pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws

Peter Berger – Het draait hier om Qualitätsstahl.

IJzer om ijzer. Lood om lood? Nee, dat ging over kauwgomballen. Geloof ik. Kijken en bijten. Zoiets. Lood om oud ijzer bedoel ik ook niet. Nee, want verschil moet er wezen. Juist dat. Omdat het blad van mijn kettingzaag geen alledaagse maat heeft, ben ik voor zaagkettingen aangewezen op online. Uit China. Bouwmarkten hier hebben het niet; ondanks het feit dat men er bijkans alles kan kopen wat een tuin nodig heeft. Vorige maand een paar nog kale bomen omgelegd. Ketting gebroken. En deze week wil ik de klus afmaken. Het moet. Het draait hier om Qualitätsstahl.

Een dorp verderop zit zo’n ouderwetse ijzerwarenwinkel. Dealer van Duitse tuinmachines. Alles Gründlichkeit. Een jaar of wat geleden heb ik daar ooit ook iets onmogelijks op de kop kunnen tikken. Er is niets veranderd. Krakende klapdeuren. Het mechanische geklangel van de deurbel. De dikke grijze dame achter de grauwe kassa. Chaîne de scie sur mesure? Monsieur Patron is buiten de deur. Een half uurtje.

Nog voordat ik het portier van mon voiture kan dichtklappen, weerklinkt het schelle ijzeren gerinkel. De scharnieren kraken. ¨Monsieur.¨ ¨Monsieur.¨ Gebaart de waggelende dame. ¨Il est de retour.¨ Dat scheelt weer een ritje. Het is zo gepiept. Met een eenvoudige handpers. Bediend door een hendel. Precies op lengte. De zaagketting. Wel dubbel de prijs van dat Chinese spul. Maar ik weet nu wel beter.

Alle stammen in mootjes. Een kuub of zes rommelig gestapeld willekeurig verspreid door de jardin. Vers riekend. De geur van. De zaag nog messcherp zoals alleen Duitsers dat kunnen. Beter een goede buur dan een verre vriend. Ik ga er morgen nog een halen. Als reserve. Beter mee verlegen, dan om verlegen.

Peter Berger

Rob Mientjes – over onze schatjes

Kom niet aan het huisdier, heilig als het is. Aanbeden, verafgod in alle uithoeken van de wereld. Kat, hond, geit of koe. Het maakt niet uit. Of het nu poept op straat of in de tuin, op vogels jaagt, de buurt wakker houdt. Het is geliefd en soms gehaat. Of het nu bijt of blaft, spint of krabt, het mag altijd blijven. Op schoot, in bed, op het voeteneind of als hoofdkussen.

Kom niet aan het huisdier. Het is goud en geld waard. In reclames uitvergroot. Zorgzaam voor de baas en meegaand in groot verdriet. Troostvol, schattig, trouw.
Kom niet aan het huisdier. Kijk ze uit de boom, vind ze in de pot, vat ze bij de horens, breng ze voor de dag en bovenal aai ze, knuffel ze haast dood.

Kom niet aan het huisdier. Ook al steekt het links de straat over, loopt het voor je voeten, knaagt het knaagdieren en kleine vogels. Hoe wreed. En tot slot. Bind ze niet vast aan een boom in het bos als ze lastig worden.

Rob Mientjes

Gerard Beentjes en Karlijn Groet winnen de enige echte virtuele – we moeten ons zelf niet vergeten en ook mooi willen zijn voor wie we mooi willen zijn -trofee op pomgedichten.nl – Frans Terken zilver

dank aan alle dichters die inzonden en deze zondag wederom van poëtische pracht voorzagen. zeg je dat zo voorzagen – gebruik het woord nooit – poëtische selfies dit keer – dat was de vraag en ik mag het vandaag vragen – jezelf niet vergeten – want ik ben jarig. dank dus – het virtuele goud, zilver en brons mag ik hier uitreiken – en met groot genoegen natuurlijk – u leest het commentaar onder de gedichten. ik maak er 2 x goud van en 1 x zilver. goud voor de poëtische handleiding in 5 minuten van Gerard beentjes – goud ook voor de lichte klaagzang met een beetje zacht sentiment van Karlijn Groet en zilver voor de eerste 9 gouden regels van Frans Terken. VAN HARTE! geniet de gedichten hieronder:

**Zonder titel**

Schrijf in vijf minuten een gedicht
over hoe mooi dichters zijn
over hoe mooi je zelf bent

Sprokkel woorden van schoonheid
en hark ze bij elkaar in een taal
van zinnen zonder rijm

Smokkel eigenwaarde naar binnen
niet spugen voor het af is
en heb het over een ander

Dompel een liter aandacht
in een bloemrijk gedicht
en zucht vijf minuten

Gerard Beentjes

een mooi slot aan het einde van de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is – verzorgd door Gerard Beentjes – hoe je in korte tijd in alle eenvoud de poëzie kunt inzetten om een gedicht te schrijven. knap gedaan – nou ja de schrijfdocent in optima forma: Gerard Beentjes – poëzie in alle eenvoud geschreven – en om toch te genieten van de bijzondere wendingen.

**altijd nooit**

hoe meer mijn hart haar liefde kenbaar maakt,
hoe meer mijn lief zich aan die liefde stoort;
hoe zachter ik mij fluister in zijn oor,
hoe dover hij voor al die woorden wordt.

dat eeuwig lied, intussen grijs gedraaid,
gezelschap tijdens menig lange rit,
wordt soms volledig door hem afgezet
om plaats te maken voor een nieuw geluid.

ik word zorgvuldig in mijn hoes gestopt,
dan diep het dashbord kastje in geduwd.
zo word ik voor de eeuwigheid bewaard;
nooit werd ik ooit genoeg door hem gehoord.

Karlijn Groet

nou het gedicht mag er zijn – wellicht binnenkort als song te horen op pomgedichtendag – lichte melancholie in 12 regels – hoe je een zwaar gevoeld verlangen in lichte woorden legt – dichter laat zwaar gevoel op de poëzie drijven – het dichte donkere dashbord kastje donkerder dan ooit eerder beschreven.

de eerste drie strofen zijn mooi genoeg en bij elkaar een afgerond gedicht. ik begrijp dat de dichter het gedicht nog mooier wil maken maar het goud was al binnen met die 9 regels.
een mooie titel bij deze regels:

**weerspiegeling**

Is er toch nog hoop
dat de schoonheid opleeft
als jij je hand erop legt

dat het in jouw handen bewaard blijft
wat wij aan moois verzameld hebben
en er onze wereld mee verrijken

een klein gebaar van wijzen naar
is al genoeg om weer te zien
waar we het indertijd vonden

FT
© FT 16.05.2026

Karlijn Groet – nooit werd ik ooit genoeg door hem gehoord.
Frans Terken – dat het in jouw handen bewaard blijft
Rik van Boeckel – een zingende spoken word dichter
Luk Paard – niks meer niks minder
Rob Mientjes – altijd zichtbaar blijven
Cartouche – hoop van beter, nieuw leven
Jorge Bolle – Wie ik
Max Lerou – die foto
Vera van der Horst – een herinnering aan zachte kleuren,
Vera Jongejan – lief rimpellijfje
Gerard Beentjes – een handleiding

wie wint de enige echte virtuele – we moeten ons zelf niet vergeten en ook mooi willen zijn voor wie we mooi willen zijn -trofee op pomgedichten.nl – nou ja welk thema de dichter ook wil kiezen dit weekend – de dichter is er toch altijd zelf bij. u kent de regels: *gedichten niet te lang svp* ***tenzij noodzaak*** – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

**ik mag er ook zijn**

zie mij
als een kunstwerk
als een standbeeld van liefde

een standbeeld voor jou
om elke dag
aan voorbij te gaan

om wat gewoon was weer
gewoon te laten zijn én dat niets
verloren zal gaan

pw

Goedemorgen Pom,
Ja, laat het mooi zijn, het thema van dit weekend; ik heb er dubbele gevoelens bij, kijk maar wat het mij bracht. Het 2e buiten mededinging, lijkt me, ik wil het je toch niet onthouden, zie maar of je er iets mee kunt.
Weekendgroet, Frans

**Het mooie**

Is er toch nog hoop
dat de schoonheid opleeft
als jij je hand erop legt

dat het in jouw handen bewaard blijft
wat wij aan moois verzameld hebben
en er onze wereld mee verrijken

een klein gebaar van wijzen naar
is al genoeg om weer te zien
waar we het indertijd vonden

hoe we het onder rommel vandaan trokken
afstoften en oppoetsten om de glans te zien
die jij er elke dag weer oplegt

het mooie dat jezelf weerspiegelt
elke ochtend als ik mijn ogen open

© FT 16.05.2026

de eerste drie strofen zijn mooi genoeg en bij elkaar een afgerond gedicht. ik begrijp dat de dichter het gedicht nog mooier wil maken maar het goud was al binnen met die 9 regels.
een mooie titel bij deze regels:

**weerspiegeling**

Is er toch nog hoop
dat de schoonheid opleeft
als jij je hand erop legt

dat het in jouw handen bewaard blijft
wat wij aan moois verzameld hebben
en er onze wereld mee verrijken

een klein gebaar van wijzen naar
is al genoeg om weer te zien
waar we het indertijd vonden

FT
© FT 16.05.2026

————–

**Hoe zo mooi**

Zo mooi is het allemaal niet
de tronies van extremistische terreurtypes
die met schreeuwend hoofd en hoodie
scheldend de beeldbuis bevolken

onder wolken rook en vuurwerk
staat het goede en mooie zwaar onder druk
menselijke gezichten worden weggehoond
of met knuppels en cobra’s bestookt

onder het mom van verdediging van
normen en waarden worden die
door amokmakers met geweld afgebroken

waar blijft het mooie in onszelf als
het lelijke en schandalige van deze wereld
het land bevuilt als keizer van het kwaad

© FT 16.05.2026

de andere kant van de dichter Terken hier ge-etaleerd – de boosheid vorm gegeven – de aanklacht – de veroordeling van al wat lelijk is op de straten.

*Het is mooi om zowel dichter als muzikant te zijn en dat soms te combineren. En gedichten voor te dragen zoals tijdens de Haarlemse Dichtlijn op Hemelvaartsdag. En andere dichters te ontmoeten !*

**De mooie gedaantes van dichters**

De mooie gedaantes van dichters
ontmoeten elkaar bij de poëtische horizon

mijn armen gericht op het universum
leiden rustig naar een ontluikend gedicht

als een lied weerklinkt in mijn oren
word ik een zingende spoken word dichter

de balans tussen poëzie en muziek
zoekt zinnen fraai gekoppeld aan melodieën

zo mogen luisteraars de woordenschat
vol betekenis naar binnen brengen

kunnen lezers de zinvolle verzen begrijpen
voor zover dat mogelijk zal zijn

de verschillende gedaantes van dichters
zijn mooi tijdens de Haarlemse Dichtlijn

de kunst van inspirerende poëzie voordracht
leidt naar mijn universele tijd op het podium.

Rik van Boeckel
16 mei 2026

**de armen inderdaad gericht op het universum – rik van boeckel verruimt de wereld en laat zijn woorden dit keer in haarlem los – dat ze ver vliegen.**

de rockdichter): zo zondag en dus draaf ik op bij pom voor de wedstrijd die…ah we all know…en ik doe effe me maatpakje aan (luxueus…scoor’k hoge oge mee) en ga… ’n roos tusse de tande….kwestie van ” how I like to be romantic (it’s a dream it’s a dream…) “….en kijk dan kijk dan toch hoe graag en hoe veel meer nog…dat’k alles doe voor de liefde ja met’n roos ja’n roos tusse de tande desnoods…en me hart voor me uitdragend en jij kijk dan toch hoe ik tot jou

**“ hart en roos “ luk paard**
**(‘n vurige kloppende titel)**

met’n roos tusse me tande
zomaar voor de liefde
en graag zien
asof’et alledaags

gewoon mooi
slechts mezelf
niks meer niks minder
dan me hart om voor me uit

en die roos
voor jou

**© luk paard**
(uittrekseltje uit’n lange droom)

**weinig toe te voegen aan deze hartstocht – maar wat te doen als ze de roos niet:**
https://youtu.be/A9pNnKxewss?si=2pWoIVihIXwTUO6T

Mooi zijn of niet mooi mogen zijn, is dat de kwestie of de vraag?
Fijn weekend pom, … met ietwat beter [mei-weer].

Groet, Rob
**Mooi niet**

Wie we mogen zijn
nadat je overblijft
mooi man mooi vrouw mooi niet
overbodig onbelangrijk lastig

opstaan er toe doen
schreeuwen heel hard en lelijk
om aandacht in alle kleuren
jezelf te mogen zijn

vlag uit
topsport keihard werken
vragen zonder antwoord
nietszeggend alleszeggend

zwijgzaam de stilte
overuren maken
altijd zichtbaar blijven
om mooi te durven zijn

Rob Mientjes

**tal van overwegingen min of meer onnavolgbaar in 020 – wellicht voor de brabanders volkomen helder. als je het leven nog hebt is het hard werken begrijp ik – ok. i try.**

**Open en bloot**

er werd gebouwd tegen de klippen
op na jaren van leed, dood en verderf
gloorde er hoop van beter, nieuw leven
een goed bouwjaar, men zag weer licht

en zie – ecce homo – hier sta ik nu
in al mijn tweeledige heerlijkheid
voor jullie aanzicht, voor jou, mij
en die mij lief, mooi te wezen

haar tentoon te stellen
meer hoeft dat niet te zijn

één enkele zin, een paar
die het verschil maken – de adem
benemen door het hart te raken
aan elke gril en modetrend voorbij

je bent erbij en ziet met open mond
in de spiegel van ons aller diepste binnen
hoe aanlokkelijk we samen kunnen zijn
keizers in kleren van de fijnste stof

van woorden, open en bloot
te zien, horen en stil zijn – voelen
hoe de ziel zich uit te drukken weet

15—05-2026 / Cartouche

zie daar de mens, de dichter in al zijn beperkingen – de bezongen geliefde om samen verder te geraken in de tijd die de mens is gegeven. nou ja zoiets. er zullen nog wel diepere gedachten achter de woorden liggen.

**wie ik**

wie ik had willen zijn
als ik mijzelf niet had nageplozen
en niet vergeten was
wie ik geworden was
in een ander licht,
ander land,
andere tijd.

Desnoods vraag ik mij af
of het om de taal gaat
of slechts om de woorden,
de vorm,
het inzicht om te weten
hoe weinig je weet

jorge

**mooie relativering – we weten weinig en wat we weten kan in één hoofd. nou dat is per definitie weinig.**

**ecce homo**

en dan kijk ik
naar die foto
en overdenk

die foto straks
op het scherm
in de aula

en iedereen kijkt
en iedereen huilt
(nu ja sommigen toch)

en ik weet van niets
ik kijk blind
over de wereld

die foto
alleen maar een foto

ml

nou brandhoff kijkt bedenkelijk op de achtergrond – of is dat rené niet? ik wil toch wel even oproepen de aula nog even te laten voor wat de aula is – ja een aantal mag er wel in geschoven – *het leven was geen feest goed dat je er bent geweest* – maar wij nog niet max!

**Zelfportret**

Soms weet ik niet meer hoe ik ben,
vervaag ik in een nevelig moment.

Hoe moet een ander mij nu kennen
anders dan aan de jurk die ik droeg,
een herinnering aan zachte kleuren,
waarin jij me om liefde vroeg .

Ik borstel mijn haren in een glans,
poeder mijn natte wangen droog,
teken mijn ogen sprekend als ik
en stift mijn lippen in een lach.

Ja, nu lijk ik weer op mij.
Ik ben mezelf niet vergeten
en maak me mooi
voor wie me zien wil.

Vera van der Horst

schattig eerlijke tekst – je voelt als het ware de dichter worstelen met het thema haha. maar er komen mooie strofen van – gedicht verdient wellicht op een ander moment nog wat bewerking maar deze TOPSTROFE is er toch maar alvast:

Hoe moet een ander mij nu kennen
anders dan aan de jurk die ik droeg,
een herinnering aan zachte kleuren,
waarin jij me om liefde vroeg .

prachtig ik wou dat ik dat was.

lief rimpellijfje
ik hou van je verschrompeling
het oud fluweel
de barsten en de kloven
de kromming in
opnieuw die embryonale staat

al tekenend vind ik je terug
in kronkelingen van verstofte bloemen
die hartstochtelijk klaargekomen
zo verschrikkelijk mooi zijn
in hun onverbiddelijke dood

Vera Jongejan

Vera is met haar schilderwerk binnenkort te genieten in LOODS 6, vanaf 27 mei – zie het affiche hieronder – vandaag in alle schoonheid, rimpelige schoonheid hier op de pom en ze spreekt met het recht van de jaren. hoe kom je in 11 realistische poëzieregels van embryo tot aan de dood – vera doet het. mooi!

Xander Jongejan – We gaan het de kinderen vertellen…

afgelopen woensdag op de boot van Catelijne aan het einde van de wereld gaf Xander een indrukwekkend voorproefje van de tekst die hij op hemelvaartsdag ook uitsprak ergens op de haarlemse dichtlijn. op de boot van Catelijne werd het heel erg stil ineens – heel erg – het begon met een hondje:

een hond is een spiegel
het lukt ons niet hem te kalmeren
anderen merken dat het anders dan anders gaat
ze kijken van hun taartje op
de hond wordt nog onrustiger

buiten leg ik hem uit dat er geen reden voor onrust is
ik probeer te geloven wat ik zeg
hij loopt voor me uit
ruikt aan dingen zoals het hoort
hij doet zijn best

we gaan eerder weg
zeggen dat het beter is voor de hond
in de achteruitkijkspiegel zie ik hem kijken
of hij iets verkeerd gedaan heeft

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

VON SOLO – of zoals joop visser zingt – het is niet het systeem, het zijn de mensen, die niet deugen…

Het was een uur of zes. Na een lange werkdag fietste ik tussen het drukke, gehaaste verkeer, rustig naar huis. Aangekomen bij de rotonde onderaan het viaduct over de Rozenbrug zag ik vanuit mijn linkerooghoek een fietser de helling af suizen. De rotonde aldaar is een moordenaar. Het is er rond de spits altijd druk. Fietsers hebben er voorrang, maar de helft van de automobilisten wil ook ergens snel naar toe en heeft hier dus geen idee van, of kan het gewoon niets schelen. Elke week vinden er dan ook aanrijdingen plaats.

Ik verbaasde me over de doodsverachting met welke de fietser in mijn ooghoek zich naar beneden stortte. Zelf moest ik driekwart de rotonde rond om het viaduct omhoog te fietsen en wist niet of de fietser rechtdoor de Rodenrijsestraat in zou racen of achter mij aan zou komen parallel aan de Gordelweg. Ik besloot voor te sorteren met de klok mee. Een logische keuze, gezien de rotonde eenrichtingsverkeer is.

Achter me hoorde ik geïrriteerd remmen en sputteren. Daaruit maakte ik op, dat de snelheidsduivel me links wilde passeren, terwijl ik rechts juist voor hem had vrijgelaten. Uit piëteit besloot ik dan toch uit te wijken naar rechts om hem langs te laten. Exact op dat moment had de maniak hetzelfde verzonnen en zat dus weer in mijn wiel en passeerde me alsnog links met een storm van vloeken en verwijten, die ik dito beantwoordde.

Mensen zijn erg goed in toeteren en roepen. Ook versnellen of gas bij geven is geen enkel probleem. Ook snel nog even een appje sturen, lukt zowel in de auto als op de fiets perfect. Middelvingers opsteken of uit- of afstappen en iemand op zijn of haar bek slaan is ook geen probleem. Vloeken en tieren en verwijten zijn gemeengoed. Met je fatbike ouwetjes van de stoep af scheuren, verbaast niemand meer. Doorrijden na incidenten is meer regel dan uitzondering. Alsmaar meer en sneller. Het is opvallend dat de laatste optie in het verkeer tegenwoordig remmen lijkt te zijn.

Die parallel zie je in alles. Het is als de vaart, waarmee we als maatschappij de afgrond in denderen. Alles moet sneller. Er zit geen rem meer op. Wie niet mee wil, wordt niet achtergelaten, maar eenvoudigweg in de vaart der volkeren platgereden.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Mirjam Al – de kinderen huilen in de wachtkamer van een geblakerde toekomst – het kadaver van de hoop…

Peter Posthumus – het verhaal van de regen

vanavond het leven weer even besproken met Peter Posthumus – hij levend in denemarken ik in 020 – en dan zijn prachtige dinsdaggedicht voor pomgedichten.nl – nee het leven is als een roze wolluk meneer wolluf.

Het verhaal van de regen
is als volgt:
loodrecht uit loodgrijze luchten valt het water
blijft in in grote vijvers
op de akkers staan
die de onverschilligheid weerspiegelen
waarmee de één de ander overbodig maakte en hoe
de toekomst verdween
in de vooruitgang
die kant noch wal meer raakte.

Peter Posthumus

Rob Mientjes – fietsen in het luchtverkeer…

**Verplicht kunstje**

Ware acrobatiek
nodig in ieder verkeer
aangepast en aangemeten
verplichte kunstjes
wie kent ze niet

soep lust ik ervan
onhoorbaar en onoirbaar
ik doe mijn best verdomme
zie mij manoevreren
wat rest is zadelpijn

nooit, nooit niet meer
geen zebra houdt mij tegen
ik balanceer
in het luchtledige
fietsen doe ik in luchtverkeer

Rob Mientjes

4X GOUD – Vera vd Horst, Cartouche, Karin Schuitema en Luk Paard winnen de enige echte virtuele – ach laten we de natuur zijn of haar werk maar laten doen – op pomgedichten.nl?

dank aan alle dichters die inzonden – prachtige gedichten. vier gedichten sprongen er wat mij betreft uit – van zeldzame kwaliteit – waarin natuur, mens, maatschappij, en de natuur van de mens een gezicht kregen – van iedere dichter op zijn/haar zo eigen wijze – de strijdbaarheid van Karin, het all-over poëtische van Cartouche, de dichterlijke verdieping van Vera van der Horst en het contemplatieve van Luk Paard. ik kan niet anders concluderen en in bewondering stamelen: 4X goud!!!! van harte.

**De bergen en de rivier**

Wie creëerde de illusie
van eigendom van grond?
Gebakken klei
van grenzen en staten
die doen alsof ze iets bezitten
uit angst iets kwijt te raken
dat nooit echt van iemand was

We zijn geen grens
geen zoom
geen lijn
geen symptoom

We zijn stroom
We zijn rivier
Wij waren hier
voordat iemand ook maar wist
wat grens ook maar betekent
of wat er uberhaupt wordt betwist
en water vindt altijd een weg
door elke kier in het systeem

Tot ondergrondse wortels
zich stilaan verbinden
langs barsten in de bodem
en laten groeien
wat niemand meer kan stoppen,
onze harten weer echt kloppen en
het ongehoorde wordt gezegd

De bergen leren wijken
voor de kolkende rivier
en wij eindelijk begrijpen
dat de wereld van ons allemaal is
en van niemand echt

Karin Schuitema – Karin Schuitema | fameus

een strijdbaar gedicht – de woorden het al en de mensheid omvattend – door de woorden heen voel je de woede – en was het de amsterdam zuid dichter Jan Arends niet die al schreef: ‘er is nog nooit een mens geweest die een korrel aarde heeft bezeten…’ nouja in die orde of in die geest leert Karin ons lezers hier opnieuw van het leven. de oprechtheid van de woorden spat de lezers tegemoet.

**Interface**

Meestal begint de ochtend met een klik,
een vinger wekt een horizon van glas
en veegt de nacht geruisloos weg.

Maakt plaats voor een koortsig jagen;
gevangen in het blauwe licht
verlies ik uren van gesponnen goud.

Er rust een oude stilte in mijn handen
die niet past bij de vluchtigheid.

Ik ben van vlees, van eb en van vergeten
en leg mijn hoofd in ’t kussen van de tijd.

Geen blauwe gloed die aan mijn ogen vreet;
ik hoor hoe diep in mij het water zingt
en hoe ik de rust van steen en aarde weet.

Vera van der Horst

wat betekent interface nou ook al weer. niet te moeilijk doen hoor. 2 systemen mens en machine – beeldscherm – interactie – ok i see. maar wat madam hier aan prachtregels produceert daar kan geen computer of mobieltje tegenop – wat een prachtregels ik word er maar niet stil van:

–***Er rust een oude stilte in mijn handen***
–Ik ben van vlees, van eb en van vergeten
en leg mijn hoofd in ’t kussen van de tijd.
-ik hoor hoe diep in mij het water zingt

mijn god waarom heeft u mij verlaten dat ik dit soort regels zelf niet schrijven kan.

**Kennis der natuur**

zie, hoezeer wij ons storten willen
in genot zoeken zich te vinden
steeds, elke dag weer

verlangen naar vast – houden van
wat van zichzelf los, een belofte is
van wat nog geen vorm heeft
en tijd van node, zoals liefde

niet buiten licht en donker kan
hoe planten, bomen en bloemen
alleen gedijen uit hun eigen

zijn zonder streven – weg weten
met de natuur der dingen om ons
in gewijde stilte en zonder haast
te maken verhalen vertellen

groenvoerverzen schrijven
van zaad en gras, halm en haver
tot de finale – snee van het mes

09-02-2026 / Cartouche

een lofzang op het ware wezen van de natuur – cartouchiaans dichterlijk vorm gegeven – ja wie zo kan schrijven verdient een plek in het groen. dat ie deze zal voorlezen op pomgedichtendag – een dag die aanstaande is. ik neem cartouche vaak kwalijk de verhevenheid te hoog in het vaandel te dragen – maar hier brengt de dichter deze terug tot aardse proporties.

(de rockdichter): zo de lente is nu echt in’et land….de natuur is in groei…alles lijkt mooier….alles geurt en kleurt…en verder is er’et onheil en moord en doodslag en oorlog…we zegge nooit meer nooit meer oorlog en dat’et liefde moet…en de natuur ja de natuur moet gered en zo redt de natuur…maar de oorlog woedt en de doodslag en moord en brand…we zijn mens zoas eeuwenlang reeds en alles is al herhaald…en ik droom van de lente en de liefde en de moeder en de groeiende bloeiende natuur…en’et bloedt vloeit….en alles blijft herhaald…je zal toch mens zijn

**“ uit natuur “**

lange slierte uit’et lijf getrokke
met hande wijd gespreid
asof de dood er langs moet
dat’et bloedt en nooit terug kan

en pas dan’n nieuw leve geworteld
’n verse moeder uit de tijd die
de pasgeborene laaft

met’n heldere blik die spiedt
en vernietigt wat verlore is
de hande die blijve
’n dozijn

zo ook de toekomst gerafeld
vuil bloed wegvlekkend
in wat oude grond

‘et lijf in verse tijd zacht neergelegd
om uit natuur te groeie tot nog es
van iemand as’n nieuwe mens

**© luk paard**

een bijzondere luk paard deze zondag – een contemplatieve – met prachtregels als – ‘asof de dood er langs moet’ en dan die laatste twee ook – ‘om uit natuur te groeie tot nog es van iemand as’n nieuwe mens …’ – ja ik denk toch dat we dit gedicht als een hoogtepunt moeten beschouwen in het weelderig oeuvre van deze dichter – als hij alle onrust in hemzelf en van de wereld laat neerdalen in beschouwende poëzie leest luk mooier dan ooit tevoren.

Rik van Boeckel – met natuurlijk gemak
Rob Mientjes – rare kwasten
Frans Terken – hoe we het omarmen en vasthouden
Karin Schuitema -We zijn stroom – We zijn rivier
Cartouche – zoals liefde niet buiten licht en donker kan
Vera van der Horst – Er rust een oude stilte in mijn handen
Luk Paard – as’n nieuwe mens
Max Lerou – praten voor 2
Vera Jongejan – veel te grote rode appels
André Heijnekamp – opdracht: gedicht thema: natuur.
Anke Labrie – op weg naar water.
Karlijn Groet – wat hier groeit is blind
MartinB – een mot verbrandt zich
Jorge Bolle – waardevol glaswerk.

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This:

Share This: