstaat en later ontwaakt
de richting is een lijn naar het komende begint ‘s nachts met een voorbije tijd die weemoedig door dromen heen reist
onverwachte en onverklaarbare beelden brengen de diepte van de ziel naar boven de ochtend brengt de droom tot leven.
Rik van Boeckel 11 april 2026
een gedicht met bijsluiter. oprechte woorden – bijna een analyse van de droom met boeckeliaanse weemoed neergeschreven – het verhaal van de vreemde werkelijkheden die we in dromen terugvinden.
wij zijn gestolde energie wij werden alles vanuit niets door zwaartekracht vertraagd zullen wij tot stof vergaan als ruimte lego die zichzelf verplaatst
zo weinig weten wij van ons bestaan waarom we hier nu zijn en straks weer gaan en alles wat we zeker weten is dat enkele gevoel van mij voor jou van jou voor mij
zo veel weet ik ervan gelijk elk ander; hoezeer wij liefde zijn het licht dat lacht dat nooit gedoofd wordt en dat ons ons gevoel geeft en altijd, altijd, in ons verder leeft
Karlijn Groet
een typische groet – met ietwat verheven zeg maar deftig taalgebruik – die prachtige wij-vorm – het oneindige verlangen in dromerige beelden poëtisch vorm gegeven en samengevat. en dan die filosofische drie beginregels om te zoenen:
wij zijn gestolde energie wij werden alles vanuit niets
maar ja dat is filosofie.
zwarte straler
vannacht wil ik jou steken in tuigleer jouw benen bekleden met gitzwart gladde zijde balancerend op het scherp van de schede
dagen tover ik om tot bruidsweken het zinken van de zon een zinderende dans de nacht een jaargetijde
sluit ik dan eindelijk mijn uitgewoonde ogen glip dan onderlangs mijn wimpers denk nog even niet aan hem
ml
ha de heerlijke klassieker van onze max – eerder schreef ik over het behoorlijk onbehoorlijke – je kunt ook zeggen over het onbehoorlijk behoorlijke: wat is U ‘van al het doen het liefste? nou een bijna LUK PAARD achtige uitspatting van gevoel – een haagse explosie mogen we genieten – maar dan in een dichterlijk gecultiveerde schwungsessie haha – heerlijk – en de laatste regel zoals het leven is. soms is. niet anders kan zijn.- en zo is het ook en nog steeds.
Droom
in mijn droom waande ik mij linde in een oneindig lange laan. Zij aan zij spraken wij van klare lucht, stamvaste taal, de maan keek toe en lachte minzaam
maar bij de eerste daggrimas zag ik de plataan daar aan het einde van de rij weer bezijden haar zijn afbladderende kroon
bast bedekt met grijze vlekken van gekronkel ondergronds naar worteling in samengrond
alleen ontgroeid en geaard zoals dat gaat in wind te fel en licht zo schel
hoorde ik hoe zij – in hemelsnaam blijf bij die je denkt: droom van mij
11-04-2026 / Cartouche
tsja ‘zoals dat gaat’ – cartouche legt de vinger op de zo zere plek van het verlangen hoe zeer hij ook dichterlijke droom beelden in een woud van bomen – met daarin een rechtop staande smachtende boom – plaatst. als deze dichter door een bos loopt op een zondagochtend dan heb je wel een droomgedicht – echter ook het verhaal van een onbereikbare geliefde.
Beleving
Je zei dat het heel mooi was dat er een soort vrede hing die je altijd zou willen dragen.
Dus de kluit in een zak voor de stoel in de kofferbak de roze kruin een stam dwars door de auto heen.
Thuis een gat gegraven het boompje erin gezet een bankje erbij.
Ja, zei je, zo ongeveer het is enkel nog wachten tot de zon onder gaat.
André Heijnekamp
ha plotseling groeit er als het ware in strofe twee en hele boom in een auto. aanwijzingen van een medewerker van het tuincentrum – graaf een kuil meneer – boom erin – plaats er een bankje bij – en wacht met je geliefde tot de zon opgaat – moet u eens kijken wat er allemaal in het donker groeit en bloeit in uw tuintje.
laag over laag ik droom de ijzige kou uit de lucht laag over laag trek ik zachte wind uit de wolken
over mijn handen stroomt het naar binnen
en plots barsten houten geraamtes open hun lijven kraken en splijten vogelconcerten breken uit
alsof ze niet langer gevangen zijn
dan schieten confettikanonnen duizenden kleuren neer op een teder tapijt waar wij met blote voeten
jij nog met mij
Freda
op de een of andere manier denk ik aan AI – het zijn net teveel bij elkaar gezochte (in zekere zin onnodige) beelden in de strofen om die drie prachtige slotregels in te kleuren – en die hebben dat helemaal niet nodig – die zijn zoals ze zijn – teder en lieflijk met een vleugje weemoed besprenkeld:
het openschuiven van de la het bonkje van het sluiten het openscheuren van de verpakking de crackers uit een kleine opening wurmen het dichtvouwen van de verpakking een elastiek eromheen trekken het schuiven van de la en het bonkje elkaar loslatende magneetstrips van de koelkastdeur een schuivende pot op de glazen plaat van de koelkast het zompig sluiten van de koelkastdeur het openen van een kuip boter het deksel dat op zijn kop over het aanrecht glijdt het gerinkel van bestek als ik de la opendoe en met mijn buik tegenhoud het grijpen van een mes tussen andere messen uit het sluiten van de bestekla het droge raspen van mijn mes met boter over de crackers de koelkastdeur de rvs kaasdoos van de glazen plank het deksel dat op het aanrecht stoot het neerleggen van de kaasschaaf op het aanrechtblad de klik van het openen van de vaatwasser het in de volle bestekbak van de vaatwasser steken van de kaasschaaf en het mes de koelkastdeur en het terugzetten van de harde kaasdoos op de glazen plank het oppakken van het bord met crackers het vegen van mijn blote voeten over het parket het doffe neerploffen op de bank de ademtocht het afhappen van een cracker het krakend kauwen het vermalen het doorslikken van een zompige bal van cracker boter kaas kauwen smakken malen slikken
Onderzoekers hebben mensen eens naar een basketbalwedstrijd op televisie laten kijken, met het eenvoudige verzoek de wedstrijd te kijken en te volgen. Ingewikkelder was de opdracht niet. Wat de kandidaten bij het onderzoek niet wisten, was dat de onderzoekers de basketbalwedstrijd van tevoren opgenomen en licht gemanipuleerd hadden. Op een gegeven moment, laten de onderzoekers een man in een gorilla pak door het veld lopen. Uit het onderzoek bleek, dat het grootste deel van de mensen, die aan het onderzoek deelnamen, de gorilla niet gezien hadden.
Ze traint veel, zegt ze. Gewoon omdat. En dikke mensen zien er niet uit. Zo zou je toch niet willen worden. En dat het met haar vorige vriend te gezapig was en dan ga je eten en dat wil je niet. Tegenwoordig is het ook zo lastig met sociale gelegenheden. Je weet nooit wat en hoeveel je te eten krijgt. Het kan wel eens helemaal niet uitkomen met je schema. Zo stressvol. Hij snapt het ook en herkent het. Vooral dat partner aspect. Maar zeker ook het sociale. Hij had laatst per ongeluk een panini besteld. Zo ontzettend slecht qua voedingsstoffen. Ze kon laatst op de sportschool bijna een lijntje zien, dat het begin van het eerste spiertje van een sixpack zou kunnen zijn. Ja, je sport toch ook voor op vakantie. Je wil niet, dat ze naar je kijken. Maar ja, als er dan toch ongewild iemand kijkt, dan wil je wel laten zien hoe goed je bent.
Het was een tenenkrommend gesprek tussen twee vrijgezelle kantooryuppen van rond de dertig. En mij deed het pijn. Hij die tien kilo eraf moet, maar ook weet, dat het leven niet bestaat uit calorieën tellen. En die wel een relatie houdt en een gezin heeft. Al vijfentwintig jaar lief en leed verder. Bijna had ik willen vragen hoe ze dachten dat ik me bij hun gesprek gevoeld had. Maar ik was er niet. Het was hun kantoor. Ik had daar onder standaard omstandigheden nooit geweest. Ze konden mij dus ook niet waarnemen. Er zat niemand achter dat beeldscherm een paar meter verderop. En zelfs al was ik er geweest, dan had ook nog de moderne truc toegepast kunnen worden van het gewoon niet kijken. Dan bestaat het ook niet. Toen ze om beurten langs mijn bureau liepen wist ik zeker dat ik er voor hen niet was. Zelf konden zij hun toekomst nog niet zien.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
omdat ik vroeger dacht dat alleen zij maar recht op leven hadden vrolijk dat zij waren springend en zo vanzelf sprekend – durfden ook ruzie te maken en het lachen dat ze deden
en ik keek toe was van iets anders moest dat wel zijn
sta ik soms bevroren te luisteren naar een ieder van die echte mensen.
hoe kun je het onbekende weten als getuigenis ontbreekt het is het niets waarnaar we almaar zoeken het antwoord schuldig blijven niemand die eraan ontkomt
natuurlijk weet ik het van jongs af aan al hoe het loopt en wat de afloop is mijn weten wil niet zeggen dat ik het ook zo wil
dank aan alle dichters voor alle paasbijdragen op deze bijzondere en zeker niet windstille ochtend van het jaar. de commentaren onder de gedichten. het verlangen naar alle kanten uitgeschreven – en het is zeker gelukt om wat zo persoonlijk is een meer algemene duiding in de tekst mee te geven. dat het van en voor iedereen is. we verlangen veel van ons zelf – ook dat is duidelijk. ik neig ernaar om iedere dichter zijn eigen verlangen te gunnen en dat specifieke verlangen met goud te beleggen. maar we moeten hard zijn – gewoon goud zilver en brons uitreiken – niet als teken van kwaliteit maar als een teken van taalkracht en overtuigingsdrang – van creatieve communicatie – een beloning voor de in eremetaal gegoten schitterende tekens van communicatie tussen dichter en lezer – tussen zender en ontvanger. uiteindelijk is poëzie ook een vorm van communicatie. was er alleen maar poëzie in de wereld – de wereld zou zoveel mooier – liever en vreedzamer zijn. nou ja de oproep van Rik van Boeckel kwam aan.
en toch ga ik vandaag voor groet, gronggrijp en vlinderman – de namen bijna als in en uit het boek Bint van de schrijver Borderwijk. groet, gronggrijp en vlinderman weten als geen ander de teloorgang, de zachte weemoed en het niet te harden verlangen van een gouden glans te voorzien, van harte!
er zijn er
er zijn er zoals wij van toen we honger waren van toen een vinger aan een hand dezelfde hand aan een gedicht waarbij je afdaalt in een warmte die naar buiten wordt gebracht als ook naar binnen wordt gericht
er zijn er zoals wij van toen we dapper waren van toen we ondanks onze schaamte onze naam geloofden dezelfde naam die zonder adem in en uit ons stroomde als ook de diepte in verdwaalde
en er zijn er zoals wij van toen we anders waren van toen we meer dan van elk ander van de ander waren waarbij we elke punt een komma nooit de zin afmaakten, maar er zijn er zo als ook er zijn er niet.
Karlijn Groet
ja een mooie van onze groet – zoals we haar kennen – het verlangen in levensfasen getekend in subtiel bijna dromerige taal – je sluit je ogen en dan wordt de taal iets van wij – van wij samen – van wij toen – van wij ooit en van wij niet meer nee nooit meer zo – en ergens blijft het verlangen hangen in wat was – ooit schreef ik ook over verlaten – maar nooit verlaten van wat was – en zo is het
JOPIE HUISMAN
Het zou allemaal anders kunnen gaan, maar de verroeste fiets met de lekke band, de sleetse schoenen in de schuur – waartoe dient dan het verlies, de tijd met jou mettertijd, de alledaagse dingen.
De zon komt op, de zon gaat onder, er begint geen wereld zonder, jij bent mij zo gewoon en zo vreemd als ik nu. Niet dat ik niet naar je heb geluisterd, niet naar je heb
omgekeken, weet ik je nooit helemaal zeker – herinner ik mij jou, nog voor ik het je schreef, nog voor ik je daadwerkelijk had kunnen vergeten – lood om oud ijzer, heimwee in wording te bestaan –
Elbert Gonggrijp
eigenlijk is het jammer dat het gedicht jopie huisman heet – in wezen lezen we een gedicht vol van liefde en liefdevolle herinnering – de teloorgang zo fraai vastgelegd in de doeken van huisman gewikkeld om de weemoed en het verlangen van de dichter die in poëzie iets van het volmaakte verlangen naar wat of wie hem lief is weet te benaderen.
Dag Pom Het pannetje bracht sudder, deed sidder, braakte verlangen, ik stuur je mijn bijdrage, lang geleden dat ik nog eens zo achterom keek, met jeuk en al erbij. Geniet van je paasontbijt, of paasbrunch, we kennen de vroegte van jouw vogel niet, en als ik het goed heb ook alweer tot zeer binnenkort.
verlang-man
het was hem niets te veel uren vol onrustig getokkel met vingers vol eelt van het eindeloos herhalen dat hij daar enkel maar een ode op zijn gitaar voor haar en hij daartussendoor en alleen hengelend naar haar teder g’hoor
opdat ze hem weer wenken wou in het weerlicht trekken zou samen sterven in hun donderjacht een nacht, een dag en waarom niet nog een nacht gebald in nano-tijd zo daar zo voorbij
nu rest er nog maar dat wat ongrijpbaar zo traag op taal te trekken vlaag op vlaag van onbehaag of anders – en juist om – het behaag van het verlangen naar toen
Groet-je Frans V. — http://vlinderman.blogspot.com het complete gevoel van verlangen uitgeschreven met alle gevoelens die ooit daarbij hoorden en ook later nog steeds zo smartelijk gevoeld – een compleet levensverhaal dat we zo op ons zelf kunnen leggen – hoe dan ook je weet weer dat je leeft als het verlangen het zicht op de werkelijkheid voor even verdringt.
Luk Paard – verlang mij
Magda Haan – onrust en tranen ook
Frans Terken -naar wat op je wacht
Karlijn Groet -waarbij je afdaalt in een warmte
Rik van Boekel – liefde en vrede drukken de waarheid uit
André Heinekamp – Jij nog wel
Elbert Gonggrijp – geen wereld zonder, jij bent mij zo gewoon..
Frans Vlinderman – samen sterven in hun donderjacht
Rob Mientjes – lekker verlangen
Cartouche – reddeloos verlangen
Erwin Troost – een verlangen naar de dood
wie wint de enige echte virtuele – hoe moeten we na kopland nog over verlangen schrijven trofee – op pomgedichten.nl?
ricky koole zingt het zo – verlangen o dat verlangen – de inspiratie – onze inspiratie – voor dit paasweekend in een mooi lied. kopland schreef over het verlangen naar een sigaret – is het verlangen zelf schreef hij – dichters ontkomen niet aan dit bijna in woorden niet te harden fenomeen verlangen – misschien onze dichters een beetje – we lezen het zo graag – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
na kopland
hoe moeten we na kopland nog over verlangen schrijven laat ik nou eens niet
en alleen maar schrijven over een plaats in mijn hoofd waar het verlangen niet heerst het verlangen geen plaats kreeg het eeuwige verlangen naar jou
én niet over jou omdat ik altijd heb gewild dat je bij mij zou blijven
pomwolff
’n feestelijke dag deze zondag…paastijd…de verrijzenis en zalig en zo en ik schrijf van de dorst naar…en met me hoofd in de wolke van’n zaligheid…’et is verlange en ik verlang…’et kan met de oge toe…’et wiege as vanzelf…ja op deze dag wil’k je fluistere…
“ verlang mij “
met de oge dicht stijgend in hemelsblauwzacht ik wieg…
buig me smachtend duw aan dije wieg je mee
op’et ritme van jouw adem heen en weer over huid en leg bene om ik wil
langs je heen wieg me zacht doe je oge dicht laat ons zweve
een bijna zwevend verlangen rond en in het liefdesbed van de poëzie opgemaakt door de dichter Luk Paard – nou wie zo de pasen wordt ingedragen heeft niet en niets meer te klagen. zachte en intens gevoelde paasromantiek in optima forma. wie zoveel verlangen weet te fluisteren schreeuwt als het ware de liefde de wereld in. ja dat is luk paard.
Dag Pom Alvast fijne Paasdagen
Duisternis
Als de ondergaande zon dooft alleen nog de bomen zacht ruisen sluipen verstopte gedachten ongeoorloofd binnen onrust en tranen ook en het verlangen naar het ochtendgloren
Magda Haan
zelf een beetje moeite met dat woord ‘ochtendgloren’ – kan eigenlijk best weg die laatste regel – dan houd je een kleinood in taal over – met zachte zeggingskracht.
Goedenacht Pom, Nog op de valreep van goede vrijdag. Goed paasweekend, groet, Frans
Het verlangen
om te blijven is als drijven
het drijven zelf met het hoofd boven water ogen op de rand van zee en lucht
wat drijft gaat niet onder kijkt verder en houdt vast aan waar je je zinnen op hebt gezet
het lijf klauwt slagen vooruit trotseert moedig de diepte die vanonder aan je trekt
je blaast het schuim in vlokken voor je uit vlindert op ruige golven
kijkt naar wat op je wacht geeft je nooit gewonnen
een bijna existentieel gedicht – het leven getekend in een enorm verlangen te overleven in een zee van zeg maar tijd. het hoofd boven water houden is waar het om gaat.
Goedemorgen Pom
Hier is mijn bijdrage aan het thema verlangen. Gisteravond opgetreden tijdens een benefietconcert voor de Oekraïne. Het verlangen naar vrede daar is duidelijk. Met mijn band Kamara hebben we ook een lied over vrede voor de Palestijnen gespeeld. Mijn gedicht is algemeen want er is veel oorlog nu. Zoals jij weet heb ik 4 mei 2024 in Katwijk meegespeeld in de voorstelling Oorlog en Vrede, gebaseerd op het boek van Tolstoi.
Verlangen naar vrede
Levende en dode mensen verlangen naar de waardevolle en troostrijke tijd van vrijheid en vrede
dat is de goede reden voor ons bestaan Tolstoi schreef het boek Oorlog en Vrede zo zingt de koerier voor de vrede dit lied
verhalen van vrijheid zingen het liefst laat de onderdrukking varen doe dit maanden, doe dit jaren ze zingen dit trots en luid
verlangen naar liefde is de tweede reden liefde en vrede drukken de waarheid uit de waardevolle tijd van waarheid en geluk mag nooit stuk door oorlog en haat
laat andere landen en volken met rust verlangen naar vrede heeft dit gekust zodat de komende tijd hopelijk goed gaat voor de pacifistische mensheid.
Rik van Boeckel 4 april 2026
bijna een betoog – dit gedicht voor de vrede en voor de liefde – laten we zeggen het verlangen naar een vredige liefdevolle wereld – wellicht momenteel een naïeve gedachte geformuleerd in de taal van de poëzie – rik van boeckel weet deze gedachte jaar in jaar uit te etaleren in zijn poëtische winkel van de vrede
Jij nog wel
Het was laat in de ochtend ik zag de buurman spitten geel metselzand mengde en lichtte de zwarte aarde.
Zijn woning leek nieuw de gevel was vervangen de omgeploegde tuin voegde hij weer aan het huis.
Ik rook grond en sloot geslepen steen en hout en ik zag de appelboom gezaagd in blokken liggen.
Ik hoorde ganzen kermen boven een nieuwe omgeving waar kinderen mij passeerden die ik nog nooit had gezien.
Gelukkig kwam er iemand naast mij staan, jij nog wel met in je handen een twijg van de gevallen appelboom.
André Heinekamp
dat subtiele ‘jij nog wel’ kleurt het hele gedicht rood vol met liefde. het handelskenmerk van André Heinekamp – de vaste lezers hier kennen mijn voorkeuren en mijn euforie voor de teksten van deze dichter.
Dag pom, Verlangen doen we allemaal, in veel opzichten. Hier is mijn opzichtig verlangen. Fijne Pasen overigens. Verlang er nu al naar. Naar verlangen? Nee hoor. Gewoon genieten.
Naar verlangen
Hebben we allemaal wel eens een verlangen, naar verlangen opzichtig soms en heel aanwezig verlangen naar niets kan ook gisteren nog ervaren diep naar verlangen naar niets
dan ga ik rustig in een stoel zitten en ga ik pas echt verlangen de tijd verlang ik dan seconden worden minuten minuten uren heerlijk sitting in a chair
juist ja … wasting time niks niet on a dock of a bay nee gewoon in mijn stoel tijd verspillen … dag tijd lekker verlangen niks niet naar verlangen
Rob Mientjes het
naar een zalig nietsdoen hier uitgeschreven en geanalyseerd. zelfs in de praktijk gebracht mogen we lezen. pasen doet dichters goed.
Longlist
aan bucketlisten doe ik niet, staren in de lijst van mijn raam echter des te meer naar hoe ze roepen, in de rondte hippen tegen het asgrauw van de hemel
ik glimlach, knik naar het gezicht dat ik met ogen dicht haarfijn uittekenen kan en trekken zie aan de dag dat wij twee vogels konden houden in één hand
wisten van vliegen, van zand en zee van stranden, boeien en opkomende vloed lijnen die vanuit een innerlijk-gedreven schrijven zich over de rand van een doodsprent leggen
meer nog, hoe ik opveer, een trek neem ons in het gloeien van mijn sigaret als gedicht zie – opkringelen in een wolk
redeloos reddeloos verlangen
04-04-2026 / Cartouche
een mooi naar het einde toegeschreven einde. van een droom wellicht – van een relatie – een hond – een geliefde – we weten het niet. Cartouche laat de taal in rook opgaan als het hem uitkomt en hier heeft ie geen keus aan zich zelf gelaten.
En ineens was ik dood.
Nou zo voelde het wel. Ik had alles gedaan wat ik. Man, mijn mond zo droog vanwege het beffen van de oceaan. Ik wilde alle plastiek eruit halen. En plots ging ik dood.
Ik had ook geheime fragmenten meegenomen in mijn hoofd. En ik hoorde een liedje wat ik eerder heb geloofd en toen kwam dat. Dat ene leegte in mijn hoofd. Nee.
Ik ben een ei vanbinnen. Ik stopte mijn handen daar waar de aarde had moet zijn. En ik zocht naar het donkerste. Ik slikte naar adem.
En nu laat ik zulke mooie bloemen na. Bovenop de mest en het stinkt.
Erwin Troost –
de dichter Erwin Troost beschrijft een mogelijk verlangen naar de dood
