al was het me gevraagd nog voor het echt begonnen was onwetend hoe het zijn zou zijn met wat het leven neemt en geven kan nog onbekend
als ik de keuze had gehad van weten niet bewust geen kennis van dilemma’s een zalig onbestaan ik weet niet wat ik had gedaan ik weet het werkelijk niet
brief aan mijn oudste dochter nou ja brief ik schrijf gedichten dat weet je ook wel wat kan ik anders dan een beetje voor doen hoe het ook kan: leven soms een woord van troost het gaat wel over zeg ik dan en dat is ook zo: alles gaat over ook die razende tijd waarin alles geregeld moet waarin je aan iedereen voorbij raast zoals ik dat vroeger ook het is het lot van elk kind dat je pas te laat weet dat alles te vroeg ophoudt pw
Een kruis gevloerd ligt languit en wacht op wat en wie op hen die vroeg of laat nog komen gaan om aan de voet een groet te brengen aan dat wat niet meer is ooit was een korte snik een iele lach misschien een gedacht herinnering versteend vervlogen een ongeloof koude voeten op de grond
een bonte verzameling vrouwen trekt op internationale vrouwendag aan ons voorbij op de pom – en zo hoort dat ook – moeders, dochters, aller Landen verenigt u – tot aan zwarte tonny op urruk – de paling nog in haar haar – dank aan alle dichters die inzonden – dank aan amanda strydom ook voor de inspiratie met dat prachtige lied tussen de liefde en de leegte – het gouden eremetaal gaat vandaag op internationale vrouwendag naar een man – een strijdbare man – die zijn woordenveldtocht tegen de onrechtvaardigheden in de wereld al jarenlang in poëzie weet te performen op onnavolgbare indringende wijze: MAX LEROU – van harte. en zwarte tonny zei/zij met ons.
zwarte tonny – paaldichteres uit urk
de schat is diabeet en dan woont ze ook nog op een gifbelt het zit echt nooit eens mee
sogges spuiten saves zuigen vierentwintig zeven daar kan niemand tegen in dit internaat waar men zich door het donker naar het licht toe brengen laat
waar violen zingen zonder grond gezond verstand gemeten en je kind gegeten als het krabbelt aan haar kruisje vol van het verkeerde zaad
laat haar maar wieden in haar tuintje vol met treurbiet en clichéchrysant ze keert de grond bij eb en leeft dan naar een tij van overvloed
ml ja zwarte tonny – wie houdt niet van deze zwarte tonny – een heerlijke en nog immer actuele beschrijving van haar leefomgeving – als je over klassiekers spreekt dan is dit gedicht een klassieker. onovertroffen. de eerste drie regels al goud en dan moeten de volgende regels nog gelezen.
Magda Haan – moeders
Antoinette van Dijk – kunstmoeder
Rob Mientjes – strijdvaardige amazones
Rik van Boeckel – een lied
Frans Terken – heldin
Ditmar Bakker – een kado voor alle internationale vrouwen
Max Lerou – zwarte tonny – paaldichteres uit urk
Ien Verrips – bloemen
Luk Paard – lente
Cartouche – koninginnen van de dag
André Heijnekamp – allemaal hetzelfde
op internationale vrouwendag mag AMANDA STRYDOM niet ontbreken op de pom – altijd maar op pad tussen liefde en de leegte – geldt dat niet ons allemaal – ik bedank amanda voor de voortdurende inspiratie. zondag is het internationale vrouwendag – van henriette roland holst – de notarisdochterdichter – ons aller tante Jet – haar zachte krachten – ‘De zachte krachten zullen zeker winnen’- onze salonsocialiste in hart en ziel tot aan de zachte krachten van Lucky Fonz (“De zachte krachten” is een nieuw album van singer-songwriter Lucky Fonz III, dat op 13 maart 2026 uitkomt) – van toen en nu – hoe dan ook deze zondag staat de vrouw centraal op uw pom – wie wint de enige echte virtuele welke vrouw in het zonnetje dan wel elke vrouw in het zonnetje trofee op pomgedichten? U kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
en op deze bijzondere dag schrijf ik mijn oudste dochter-lief een brief.
brief aan mijn oudste dochter nou ja brief ik schrijf gedichten dat weet je ook wel wat kan ik anders dan een beetje voor doen hoe het ook kan: leven soms een woord van troost het gaat wel over zeg ik dan en dat is ook zo: alles gaat over ook die razende tijd waarin alles geregeld moet waarin je aan iedereen voorbij raast zoals ik dat vroeger ook het is het lot van elk kind dat je pas te laat weet dat alles te vroeg ophoudt pom wolff
…moeders. Ik denk de dapperste onder de vrouwen.
overleven
moeders die dapper zijn niet omdat ze niet bang zijn maar blijven vechten voor wat ze hebben
willen koesteren besloten hebben om vooruit te blijven gaan
moeders die zien dat hun kinderen het gevecht verliezen
bestolen is, belogen is soms moet loslaten om te overleven
Magda Haan
nou ja er zijn ook dappere vrouwen die het moederschap niet dragen, vermoed ik Magda – een toch wel vreemde en verassende wending na strofe twee hier. alsof alle moeders hun bestolen en belogen kinderen verliezen. in het gedicht wordt veralgemeniseerd – dat is het. ik zou ‘moeten’ loslaten schrijven ipv moet – het thema ‘loslaten’ wel in een heel specifiek bijna persoonlijk perspectief behandeld. loslaten om te overleven – het is een gedachte.
kunstwerk: jacob de bruin
kunstmoeder
moeder is een woord het hoort bij elke vrouw die ooit een kind droeg, en dat is het
moeder is een naam zij wordt gegeven aan een vrouw gedragen door haar kinderen
jij bent mijn moeder en toch niet je kent mijn naam en noemt mij dochter
ik geef je jouw naam: moeder, en word gedragen en geborgen
Antoinette van Dijk
een eerbetoon met een lelijke titel. het zal lief bedoeld zijn maar ik houd persoonlijk niet van te persoonlijk gerichte gedichten – in die gedichten krijgt de lezer niet de ruimte die een lezer nodig heeft – kortom een particulier gedicht schrijf je voor die ene persoon.
Vrouwendagschotel
Ik geef het u op een presenteerblad met een zachtgekookt ei en verse jus zwarte koffie met een wolkje melk de diva’s van de wereld van dame edna tot lucille ball van olijfje tot mini mouse adorable en lief ik steek het niet onder stoelen en banken het vrouwvolk zo schoon wat zouden we zijn zonder armetierig en droef simpelweg niet bestaan onbestaanbaar it takes two to tango in winters vol liefde in zomers vol seks strijdvaardige amazones concubines vol macht de vrouwen onbetwistbaar op nummer een
Rob Mientjes
de man-vrouw gedachte vrolijk hier uitgerold. een ochtendontbijtje op moederdag dit gedicht – blijkt moeder toch nog vele kanten te hebben in haar kanten ondergoed. lucille ook nog even uit de mottenballen gehaald haha. en dat de vrouwen allemaal adorabel en lief zijn haha – jaja. maar niet heus.
Goedemorgen Pom Hier mijn bijdrage aan de enige virtuele waarmee ik de vrouw in het zonnetje zet.
Een liefdeslied voor jou
Dit is een liefdeslied voor jou een lied vol trouw wij zijn samen een en twee dat is een feit zo waar we zijn er voor elkaar
ik schrijf met hart en ziel de tijd zal rusten en de tijd zal gaan en nodig jou uit te verblijven in gelukzaligheid
wij horen de melodieën en ritmes van het leven de prachtige harmonieën van het hart vervullen jou met zachte tederheid zij zullen jouw geluk en liefde geven.
Rik van Boeckel 7 maart 2026
Rik trekt het eerbetoon in een breder muzikaal verband. en zingt zijn liefdeslied voor de geliefde om die in euforische sferen van geluk te laten dromen.
Goedemorgen Pom, Ja, de vrouw in het zonnetje, ook op een grijze dag. Mijn bijdrage bij deze. Warm weekend, Frans
Vertrouwen
Wie het woord ‘vertrouwen’ leest ziet haar in letters al oplichten vrouw die ons altijd zo nabij is trouw aan haar eigen natuur
met het vuur in het lijf als de omstandigheden erom vragen heldin in een plotse noodsituatie waarvoor zij haar krachten aanspreekt
moeder die waakt over haar kroost en haar lief hart en mond biedt dochters die een vader op sleeptouw nemen met hem de wereld groter maken
nemen ze elke zorg en pijn weg door onder de zon bij je te zijn
Frans stipt een aantal bijzondere hoedanigheden aan van de vrouw in het algemeen en naar ik vermoed ook de vrouw in het bijzonder die de dichter op het oog heeft.
Ha Pom, Alle internationale vrouwen wens ik een fijne dag. Tenez–un cadeau.
-27 april 1945
Zijn kruis te dragen op mijn borst, vandaag— Hij smachtte vast naar mij; verloren tijd. Ik dien, en bracht ook offers, desgevraagd. Gezuiverd ben ik door Zijn heerschappij.
In dit delier van hoogverraad en strijd, ga ‘k voort, al bleef er geen god die het schraagt, al ging Hij mijn gezelschap steeds voorbij, Zijn kruis te dragen op mijn borst, vandaag.
Hij schonk Zijn tijd en méér aan wie, gestaag geroepen dan, verlieten rap Zijn zij. Geen IJzerkruis prijkt als hetgeen ik draag. Hij smachtte vast naar mij; verloren tijd.
Hij maakte Paulus veldmaarschalk, maar hij vermaakte Stalingrad tot nederlaag; ze zouden voor Hem sterven, dachten wij. Ik dien, en bracht ook offers, desgevraagd.
Paulus! Wisten we toen maar dat hij graag verraden zou: zijn mannen niet meer vrij. Geen huiver of vals meelij in míjn maag: gezuiverd ben ik door Zijn heerschappij,
wijl ik hen óók behoed. Ze spelen blij en ‘k zie ze naar me kijken, onversaagd. Soms huil ik toch nog. Deze borst van mij, die heeft hen toch gevoed? Maar ‘k heb vandaag Zijn kruis te dragen.
Ditmar Bakker
dat de internationale dames van het gedicht mogen genieten – dat wens ik ze toe – mijn historisch besef is onvoldoende ontwikkeld – en op internet worden we ook niet heel veel wijzer: 27 april 1945 Overleden: Willem Idenburg (41), Nederlands verzetsstrijder Weerextremen: Laagste etmaalgemiddelde relatieve vochtigheid 28 % Gebeurtenissen: Oprichting van de Roemeense voetbalclub Politehnica Iaşi. In april 1945 stierven drie staatshoofden: Franklin D. Roosevelt, Benito Mussolini en Adolf Hitler. Alle drie hadden hun land meer dan tien jaar geregeerd. Elk van hen had een grote invloed op hun land. Twee van hen, Mussolini en Hitler, stierven een onnatuurlijke dood. Roosevelt, de oudste van de drie, stierf aan een beroerte in zijn landhuis in Warm Springs, Georgia.
Vrouwendag
mocht je van je man of vriend een bos bloemen krijgen deze dag met de woorden dat het volgens hem iedere dag vrouwendag is knak dan de stelen één voor één gooi de bloemen in de kliko en doe hetzelfde met hem
maart 2026 Ien Verrips
laat Luk hieronder deze regels maar niet lezen haha. een vrouw op oorlogspad mag in deze hier op de pom bonte verzameling vrouwen niet ontbreken. Ien neemt er de tijd voor – het bosje bloemen éen voor éen de stelen geknakt en dan nog als toetje de man. dat noemen ze met recht ‘strijdbaar’.
(de rockdichter): zo de zondag ter pom wolff met de wedstrijd die geen enzoverder enzovoort en vandaag de vrouwendag…wereldwijd…al beken ik dat ‘et zowat elke dag wel vrouwendag is….omdat zij zo….jaaah zo vrouw zijn en ik lief heb….en dus schrijf’k jou tot mij en fluister…
” ontsluier jou ”
de muze die zich nestelt in me hart ontwaakt met mij de lente nu er is’n wandelbosje in de buurt met bankjes om op te zitte
er is de tijd die alles laat terwijl de vogels hoog elkaar in de blauwe lucht verleide
en‘k jou meeneem naar de ure uit’n droom waarin ik zeg laat de lente jou ontsluiere
of het gedicht bij Ien hierboven in de smaak valt is geen vraag meer haha. Luk vliegt op zijn geheel eigen wijze het thema vrouw aan en laat zijn gedicht landen in een veldje van zachte lieve lente.
Vrouwen
vrouw zijn is meer dan zee zijn en zwanken van verlangen, golven van diepgang, gronding en oppervlak
rivieren die meanderen, nooit verzanden met oevers om op aan te landen
ze dragen je door landengten en kloven – nemen je mee als je het even niet meer ziet
aan hun zijde als je van binnen krijst om een hand om je onvermogen te slaan
sterren uit de hemel, koninginnen van de dag zijn ze – als niets zeker is dan stilte, dood en dreiging –
lepel, tong en klepel dragers van lente in leven
08-03-2026 / Cartouche
ik zou zeggen de koninginnen van de dag zijn ook de koninginnen van de nacht. het gedicht is toch al een beetje over de top. het is Teveel dit eerbetoon – dit is Teveel voor één mens. “golven van diepgang – meanderende rivieren – landengten en kloven” – de seksualiteit van de internationale vrouw beeldend in beeld gebracht? – dit geloof je niet, dit kan een mens niet geloven. ik stel me Cartouche voor op zijn knietjes voor een geliefde en dat hij vol vuur deze woorden aanzet – ik stel me Ien Verrips voor die dan de stelen van het aangereikte bosje tulpen een voor een knakt. zo zou een film kunnen beginnen.
Verlicht
De gedachte was stroperig
maar na een derde date
vloeide het besef.
Het draait maar om één ding
ze willen allemaal hetzelfde
zorgen en helpen.
Ongevraagd de was opvouwen
van kleren die ik aan wil trekken
zo naakt als ik mij voel.
En dat ik daar dan sta
zoals enkel zij mij zien
onbeschermd en kaal.
André Heijnekamp
‘ze willen allemaal hetzelfde’- zorgen en helpen – haha – een echte heijnekamp – op en met het hulpbehoevende lijf geschreven. in een gemiddelde slamwedstrijd levert dit gedicht alleen al goud op. soms mag een dichter functioneel generaliseren.
Een ochtendmeeuw met glanzend zilveren vacht kijkt me soms recht soms schuin met zijn roodgepunte snavel aan hij weet dat bij mij veel te halen valt ik loop over maar raad met lust wie verkiest naast mij te wachten alleen hij ziet mijn gezwollen hart en schrokt mijn boterham met kaas
Chewie piept. Soms piept ie anders. Het is en blijft een teckel.
Hij ligt naast me op de bank. Het botje tussen zijn poten. Hij laat het nooit los. Hij hoeft niet groot te doen. Hij hoeft niks.
De tv staat aan.
Bombardementen op Iran. Rook. Lichtflitsen. Mensen rennen. De verslaggever praat over escalatie. Ik zet het geluid zachter. Ik kan er niet bij. Ik kan er niet weg van.
Chewie kijkt naar mij. ‘Ja,’ zeg ik zacht. ‘Ik zie het.’
Ik had vroeger een voetbal.
Buiten. Pleintje. Vriendjes. Urenlang. Dubbele schaar à la Vanenburg over de stoeptegels. Ik nam het bloedserieus. Het voelde alsof ik erbij hoorde.
Tot mijn moeder mijn naam riep.
Altijd als eerste. Ik ging naar binnen. Zij bleven. De bal rolde verder. Er werd gelachen. Gescoord. Niemand keek.
Ik lag op mijn bed en keek door het raam. Het spel ging door zonder mij. Ik bleef kijken. Ik hoopte dat iemand mijn naam zou roepen. Dat gebeurde nooit.
Morrison zingt nog in mijn hoofd: People are strange when you’re a stranger. Faces look ugly when you’re alone.
Ik weet niet eens waarom ik dat denk. Misschien omdat het klopt. Misschien omdat ik nog steeds dat jongetje ben dat bang is dat hij buiten de boot valt.
Chewie schuift dichter tegen me aan. Hij piept even niet. Zijn lijf warm tegen mijn been.
‘Een fantastisch leven,’ zeg ik sarcastisch. Natuurlijk. Fantastisch. De wereld draait door. Ik zit hier. Hij likt zijn poot. Geen commentaar. Dat waardeer ik.
Maar hier, op deze bank, met bommen op tv en een teckel naast me, check ik nog steeds of ik er echt mag zijn.
Chewie piept. Het botje tussen zijn poten. Hij laat het niet los.
we maken er een dagje B van vandaag op de pom – in blijde afwachting van een aangekondigde verse column eerst maar eens even een oudje uit 2019. 46 – 47 is ie alweer – het is wat.
Opvallend
Moet je eens kijken hoe ze loopt. Ongelooflijk mooi gewoon. Ik droom vandaag niet over de liefde, maar over hoe ik dood zal gaan. Zij draait zich nog een keer om. Ik hoor haar denken – waarom staart die jongen toch zo lang in de zon?
Ik zou echt niet weten waarom de wolken morgen overdrijven. Soms lijkt het net alsof de aarde niet meer dan een druppel is en dat zij – onverstoorbaar – als een heel oude maan schijnt met een bijster jong gezicht.
Er zit weer energie in de lucht, nog even en dan … Maar nu voor morgen het volgende:
En wat je weet je kan niet weten hoe in het oplichtende verleden het dorp er zo verlaten bij lag met af en toe het ratelen van een paard en wagen een hond die je in de verte hoorde blaffen onveranderlijk de kraaien rond de toren en zomers het korenbloemen blauw langs de akkers
totdat een postbode hier plotseling een einde aan kon maken brieven die nog kwamen met de gewone post wegdromen en weten tegelijk is paradise lost
