de buik van de boot van mijn vriendin was zeer blauw alsof het onder water zijn nog meer moest worden geaccentueerd er speelde een soort van geluk zich af met houten kastjes kleden bloemen en een box voor de kleine jongen zij schilderde de weerslag van haar dromen
ik zie haar nog staan doorzichtig in het licht van de kombuis koffiedamp en een delicate glimlach
als ik struikel juichen mijn vrienden niet als ik bij de voordeur sta mijn sleutel niet kan vinden steken de buren niet de vlag uit en als ik val is er meestal iemand die me opraapt het zijn altijd die kinderen die kutkinderen die me uitlachen.
dank aan alle dichters die inzonden. onder de gedichten leest u de commentaren – twee wel heel bijzondere gedichten vandaag – een samenloopgedicht van Anke en een existentiëel levensgedicht van Cartouche – virtueel goud – van harte.
Du moment
ik jou zag komen aanrijden als een niet te missen trein hield ik staande en sta nog versteld van het snelle
waarmee later binnen het gedragen klinken van muziek ‘its just a perfect day’
en vaders praatjes over vullen van gaatjes, haken en ogen
en bloed dat stuwt en toch die slappe handjes, knellen van bandjes en boezem trillen waar tast en zin elkaar raken
opspringen tussen twee en een en dan dat intens diepe – in jouw ogenblik
dat moment van weelde, die ene zo lang geleden al – terwijl de tijd normaal de grote gelijkmaker is –
staat als een rots tekening in mijn ziel gebrand
26-07-2026 / Cartouche
lou reed komt nog even langs – als een voorbode van de strofe waar het hele gedicht om draait, het hier beschreven leven van de dichter – ok van de ik persoon – om draait – die prachtige strofe recht uit het hart:
dat moment van weelde, die ene zo lang geleden al – terwijl de tijd normaal de grote gelijkmaker is –
Koningsgraf
Het papier draagt nog haar geur zelfs in de inkt is ze hem trouw haar ogen met exact die kleur Hij wil haar balsemen in blauw
De kroontjespen zijn instrument een koningsgraf voor hen alleen waarvan slechts hij de ingang kent Hij windt zijn zinnen om haar heen
Het schrift met rouwmateriaal De regels vaag en jaren oud Het zwijgen bleek kostbare taal Hij smeedt een masker van dat goud
De inkt vloeit traag en zuigt zich vast Slotregels komen eindelijk op hem af Hij weet dat ieder woord nu past Hermetisch sluit hij dan het graf
Anke Labrie
eerlijk gezegd weet ik niet zo heel veel raad met dit gedicht. het is bijna te mooi –
‘Hij wil haar balsemen in blauw’
vakkundig rijm ook – een bijzonder moment – de totstandkoming van een gedicht beschreven in een gelijk met het beschrevene opgaand gedicht – dat zie je niet vaak – een ware samenloop – met kroontjespen die aan reve doet denken-
Jorge Bolle – troost in vergeten donker
Rob Mientjes – au moment suprême
Karlijn Groet – Het is het nu, waar alles wordt gegeven;
Rik van Boeckel – naar het universum boven de aarde
Bert Dekker – het moment voorbij
Ditmar Bakker – Twaalf maanden ongeveer tevreden
Anke Labrie -De regels vaag en jaren oud
Max Lerou -klokkenluider
Cartouche – dat intens diepe
André Heijnekamp – Ze zei ze moeten de berm maaien..
wie wint de enige echte virtuele – geniet het moment- de vergankelijkheidstrofee op pomgedichten.nl?
ach laten we de oude freud nog eens aan het woord ‘De waarde der vergankelijkheid is een zeldzaamheidswaarde in de tijd. De beperking van de mogelijkheid tot genieten verhoogt de kostbaarheid daarvan’ – en zo is het ook nog eens een keer. geniet het moment. het eendje op de foto zit er ook niet mee. en ooit zat er vast een prachtige vrouw op deze fiets en op haar bagagedrager een innige geliefde. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
genoeg een blik nóg in het huis waarin je woonde en de bomen zei dat het zo niet blijven kon
hier zachte stem mijn oor vertel me nog een keer van die bomen van de dieren en het kind
in jouw taal wil ik leren hoe in een machteloze orde de vrede zich hervindt
Jij bent mijn nu, al is het winter waar je woont. Nooit sneeuw, nooit ijs, vogels die niemand kent.
Zomer waar ik ben, in een land waar je aan de finish gladiolen krijgt, die eerder dood zijn, dan de blaren verdwenen. Wat verder verdwijnt is mist, wat oplost is de gedachte dat… en de woorden die… en licht, waarin te lang gekeken, troost in vergeten donker.
Jorge
in ieder geval de mooie momenten van weleer, de gedachten, de woorden in mooie nieuwe woorden met weemoed belegd. de afstand tussen de geliefden van ooit wezensver in twee strofen geschetst – het regelwit als niemandsland gegeven. het gezegde – de dood of de gladiolen – als diepere laag aan het gedicht meegegeven. ja hoor mij mag je wakker maken voor dit soort poëzie. je voelt het kruipen van de melancholie als warme oude zachte whisky door je slokdarm glijden. laat ik ook eens een vergelijking trachten.
Momentueel
Daar zit ik dan op mijn fiets achterop linea recta de gracht in au moment suprême
un coup de foudre in vuur en vlam Monique avant om nooit te vergeten poedeltjenaakt totdat ze zei doodserieus stop met drinken eet meer Freud dan blijf je Jung
Rob Mientjes
het was he momentje wel – liefde op het eerste gezicht – dat heb ik nou nooit dat van die naakte vrouwen op een fiets. wat mij betreft is er niets tegen het verfilmen van deze scene.
De klokken tikken onverminderd door, maar in de stilte van het allerkleinst moment voorbij alweer voordat je ’t werkelijk kent, loopt wat er is, heel even maar, iets voor.
Het is het nu, waar alles wordt gegeven; geen leeg perron waar men op alles wacht, geen donker voorportaal van dag of nacht, maar het bevochten midden van het leven.
En al wat leeft, beleeft dit ogenblik en al wat sterft, beseft het vroeg of laat; er is geen groter goed, geen betere staat, dan simpelweg te weten: hier ga ik.
Karlijn Groet
met de wijsheid der jaren – het overzicht – de berusting ook – maar het van zichzelf bevrijde ik mag er zijn – in die wetenschap lezen we prachtige dichtregels die in dit gedicht in de middelste strofe zijn terechtgekomen – dat is geen toeval – als waren zij de beschrijving van het midden van wat ooit was en van wat nog zal zijn:
Het is het nu, waar alles wordt gegeven; geen leeg perron waar men op alles wacht, geen donker voorportaal van dag of nacht, maar het bevochten midden van het leven.
Hier mijn bijdrage aan ‘geniet het moment’. Gisteren als percussionist met de band Dinanga (Liefde) opgetreden in Haarlem. Dat was genieten. Dinanga betekent liefde in een taal uit Congo want het is de band van een Congolese zangeres/gitariste.
De spreuk vol waarde
Het muzikale moment laat de tijd gaan gaat de dag door elkaar schudden met een lach en een gelukkige traan zodat slagen op trommels wachten op volgende optredens om vergankelijkheid te verzachten
nagenieten is de spreuk vol waarde het beeld van dansende mensen leidt naar het universum boven de aarde om dagelijks meer muziek te wensen.
Rik van Boeckel 25 juli 2026
Rik plaatst de muziek – het bovenaardse moment van muzikaal samengaan – buiten de tijd. een soort vereeuwiging van de muzikale momenten.
Bert Dekker
ja een grappig tafereeltje – qua thema wel tot he point maar qua poëzie toch magertjes. net over de rand van de poëzie het cabaret in geduikeld de tekst.
De Zoveelste
Je nam een trede van de trap en rende schielijk naar beneden. De deur sloeg dicht: voorbij ons Eden, het hemelbed–een dure grap
door ons tezamen, tel ze, krap twaalf maanden -ongeveer- beleden. Twaalf maanden ongeveer tevreden ineens verwoest. Eén woord, één klap.
Geen zou de ander ooit vernielen, maar zomerzon en kermispret, en liefde, warmte…zijn ter ziele.
Een winter, wéér alleen in bed, slechts vergezeld door randdebielen afspeurende het internet.
***[D.B.]
tsja wie zo mooi kan schrijven over het vergaan van wat ooit als liefdevol werd ervaren – verdient de enige echte ware – en niet de zoveelste. aan de andere kant levert die enige echte ware niet zoveel mooie regels als deze passant – nou ja dat vermoed ik – 12 maanden dan denk je wat in handen te hebben – rent het van je weg – ja dat is niet te harden.
klokkenluider
hij is de baas van de klok de kosmos weet wel beter
tijd draagt het mombakkes van de dageraad
schoppenaas schuilt in de boezem van het licht
ml 25 07 2026
de kosmos weet beter – ook de klokkenluider moet niet teveel babbels krijgen. waar rik van boeckel de tijd en het heelal verheerlijkt rekent max af met deze grootheden.
Druipende vingers
Ze zei ze moeten de berm maaien ik zei dat het voor de insecten was nou, als opa nog had geleefd.
Ik vroeg haar naar de perziken of ze rijp waren, veel te zei ze, ik knoei alles onder.
Ik keek haar aan en vroeg mij af wanneer het omslaat wanneer genieten gemopper wordt en ik dacht aan wat ze vroeger zei dan pak je toch een doekje.
Maar toen trilde ze nog niet en opa nam de doekjes mee die ze steeds vaker vergat.
André Heijnekamp
toen trilde ze nog niet – de mooiste momenten van het leven voorbij deze lieve perzikoma – maar zolang ze er nog is zijn de herinneringen nog zeer dichtbij en zij ook nog niet te ver. mooi.
we zijn trots te mogen aankondigen dat Bart Top een aantal vrijdagen met ingang van volgende week de pomsite zal verrijken met zijn bijdragen – in poëzie en of in proza – in april van dit jaar won Bart de alom bekende zondagochtendwedstrijd op deze site – zie hieronder zijn gedicht van toen en juryaantekening – het zal niet stil worden op de vrijdag hier! welkom Bart!
———– Niet blijven zitten: opstaan!
Wat is de waarde van een mensenleven als dag na dag de prijs van olie hoger wordt opgedreven. Hoe hoger dat die stijgt, hoe harder zijgt neer de prijs van vlees en bloed. Het is hun oorlog die zich met onze lichaamsvochten voedt die graait en maait en zonder onderscheid leed toevoegt aan al wie al zo lang zo bitter lijdt.
Hen is het om het even of bommen vallen op oorlogsschepen of op een ziekenhuis. Hoe ver is elke vorm van humanisme weggedreven.
Terwijl de verbeelding is gestorven ruiken verdorven geesten grenzeloos profijt, Hun zielen leven op: de geur van geweld smaakt op hun tong naar geld.
Wie draait er terug het wiel van de geschiedenis dat doldraait op hebzucht en haat? Of is het al te laat om met rede en met recht het strijdperk in te perken de wapens te begraven de massagraven op te graven de doden weer een naam te geven. En ook een naam aan wie bleef leven. . Blijven we kijken, of zelfs helemaal ontwijken? Zitten we verlamd te staren naar onafwendbaarheid of zoeken we de blik in elkaars ogen putten we kracht uit onvermogen om de kaarten nieuw te schudden de richting te verschuiven putten geloof uit ongeloof dat dit zo door kan gaan?
Laten we beginnen op te staan Dat is een basis voor bewegen.
nou in de wereld om ons heen zit het niet echt goed – dat beschrijft de dichter Bart Top als geen ander – een alles en iedereen overstijgend bijna – strijdlied lezen we hier – de tekst lijkt ook in de beste traditie van de sociaal democratie geschreven – aan de 20 – 20 regel van deze site hoeft een dichter zich niet te houden als de noodzaak zich opdringt. en de schrijfnoodzaak van de vele gekozen woorden, rijmwoorden is hier evident. de wereld moet beter! zo kan het niet langer. sta op! in machteloosheid wordt kracht geboren. het is zoals kiki schippers in haar prachtlied NAVALNY zingt: ‘’..kwaad wordt geholpen door alles wat zwijgt… het kwaad triomfeert als je niks doet…” – met de kracht van de poëzie een prachtig pleidooi om op te staan tegen het ons omringend kwaad – dit wordt op deze zondagochtend niet meer overtroffen: GOUD! en van harte Bart.
onlangs vierden we de jaarlijkse pomgedichtendag – een dag die dan weer eens om de 5 en dan weer eens om de 2 jaar gehouden wordt – en ook volgend jaar is het streven om deze bijzondere dag te vieren – maar om een lang verhaal kort te houden – waarom weet ik eigenlijk ook niet – want het is best gezellig kletsen zo op de vroege ochtend – met u lieve lezer – hoe dan ook onlangs vierden we die bijzondere dag in eindhoven – en de dichtkoningin van texel Karin Beumkes had aangekondigd met haar partner ROOP om eindhoven aan te doen – om te eten en te drinken – en om enige gedichten voor te lezen, te performen -uit te spreken. mijn aankondiging was enthousiast – roop en de beum verlaten die tochthoek daar boven in – om op pomgedichtendag in het altijd weer zwoele zachtaardige eindhoven te komen voordragen.
tal van enthousiaste reacties ook mocht ik optekenen – OOOO dan kom ik ook – kan ik kaartjes kopen – mag ik op de eerste rij zitten – schenken jullie goede whiskey ( schreef martin aart de jong) – eerst beum zien en dan pas sterven schreef nog een lieve oude dichteres met A – vroeger schreef je ze heeft K – nu hebben ze allemaal A (alzheimer) – hoe dan ook – de dicht dag zou een aanvang nemen om 1500 uur in eindhoven – om kwart voor drie schalde de telefoon in eindhoven – beum en roop aan de lijn – we zitten in groningen!!!! maar jullie staan in eindhoven – sprak de gastvrouw galant – op het programma – maar we zitten in groningen!!! – jaja ik hoor jullie wel. en zo geschiedde. de pomdag nam een aanvang in eindhoven – alle dichters en gasten teleurgesteld –
behalve de oude dichteres met A – die sprak enthousiast – eerst beum zien en dan sterven – beum viel nog niet te zien en er hoefde godzijdank dus ook nog niet gestorven te worden. volgend jaar krijgt ze een nieuwe kans. genieten we toch nog maar eens even hier op de pom van onze lieve beum – de dichtkoningin van texel:
Opdracht
Je was niet braaf, dat was je niet je was het kind dat uit de ramen sprong dat een pop neerlegde in het bed perfect als alibi om in de nachten te verpozen.
Je had een ziel en grijze ogen en je liep het liefste in de mist, daar was het stil en licht en goed daar vlogen roedels ganzen naar regenbogen.
Je was niet gek dat was je niet, je had een wens om elf te worden die met twee puntoortjes van alles hoorde, en vliegen redde uit een spinnenweb.
Nu sta je op de grond van eb en haalt wat water uit de zee gewoon omdat je iets te voelen hebt en je hartje, ach, dat voelt wel mee.
Zo, leerlingen, de allerlaatste horde die tussen jullie en volwassenheid nog in stond, is genomen. ’t Is een feit: eer was je klein, nu van een and’re orde
en klaar met d’s en t’s op witte borden of hyperbolen; die vermaledijd v.v.t.t., zou die tot nut ooit iemand zijn geworden?
De toekomst wacht, en daarmee nog veel leven; succes daarmee! Echt wennen doet het nooit en ’t raakt met liefde, rouw en troost doorweven.
Blijf rijk van geest, zodat je ongekooid en vrij gelukkig bent. Met dit gegeven zijn deze les en onze tijd voltooid.
wij verwelkomen met trots Ali Şerik als gastdichter deze zomer. Ali Şerik zal op de komende dinsdagen afwisselend met Ien Verrips een aantal poëtische bijdragen leveren – vandaag de eerste:
onder de ruïne
onder de ruïne van de stad vinden archeologen het skelet van een jonge vrouw naar alle waarschijnlijkheid overleden in het eerste kwartaal van de eenentwintigste eeuw.
zorgvuldig halen zij haar uit de aarde. in haar omgeving vinden ze een fototoestel en een camera. om haar verhaal te ontrafelen, buigen de archeologen zich met uiterste precisie over hun vondst.
ze is één meter tweeënzeventig lang, heeft zwart haar. haar mond staat wijd open alsof ze ononderbroken iemand wil roepen. later blijkt uit botonderzoek dat ze gezond is haar gebit sterk en volledig intact met een atletisch ontwikkelde lichaamsbouw.
ze overleed rond haar dertigste levensjaar niet door een bevalling. er worden geen sporen van geweld of andere oorzaken gevonden. waaraan is zij zo jong overleden.
bij andere vondsten uit dezelfde periode leverden de skeletten minder raadsels op. aan de botten was duidelijk waarneembaar dat de lichamen om het leven zijn gebracht door geweld in verschillende gradaties.
maar dit skelet is uitzonderlijk, bijna levend. waarom sterft een jonge, gezonde vrouw rond haar dertigste levensjaar in het eerste kwartaal van de eenentwintigste eeuw.
Dag pom, live vanuit Eijlders dichtersmarathon, bar trots aan bar geschreven. Fijne week.Groetjes, Rob
Ruime vorm
Uit jasjes gegroeid poëzie, proza en proazie rap de rap en slam de slam het is de vorm die spreekt geen vloeken in de kerk maar gewoon een jeugd van tegenwoordig
laat de vorm ons ruim verrassen er hangt geen prijskaart aan het zijn slechts trots, dunk en eigenwaarde die ons kostelijk kosteloos prijzen laat de letters, woorden voor zichzelf preken
houd de witten lijnen vast op kleine stukjes karton teken ze op op vilt en bier en laat ons de inkt drinken buizen op zijn Beuys’
Rob Mientjes Afbeelding: klein werkje van Dorien Bellaar
