Het was een bewogen zaterdagavond geweest. Vermoeid lag ik onderin mijn stapelbed. Boven leek me niet verstandig. De jaren zorgen er voor, dat ik meestal minimaal één keer per nacht mag gaan afwateren. Zeker na veel bier. En ik had geen zin om uit een stapelbed vallen en mijn nek te breken. Een paar meter verderop hoorde ik hardop lachen.
Eerder die dag waren we aangekomen. Ik was op stap met een jonge vrouw, omdat dat zo uitkwam. Op mijn leeftijd kan dat. We zouden allerlei feestelijke festiviteiten aflopen en daarna in een betaalbaar hostel ons intrek nemen voor de nacht. Er was geen sprake van romantische intenties. We hadden afgesproken dat zij in het grote bed zou slapen en ik in het stapelbed. Alvorens de stad in te gaan schikten we ons op. Ik smeerde rijkelijk schmink op mijn gezicht en zij trok een doorschijnende jurk aan met ondergoed eronder.
Tot mijn opluchting trok ze een lange jas aan over haar weinig verhullende kledij. Dat zou in ieder geval op straat leiden tot een stuk minder gedoe. We verlieten ons hostel en liepen richting de stad. Ik had mijn capuchon opgedaan, zodat slechts de oplettende voorbijganger mijn witgekalkte gezicht zou zien. Ze moest telkens lachen als mensen mij toch opmerkten. Het is grappig hoe mensen soms niet weten hoe ze om moeten gaan met wat ze waarnemen.
Aangekomen op de feestlocatie konden de jassen weer uit. Met mijn witte gezicht had ik meteen de aandacht te pakken van iedereen. Zij ook met haar doorschijnende jurk. Vrouwen keken vol jaloezie. Mannen keken ook. Mijn reisgenote bleek een sociaal begaafd wezen, dat binnen tien minuten een hele schare manvolk aan zich wist te binden. Ik liet het en wijdde me aan andere bezigheden. Half de avond was ze met zes man vertrokken. Ik stuurde haar nog een berichtje voorzichtig te zijn. Het was een wat ongelijke verhouding, naar mijn toescheen.
Op een gegeven moment keerde ze terug. De kroeg was bijna leeg. Samen met een vriend dronk ik nog wat. Bij binnenkomst werd ze meteen weer omsingeld door de overgebleven aasgieren. We hielden het van een afstandje in de gaten. Waar in het begin van de avond de mannen nog een zeker decorum aan de dag hadden gelegd, was daar nu weinig meer van over. Het proberen ‘op de bek te pakken’, suggestieve praat en natuurlijk betasten. Op een gegeven moment stond ze naast een man, die zijn arm om haar nek deed, als ware het een wurggreep. Typisch haantjesgedrag. Hij bleef haar ook maar drankjes geven.
Toen de gorilla op een gegeven moment op toilet was, nam ik haar even apart en adviseerde haar, dat we beter zouden vertrekken. Ze wilde nog even blijven. Nog heel even. Mijn verstand won het van mijn drankzucht en ik maande haar dat we echt beter zouden vertrekken, voordat alles lelijk zou lopen. Ze keek me wat onbegrijpend aan. Toch moet er iets in mijn ogen zijn geweest, dat de doorslag gaf. Ik hielp haar in haar jas. De alfa man was weer terug en riep dat er nog een whiskey voor haar stond. Ik liep naar de bar, pakte het glas en sloeg het in één teug achterover en bedankte.
We liepen, zonder verder nog wat te zeggen, naar buiten. De nacht in. De weg naar het hostel was bezaaid met losliggende stenen en wortels van bomen, die spontaan leken opgeschoten te zijn uit het trottoir. Maar we haalden het. Terug op de kamer poetste ik mijn tanden en ging in bed liggen. Vanuit de badkamer hoorde ik geluiden, die duidden op een zich herhaaldelijk louterende maag. Even later hoorde ik haar naar bed schuifelen. Ze moest lachen. ‘Hé, één van die gasten heeft nog een berichtje gestuurd. Of ik een foto van m’n tieten wil opsturen als ik op hotel zou aankomen. Ik ga hem nu blokkeren.’ Nu moest ik ook lachen. Mannen zijn triest volk. Tevreden draaide ik me om en ging slapen.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
dat zit op zaterdagen hoog te paard haar vader zadelt haar moeder tuigt en zij wordt opgeheven
dan heft ze haar gering gewicht
glanzend is het paardenhoofd en imposant het buigt zich even naar het kind dat trots haar lichaam recht de leidsels vat en simpelweg dat grote dier in haar beweging zet de telgang contrapuntisch volgt en ’t zo met laarsjes, hand en billetjes haar wil oplegt
dank aan alle dichters die inzonden en ons lezers hebben overladen met goede raad – nou ja min of meer – als je de goede raad van Cartouche opvolgt lig je nog net voor dat het maandag is in het ziekenhuis – bij ien verrips zit je op het toilet – lees de commentaren onder de gedichten – ik waag het er toch maar op – de gesel van de heftige verwijten zullen me wel treffen in dit weer – niet dat de kleinkids er wat aan kunnen doen – maar om tien uur zondagochtend roept de grote dino show in de RAI – en dan moet opa natuurlijk ook aan de dinoos – en nu weten we wel dat vera eindhoven of anke buitenveldert wellicht nog zullen inzenden om ons van goed raad te voorzien – en wellicht nog een andere gast – maar dan vullen we dit item wel wel aan in de loop van de dag – tot die tijd gooien frans terken en toch ook weer andré heinekamp hoge ogen! laten we zeggen voorlopig goud voor FRANS en voor ANDRÉ – van harte.
Goedemorgen Pom, Tja, goede raad, dat mag wat kosten, laat het de inspanning zijn, voor weer een bijdrage aan de virtuele, tussen de stormen door dan toch. Weekendgroet, Frans
In de wind slaan
Alles mag gezegd en gedaan bij lastige en moeilijke zaken zegt mijn raadsvrouwe
neem ter harte wat ik je in het oor fluister het kan geen kwaad daar goed naar te luisteren en er gehoor aan te geven
je hebt meer stormen doorstaan dat was toch vaak klein bier bij wat vandaag van je vraagt
sla het niet in de wind het mag ook wel als je wilt maar kies met zorg je woorden
koester de mooie en de ware ze brengen de zon dichterbij
zware stormen door staan – Frans maakt van de werkelijkheid vandaag een ieder aanstormende poëzie – mooi gedaan – goede raad en hier dan ook nog heel liefdevol gegeven – en warm – de zon in aantocht. net wat we nodig hebben in dit weer.
Hoi Pom, Terwijl ik er mee bezig was, kwam ik toch steeds uit bij het onderstaande, een reeds eerder geschreven werk. Maar het is de beste raad die ik geven kan en ieder ander opgestuurd werk zal surrogaat aanvoelen. Vandaar dit gedicht. Goed weekend!
Hoi hoi André
Gedicht voor mensen onder de 30
Ik heb geen stappenplan
voor een carrière sprint
noch weet ik hoe je dan
makkelijk vrienden vind
ik heb moeite met contact
en vaak hoe ikzelf ben
het leven voelt abstract
iets waar ik niet aan wen.
Ik ben dus niet de ziel
die u raad kan geven
ik ben zelf te labiel
voor een zeker leven
mij al zo vaak vergist
geen antwoord dat voorziet
toch weet ik zeer beslist
in de dood ligt het niet.
André Heijnekamp
het gedicht mooi naar het einde toegewerkt! een echte heijnekamp – André weet als geen ander het zeer persoonlijk gevoel toch net in het jasje van de poëzie te persen – om dan weer goed gekleed vanuit de poëzie de wereld in te kunnen wandelen.
Rik van Boeckel – de waarheid van goede raad
Frans Terken – koester de mooie en de ware
Ien Verrips – laat het maar waaien daarbuiten
André Heijnekamp -Gedicht voor mensen onder de 30
Luk Paard – doe met mij enkel fel
Rob Mientjes – slurp het zoet naar binnen
Cartouche – neem haar
Vera Jongejan – laat los!
Jorg Bolle – bij oma
Anke Labrie – pas op jezelf
wie wint de enige echte virtuele – goede raad is nooit weg – zondagochtendtrofee op pomgedichten.nl? laat het los laat het gaan zingt ie al jaren – of het hem is gelukt weten we niet – is hier niet echt belangrijk. belangrijk is dat het goede raad was en is – uiteindelijk is er morgen weer een dag – en als het mag een stralende dag – zie daar ook het thema deze week – laat het los laat het gaan of heeft – U – nog een andere goede raad aan de mensheid? dichters kennen hier de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
goede raad of ach ik ben de beroerdste niet
een wilde er springen dat heeft ze toch maar niet gedaan nu lult ze weer met iedereen op FB over al die vertragingen bij de NS
dat heb ik d’r ook gezegd je kunt wel springen maar ze rijden nooit op tijd die gasten en jij maar wachten in de kou
pom wolff
Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele. Nogmaals hartelijk dank voor jouw goede recensie van mijn poëziebundel Ballade van herinneringen!
De liefdevolle raad
Hij raadt maar eens deze behoefte dat de dag de herinnering oproept om geen vrouw uit de weg te gaan zodat hij rustig bij haar blijft staan
zij raadt dat hij haar geliefde wordt geeft de hand aan zijn wezenlijke vingers en laat hem zien dat zij niet los laat om zo te overtuigen van de liefdevolle daad
nu zijn zij al jaren als minnaars bij elkaar hun geheugen weet dat geluk de waarheid van goede raad nooit zal vergeten zij zullen dat zeker in de toekomst weten.
Rik van Boeckel 23 oktober 2026
weer eens een ander perspectief op het gevraagde thema – laat het los laat het gaan of heeft – U – nog een andere goede raad aan de mensheid? – rik toont ons een schets van een soort raadspelletje met goede afloop – dat dan weer wel.
geen zin vandaag
maar onderduiken in de warme wolk van donzig zacht dat mij omarmt, omhelst ik beeld me in een beetje ziek te zijn niet erg maar net genoeg in bed te blijven het liefst de hele dag
laat het maar waaien daarbuiten laat ze maar praten allemaal en haasten de wereld dol te draaien ik doe niet mee vandaag blijf ik lekker in mijn bed
totdat gerommel in mijn buik -of het nu mijn maag of darmen zijn mij dwingt om op te staan
IEN VERRIPS
tsja luiheid wordt niet beloond – dat zie je maar weer – opstaan in dit weer en maar hopen dat er geen lekkages zijn of dat er dakpannen wegwaaien. kan je nog aan het werk ook. wie in de eerste regel van een gedicht een ‘ warme wolk van donzig zacht’ durft te schrijven die roept bijna als het ware het kwaad op.dan rommelt het zelfs binnen.
(de rockdichter): zo…wat vliegt de tijd…razendsnel verdekkeme echt’et heeft geen naam of toch wel…zondag en dus draaf ik naar poms site voor de wedstrijd die geen…we know the drill…en altijd voor de liefde oooh liefde oh liefde wat doe je toch met mij…de leidraad door’et leve…goede raad vol liefde…kortom:
” dwaal mij “
ik zie voel proef snuif ‘et bruise nog op de oge en sprankels in‘n mooie kleur
uit’n droom geen ure meer met de eindeloze kusse op me lippe
smachtend ‘n verlore paard (ik de ouwe) dolend doorheen de tijd dat’k zie en naar jou grijp
ja de enige echte goede raad – zeker voor in een zware stormachtige nacht – goede raad – als het stormt in de gedichten van luk paard dan stormt het goed – vrij naar een tekst van de dijk.
Nooit begrepen het vasthouden dat ooit was met man en macht ontembaar de woede en de dood
praat me liever over liefde thematiek die er toe doet gooi alle bagger over boord duik onder desnoods in vooronder, hel of vagevuur
verbrand het schip onmiddellijk laat los de zoute tranen en slurp het zoet naar binnen regelrecht het hart in het enige dat er toe doet
en gene schrik want het hart hangt los losser dan je denkt voor de longen ademloos
Rob Mientjes
gooi alle bagger over boord – verlaat het schip en de fik erin – ons rob kan zo naar parijs! – maar dan hier in overdrachtelijke zin – altijd aktiebereid
Goede raad
zij staat te rillen en te trillen op haar voeten
zie hoe het druipt zuigt aan alle kanten
laat haar zo raad ik je aan de wind over de velden
en tel hoeveel druppels kunnen in een zonnedauw
een kolf – neem haar als een man bij kop en staart maal en wrijf haar fijn
vul daarmee je hand korrelmaïs – ze zal voor jou voorgoed, melk en manna zijn
24-10-2026 / Cartouche
cartouche stuurt ons naar buiten – de natuur in – en dan dat in dit weer – en in plaats van een stevige warmmakende wiskie krijgen we een glaasje melluk – goed voor elluk – ik lees hier toch een liefde vol gedicht maar met een dubbele bodem – de afloop is een bijna dodelijke zware griep
laat los
riep ik tegen de hond hoewel ik wist dat moedigde hem juist aan gele tanden wroetten houvast in plotseling meer zijn bezit een veroverde schat van knaagplezier
nu was het een kwestie van wachten tot het speeltje los liet
Vera Jongejan
ja hondjes moet je niet zonder handschoenen aanpakken – dat laat vera ons maar weer eens zien. blijft nog de vraag over of honden weten wat er in mensentaal wordt gezegd. in het park kom je ook steeds mensen tegen die met de al dan niet loslopende honden hele gesprekken voeren. een hondenhoofd kent slechts een woord volgens mij: eten.
Geen goede omaraad.
Mijn oma zei niets en niets zei ze nooit, maar die dag zweeg ze en alle dagen daarna gaf ze mij de ruimte om haar kleinzoon te zijn.
zonder te zeggen hoe en wat en waar vooral niet waarheen goede raad kwam later in allerlei vormen en die kostte kotselijk duur
Jorge Bolle ja de tekst brengt me ook bij mijn oma terug – omaas hebben dat – dat je je als kleinzoon heel vrij kunt voelen – daarom gaan ze een leven lang nog mee na het afscheid -hoe ze ook zwijgen – voor mij even een mooi moment dit gedicht – oma limburg noemde ik oma. voor een amsterdams schoffie was ze het einde. die bossen daar – vrijen in zwembad de zeekoelen in brunssum daar met limburgse meisjes – fietsen terug naar nieuwenhagen om 6 uur thuis zijn – anders stond oma klaar met de mattenklopper – want alles mocht maar je moest wel om 6 uur thuis zijn om te eten. 5 over 6 pikte ze niet.
Ha Pom, Een realistisch gedichtje deze keer; een ‘pommetje’ lukte nog net.
griep
goed bedoelde raad zoals zo vaak in de wind geslagen dus zonet toch maar rillend van de koorts alle afspraken afgezegd en me nog eens omgedraaid in mijn warme bed
anke labrie (2026)
met de wijsheid der jaren – goede raad geef je aan jezelf – op zich een goede raad – dank je Anke voor de bijdrage
Zou ik het liefst gewichtsloos door het leven gaan?
Met schuld en boete ben ik groot gebracht, nooit leerde ik iets over voors en tegens van de zwaartekracht. En toch, hoe meer ik er aan dacht, hoe meer ik minde deze kracht, zo zacht en toch zo sterk.
Wat me ook steeds meer ging bevallen: lopend of de trap afgaand me een heel klein beetje te laten vallen, zodat ik bijna naar beneden zweef.
En omgekeerd de kunst om trappen te beklimmen alsof je daalt. zo licht wordt je dan de plooien van gewicht verdwijnen uit je gezicht je lacht en als je ligt dan is het misgegaan.
De zwaartekracht, zij is er met al haar aantrekkingskracht vriendin voor het leven die geen opstand dult altijd maar blijft geven.
Ik hou van jou, jij trouwe kracht. In mijn immer wankelend bestaan geef jij altijd de goede richting aan. En wie ook mij in de steek laat jij zult me nooit laten gaan.
Ja, ja! Betrouwbare vriendin, die rustig afwacht tot ik ten langen leste voor je val dan zegevierend lacht. Je hebt me nooit bedrogen maar had mij altijd in jouw macht.
——————–
Al jaren wilde ik een gedicht schrijven over de zwaartekracht. Want met al het gelul over sterrenbeelden en de invloed van de planeten, staan we onvoldoende stil bij deze geweldige permanente invloed op ons bestaan. Juist omdat zij er altijd is, zien we haar niet. Maar dat goede voornemen materialiseerde zich nog niet in een gedicht. Was zij het zelf, die het tegenhield? Het zou zomaar kunnen. Maar nu heb ik de zwaartekracht toch weten te overwinnen door me er volledig aan over te geven.
RIK VAN BOECKEL schept een volkomen eigen vredig universum in zijn nieuwe bundel BALLADE VAN HERINNERINGEN – Uitgeverij Ginkgo Leiden, 2026.
Voor mij ligt in een prachtig groen uitgegeven – een grasveld van rust en vrede – de nieuwe bundel BALLADE VAN HERINNERINGEN van Rik van Boeckel, Leids (pop)dichter, schrijver en musicus – vaak ook bezoeker en graag geziene gast van de poëziesite www.pomgedichten.nl
De lezer reist met de dichter mee in drie hoofdstukken poëzie: 10 gedichten binnen de comfortzone van de dichter – STAD VAN MIJN HART, we bezoeken Leiden –
18 gedichten in het tweede hoofdstuk met de titel TIJD OM TE ZIJN – een reis overladen met zon en zee en een zingende wind, in de lente en de zomer, met liefde en geluk, met waarheid en weemoed en met een kloppend hart – en passant doen we de Oekraïne aan.
Voorts de 17 gedichten in het derde hoofdstuk over dichters REIS UIT DE COMFORTZONE – de titel – zeg maar rustig de gedichten over zijn reizen naar Marokko, naar Spanje – en naar zijn favo-fado-land Portugal – het land dat dichter nogal eens in een diepe bitterzoete emotionele staat brengt – buiten zijn comfortzone – in een mengeling van verlies en verlangen, gemis, afstand en liefde – laten we het toch maar het melancholisch saudade verlangen noemen van Rik van Boeckel naar de door hem beschreven en toegezongen plaatsen en mensen. Dichter van Boeckel weet op zijn onnavolgbare wijze verdriet en de vreugde van herinneringen aan elkaar te koppelen – het zijn ballades in de ware zin van het woord – dansliederen – prozaïsche verhalende gedichten:
deze ballade klinkt zelfs verdrietig/ vanwege de mooie vroegere tijd / wat niet terugkeert hangt boven wolken / om in het universum te verdwijnen / slechts het lied houdt de herinnering in leven..
45 gedichten kortom. En tot zover de min of meer technische beschrijving van wat de lezer mag verwachten. Maar er is meer. De lezer die de moeite neemt om de prozaïsche poëzie in deze bundel tot zich te nemen komt zonder meer terecht in het vredige universum van van Boeckel – waarin je ademloos van gedicht naar gedicht, van plaats naar plaats, van lichte emotie naar lichte emotie wordt geleid:
aan het raam zingen bloemen / de ochtendjazz en de middag blues / tot het begin van de avond.
De wereld van het journaal lijkt niet te bestaan in de wereld van Rik van Boeckel. je neemt als het ware plaats in het rondvaartbootje van van Boeckel en je zeilt weg uit je eigen veelal woelig bestaan om een werkelijkheid te bezoeken en te betreden, volkomen afgezonderd van de rauwe bestaande. Het verleden voorbij in een heden op weg naar een rooskleurige toekomst.
Zo betreden we in TIJD OM TE ZIJN een werkelijkheid met contemplatieve verstilde momenten op weg naar liefdevolle horizonnen – de toekomst – met een stralende zon warm en rond in de ochtend vol van liefde bezongen. Zo wordt ook de liefde in Sevilla magisch bezongen – en de lezer tot ademloze toeschouwer gemaakt:
en soms is er de ander die wacht / op het uur dat zij naar huis gaat / op zijn moment van magie / van onderbroken eenzaamheid ontluikend langs de oevers / voorbij de spiegels van de maan / zie hem bij haar staan / de rivier laat haar niet gaan.
Bijna aan het einde van de bundel in het gedicht en reisgidslied DE OCHTEND VAN DE SAUDADE IN LISSABON valt alles samen – de dichter met zijn emoties, de pijn van de verloren liefdes alsook de mooie euforische herinneringen aan wat voorbij ging zoals deze ook zijn bezongen door Amália Rodrigues – de onbetwiste ‘Koningin van de Fado’:
laat liefde bloeien (…) nu Amália Rodriques in Mouraria op mij wacht en naar iedere voorbijganger lacht Ai Mouraria zingt zij vanaf haar foto aan de muur bij Rua dos Cavaleiros zo zie ik een fado fado gezicht in het mooie Lisboa licht (…)
Rik van Boeckel brengt de lezer en zeker de gehaaste lezer, door zijn contemplatieve gedichten en ballades in een heerlijke staat van ontspanning – terug in een toestand van vredige rust en naar een verstilde droomwereld van verlangen en ‘onderbroken eenzaamheid’.
een wandelende zwemmer was mijn vader voelde hij de bodem dan was die herinnering aan de bereikbaarheid de opwaartse kracht die hem door het water deed zweven
je kijkt me vragend aan ik kijk weg wil niet weten hou maar bij je denk ik stop jij maar met vragen kom zelf maar met een antwoord deze keer stop het in een doosje strik erom en later als ik zin heb maar eerder zeker niet zal ik het openmaken zien of het mij bevalt en tot zolang…
Terloops stilstaan bij een groen oog watching you iets klopt er niet gladgestreken platgetreden vormloos en toch voorstellingsvermogen te beneden serendipity verbeeld in grijze hersencellen kleurloos zwart maar toch … diep een dogdogma hauntend baskerville doorlopen dus literatuur op de hielen boek gesloten
