pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws – rellen

Rob Mientjes – Als bomen konden fluisteren…

Treetalk

Als bomen konden fluisteren
schreeuwen, zingen, roepen
over vrijheid vrede oorlog
in hun kruin, vanuit de tenen
hun gedachten persen
door schors en bast

om geschiedenis te brieven
door haarvaten en wortels
als waarschuwing voor
een tijdelijke breuk van liefde
in donker gebladerte
om van oorlog te herstellen

in frisgroen jaar in jaar uit
omhoog kijken
niet ver vooruit
slechts hemelstaren
hunkerend naar zon
in al wat we herdenken

Rob Mientjes

Anke Labrie en Vera van der Horst in de spambox – zij heffen het glas – op de liefde en op de dichters van Texel

de wegen van internet zijn ondoorgrondelijk – waarom de dames in de spambox verdwenen dit weekend terwijl de dames nog nooit in de spambox werden aangetroffen ik weet het niet – wel weet ik dat we alsnog twee prachtige gedichten kunnen toevoegen vandaag aan de poëzie en aan deze site. vera won al goud met haar eerste inzending – ik zeg dubbelgoud vandaag – wat een heerlijk gedicht. beginnen we met de liefde van Anke – dank dank dank:

De keuze

Nina Simone in Den Haag
Bob Dylan in Rotterdam
Zo vaak Toneel in Amsterdam
Ballet en Noerejev zien dansen
De OBA,  Einde van de wereld
Paradiso en natuurlijk Eijlders
Een maand  exposeren in De oude kerk
samen met beeldhouwer Hanneke de Munck
Optreden Pom, Simon en Bjorn
tjjdens Retrospectief Loods 6
en ook nog elke week ‘de pom’!

Waar toast ik op?

uiteindelijk toch altijd weer
de liefde

Anke Labrie

Hello
Hoe is het met roop en zijn beminde, waarom sturen zij nooit meer een gedicht naar de pom?

Het glas

Ik hef het niet voor de namen in marmer,
ik proost op de aarzeling voor de stap,
op de adempauze tussen twee woorden,
waarin alles nog mogelijk was
en niets nog onomkeerbaar werd.

Laten we drinken op het onvoltooide,
op de droom die nooit een vorm vond,
maar die als zacht gefluister
de nacht draaglijk maakt.

Op het nu, dat alweer voorbij is
terwijl de wijn mijn lippen raakt.

Vera van der Horst

Vera van der Horst en MartinB winnen de enige echte virtuele – en op wat of op wie heffen we het glas – trofee op pomgedichten.nl?

dank aan alle dichters die inzonden. we heffen vandaag het glas op de dichter die droomt met de ogen dicht van een mooi en lief leven en op de dichter die het nihilisme tot een geestige norm en vorm van zijn dichterschap weet te verheffen – zij leven buiten de werkelijkheid die we waarnemen – daar valt nog goed te drinken. kortom goud voor Vera van der Horst en goud voor MartinB. een leuk stelletje. van Harte! de commentaren als altijd onder de gedichten te lezen.

Vier uur ’s middags.
de straat is leeg op een fiets na.

Het enige dat ik wil
is iets anders zien dan dat.

Ik heb niets te eten,
heb alleen maar mijzelf,
maar liever heb ik iemand anders.

Ging het maar niet om wat ik heb,
maar om wat ik zie, als ik mijn ogen sluit.

Vera van der Horst

ja kind we sluiten allemaal wel een keer onze ogen – dan bedoel ik niet de laatste keer – dan worden ze voor ons gesloten – nee om weg te dromen en of om heerlijk dronken te worden met de gedroomde geliefde. ik heb net ‘ik zou uw dochter kunnen zijn’ van Doortje Smithuijsen gelezen – het leven geen pretje – dromen in een tik tok rij is het hoogst haalbare volgens Doortje en haar generatie en voor ons boomers een leven vol onbegrip. zo is het leven en het leven is geen droom – mevrouw van der Horst!

ik hef het glas
op alles wat niet gelukt is

op die ene naam
die nog altijd niet terugbelt

op vaders die verdwijnen
zonder handleiding

op dichters
die denken dat ze iets zeggen

op die paar zinnen
die blijven staan
als de rest al naar huis is

ik drink op haar
die ik niet zie
maar overal tegenkom

en op mij
die doet alsof dit zwijgen is

MartinB

ook B heft het glas op zichzelf. verder hier de typische B min of meer nihilistische bespiegelingen. waarin diep droeve en licht romantische elementen met elkaar verbonden worden door de dichter. je moet er van houden – ik houd ervan haha. de tragiek van de dichter is wel – en dat vermoed ik – dat zijn werk vaak niet serieus wordt genomen – hoe erger de situatie beschreven is hoe geestiger de beschreven situatie uitwerkt op (deze) lezer.

Frans Terken – Hef het glas op het licht…
Magda Haan – je was een beeld misschien een droom
Rik van Boeckel – het glas op Koningsdag
Rob Mientjes – una persona grata!
MartinB – op alles wat niet gelukt is
Luk Paard – de wereld groter in ons hoofd
Vera van der Horst – Ging het maar niet om wat ik heb,

wie wint de enige echte virtuele – en op wat of op wie heffen we het glas – trofee op pomgedichten.nl?
mooie waardering voor iets of iemand nooit weg in dit weer. ik doe de witte wijn u wellicht een biertje – of zwaarder – het maakt niet uit – nog voor de alcoholprijzen de lucht in vliegen in dit land lezen we graag – waarbij of bij wie u dit weekend even stil wil staan – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

die van de bank

de fles wijn staat er nog
die van die dag die van de zon op de gele bank
die van de hand met bloed uit liefde
gebroken glas

die van een kunstbeen waarop nog tattoo moet
en van het kind met afstandsbediening als wapen

die van die dag
die helemaal goed was
zo goed dat ik zei

dat ik zei
dat ik gelukkig was

pom wolff

Hef het glas

Hef het glas op het licht
en op de pracht in mijn blikveld
hier bij Hotel de Lochemse Berg
waar ik vandaag de zomer proef

hef het glas op het terras
en op dit schitterende uitzicht
waar we enkel vogels horen
naast het schenken uit de fles

hef het glas met de sommelier
die weet wat wij willen proeven
het goud dansend in de kelken
waarmee zij ons smaakvol bedient

hef het glas op mijn lief
hoe we bruisen en borrelen
alsof het de allereerste dag is
dat we samen zo het leven maken

© FT 02.05.2026

ja die sommelier wil ik ook hoor. de waardering strofe na strofe uitgeschreven en toegeschreven naar waar het in het leven om mag draaien – stilstaan om samen te genieten van wat was en van wat is. het leven teruggebracht tot een eenvoudig gegeven. met in de buurt dan die toeschietelijke sommelier met handen van goudgele witte wijn.

boeken

de laatste bladzijde hou ik altijd vrij
voor mijn opgeslagen gedachten

wat heeft me geraakt of met afgrijzen gelezen
zou ik het kunnen navertellen over een jaar
weet ik nog wie je was en wat je deed
wie van je hield of wie je achter liet

het moordcomplot of onmogelijke liefde
de dorst die ik had is die gelest
je was een beeld misschien een droom
maar dromen komen vaak niet uit

zal ik dan een gedicht over je schrijven
die sla ik op onder documenten
weet je wat
ik proost op je
en zeg tot volgend jaar

Magda Haan

een bijzondere gedachte uitgewerkt tot een gedicht. met prachtregels:
weet ik nog wie je was en wat je deed
wie van je hield of wie je achter liet

en in dat gedicht de romanheld verwerkt tot een gedachte. volgend jaar lezen we het vervolg. deze dichter kent opgeslagen gedachten – het hier beschreven fenomeen ‘opgeslagen gedachten’ krijg ik maar niet uit mijn hoofd.

Goedemorgen Pom
Hier is mijn bijdrage aan de enige echte virtuele en op wat of op wie
heffen we het glas. En zal dat vandaag doen, terugdenkend aan
Koningsdag in Leiden.

Met dichterlijke groet
Rik van Boeckel

Herinnering aan het glas op Koningsdag

De dag leidt de tijd van de koning in met veel plezier
zodat de toekomst het verleden verdraagt
en langzaam het heden bewaart met lekker bier
dat vandaag de uren zeker behaagt

de middag gaat in minuten soms langs elk dier
tot de avond de laatste uren belaagt
de dag deel wordt van de wandelende spier
dat een ieder af en toe vertraagt

de herinnering aan Koningsdag
leidt het geheugen naar drukke straten
en cafés met oranje gekleurde mensen

zij beseffen heel goed dat het mag
om gelukzalig en druk met elkaar te praten
over alles wat zij afzonderlijk wensen.

Rik van Boeckel
2 mei 2026

een bespiegeling over de mens tijdelijk deel uitmakend van de mensheid – gelukkig geldt die tijdelijkheid ook de persoon van de koning en zijn gehele aanhang – waar ik nooit om gevraagd heb – noch zijn persoon – noch zijn verjaardag – noch zijn familie – noch zijn feestjes en zeker niet zijn SS en lockheedgrootvader – onze zelfverklaarde opportunist en oorlogsheld de anjerliefhebber- maar dat terzijde.

Hoi pom,
Het glas heffen doe ok graag en bovenal op mezelf. Laat ik mezelf maar eens in de zon zetten. Dik verdiend.
Fijn weekend verder.
Groet, Rob

Sunshine fairytale

Is het geen sprookje
die Rob?
una persona grata!
hartstikke welkom
op feestjes en partijen
maar ook gewoon door de week
maakt het leven zoet
as sweet as can be
al heeel wat jaren lang
voor referenties
verwijs ik graag naar
world wide web
althans de digitale versie
live een heel ander verhaal
prijsopgave via mail
of vredesduif
ik kom bij u langs
en ga nooit meer weg
zit dan immers
voor goed in uw hoofd
proost … op lef(fe)
Rob … persona grata

grappig en waarom ook niet – het glas op jezelf heffen – dichters hebben daar best wel een handje van.

de rockdichter): de zondag en dan ga ik ter pom….en hef’n glas op die dag en op de lente en nog’n glas en nog tot’et met haar zo van de liefde is en nog meer ja tot’n indiaantje….zij en ik….en nog’n hapje en’n drankje en nippe….’n heel verhaal ‘n slok ‘n hap ‘n nippe en dan de lippe en’et zachte kroele….’n proost op de liefde of zo

“ indiaantje of zo… “

kom toch en vlij aan mij
we neme’n hapje en drinke
sprank’lend fris tot we
de wereld groter in ons hoofd

van hoe’et indiane zijn
jij en ik

de prairie met de paarde
en ze vange
vlinders jage in galop
zij aan zij de flanke
pompend
zweet
de hartekloppe fel
de adem snel

tot dan…
de hoofde rustend aan elkaar
hemelkijkend blauwe lucht
verder dromend in de oge
verzinke in jij en ik
‘et zacht gekroel van vingers
’n spreke van de lippe

© luk paard

de taal wederom in duizelingwekkende vaart tegen het papier gesmeten – zo lijkt het – alsof het een doek van herman brood is – de als champagne bruisende de fles uitknallende romantiek van dichter luk paard in de laatste strofe teruggebracht tot een verstild schilderij – een stilleven.

Xander Jongejan en de laatste My Charms

My Charms 4
Al deze regels zijn gevonden in het werk van Daniil Charms

ik zit te roken. De ene minuut na de andere verstrijkt
jij hebt een theorie dat alles uit rook bestaat
terwijl ik daarover nadenk zit ik op een stoel

alles wat dood is haast zich te verdwijnen
ik ben net als iedereen, maar dan beter
van mij blijft een stip in de historie over
een bleek lampje

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

MartinB – Alles staat al ergens..

Oplandvrouwtje opgehangen

Een vrouw die geen man in het kruis schopt, maar een kruisraket.
Dat hing bij ons thuis voor het raam. Of het daar hing, of gewoon ergens
in dat huis, ik weet het niet meer. Bij ons hing meer dat soort dingen.

Zwart-wit. Krullen. Zure mond. Been vooruit. Klaar. Ik was te jong
om te weten wat een kruisraket was. Ik dacht dat je dat gewoon
kon wegschoppen en dat het dan klaar was.

Zo simpel zat het toen in mijn hoofd.

Ik was te jong voor politiek, maar oud genoeg om te merken
dat volwassenen overal iets van konden maken. Binnen
zat mijn vader. Iets met politiek. Buiten hing een wereld die blijkbaar
zo ingewikkeld was dat er posters nodig waren van vrouwen
die raketten wegtrappen. En ik zat er tussenin.

Er hing van alles in huis. Zwart-wit papier. “Weg met kernwapens.”
Ban the bomb. Dingen die vooral overal hingen zonder dat iemand ze
nog echt uitlegde. Muur, tafel, vensterbank. Je liep er gewoon tussendoor.

Mijn vader zat daar ergens tussenin. Niet als verhaal. Niet als uitleg.
Gewoon als iemand die er was en tegelijk niet echt beschikbaar.
Thuis zei hij weinig. In de politiek des te meer. Wat hij precies deed
weet ik niet. Dat heb ik nooit gevraagd. Dat is zo gebleven.

Later hoor je dan dat er werd gekeken. Lijsten. Namen. BVD.
PSP, CPN, PPR. Alsof een mening pas echt wordt
als iemand hem ergens noteert en daarna even stil wordt.

Nu is dat makkelijker. Alles staat al ergens
Je hoeft niet meer op een lijst te komen. Je bent er al.

Wat mij is bijgebleven is niet die raket. Het is dat vrouwtje.
Dat been. Die mond. Tot hier. Geen uitleg. Gewoon een schop.

Ik denk dat mijn vader dat begreep. Daarom zei hij weinig.

En ik? Ik hing in die gordijnen en dacht dat je dingen kon oplossen
door er gewoon tegenaan te blijven duwen. Mijn moeder vond
dat niet handig. Klopte waarschijnlijk.

De gordijnen zijn weg.Het raam ook.
Alleen dat vrouwtje niet.

MartinB

pom wolff – haar bewegen

(het jurkje van warhol)

haar bewegen

zoals ze over de dingen vertelde
maar toch ook
alsof ze nog geloven moest
in de woorden die ze sprak

én hoe ze langzaam weer
in zich zelf verdween
onherbergzaam, wreed alleen
en later

toen er niet veel meer van haar over was
neuriede ze soms alleen nog die regel
die hij voor haar geschreven had
over gratie, schoonheid en haar bewegen

pom wolff

Mirjam Al – vliegensvlug

pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 62– dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.

we hebben altijd de foto’s nog – verslag van een bezoekje aan de dichters ROOP en Karin Beumkes op TEXEL

we hebben altijd de foto’s nog – verslag van een bezoekje aan de dichters ROOP en Karin Beumkes

foto 1
ik geloof dat jur jur wordt genoemd, jur is inmiddels 19 jaar en dat is een respectabele leeftijd – jur mi-au!!!-t nog als de beste. als bezoeker van het huis neem je al snel plaats op een bank of stoel waar jur gewend is te verpozen – en dat laat jur niet ongemerkt voorbij gaan. laten we zeggen een bezoek aan het dichtershuis ROOP en de BEUM (karin beumkes) begint met een niet ingestudeerd maar desondanks klagelijk mi-au-concert van ongeveer een kwartier.

vervolgens is er ruimte voor een hartelijk welkom – en terecht – je verlaat 020 je moet heel noordholland door – de firma TESO brengt je begeleid door meeuwen naar een eiland – en vind dan nog maar eens de juiste afslag – er is één weg voor je gevoel – de kransslagader van Texel – links en rechts dorpen en lammetjes – je kunt er geen touw aan vast knopen – en dat doen ze daar op texel dan ook niet. alles loopt door elkaar – mensen, lammetjes, eilanders, toeristen, dichters, kunstenaars.

foto 2 en foto 3 en foto 4
een warm welkom – de omhelzingen van karin en roop overleefd – jur heeft zich op het vloerkleed neergelegd bij iets voor jur onontkoombaars én tevens onverteerbaars – je zit net op het bankje van vroeger – of achterom komt een man binnen met een schilderij – een kunstenaar HENK SUILEN – op 2 mei de opening van zijn tentoonstelling met schilderijen OERSPRONG genaamd met poëzie van Roop.

foto 8
het achterom binnenkomen ken ik nog van Onderdijk – het dorp aan het ijselmeer – tussen medemblik en wervershoof waar ik 7 jaar heb gewoond tussen de opperdoezer rondes – aardappelen en de penen in het wapen van die dorpen. op de terugweg nog even langs het door ons verlaten huisje gereden – het lag er vredig bij – de aardappelvelden vervangen door water, de tuin omgewoeld – de bomen gekapt en de pruimenstruiken aan de slootkant weggehaald, het huisje verstevigd tegen het onweer en de vreselijke westenwinden die daar kunnen heersen. nee de natuur is mooi maar je moet er inderdaad veel bij te zuipen hebben. dat is ook zo op Texel. het waait altijd in de kop van noordholland en de eilanden daarboven en de temperatuur is altijd onder nul.

foto 5 en foto 6
een warm welkom – gebak van prenger had ik aangekondigd mee te nemen. ik vertrouw het banketwezen van texel minder. ja gebak van de jumbo kun je daar krijgen en de jumbo is de hema – kortom en samengevat niet te vreten gebak. nee hoe anders de aardbeienslof van de prenger uit amstelveen en die ging er in als koek bij de dichters en bij de kunstenaar.
de kunstenaar werd door Roop uitgelaten en ik wist de Beum te verleiden haar prachtige gedicht voor moeder voor te dragen – ik neem je op hoor – ik lees het één keer voor klonk het streng – haar antwoord. en zo geschiedde.

Roop keerde weerom en kwalificeerde mijn recensiewerkzaamheden in de zondagochtendwedstrijd als mild. verder bespraken wij de werken van max lerou – en zijn gezondheid – de uitgeverij van prachtwerken uitgeverij P., het weer ter hand genomen dichtwerk van ROOP zelf – een tijdje niet geschreven en nu voor de tentoonstelling weer wel. verder kwam al gebak etende en slagroom verorberende het afvallen van de Beum en de dichter pom wolff ter sprake. en er was nog even een forse scheldkanonade te beluisteren vanuit mijn eigen mond, die ik een minuut of tien volhield op een kots misselijk makend persoon zeg maar personage – terwijl de Beum mij ondersteunde met instemmende lieve knikjes vol empathie – en Roop met bovenmenselijk plezier de wandaden van de zo terecht aangevallen persoon vergoelijkte met opmerkingen als – ach het is ook maar een mens.

foto 7
tot slot bracht ik een bezoekje aan het toilet en daar viel het volgende te lezen – we waren hier eerder in 2009. een lerou, een jee kast, een groet, een van der linden, een baljon etc etc

foto 2

foto 3

foto 4

foto 5

foto 6

foto 7

foto 8

pw – 28-4-26

Peter Posthumus – kopland in een modern jasje?

Hoi Pom :

Weggaan is steeds meer
alsof je er nog bent
en dat iedere keer
zo’n ritueel moment

die groet
bij ’t komen en het gaan
niets meer doet
easy going, easy coming

geen kaart, geen brief
nee geen papier
dat is niet meer van nu
afscheid niet meer van hier
cyberspace kan zonder ruimte tijd
iedereen voortdurend onder handbereik.

Peter Posthumus

——

Weggaan
Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. (…)

Rutger Kopland

Rob Mientjes – en de koeien in oa DOKKUM

De koe van Sint Agatha

Koeien zijn slimme wezens
net als varkens
maar niet op alle dagen van het jaar
het zijn ook maar dieren
ze komen overal voor
zelfs in Dokkum en Sint Agatha
Dokkum bekend verondersteld
van Elfstedentocht en van Koningsdag
Sint Agatha kent echter niemand
tenzij kruisheren je iets zeggen
in het Land van Cuijk aan de Maas
waar koeien altijd oranje boven zijn
eigenlijk oranje overal
zoals de stier in de grotten van Lascaux
waar deze koe me aan deed denken
alleen stond deze op een verkeersbord
naast de ingang van klooster Sint Agatha
ook in Nederland zijn koeien heilig
en al helemaal voor mij
love them

Rob Mientjes