Ien Verrips – wij denken dat ze van ons houdt…


de zon laat het koud
of je haar warmte koestert
of zucht in haar verzengende hitte
het is het water om het even
of je van je warme bad geniet
of gek wordt van een druppende kraan

de aarde daarentegen
 waarmee we zo verbonden zijn
dat wij haar moeder noemen
lijkt  minder onverschillig

wij denken dat ze van ons houdt
in zachte lenteregen of een koesterende zon
maar ook vragen wij ons af
of haar vernietigende  stormen 
voor ons een waarschuwing zijn 
of toch wellicht een straf

september 2026
Ien Verrips

Share This:

Ditmar Bakker – ‘Ik lach, zodat geen mens mijn tranen ziet…’


Het Antwoord

“Oh zoete Hemel, die mij bitter liet:
’t is stervenskoud, al brandt het vuur gestaag.
Het leven valt me zwaar, toch leef ik graag
en weet van niets, wat óók geneugten biedt.
Ik lach, zodat geen mens mijn tranen ziet:
plezier heb ik! Met stenen in mijn maag.
Geluk verdwijnt óf nooit, óf per vandaag,
’t zal nooit zijn…maar je twijfelt soms, of niet?”

Omdat mijn lief geen goede spreker is,
kust hij me snel, en zo dresseert bij monde
wat lievend bloeit: geen twijfel. Geen seconde.
Dan gaat hij weer, en huil ik zonder stop
al leken alle waterlanders op:
zó voert hij mij naar waar niets zeker is.

[D.B./L.L.]

Share This:

pom wolff – je wordt steeds beter opa…


duitsland – nederland

lieve jongen
vanavond is het voetbal
jij bent in berlijn geboren
opa in amsterdam

in de herfstvakantie
was jij in amsterdam
voetbalden we op het veldje
hier in buitenveldert

jij won met 20 – 8
een dag later met 20 – 13
je wordt steeds beter opa
zei je – en opa keek trots

pw
afbeelding –
deel van schilderij gemaakt door Vera Jongejan

Share This:

Rob Mientjes – eindeloos de dorst…


Whiskey met e en fout geschreven h


Omhoog de trap
drank gloort hemels
lege flessen Jack


licht gezien
delirium schittert
kaleidoskoop bruist


cirkels van gedachten
eindeloos de dorst
dierbaar de kroonlucht


sprankelend de hoop
en de blaas op springen
richting toilet


deur verstopt en dicht
waar is de wishkey
sleutel van verlangen


hoop op verlossing


Rob Mientjes

Share This:

MAX LEROU wint de enige echte virtuele – wie wil er nou met jou niet een huisje aan het water trofee op pomgedichten.nl – Jorge Bolle zilver, Anke labrie brons

mooie tekst in het lied van ricky koole – ach ja het water weet wat – in alle maten en vormen – in chansons, in gedichten – we bestaan eruit – we leven. het afgebeelde huisje staat aan het IJsselmeer – Onderdijk noord holland – waar ik 7 jaren ‘huisde’ dankjewel André voor het woord – – het huisje en ‘de ligging’ heeft voor 2 mooie dochters gezorgd – een huisje aan het water. het huisje en het water ingeruild voor 020 – de dochters waren er blij mee – met 020 – de natuur is mooi maar dictatuur en makkelijk is anders – ooit schreef ik: ‘ik ben voor makkelijk – geen brandnetels als je verliefd bent  – gewoon een bed – sla desnoods’ –

‘en al dat water
moet nog terug vandaag
naar engeland
het is bijna eb, ik weet het’

mooi poëziedagje vandaag op vele fronten – de zondagochtendwedstrijd – ruigoord – l.leidse.dwarsstraat maar ook in de OBA Olympisch kwartier. voor MAX LEROU het goud deze week – van harte – hij schetst een genadeloos tijdsbeeld – JORGE BOLLE glinsterend zilver zijn/het water tot kunstwerk verheven en brons voor ANKE LABRIE – voor hoe zij het oude water weet te verbinden met het nieuwe water. van harte! u leest het commentaar onder de gedichten.

aan de waterkant
 
de lucht was er om te snijden
pall mall streed met samson
en geur van de gebraden haan
die wachtte op het mes
 
de tafel helemaal uit oisterwijk
met eikenhouten asbak overvol
ernaast de aangebroken nieuwe
vieux de fles bleef altijd open
 
gordijnen in de kleur campari 7up
vitrage bruin en eens in het kwartaal
een emmer water en de magie van nicotine
die zich als thee uit het kant trekken liet
 
aan het eind werd alles vloeibaar
de mensen stierven toen nog jong
en ze lagen er altijd wel mooi bij
in het kamertje voor met zicht op de kade
 
ml

‘de goede kamer’ heette dat in limburg – waarin de dode zijn laatste uren in zijn/haar huis mocht ‘beleven’- voor zover ik mij de dood van mijn opa kan herinneren – teruggehaald hier in een prachtig gedicht van Max lerou. een tijdsbeeld genadeloos vastgelegd – de jaren zestig/zeventig/tachtig ook nog wel in de vorige eeuw. veel bruin, later veel oranje en wat paars. als je 60 was was je oud. en roken roken roken overal roken. en de samsom met blauwe rizzla. elk pakje minder dan een halve euro.
Pagina 30 van Het Parool Het Parool van zaterdag – ach zou dat wil tolsma zijn – ooit directeur van de nassaumavo als ik het goed zeg, later ook nog even directeur van het Marcanti College van de Esprit Scholen – nog later weer in gemeentedienst als god mag weten wat – een man van statuur met lichamelijke gebreken – hij liep mank met stokken door het leven door de Pijp. ik vermoed dat deze wil die wil tolsma is – en dan herinner ik me dat hij met zijn lichamelijke mankementen bij mij op bezoek kwam – op twee hoog in de anthoniszstraat in 020 zuid – ik hoor de stokken nog op de treden – toen ik een conflict had met gemeente onderwijs amsterdam en dat hij heel goed naar mij luisterde en dat conflict in 5 minuten de wereld uit hielp – en dat ik toen dacht – wat een geweldige man – ik zal het nooit vergeten – sterkte aan de familie rust zacht WIL!

pw
—————————

Wat er

Wat er kan gebeuren
als de steen van Bram Vermeulen
niet de loop van de rivier
had veranderd,
maar gebruikt om
de eigen ruiten in te gooien.
De mens is voor het grootste deel
water, een regenbui, een druppel.

Aan zee golft de dag,
verdrinken gedachten,
stampen kinderen in een plas
en dan in het avondlicht
een spinnenweb met dauwdruppels,
dat zich voor mijn ogen
als een kunstwerk ontvouwt.

Wat er ook speelt in je hoofd
laat het later water zijn.

Jorge Bolle

een mooie reactie op de advertentie in het parool van Jorge. de mens niet veel meer dan water. het water als kunstwerk vorm gegeven in de tweede strofe – de wens in de derde. zilver voor Jorge! het eremetaal deze week als glinsterend water! van harte.
hoe de tijden met elkaar te verbinden – zoals anke het doet zou ik zeggen – het water van toen met het water van nu – en het water van nu herken ik hier te buitenveldert. een mooie bespiegeling.
  • Max Lerou – in het kamertje voor met zicht op de kade
  •  Anke Labrie – glinsterend langs mijn flat
  • Jorge Bolle – een spinnenweb met dauwdruppels
  • Frans Terken – langs het woelige water
  • Rik van Boeckel – De gracht die op ons wacht
  • Cartouche -het oude huis met overhang boven het water
  • André Heijnekamp – Liever huis ik met je bij een meertje
  • Luk Paard – wij op’n droomeiland
  • Rob Mientjes – geen huisje aan de waterkant maar een koude flat
wie wint de enige echte virtuele – wie wil er nou met jou niet een huisje aan het water trofee op pomgedichten.nl?
 
nieuwe reageringen, resetpogingen, of wat voor rotte vis stank dan ook – gewoon leven liefde en desnoods een oneindig verlangen – een huisje aan het water met de geliefde – wie wil dat nou niet – we gaan het lezen – dichters aan het water hoe dan ook – de zondagwedstrijd op de pom is aan! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 
Goedemiddag Pom,
Wij genieten volop in het huisje aan het water, hoewel de sloot hier gedempt mag met ontluisterende reaguurtypes uit het Haagse.
Alvast mijn bijdrage.
Weekendgroet,
Frans


Aan het water


Vanuit de voordeur wat banjeren
langs het woelige water
om het hoofd leeg te maken en
bekommernissen te ontlopen

binnen steken we de kachel aan
met dor hout en ander spul
dat in het rond slingert en
vandaag opgeruimd mag

wat vertrokken gezichten
voor op de krant vatten vlam
de angst brandend in de ogen
het schraapt hun zielen kaal

wij kijken knus genietend toe
weten het water in onze nabijheid
reddingsboeien aan de muur
klaar om naar te grijpen

© FT 13.11.2026
 
een mooi stilleven met knetterend haardvuur – zo zien we het graag – die ‘vertrokken gezichten – mooi de poëzie ingetrokken – weliswaar voor maar heel even – in vlammen opgegaan. ja de knusheid van dichters kent vurige randjes.
Hallo Pom
Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele.
Over wonen aan het water. Met name aan een gracht omdat ik in Leiden aan een gracht woon.
Met dichterlijke groet 
Rik van Boeckel 


Wonen aan het water

De gracht die op ons wacht
is verantwoordelijk voor elk leven
samen of alleen en warm of koud
als iedereen er maar van houdt


regendruppels vallen altijd neer
zij maken ons nat vanuit de lucht
de zon komt terug met een warme zucht 
daarom wandelen wij keer op keer


zie de regenboog boven de gracht 
als regen en zon onze ramen doorkruisen 
maar de bomen om ons heen blijven staan 
net als de liefde voor ons huis door zal gaan 


wonen aan het water brengt geluk 
voor mij, voor jou en elk kind 
wij kijken samen naar langzame boten
en de brug die zich daarvoor bevindt. 


Rik van Boeckel 
13 november 2026

op de een of andere manier heb ik genoeg aan de laatste strofe – de drie strofen inleiding hoeven voor mij niet echt. de laatste vier regels daar gaat het om in het leven.
Herfstspoor

vrouw, het was mooi, pak je adem
van mijn lijf de zomer neigt
ten einde toe loop naar de maas
en bedrink je aan het dralen
van zonsondergang

ga stapvoets door het stuivend zand
en voel hoe de wind je tepels licht
in golven van stof streep een weeflijn
in de lucht, bevinger de rand
en handmerk het water

proef het laatste zuidvruchtsap
geef jezelf twee extra volle teugen
fonkelwijn – laat het zijn
laat het van de liefde zijn
gulpend heuvelland

neem dan het pad
terug omhoog – het oude huis
met overhang boven het water
dat wacht op vaste bewoning- wie niet
op tijd binnen is wordt nat

13-11-2026 / Cartouche

de zomer die langzaam in de herfst over gaat – in de verbeelding een vrouw – het is me toch net weer een net TE gezocht gedichtje van de grootmeester – hoe vaak roep ik hier niet uit – ‘niets is me liever dan eenvoudig mooi’ – en als er één eenvoudig mooi kan schrijven is dat Cartouche – maar hij verdomt ‘het gewoon’ soms

Ja, dit wordt het en het blijft zo. Voor mij is het ok, het typeert mijn onzekerheid, dus ja, wat valt er verder te zeggen.
Nu, goed weekend en eh, ja, maak er wat van.
 
Doeg,
André

 
 
Een toekomst om naar te kijken
 

 
Land heeft een horizon
 een mooi woord voor afgrond
 omdat alles ernaar toe
 zo begaanbaar lijkt.
 
Liever huis ik met je bij een meertje
 of een vijver met een overkant
 een toekomst om naar te kijken.
  
Maar voornamelijk omdat het draagt
 omdat water langer vasthoudt
zodat de geluiden die je maakt
 als ik ‘s ochtends wakker word
 nog steeds aanwezig zijn.


 André Heijnekamp

ja de middelste strofe mag er zijn – heeft weinig uitleg er om heen nog verder nodig. mooi werkwoord ‘huizen’.
(de rockdichter): zo zondag en dus opdraveuh ter pom…voor de zondag…voor de wedstrijd…die zondagwedstrijd die geen wedstrijd is….kortom altijd fijn geniete met de mededichters (m/v) en zo nu’et schrijve van de thuiskomst ergens…dààr…’et eiland waarop’k droom…waar me droom ligt bij’et water golvend..wat’et thuis kan zijn…omdat’et van de liefde spreekt….omdat’k val voor haar….dààr op’et

  
“ droomeiland “

 
ik leg’n zachte adem in je hals
en laat me lippe stilletjes spreke
van hoe jij verlange vormt
 
terwijl de woorde op je vingers tel
hande reik en je hart weet
luisterend van waar je heen gaat
 
thuis wil zijn om’et licht
langs je huid te strele
dààr ergens alleen wij
op’n droomeiland
 
zou’et van de liefde zijn
dat’k in splinters val
bij’et water golvend
 
© luk paard

een droomeiland – ja daar moet water zijn – heel veel water en luk paard weet van water liefde te maken – een ander van water wijn – luk paard liefde. ojee die ‘splinters’ in de laatste strofe lijken me minder aangenaam – of ligt dat in België anders?
Hallo pom,
Als waterlander een onvervalst waterlanderpoëm langs … waar kan het ook anders … de waterkant, overzijds.


Verloren liefdes


Hoe nat is Nederland
letterlijk en figuurlijk
achter de oren en ogen
verdrietig somber
op een enkeling na


waterlanders zijn we
verdrinken en verzuipen
dat doen we in de kroeg
laat maar stromen de droefheid
slapen doen we op banken


om te janken laat maar stromen
die waterlanders
totdat we natte voeten voelen
langs de waterkant in het gras
want weer een liefde verloren


ze zegt geen ja
geen huisje aan de waterkant
maar een koude flat
die blijft
bied karig onderdak


Rob Mientjes

tsja ik weet niet of hier in dit gedicht brabant aan de orde is – als ze geen ja zegt zal ze wel nee bedoelen – geen pretje – en dan ook nog een koude flat en dat in dit weer – nou ik reis niet af hoor naar de beschreven dame – nee is nee en blijft nee – ik doe geen water bij de wijn en draag ook geen water naar de zee. schrijf haar dat maar Rob.

Share This:

Vrijdag? TOP! Bart Top – over Dilans ‘trauma’


Dilans ‘trauma’

Zo ging het toch? 
Er was je verteld op vakantie te gaan
Naar een laag land vol rivieren en sloten
Even een uitstap uit je kleine bestaan
met je Turkse klasgenoten.
Nooit zag ze hen terug
Zomin als je meester en juf
Het boek Turkije bleek gesloten.

Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz
Niets rijmt er op je naam
Toch is het hele land de klös
Wat is je aangedaan?

Het was je verteld dat je vluchteling was
ontsnapt aan rechtse barbaren.
Pas veel later drong door hoe het werkelijk zat
Ontvoerd door links-radikalen,
jouw ouders, nu in jouw ogen salonsocialisten
In Holland als strijders onthaald.

Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz
Niets rijmt er op je naam
Toch is het hele land de klös
Wat is je aangedaan?

Gemarineerd in linkse dogma’s
Zo werd je opgevoed, toch?
Geen eigen keuze, spontaan geïndoctrineerd
Bij het ontbijt bracht je vast de partizanengroet.
Volwassen worden was een zware strijd
Pas halverwege je dertigste
van dit ‘extreem-linkse’ erfgoed bevrijd.

Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz
Niets rijmt er op je naam
Toch is het hele land de klös
Wat is je aangedaan?

En nu, alweer een dolkstoot van links
De aantasting van jouw ziel en vermogen
Het ergste nog: je wist nergens van
(Ook al stond de deal in alle kranten)
Hoogverraad door zogenaamde bondgenoten
Maar niet weer, nooit meer laat je het gebeuren
Dat ze je zomaar, aan je haren
Tegen je wil naar een links land sleuren.

Oh Yesilgöz, Oh Yesilgöz
Niets rijmt er op je naam
Toch is het hele land de klös
Door het ‘trauma’, jou aangedaan.

Bart Top
————————
Soms is het de plicht van deze dichter uiting te geven aan zijn gevoel, kennis te verspreiden op poëtische wijze, psychiater te spelen door me niet bij mijn leest te houden, in de hoop dat jij dit wel leest. Hoe dit ranked in een te weinig beoefend genre kan me niet boeien, maar misschien slaat het virus over. Alhoewel? Ik ben tegen chemische en biologische oorlogsvoering.

Share This:

VON SOLO – Als we boven aan de trap komen, draait ze zich even om en zoent me op mijn mond…



Het is midden in de nacht. Ik word wakker. Er is iets raars aan de hand. Ik heb het gevoel net een natte droom te hebben gehad. Alleen mijn laken is droog. Tastend in mijn kruis is er geen natte kleverigheid te bekennen. En toch voelt alles net alsof. Ik draai me om en lig nog even na te denken. Dan sukkel ik op het gemakje weer in slaap. In de ochtend controleer ik mijn bedsprei. Er is geen vlek, of iets dat daarop lijkt, te zien.  

Twee weken later ben ik op de maandelijkse poëzie avond in toen nog café De Schouw. Na een Duveltje besteld te hebben kijk ik de zaak rond. Bekende gezichten. En één onbekend gezicht, dat direct mijn aandacht trekt. Het is een soort zigeunerin. Absoluut aantrekkelijk. Ze kijkt me met haar donkere ogen aan. Het voelt of er iemand over mijn graf loopt. Tegelijkertijd voelt het als een bezwering en een wederopstanding. Zelfs tussen mijn benen voel ik iets gelijkaardigs.

De avond gaat van start nog voor ik mijn eerste Duvel op heb. In de pauze zoeken mijn ogen de  zigeunerin. Ze zit alleen in een hoekje. Opvallend, dat er niemand bij is komen zitten. Ik zet me naast haar neer. We zeggen even niets. Dan kijkt ze me aan. Haar ogen vangen me. En ik zeg , zonder dat ik het in de hand lijk te hebben: ‘Volgens mij ken ik jou?’ Ze knikt. Weer rollen er woorden uit mijn mond: ‘Tien jaar geleden?’ Weer knikt ze. Dan spreekt ze ook: ‘Ja, tien jaar geleden. Weet je nog, dat ik toen een plukje haar van je afsneed?’ Ik knik bevestigend. Ineens komt dat vreemde incidentje terug. Raar, dat ze er toen net zo tijdloos uitzag als nu. Geen tien jaar ouder. Onder tafel pakt ze mijn hand. Het voelt als vuur. Dan vraagt ze me ineens of ik onlangs nog een natte droom heb gehad. Ik knik. ‘Was het nat of droog?’ Even ben ik van mijn stuk, maar antwoordt dat het droog was. Ze staat op en trekt me mee. ‘Ga mee naar huis’.

We lopen hand ik hand een donkere zijstraat van de Witte de Withstraat in. Ergens bij een huis stopt ze. Het lijkt ouder dan de rest van de huizen. Ze ontsluit de deur met een handgebaar en we treden binnen. Als we boven aan de trap komen, draait ze zich even om en zoent me op mijn mond. Ze ontsluit de deur en we treden een warme kamer binnen met schapenvellen en rood en gedimd licht. Ze maant me met haar plaats te nemen op het kleed voor de open haard, die een bijna onaardse gloed afgeeft. En dat op een bovenwoning. Langzaam begint ze me te ontkleden. Hoe ze zichzelf zo snel van haar kleding ontdaan heeft weet ik niet. Mooie, brede heupen en lange, zwarte manen. Ik weet dat ik dit niet zou moeten doen en ik ben helemaal niet zo, maar van weerstand is geen sprake. Wilde paarden breken los. 

Een paar uur later liggen we in elkaars armen voor het knisperende vuur. Ik kijk wat rond en ineens wordt ik me een pop gewaar, die op het dressoir staat. De pop is ongeveer een halve meter groot , is naakt en heeft een buikje en een warrige bos met haar. Het meest opvallende is de proportie van de piemel, welke levensgroot is. Ze ziet dat ik gebiologeerd naar de pop kijk en barst in lachen uit. ‘Dat ben jij. En twee weken geleden heb ik je zaden van de nacht geproefd. Toen wist ik het zeker. Dat ik een kind van je wil.’ Tot mijn verbazing blijf ik kalm, sluit mijn ogen en wordt warm van binnen. 

Alsof er niets gebeurd is, lopen we samen terug naar De Schouw. De pauze is net voorbij en ik ben meteen aan de beurt om voor te dragen. Na mijn voordracht is ze nergens meer te bekennen. Aan het einde van de  avond loop ik nog even de straat van haar huis in. Maar het huis is verdwenen. Misschien is het de verkeerde straat. Of heb ik niet goed gekeken. De volgende ochtend wordt ik gewoon thuis wakker.  

De Schouw is, zoals ze was, een paar maanden later voorgoed gesloten. 

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

MERIK VAN DER TORREN I.M. na het weekend van de regen en de drup

merikin eijlders

Na het weekend

De dans en de eindeloze kletspraatjes,
Glasgerinkel en de schitter van juwelen,
De ontvoering uit het kasteel,
Avontuur tot het eerste licht,
Zoete slaap getoverd door de bosfee,
O, bestaat er een herhaalrecept

Voor de blauwe maandag aanbreekt
En je mijn duistere tent uitloopt,
Brakke smaak in de mond,
De muziek uitgespeeld is
En het regent

Merik van der Torren 2016/Bijlmer 020

 

 

 

Share This:

pom wolff – doorzichtig als we zijn


doorzichtig als we zijn
 
nu wij berusten in wat we ooit
in mooie woede hingen
 
een en ander nog in liedjes
trachten rond te zingen

nu zelfs de leegte niet meer verontrust
ik leven zoek in eilandrust

jouw trouwe vriend voor even
afscheid van je neem – ontoonbaar ben geworden
 
 
 
pom wolff

Share This:

Peter Posthumus – weer zo een dag…



Weer zo’n dag die
al vergeten is voor dattie is begonnen
je nog maar eens omdraaien, nog even,


dan toch maar dan
met een gerichte sprong
komt het er van, eruit,
ramen open, frisse lucht
het huisraad laten ratelen
met de meest mogelijke zin
de schouders er onder
het volle leven in.

Peter Posthumus

Share This: