pomgedichten.nl – Pom Wolff – gedichten – nieuws – rellen

VON SOLO – of zoals joop visser zingt – het is niet het systeem, het zijn de mensen, die niet deugen…

Het was een uur of zes. Na een lange werkdag fietste ik tussen het drukke, gehaaste verkeer, rustig naar huis. Aangekomen bij de rotonde onderaan het viaduct over de Rozenbrug zag ik vanuit mijn linkerooghoek een fietser de helling af suizen. De rotonde aldaar is een moordenaar. Het is er rond de spits altijd druk. Fietsers hebben er voorrang, maar de helft van de automobilisten wil ook ergens snel naar toe en heeft hier dus geen idee van, of kan het gewoon niets schelen. Elke week vinden er dan ook aanrijdingen plaats.

Ik verbaasde me over de doodsverachting met welke de fietser in mijn ooghoek zich naar beneden stortte. Zelf moest ik driekwart de rotonde rond om het viaduct omhoog te fietsen en wist niet of de fietser rechtdoor de Rodenrijsestraat in zou racen of achter mij aan zou komen parallel aan de Gordelweg. Ik besloot voor te sorteren met de klok mee. Een logische keuze, gezien de rotonde eenrichtingsverkeer is.

Achter me hoorde ik geïrriteerd remmen en sputteren. Daaruit maakte ik op, dat de snelheidsduivel me links wilde passeren, terwijl ik rechts juist voor hem had vrijgelaten. Uit piëteit besloot ik dan toch uit te wijken naar rechts om hem langs te laten. Exact op dat moment had de maniak hetzelfde verzonnen en zat dus weer in mijn wiel en passeerde me alsnog links met een storm van vloeken en verwijten, die ik dito beantwoordde.

Mensen zijn erg goed in toeteren en roepen. Ook versnellen of gas bij geven is geen enkel probleem. Ook snel nog even een appje sturen, lukt zowel in de auto als op de fiets perfect. Middelvingers opsteken of uit- of afstappen en iemand op zijn of haar bek slaan is ook geen probleem. Vloeken en tieren en verwijten zijn gemeengoed. Met je fatbike ouwetjes van de stoep af scheuren, verbaast niemand meer. Doorrijden na incidenten is meer regel dan uitzondering. Alsmaar meer en sneller. Het is opvallend dat de laatste optie in het verkeer tegenwoordig remmen lijkt te zijn.

Die parallel zie je in alles. Het is als de vaart, waarmee we als maatschappij de afgrond in denderen. Alles moet sneller. Er zit geen rem meer op. Wie niet mee wil, wordt niet achtergelaten, maar eenvoudigweg in de vaart der volkeren platgereden.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Mirjam Al – de kinderen huilen in de wachtkamer van een geblakerde toekomst – het kadaver van de hoop…

Mirjam Al – tekst 63

Peter Posthumus – het verhaal van de regen

vanavond het leven weer even besproken met Peter Posthumus – hij levend in denemarken ik in 020 – en dan zijn prachtige dinsdaggedicht voor pomgedichten.nl – nee het leven is als een roze wolluk meneer wolluf.

Het verhaal van de regen
is als volgt:
loodrecht uit loodgrijze luchten valt het water
blijft in in grote vijvers
op de akkers staan
die de onverschilligheid weerspiegelen
waarmee de één de ander overbodig maakte en hoe
de toekomst verdween
in de vooruitgang
die kant noch wal meer raakte.

Peter Posthumus

Rob Mientjes – fietsen in het luchtverkeer…

Verplicht kunstje

Ware acrobatiek
nodig in ieder verkeer
aangepast en aangemeten
verplichte kunstjes
wie kent ze niet

soep lust ik ervan
onhoorbaar en onoirbaar
ik doe mijn best verdomme
zie mij manoevreren
wat rest is zadelpijn

nooit, nooit niet meer
geen zebra houdt mij tegen
ik balanceer
in het luchtledige
fietsen doe ik in luchtverkeer

Rob Mientjes

4X GOUD – Vera vd Horst, Cartouche, Karin Schuitema en Luk Paard winnen de enige echte virtuele – ach laten we de natuur zijn of haar werk maar laten doen – op pomgedichten.nl?

dank aan alle dichters die inzonden – prachtige gedichten. vier gedichten sprongen er wat mij betreft uit – van zeldzame kwaliteit – waarin natuur, mens, maatschappij, en de natuur van de mens een gezicht kregen – van iedere dichter op zijn/haar zo eigen wijze – de strijdbaarheid van Karin, het all-over poëtische van Cartouche, de dichterlijke verdieping van Vera van der Horst en het contemplatieve van Luk Paard. ik kan niet anders concluderen en in bewondering stamelen: 4X goud!!!! van harte.

De bergen en de rivier

Wie creëerde de illusie
van eigendom van grond?
Gebakken klei
van grenzen en staten
die doen alsof ze iets bezitten
uit angst iets kwijt te raken
dat nooit echt van iemand was

We zijn geen grens
geen zoom
geen lijn
geen symptoom

We zijn stroom
We zijn rivier
Wij waren hier
voordat iemand ook maar wist
wat grens ook maar betekent
of wat er uberhaupt wordt betwist
en water vindt altijd een weg
door elke kier in het systeem

Tot ondergrondse wortels
zich stilaan verbinden
langs barsten in de bodem
en laten groeien
wat niemand meer kan stoppen,
onze harten weer echt kloppen en
het ongehoorde wordt gezegd

De bergen leren wijken
voor de kolkende rivier
en wij eindelijk begrijpen
dat de wereld van ons allemaal is
en van niemand echt

Karin Schuitema – Karin Schuitema | fameus

een strijdbaar gedicht – de woorden het al en de mensheid omvattend – door de woorden heen voel je de woede – en was het de amsterdam zuid dichter Jan Arends niet die al schreef: ‘er is nog nooit een mens geweest die een korrel aarde heeft bezeten…’ nouja in die orde of in die geest leert Karin ons lezers hier opnieuw van het leven. de oprechtheid van de woorden spat de lezers tegemoet.

Interface

Meestal begint de ochtend met een klik,
een vinger wekt een horizon van glas
en veegt de nacht geruisloos weg.

Maakt plaats voor een koortsig jagen;
gevangen in het blauwe licht
verlies ik uren van gesponnen goud.

Er rust een oude stilte in mijn handen
die niet past bij de vluchtigheid.

Ik ben van vlees, van eb en van vergeten
en leg mijn hoofd in ’t kussen van de tijd.

Geen blauwe gloed die aan mijn ogen vreet;
ik hoor hoe diep in mij het water zingt
en hoe ik de rust van steen en aarde weet.

Vera van der Horst

wat betekent interface nou ook al weer. niet te moeilijk doen hoor. 2 systemen mens en machine – beeldscherm – interactie – ok i see. maar wat madam hier aan prachtregels produceert daar kan geen computer of mobieltje tegenop – wat een prachtregels ik word er maar niet stil van:

–Er rust een oude stilte in mijn handen
–Ik ben van vlees, van eb en van vergeten
en leg mijn hoofd in ’t kussen van de tijd.
-ik hoor hoe diep in mij het water zingt

mijn god waarom heeft u mij verlaten dat ik dit soort regels zelf niet schrijven kan.

Kennis der natuur

zie, hoezeer wij ons storten willen
in genot zoeken zich te vinden
steeds, elke dag weer

verlangen naar vast – houden van
wat van zichzelf los, een belofte is
van wat nog geen vorm heeft
en tijd van node, zoals liefde

niet buiten licht en donker kan
hoe planten, bomen en bloemen
alleen gedijen uit hun eigen

zijn zonder streven – weg weten
met de natuur der dingen om ons
in gewijde stilte en zonder haast
te maken verhalen vertellen

groenvoerverzen schrijven
van zaad en gras, halm en haver
tot de finale – snee van het mes

09-02-2026 / Cartouche

een lofzang op het ware wezen van de natuur – cartouchiaans dichterlijk vorm gegeven – ja wie zo kan schrijven verdient een plek in het groen. dat ie deze zal voorlezen op pomgedichtendag – een dag die aanstaande is. ik neem cartouche vaak kwalijk de verhevenheid te hoog in het vaandel te dragen – maar hier brengt de dichter deze terug tot aardse proporties.

(de rockdichter): zo de lente is nu echt in’et land….de natuur is in groei…alles lijkt mooier….alles geurt en kleurt…en verder is er’et onheil en moord en doodslag en oorlog…we zegge nooit meer nooit meer oorlog en dat’et liefde moet…en de natuur ja de natuur moet gered en zo redt de natuur…maar de oorlog woedt en de doodslag en moord en brand…we zijn mens zoas eeuwenlang reeds en alles is al herhaald…en ik droom van de lente en de liefde en de moeder en de groeiende bloeiende natuur…en’et bloedt vloeit….en alles blijft herhaald…je zal toch mens zijn

“ uit natuur “

lange slierte uit’et lijf getrokke
met hande wijd gespreid
asof de dood er langs moet
dat’et bloedt en nooit terug kan

en pas dan’n nieuw leve geworteld
’n verse moeder uit de tijd die
de pasgeborene laaft

met’n heldere blik die spiedt
en vernietigt wat verlore is
de hande die blijve
’n dozijn

zo ook de toekomst gerafeld
vuil bloed wegvlekkend
in wat oude grond

‘et lijf in verse tijd zacht neergelegd
om uit natuur te groeie tot nog es
van iemand as’n nieuwe mens

© luk paard

een bijzondere luk paard deze zondag – een contemplatieve – met prachtregels als – ‘asof de dood er langs moet’ en dan die laatste twee ook – ‘om uit natuur te groeie tot nog es van iemand as’n nieuwe mens …’ – ja ik denk toch dat we dit gedicht als een hoogtepunt moeten beschouwen in het weelderig oeuvre van deze dichter – als hij alle onrust in hemzelf en van de wereld laat neerdalen in beschouwende poëzie leest luk mooier dan ooit tevoren.

Rik van Boeckel – met natuurlijk gemak
Rob Mientjes – rare kwasten
Frans Terken – hoe we het omarmen en vasthouden
Karin Schuitema -We zijn stroom – We zijn rivier
Cartouche – zoals liefde niet buiten licht en donker kan
Vera van der Horst – Er rust een oude stilte in mijn handen
Luk Paard – as’n nieuwe mens
Max Lerou – praten voor 2
Vera Jongejan – veel te grote rode appels
André Heijnekamp – opdracht: gedicht thema: natuur.
Anke Labrie – op weg naar water.
Karlijn Groet – wat hier groeit is blind
MartinB – een mot verbrandt zich
Jorge Bolle – waardevol glaswerk.

wie wint de enige echte virtuele – ach laten we de natuur zijn of haar werk maar laten doen – op pomgedichten.nl? iets met natuur deze week – de natuur van de mens wellicht – daarmee kan de dichter alle kanten uit of op – uw webmaster had er ooit een uitgesproken – zeg maar een uitgeschreven – mening over – maar ja voortschrijdend inzicht you know – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Hallo Pom
Ik wandel graag door bossen. Zoals het Keukenhofbos in Lisse. Ik hou namelijk van de natuur. Heb daarom een gedicht geschreven dat jij kent: In het groene licht.
Maar dit gedicht gaat over het Keukenhofbos
dat grenst aan een manege en een weiland waar koeien rondlopen.
En aan begraafplaats Duinhof waar mijn ouders zijn begraven.

De waarde van de natuur

De jeugd in een tuin is uitbundig
net als in een natuurgebied
de natuur schenkt hen later de baard
als hij van het leven geniet

de natuur heeft voor hen grote waarde
net als voor volwassenen en bejaarden
bomen groeten hen met takken en bladeren
als zij wandelen door het rijke bos

hun gedachten komen langzaam los
om het groene gras spontaan te bereiken
voorbij boomstammen van beuken en eiken
geworteld in het oppervlak van de aarde

de natuur groet hen met natuurlijk gemak
aan de rand van het bos zien ze bloemen
en een rustig manege voor paarden
of koeien loeiend van de hak op de tak.

Rik van Boeckel
8 mei 2026

een gedicht zoals het leven is. beter gezegd ook kan zijn – zou kunnen zijn in deze grillige tijden. nog steeds is in het zuidhollandse.

Dag pom,
Natuurlijk kunstzinnig een kleine bijdrage van mij, geschreven en gedicht in pure natuur. Fijn weekend.
Groet, Rob

Zonder titel

Rare kwasten
dopen zichzelf in verf
ongeduldig
in rood, geel en blauw
nergens bang voor
ergerend aan groen
strijdend om eer
in woede, puur natuur
witte doeken lopen over

lijsten mahonie of eiken
kleurloos tegen de wand
vangen ziel
van rare kwasten
zichzelf verklarend
tot kunstzinnig schilderij
beurs onbevredigend
hangen ze zichzelf op
boven de bank

Rob Mientjes

een mening kleurrijk verwoord – aan de abstractie voorbij.

Vandaag opent hier in de Heemtuin de jaarlijkse beeldententoonstelling, zo ingebed in de natuur deze al even opgezocht en bewonderd.
Mooi weekend!
Groet,
Frans

Heemtuin

Nemen we het groen in ogenschouw
de kleurenpracht van bloemen
in weelderig grasland en meiveld

te midden daarvan de beelden
die oprijzen tussen de halmen
zo met de ondergrond verbonden

kunstig uit natuurlijke materialen gevlochten
dat oprichten van wat een mens vermag
om zich met de aarde een te voelen

als een school vissen bijeen gedreven
staan zij en wij hier in dit park
rond de heuvel aan het water

dat het leven voedt vanuit de wortels
hoe we het omarmen en vasthouden

© FT 09.05.2026

een sfeerbeeld getekend met beelden en mensen verzameld in het groen van het groen en water als noodzaak. het leven omarmend.

in de theetuin
zit een oude man
tachtig jaar zegt hij te zijn

zon en gras
in het midden
staat een dunne boom
met veel te grote rode appels

verderop ligt een Adam
met mooie zwarte krullen
bijna slapend
en zo stoned

verlangt naar een vrucht
lijfsbehoud

zegt de oude man
durf het bijna niet te vragen

behoedzaam draait dan
een geoefende hand
de appel van het steeltje
hier is geen slang te bekennen

in vertrouwen
laat de vrucht los
hapt de jongen

Vera Jongejan

met een observatievermogen van een schilder met het oog voor het detail de woorden, de mensen, dingen en de appels hier vorm gegeven.

de natuur is symmetrisch

we hebben twee ogen
twee oren en een neus
twee gaten

één mond weliswaar
daarmee praten we
voor twee

ml

een heerlijke kwinkslag aan het einde van de reeks prachtgedichten. max zoals we max kennen. als ie het opschrijft is het een gedicht – wie max kent weet dat hij in het gewone leven ook zo observeert en vervolgens de zaken uitspreekt. ik hoor hem hier praten.

Gedomesticeerd, gecultiveerd, gefrabriceerd
zo ben ik gevormd
van geboorte tot werkplek.

Als de natuur dan is
wat niet door mensen is gemaakt
is daar bij mij weinig van over.

Het klinkt dan simpel
opdracht: gedicht
thema: natuur.

Maar het lukt mij niet
en ik voel weerstand
met de behoefte
om de pen te breken.

Een enorm verzet
dat weigert iets te doen
en zo natuurlijk aanvoelt.

André Heijnekamp

wel fijn dat dichter toch de moeite neemt te schrijven – uit liefde voor de site pomgedichten neem ik aan – dank je wel André – een persoonlijk document – in alle openheid gedeeld met de lezer(s) – het is die on middellijke directheid die de poëzie van André onontkoombaar treffend maakt.

Afrika

terwijl hij roerloos wacht op de signalen
volledig opgenomen in het landschap
ziet hij de lucht verzwaren
en voelt de grote trek in elke vezel

terwijl hij toekijkt hoe de zonnestralen
hun laatste lijnen in de aarde gutsen
ruikt hij van ver de regen
en voegt zich in de stroom op weg naar water.

anke labrie

in vogelvlucht een fragment van het thema natuur weergegeven. het is alsof de woorden met ‘hem’ meevliegen.

natuur

een gat dat zichzelf
met groen vult
geen morgen kent
geen gisteren weet

een vogel die valt of
landt of vliegt, zwijgt in
de grond waar niemand
vraagt wie je bent

wat hier groeit is blind
voor namen en grenzen
alles herhaalt zich
niets wordt herkend

Karlijn Groet

het onpersoonlijke geduid in persoonlijke taligheid. de natuur die alleen maar zichzelf kan zijn met of zonder menselijke aanwezigheid – het is in wezen ook een beschrijving van de menselijke toestand van de dood in een voortlevende natuur.

het uur zonder vogels

de telefonerende indiër
van de nachtwinkel
hangt nooit op

zelfs niet
wanneer hij mijn bier scant
of Lucky Strike uit het rek haalt

ergens ver weg
praat iemand door zijn oor
recht deze straat in

naast de kassa
beloven kleine potjes
rust voor 9,95

een mot verbrandt zich
zonder drama

MartinB

de menselijke natuur van deze indier en die ene mot onovertroffen getroffen.

Down under

Werd wakker vandaag
van een possum op het dak,
van roerige lorikeets in de lucht
als een zwerm oneindige regenbogen.
Een Magpie bracht zwarte accenten
in het landschap.
De bast van de bomen
verrast bijna mijn handen,
als een spin mij stopt
de natuur vast te houden
en aan te raken als een
heel dun en waardevol glaswerk.

Jorge, Melbourne
tip: google lorikeet en macpie
2 typisch Australische vogels

in wezen een eerbetoon inzichtelijk breekbaar beschreven goed. en dat het down under niet veel anders is dan dat er niets boven groningen gaat – op die prachtige wadden na dan natuurlijk.

Xander Jongejan en de site worldometer – site met schokkende tellers

worldometer

ik huil te weinig, vind ik zelf
er zit veel woede vóór dat
wat iemand ingemetseld heeft

in 2063 raakt alle olie op
als ze om de restjes vechten ben ik 90
of dood, in de wereld gingen vandaag
tot dusver 68.564 mensen dood, niet één
ken ik bij naam, als je hier geboren bent én
bijzonder doodgaat mag je in het nieuws —
een vrouw stierf all inclusive op een cruise —

tot nu toe rookten we tezamen deze dinsdag
6 miljard sigaretten, het moet nog tien uur
‘s ochtends worden

Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver

Peter Berger: ‘Prachtige ogen heeft ze. La nouvelle boulangère. Fier als een gieter en met een lijf als Aphrodite zelf…’

Kortstondige plensbuien zijn er genoeg geweest maar vannacht stond de hemel eindelijk weer eens wagenwijd open. Ik hoorde zelfs de bliksem z’n dochters naar beneden donderen. Boem! De klei is weer moddervet en het asfalt naar het dorp nog glibberig glad. Tjirpende vogels bejubelen de nieuwe dag. Ook achter de toog van de bakker klinkt een nieuw geluid. ‘Bonjour.’ Prachtige ogen heeft ze. La nouvelle boulangère. Fier als een gieter en met een lijf als Aphrodite zelf. Maar haar stem klinkt als een heggeschaar. Zo’n elektrische. Buiten hoor ik Grietje stilletjes lachen. Het kan verkeren.

Peter Berger

Vera Jongejan – en al zoeter de geuren…

rottend fruit is goed
voor de nachtvlinders onder ons las ik

vitamine c tegen kramp
zei een stem links van mij
het werd inmiddels donker

had het al gemerkt aan mijn schouders
daar begonnen de vleugels
ik voelde stiekem en
van bubbeltjesplastic de mijne

opgelucht nam ik deel
aan de uitademing van de avond

en al zoeter de geuren.

Vera Jongejan

Lotte Asveld nogal mild over bijzondere stap van partner Donald Pols ( weggestuurde AD milieudefensie) – het geeft niet..

‘het geeft niet dat je stappen aldoor vallen op uitgeteerde grond…
het geeft niet dat je steeds dezelfde mensen met dezelfde weg verlaat…’

https://www.nu.nl/binnenland/6394810/directeur-milieudefensie-stapt-over-naar-tata-steel-onverenigbaar.html

Ien Verrips – stilte, poes, buiten, zon

naast alle dagelijkse dingen
altijd wel iets dat moet
het vult de dagen
tot ergens op zo’n dag
van druk en bezig zijn
zo’n even niks moment
waar alles wachten kan

in stilte op de bank
met poes ernaast of
buiten in de tuin
de zon op mijn gezicht

het denken op de rem gezet
het doen gestopt
in zomaar zinloos ledig zijn
totdat het hoofd vervuld
weer aangezet tot denken
de spieren weer tot doen

IEN VERRIPS