Merik van der Torren en de eenzame saxofonist voor het open raam


Hoi Pom, hierbij een tekstje dat ik gisteren schreef tijdens een sessie van Schrijfgroep de Klus; ik kreeg het thema “Uit”’, groet, Merik



Uit

Na het bruisend feest,
het vertrek van zingende en lachende gasten,
het legen van het laatste glas,
na het schrijven van het romantische gedicht
met hier en daar een toefje moderne tijd,
 
draaide ik één voor één de lampen uit
en ging wandelen met Betty.
 
De natte straten klonken gedempt,
een eenzame saxofonist voor het open raam
speelde de blues.
 
Stil staarde mijn donkere huis mij aan,
Koele lakens nodigden uit voor dromenland.

Merik van der Torren

Share This:

pom wolff ergens tussen das sein en da sein


zo op de vroege ochtend
bijna zwevend boven het bestaan
ergens tussen das sein en da sein
 
(in de loop van de dag
maar eens kijken of ik dat vertalen kan)
mijn god wat een toestand
 
al die woorden ook
die maar aan elkaar blijven hangen
tot ze verteren natuurlijk
 
het lijkt wel liefde
 
 
pom wolff

Share This:

IEN VERRIPS over het ontwaken als een man

Ien verrips en Peter Posthumus wisselen elkaar op de dinsdag af met hun bijdragen op de dinsdag aan pomgedichten punt nl – Peter houdt nog even vakantie in het hoge noorden waar hij verblijft – Ien altijd druk – veroverde afgelopen zondag eremetaal met onderstaand gedicht in de inmiddels befaamde zondagochtendwedstrijd – de enige echte virtuele – iedere zondag te genieten op de genoemde site – mannen van Nederland opgelet – hoe een man in een vrouwenhoofd kan spoken:


ontwaken als een man
wil ik zonder schroom
de kroeg in zonder blikken
die me keuren maar gewoon
met vrienden slap lullen
boven ‘tbier
die ene dag als man
een vrouw versieren
en weten bij die ene dag
hoort ook de nacht


Ien Verrrips


–>

Ien maakt het zondagochtendthema persoonlijk – zoals de stadsdichter van Amersfoort – begreep ik uit zijn woorden – graag zich in nestelt in de zienswijze van het beschrevene – in zijn geval de ontsnapte en inmiddels dode wolven daar te Amersfoort – nestelt Ien zich deze week in de psyche van de man die – vrij naar sonneveld – het lonken niet kan laten. (onee in het liedje van sonneveld is een ZIJ beschreven.) hoe dan ook Ien komt bij zich zelf uit en wil een keer ongecompliceerd – misschien mag het gedicht zo samengevat.

Share This:

eilandkind KARIN BEUMKES drie jaar bij pomgedichten punt nl

Dear Pom
Vandaag is het precies drie jaar geleden dat ik bij jou in dienst kwam om onze geweldige Mens en Melodie te maken. Ik doe dit nog steeds met enorm veel plezier. Mijn gedicht Eilandkinderen is door de Mookse performer Marjolein Pieks op muziek gezet. Beleef veel plezier aan deze jubileumuitgave.

Liefs
Karin


lieve Karin,
op poëziegebied ben jij het beste dat mij in mijn leven is overkomen. zo een geweldige dichteres vind je nergens in dit kikkerland. en het is niet dat ik het zeg omdat je voor pomgedichten punt nl wil schrijven – ik zeg het al zeker meer dan 20 jaar. de eerste keer dat we met de residentie optraden ergens in Alkmaar dacht ik – dat ik een dichteres hoorde en bijna een hartverlamming kreeg door de indringende schoonheid en kracht van de woorden – en daar stond zij: KARIN BEUMKES. uit de grond van mijn hart dank je voor de mooie bijdragen elke maandag hier op de pom.
hoe goed bedoeld ook van marjolein – mijn mening – ze doet aan de woorden van jouw gedicht geen goed, geen recht. klanken dienen ondersteunend te zijn bij een gedicht – de klanken dringen zich in marjoleins versie op en verjagen de woorden. je kunt ook zeggen hoe maak je van een wereldgedicht kattengejank. nou zo!


Eilandkinderen


Ze ruiken naar onweer
weten hoe bloedsiroop wordt aangelengd
meisjes kennen hoge toppen, diepe dalen
jongens halen vocht uit droesem
beide seksen hebben de kuikendief ontmoet
onthouden hoe angst van hazen peper maakt
dat er na het niezen niet wordt nagehuild
hagel soms vergeleken wordt met suiker
dik broodbeleg dat op daken daalt
rabarberstengels zijn met bananen zoeter
hoe je regen in de grond stopt
wortels liggen dieper
weinig aan hen toe te voegen
zo stappen ze aan boord
hun voeten moeten voelen
dat taal universeel is
taal is het woord van fluitschepen
in de snavel van de wind.

Karin Beumkes



Muziek: Marjolein Pieks zingt Eilandkinderen https://youtu.be/GtilItJjaXA

Share This:

CARTOUCHE wint de enige echte virtuele – naar JAN ROT –  ‘stel dat het zou kunnen’ – trofee op pomgedichten punt nl – Anke Labrie en Ien Verrips delen zilver en brons.

ik denk dat we vandaag CARTOUCHE maar eens in het gouden zonnetje moeten zetten – wat een prachtgedicht – om tranen van in je ogen te krijgen – schreef ik in het commentaar – Anke en Ien maken de onverwachte wending – de focus niet op een ander – maar Het Zelf centraal gesteld – om voor een ander te bestaan. mooi! zilver en brons delen zij deze week. van harte gefeliciteerd – alle inzenders dankjullie wel – en JAN ROT natuurlijk – dat we nog veel mooie songs mogen genieten.

Stel
 
Stel , ik kon je overdoen, ik zou je
hemelblauw of papaverrood kunnen
dopen, ofschoon zwart en wit
is natuurlijk in het licht
van huid en haar
meer voor de hand
 
maar doe ik je recht
als ik me jou verbeeld
liggend op een canapé als
‘de oorsprong van de wereld’
blikvanger en topstuk in mijn goed
geklimatiseerde vaste collectie
 
van verloren onderwerpen het beste
is jij – en ons natuurgetrouw te bewaren in wit
regels van dit gedicht-palet, hoe ontoereikend
ook om jou ten voeten uit te schilderen
mijn lieve – jazeker, je geeft me zo veel
te betekenen nog, onnoemelijk veel
met jou te stellen
 
05-09-2021
Cartouche


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat prachtige zo persoonlijke thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
Cartouche benadert de zaak op juridische wijze: doe ik je recht de vraag die hij stelt – niet meer aan haar maar aan zich zelf en aan de lezer, aan ons. het antwoord in schilderachtige bewoordingen  gegeven in de laatste strofe. een voluit JA. met die mooie regel: ‘je geeft me zo veel te betekenen nog…’ om tranen in je ogen te krijgen zo mooi dat eerbetoon.

Bijzonder thema en ik aarzel dit keer om in te zenden omdat ik het lied van Jan naast heel mooi ook best confronterend vind.
Vooral het idee dat het níet kan (soms verzin ik gewoon maar een hemel als het te verdrietig wordt).

Toch maar inzenden, dat het wat vreemd is besef ik, zoals je ziet.


Hartelijke groet,
Anke



vreemd liefdesliedje
 
wie zou mij nog een keer
willen zien
stel dat dit zou kunnen
als ik er niet meer ben
 
wie zullen mij missen
 
niet een beetje
dat uiteindelijk wel went
maar echt heel veel
 
jij
 
gelukkig ben jij er niet meer


anke labrie
(04-09-2021)


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat prachtige zo persoonlijke thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
Anke houdt het bij de ’Umwertung aller Werte’ en maakt het heel persoonlijk – wie zou MIJ missen schrijft ze – op die ene onvervangbare wijze – die manier waarop we allemaal gemist zouden willen worden – stel dat het zou kunnen – hier beschreven in die wending – in die U bocht om toch weer uit te komen bij JOU – de enige echte, niet meer mogelijke.
ontwaken als een man
wil ik zonder schroom
de kroeg in zonder blikken
die me keuren maar gewoon
met vrienden slap lullen
boven ‘tbier
die ene dag als man
een vrouw versieren
en weten bij die ene dag
hoort ook de nacht


Ien Verrrips


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat prachtige zo persoonlijke thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
 
Ien pakt het thema anders aan – maakt het thema ook  persoonlijk – zoals de stadsdichter van Amersfoort begreep ik uit zijn woorden graag zich innestelt in de zienswijze van het beschrevene – in zijn geval de ontsnapte en inmiddels dode wolven daar te Amersfoort – nestelt Ien zich deze week in de psyche van de man die – vrij naar sonneveld –  het lonken niet kan laten. (onee in het liedje van sonneveld is een ZIJ beschreven.) hoe dan ook Ien komt bij zich zelf uit en wil een keer ongecompliceerd – misschien mag het gedicht zo samengevat.
  • Rik van Boeckel: morgen reikt de dag een warme hand naar moeders
  • Frans Terken: de maag met liefde gevuld als dat vandaag zou kunnen
  • Cartouche: Stel , ik kon je overdoen,
  • Anke Labrie: als ik er niet meer ben
  • Ien Verrips: ontwaken als een man…
  • wedstrijd gesloten


wie wint de enige echte virtuele – naar JAN ROT –  ‘stel dat het zou kunnen’ – trofee op pomgedichten punt nl?
 
yvonne koenderman zat de afgelopen week in een rotterdams bootje met hem – mooie opnamen trouwens – van de heel vaak  zo onderschatte singer songwriter jan rot- prachtig nummer ook – stel dat het zou kunnen – de nieuwe columnist van AD tot de dood hem van zijn lezers scheidt. maar deze week zijn de dichters hier aan bod – WAT DAN? als het zou kunnen – jan rot uw inspiratiebron –  we lezen het graag hier bij de enige echte virtuele.  u kent de regels:

gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

en ik, ik wil de amstel zien

zwanen zwemmen witheet weg
dat noem ik geen natuur

afgesloten vrouwen
fietsen me voorbij
de een de hel, de ander rood
een derde kijkt nog even om
zich heen en opgebroken weg

maar toch om één keer nog
in die bezeten blik van de stuurvrouw
van de laga acht
het meisje zien zoals ze was
wil ik altijd naar die amstel weer


pom wolff
Pom, hier mijn bijdrage geïnspireerd door het prachtige lied van Jan Rot en mijn reis door la douce France.

Groeten,
Rik


Met de douce Franse slag

Zal de reis toch niet vergeten
la douce France zal het wel weten
met moeders eau de cologne
langs de groene weiden in de Dordogne
de megalithische franje van Bretagne

doch die reis is nu een droom
van Duinkerken naar Brugge
raakt de werkelijkheid in zicht

vandaag hangt liefde in de lucht
wordt het lustig lied zo snel gezongen
met de stem van Pavarotti
de ladderende tonen van Jacques Brel

morgen reikt de dag een warme hand
naar moeders aan de overkant
laat de harp haar tonen strelen
met de douce Franse slag.

Rik van Boeckel
4 september 2021


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat zo persoonlijke prachtige thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
Rik memoreert de 4711 van moeder ooit op weg naar douce france – eau de cologne – kölnisches Wasser inmiddels verdampt. het einde van de reis waarin gisteren, vandaag en morgen zijn beschreven. mooi gedaan.
Dwarsdenken

Jaja maar toch
zei m’n moeder steeds
alsof ze niet halfdoof was
voor m’n dwarsdenken

alles kon ik tegenwerpen
maar niet hoe ze de emaille pan
– de betere wereld van Cousances –
met een halve gebraden kip
van het fornuis haalde

en zei ‘neem dit nu maar mee’
dan zou ik wel anders denken
over hoe het ons en de wereld verging

niet de smaak van wat gedacht
maar de vingers afgelikt
de maag met liefde gevuld

als dat vandaag zou kunnen
haar hand aan de knoppen
het vuur als onder de pan

© FT 04.09.2021


–>
ach ja – stel dat het zou kunnen – dat zo persoonlijke prachtige thema deze week aangedragen –  aangezongen door JAN ROT die prachtige gedachte – stel stel…. – maar ja een regel met ingebakken weemoed – de onvervangbaarheid een gegeven maar ook het besef van nooit meer, nooit meer zo, nooit meer zoals het was, alleen in de nachten wellicht nog waarin we toveren – toveren in het duister – dat zou een titel van een gedicht kunnen zijn – een titel, een gedicht, hoe ver weg ben jij.
 
 
ook Frans memoreert – op smaakvolle wijze moeder – in de keuken, woorden, geuren en het gerecht en wat wijze raad. de woorden vandaag met liefde gevuld – zo kan het gedicht samengevat.

Share This:

held MIKIS THEODORAKIS overleden – maar vrij naar joop komen: niet in de moedermelk gestikt

toch wel een van de grote helden – als je het zo leest

Share This:

Hans F. Marijnissen bij de afbeelding van ACG Vianen: ‘Ik ruik mottenballen in zwarte kleding. Een verlaten zolderkast. Albums met foto’s…’

Nagedachten

Ik ruik mottenballen
in zwarte kleding.
Een verlaten zolderkast.
Albums met foto’s
die ik soms herken,
de sensatie van zijde
op vingertoppen.

Een trage achtbaan,
hoe ik deze nabeelden
bezoedel.
Facturen, brieven.
Net op tijd
en nauwelijks hoor ik:

mijn naam,
hoe zij die uitsprak,
die melodie, opwaarts
vluchtend, en weg.
Woorden verliezen waarde
terwijl ik ze lees.

De jurk blijft leeg,
de stola stoffig
en ik verlaat die aarde.
De opkoper belt aan,
beneden, voor de inboedel.

Het kan zijn
dat ik me een herinnering
herinner.


Bij afbeelding van ACG Vianen
Groetjes
Hans F. Mari
jnissen

Share This:

Rik van Boeckel doet de MONT st. michel

Goedemorgen Pom

Weer wakker in het Franse en Bretonse land. Het verleden wordt een droom die vandaag in Mont St.Michel werkelijkheid wordt.

Salut,
Rik

De Bretonse Droom

De Tumulus verlaten
de energie in de gaten
na vele trappen in Le Puy-en-Velay
duizenden stappen in Menhirland
langs de ruige kust van Quiberon
de megalithische site van Gavrinis
de dolmen van Karnag

de Bretonse droom leidt naar wallen
van Port Louis y Hennebont
stappen zo gezond nieuw dorp hallo
de zending van Concarneau
brengt la rêve verder dan de herder

Quimper of Kemper koerst
naar de ruime haven van Brest
het bos van Sapins brengt bruggen voort
in Le Relecq Kerhuon dwars over de zee
de huizen van Lannion klimmen hoog
zoals de kapel van Mont St.Michel.

Rik van Boeckel
1 september 2021
Mont St.Michel

Share This:

Merik van der Torren vandaag in een okergele wind richting eeuwige sneeuw




Vakantie 11

De okergele wind wappert gordijnen.
De gebakken lever van de buurman ruik ik.
Nog net bij bewustzijn pak ik mijn tandenborstel en paspoort in mijn tas.
Voort gaat het naar koele bergtoppen met eeuwige sneeuw,
 
Waar jij alleen bloeit.


Merik van der Torren

Share This:

IEN VERRIPS – druk, druk, druk


er is zoveel
teveel
de zomer
toch al niet zo veel
ontglipt mij
zomaar
 
niet de tuin
die zomert lustig los
niet wars van
buiigheid
verschiet zij kleur
 
aan mij ging
het voorbij
niet alleen
het weer
het was gewoon
teveel dit jaar


Ien Verrips
 

Share This: