wie wint de enige echte virtuele – vrij naar een Meander interview met een wijsneus – dichters kennen een eigen werkelijkheid – trofee op pomgedichten punt nl?

  • Rik van Boeckel: hij fluistert zijn zinnen de hemel in…

wie wint de enige echte virtuele – vrij naar een Meander interview met een wijsneus – dichters kennen hun eigen werkelijkheid trofee op pomgedichten punt nl?

altijd op zoek naar een werkelijkheid die er toe doet – zo zijn dichters. we het lezen het hier elke week heel graag hier op de site – wat is uw werkelijkheid? u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd. (de uitslag zal maandag bekend worden gemaakt)


dichter
 
natuurlijk weet ik
wat ik  (…)
je deed
 
hoe de wereld
anders was (…)
naast me
 
hoe je uitkeek
naar (…)
vul maar in
 
alles
omarmde
zelfs (…)
 
maar ja
het leven is geen (…)
carnaval
 
en een dichter niet echt
een (…)
nee echt niet
 
daar zijn ze
niet voor in de wieg
gelegd
 
maar weerstaan zal ik je niet
je tover pracht aan woorden
maar ook wie je bent hoor
 
pom wolff

De maanfluisteraar

 
De maan hangt hoog en licht
kraters luisteren naar de stilte
 
op het platform fluisteren woorden
op het ritme van de zachte wind
 
de maanfluisteraar heft zijn armen
naar de lichtende herfstige hemel
 
kosmische energie daalt langzaam neer
in zijn door ritmes gedragen handen
 
de levenslijn sluipt verder in seconden
overdenkt de dagen en weken achter hem
 
de maan kijkt rustig toe en zwijgt
hij fluistert poëzie zij stijgt en stijgt
 
het ritme van de natuur bonst op zijn hart
hij fluistert zijn zinnen de hemel in.
 
Rik van Boeckel
Terra Aguila. Ibiza
21 oktober 2021

Share This:

lekker heksen met Yvonne Koenderman





A wind has blown the rain away and blown the sky away and all the leaves away, a
nd the trees stand. I think, I too, have known autumn too long.
(EE. Cummings)

 
Het is al weer vrijdag, en we beginnen bijna aan de laatste week van Oktober. In huize Koenderman misschien wel de drukste, maar ook de gezelligste van het jaar. Er zijn 2 verjaardagen die gevierd gaan worden en er wordt hard gewerkt aan Halloween. Voor velen een commercieel gebeuren wat overgewaaid is uit Amerika, maar hier al een traditie van 20 jaar, wat begon toen we nog in Hoek van Holland woonden en druk mee deden met opzomeren, eerst met onze eigen straat, maar Halloween werd een kinderfeest wat zich over meerdere straten verspreide en kinderen liet rond rijden in spooktaxi’s tussen enorm mooi ( lees eng)versierde huizen, waar vooral de ouders los gingen om een link te maken tussen horror en leuk eng. Halloween in de omgeving waar ik nu woon is duivels, maardat mag de pret niet drukken, zeker niet nu onze middelste dochter haar verjaardag op 31oktober wil vieren omdat ze op de dag zelf met haar vriend in Parijs zit.

We maken er dus een themafeestje van en voor het eerst sinds jaren lopen er weer monsters, heksen en spoken door het huis en de tuin, dus halen we alles uit de kast wat we in 20 jaar opgebouwd hebben en maken er nog wat bij, om de komende dagen het huis langzaam om te toveren  tot een echt spookhuis in de bijbelbelt. 31 Oktober valt op zondag dus ik hoop dat ons feestje de kerkgangers die s’avonds in optocht naar hun kerk gaan niet triggeren tot niet kerkelijke gedachten als de geesten brullend over het raam vliegen, maar ik vermoed dat we hooguit een tijdje weer niet aangekeken worden. Ach, daar missen we niets aan.  Hmmmm ik denk dat het tijd wordt voor een digitale uitnodiging. ik heb nog een oude die ik misschien kan bewerken. jongens ik heb het druk en ga verder. geniet allemaal op jullie eigen manier van deze laatste Oktober week.

Yvonne Koenderman

Share This:

de donderdag op pomgedichten punt nl – VON SOLO stilte opgevuld door de stiltes van SERAPHINA HASSELS: ondermaans, koanistisch met natte wangen – hoe lossen we VON SOLO op? in SERAPHINA!

VON SOLO liet zojuist weten – een van de prijswinnaars te zijn op de Dutch design week en dat daar op gedronken gaat worden. de donderdag een keertje zonder VON. van harte! gelukkig hebben we de stiltes van SERAPHINA nog.

gisteren publiceerden wij hier een hele heftige stilte van de dichter van nachthonger – hieronder nogmaals als derde afgedrukt. hoe los je VON SOLO op – antwoord: in SERAPHINA!


Het ondermaanse


Buiten draait 
de aarde donker
Grote beer boven 
witte hond daar onder
snuffelt herfstgeur


Geluidloos zwevende jager
in de vallei 
echoot traag
omhoog
roep
bevestigd stilte


*********


Koan




Vrij 
wil ik zijn
de taal van het leven 
spreken
woordeloos


Stil
wil ik zijn
zonder geruis in gedruis 
luisteren
gedachteloos


Een cirkel
wil ik zijn
de volheid 
de leegte
eindeloos


Als een koan
zijn


hopeloos 


*********




Vlakke lijn


Verdoofd
belde ik nog een laatste keer 
om je zachte stem te horen


Ongeloof dat jij nu weg was
stuurde ik nog één bericht
met mijn laatste vraag


Ik wachtte eindeloos


Alleen met
de stilte
van de vlakke lijn 


Ik zwaaide naar de hemel
wang nat zonder regen




Seraphina Hassels

Share This:

deze woensdag vandaag met Merik van der Torrens Betty én met… de stilte van Seraphina Hassels: ‘Ik zwaaide naar de hemel – wang nat zonder regen…’

‘Ik zwaaide naar de hemel – wang nat zonder regen’

een fijne verrassing vandaag op pomgedichten punt nl -een inzending van drie stilte gedichten door Seraphina Hassels – mede organisatrice van de Eijlders dichtmiddagen in 020 – voor de afgelopen zondagochtendwedstrijd – zoals de die hards weten sluit de zondagochtendwedstrijd op zondagochtend – elke zondagochtend om 10 uur 30. dichters worden gevraagd een gedicht in te zenden. Seraphina pakt het anders aan – gewoon drie gedichten insturen op de dinsdagavond. blij verrast dus uw webmaster – we hebben op de pom 3 Seraphinaatjes en we kiezen er een uit vandaag. een prachtig gedicht – het thema was stilte zondag – nu zijn we even stil op de woensdag – onder Seraphina leest u Merik van der Torren over zijn hondje. het beestje komt zo langzamerhand in hogere sferen.


Vlakke lijn

Verdoofd
belde ik nog een laatste keer 
om je zachte stem te horen

Ongeloof dat jij nu weg was
stuurde ik nog één bericht
met mijn laatste vraag

Ik wachtte eindeloos

Alleen met
de stilte
van de vlakke lijn 

Ik zwaaide naar de hemel
wang nat zonder regen

Seraphina Hassels

Voor Betty nr. 11

 Je kijkt me weer heel filosofisch aan, Betty;
zit baasje wel in Wu Wei, het goddelijk nietsdoen
of neemt hij dan te veel wijn ?
 
Heb je de tijd lekker in je mand te rusten
of moet baasje met je wandelen,
natuurlijk naar Bar Baut voor de volgende borrel?

Merik van der Torren

Share This:

pom wolff met een woord van troost



een woord van troost

welnee er is niets mis met je
het is als stoppen met roken
je moet er niet over praten
dan roep je het roken weer op

zo is het ook met de liefde
die te ver is gegaan
te ver in je heeft kunnen doorvreten
steeds maar weer dat hoe en wat
 
en waarom en toen en ooit
en of het toch nog
weg dat papier in je hoofd
met de lijnen en de pijltjes
 
naar het verleden het heden en de toekomst
dat er mooie muziek is
weer een mooie dag zal zijn
en herhaal wat je moet herhalen:

ik ben te mooi
om niet om mezelf te geven
én
dat wij je mogen weten



pom wolff

Share This:

voor Jana Berenová – ‘nu ben ik gewoon iedereen kwijt…’ – ‘alles maar dan ook helemaal alles’ – voor de verjaagden uit de wanhoop





voor Jana Berenová


het moet wel ergens over gaan
als je schrijft
het is waarom ik
tegen opsommingen ben
 
opsommingen verdunnen
het leed op zich
niet onder ogen willen zien
ze zijn wat ze zijn ze zijn laf
 
het is ook waarom
verjaagden uit de wanhoop
opsommingen laten
voor wat ze zijn
 
een land moeten verlaten
en een nooit meer weerom
het verhaal van je ouders
is meer dan genoeg
 

pom wolff

https://www.vpro.nl/programmas/ovt/speel~PREPR_RA1_16640353~het-spoor-terug-vreemde-klanken~.html

Share This:

Karin Beumkes in Mens&Melodie op de maandag: ‘Ik heb altijd gedacht dat de dood een vrouw moest zijn, in ieder geval een lieve vrouw die goed voor je zou zorgen als het toch zover kwam.’

Dear Pom

Op een druilerige zondagavond wist ik opeens weer waar ik stond. In ieder geval zonder vader. Ik heb altijd gedacht dat de dood een vrouw moest zijn, in ieder geval een lieve vrouw die goed voor je zou zorgen als het toch zover kwam. Als je werkelijk niets te verliezen had en je ging naakt, alleen. Dit gedicht is voor hem.


Liefs Karin




Kosmische beleving

Vadertje heeft in bed geplast
blauwe konijnen houden de wacht.

Als je de tijd vergeet dan ben je thuis
De dood is een vrouw die rammelt met vleugels.

Vadertje blaast in de wind.
De morfinepomp bonst doodop als het hart.

Overal lachen de bomen in het groen.
De dood is een vrouw die rammelt met sleutels.

En geesten houden van zingen.


Karin Beumkes



Muziek: Grace Slick – Dreams https://youtu.be/bv98M7iZwAI

Share This:

Gerrit is dood. de zaanstreek huilt – maar ook wij van pomgedichten punt nl

wij wensen de familieleden van Gerrit heel veel sterke bij dit grote verlies voor de familie en voor de gehele zaanstreek. ik leerde een beminnelijke man/dichter kennen in 2010 bij het door Max Lerou toen in dat jaar gewonnen zaans dichtersfestival. later schudde ik hem vaker de hand bij zaanse dichtgelegenheden. een man uit een stuk met een hart voor alle medemensen om hem heen – en voor de verjaagden uit de wanhoop. we missen hem.

Share This:

Pieter Stroop van Renen over ‘Het zwijgen van de zondag’ – en over de as van opa’s

Pieter: ‘ik had deze nog in voorbereiding. Ik dacht:verzenden voor 12 uur….’
red: de zondagochtendwedstrijd heeft als eindtijd 10 uur 30 – wel dank aan Pieter voor de inzending met het beeld van opa en zijn sigaar en de as. we ruiken de zondagmiddag zoals de zondagmiddagen vroeger roken.


Het zwijgen van de zondag

Bij het grote zwijgen van de zondag
Wiegt mijn opa zijn sigaar en lui
zijn vingers op de asbak rustend,
Stopt het leven in de rookfautuil.


(Luister!) In de kachel suist het gas,
Een vliegenstrip wiegt aan ‘t plafond,
Ergens loert het luiden van een kerk,
Het sijpelt door de muur van de cocon.


Ik trek er met mijn broer op uit
Langs het waaien van vitrage,
Maar het dorp beweegt niet in de zon.


De speelgoedwinkel is gesloten,
We bonzen op het raam met kracht;
Tot een hoogelegen stem van boven
Roept dat we niet mogen storen,
En we terugrennen naar opa thuis.


Daar zit de oude man te dutten,
De sigaar nog in de hand.
De kegel as aan ‘t laatste draadje
Nog altijd niet op ‘t tapijt beland.



Pieter Stroop van Renen

Share This:

Vera van der Horst & Cartouche winnen de enige echte virtuele – ja soms mag het ook wel eens op stil – trofee op pomgedichten punt nl

onvergelijkbare gedichten op pomgedichten punt nl in de zondagochtendwedstrijd. – een van de romantische school en een van de hekel. wat zullen we ook kiezen – we genieten van het dubbele goud – eenmaal goud voor Vera van der Horst en eenmaal goud voor Cartouche. Van harte – en dank aan alle deelnemers. ze waren mooi vandaag – onder de gedichten leest u de commentaren.


In wiens liefde

waar alles wat sluimert
in de stilte ontluikt
 waarin ik wil horen

geen geheime hartslag die slaat
maar klopt om te ontroeren

omdat alles, alles ooit
dezelfde drempel overgaat
jouw stilte stilte nog stiller maakt
 
 Vera van der Horst



–>
in ‘In wiens liefde’ is ‘vera vasalis’ van der horst op haar best. maar ‘alles alles en ‘stilte stilte’  wordt  veel herhaald zo niet alles maar toch ingehouden en net niet te veel. vera weet op haar beste momenten haar over-de-top mentale verhouding tot de werkelijkheid te vertalen in een dichterlijke mysterie van de woorden die in alle eenvoud op het papier lijken geschreven.
 
‘omdat alles – alles ooit’ schrijft zij. kijk we zagen al dat alles erg veel is – maar dit alles is toch minder dan het alles dat in dat woord gelegen is omdat dit alles beperkt lijkt door het alles van ‘alles ooit’- door het alles dat het verleden heeft gegeven. een wonderbaarlijke zinsnede!
 
en dat de stilte hier in dit gedicht nog stiller is dan stil en nog stiller is gemaakt zal de lezer ook duidelijk zijn. mooi! roepen wij hier dan uit in 020. vera is de laatste weken bezig aan een gouden reeks poëzie. we zijn trots hier met zijn allen – dat we dat in haar mogen oproepen.

Mondjesmaat
 
[dodemanshoek in een veertien bij veertien spiegelgreep]
 
ridders zonder blaam zijn wij, zonder talisman gewoon
jan lullen, een soortement moordenaars, rijp voor schandpaal
en schavot, de gesel gods kent geen maat, bedrog kleeft aan
de kaak, het moest er een keer van komen, dat koppenslaan
 
dat onvermijdelijk zal gaan schrijnen, pijnlijker dan
’t eerste vrijen, waarbij we ons in elkaar verstrikken
en draad en garen vinden om te hechten tot aan niet
te dichten naden, niet te naaien rits, voor handen geen
plaats, enkel grote ogen en droge lippen resten
 
voor het probleem van opwarming van de aarde bestaat
maar één oplossing, keihard blijven doorgaan om elkaar
te raken in koude kernfusie, rakelings, vluchtig
bij elkaar ja, vrede is een open, nauwe ruimte
zwelgen in stilte – maar wat zouden we zonder woorden
 
16-10-2021 © Cartouche



–>
de aanklacht – heel goed – gelukt – maar mijn god wat is er allemaal blijven hangen na dat eerste vrijen? in dichters leven. dat gaat ook een leven mee – een rake aanklacht – dichter vervloekt op zijn eigen briljante wijze de verwarming van de aarde. in tegenstelling tot het bijgeleverde youtube filmpie van eo voorganger stef bos – die zo nodig weer eens over het licht moet zingen dat in onze harten gevangen zit – de snijchirurg hoeft zijn lampje niet mee te nemen bij bos – er straalt al licht genoeg tussen die afrikaanse lekkende hartkleppen van meneer de zanger.
 
‘de weg naar de stilte gaat dwars door de storm
open je armen voor alles dat komt’ – zingt de zanger – waarom ik zijn te vet ingewreven neo romantisch toontje niet kan verdragen – weet ik ook niet. nouja wel – het is platte effectbejag van de zanger die maar de ideale schoonzoon blijft spelen. en van die kwaal heeft onze CARTOUCHE gelukkig geen last.

https://www.youtube.com/watch?v=bhNlkxc77Pw
  • Vera van der Horst: In wiens liefde
  • Frans Terken: je legt haar een vinger op de lippen
  • Anke Labrie: losgezongen van de aarde
  • Cartouche: zwelgen in stilte – maar wat zouden we zonder woorden


zo

zo wil ik ontwaken
en zo geboren zijn
niet meer het verlaten
leven met rijm

gedichten schrijven
zo wil ik zijn
en zo wil ik blijven
voor altijd blijven
voor altijd zijn

pom wolff

bijna mooier stil gehouden dan in het origineel – passenger – brengt ons deze week bij de dichters die toch ook de stilte adoreren – in stilte worden gedichten geboren – wie wint de enige echte virtuele … deze week – een stilte trofee voor een gedicht om stil van te worden. raak ons lieve dichter, raak de lezer – en we zullen U omarmen – liefhebben – en U zal voor ons alles zijn. U kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

toen je stilte stuurde

niets
is me liever
dan eenvoudig mooi

het bloemblauw
vers gescand
natuurlijk in het licht

een meisje
drinkt in stilte woorden
denkt hem goddelijk lief

en ik
ik kan in stilte
niet meer denken
ik kan het denk ik niet


pom wolff

Stiltegebied 2

Waarom zou je spreken
als je met stilte alles zegt

zwijgend hoor je haar aan
negeert wat met een natte vinger
vol vuur wordt aangestipt
volgt de beweging met een lui oog

richt het andere op de volumeknop
als schakel je naar zachtheid
een innerlijke rust als van dames
in de wei neem klara 17 en 29

twee gebenedijden in hun habitat
vredig kauwend op elke gedachte
geen stokpaardjes die je muilkorft
in hun drijfveer om te redetwisten

je legt haar een vinger op de lippen
vertrouwt erop dat het goed komt
laat betekenisvol nog een stilte vallen
wacht op de klap waarmee die aankomt

© FT 16.10.2021



–>
van haar naar de twee beschreven koeien KLARA in de wei is voor Frans deze week geen moeilijke overgang. er is iets van ditmar bakker in frans geslopen – hahaha -misschien moet de laatste regel van het gedicht nog even bekeken worden,  daar zit nog wat stroefheid in de taal. ik ben het even kwijt maar ik vermoed dat we hier te maken hebben met een dichtwisseling met jolies heij die op een  charmante wijze hier op de pom het zwijgen wordt opgelegd. hup de natuur in kind – lijkt frans te adviseren –  in plaats van het herkauwen van al die distels op je dagelijkse pad.

Chapelle du Rosaire

zijn penseel gedoopt in zonlicht
geeft die gloed aan al zijn kleuren
dat Matisse dat kon, dat wist ik

hier in deze kapel word ik stil
hij zag het als zijn meesterwerk
ik ervaar het als een wonder

losgezongen van de aarde
dansen kleuren naar het licht
ontsnapt aan het glas-in-lood

brandschilderen is achterhaald
het was zijn vuur dat vlamde
het glas werd hier gematisseerd


anke labrie



–>
ook anke labrie zorgt voor een juweeltje. een prachtige derde strofe. misschien is zelfs de vierde strofe hier teveel – de waardering behoeft de vierde wel en de uitleg waarom ook – maar poëzie kan met minder af – in die derde strofe is alles wat mooi is aan schilder en dichter en de beschreven plaats al gelegen.

Share This: