ik geloof dat de trouwe lezers van de site het mij niet kwalijk nemen dat we vandaag de morgen jarige ANKE LABRIE het goud toedichten – dank ook voor de inspiratie deze week – het doolhof van de kinderjaren – we kregen mooie inkijkjes in de jeugdjaren van de dichters die inzonden – dank daarvoor – het is altijd toch een beetje kwetsbaarheid die we lezen in de beschreven kinderjaren – van leiden tot limburg – een speciale vermelding voor Merelstraat 4 van André Heinekamp die de min of meer universele jeugdliefde een plaats gaf in zijn gedicht. dank aan alle inzenders – voor Anke een mooie dag morgen.
Jeugdliefde
De koplampen en de grill
van de Volvo uit de polder
zaten onder de muggen
en aan de rubber bumpers
hingen mistlampen van Hella.
Op het kentekenbewijs
dat achter het raam zat
kon je het adres lezen.
Merelstraat 4
daar woonde je
veel meer is het niet geworden.
André Heijnekamp
Dichter memoreert naar ik aanneem zijn – onze – jeugdliefde(s) – je wist niet waar of wat of hoe je moest kijken – die jeugdliefdes die een leven in een mensenhoofd meegaan, zo af en toe nog rondspoken, in ieder geval tot enorme proporties buitenproportioneel vergroot zijn – veel is het niet geworden schrijft de dichter – veel zal er ook niet van over zijn is het grote realistische vermoeden – het is maar goed dat we niet weten waar zij zich ophouden – in de grond, in de oven, wellicht in de omaschappen of de opaschappen in het warenhuis van het leven. of heel misschien als lezer van deze site der sites uw pomgedichten. een mooie impressie André.
André Heijnekamp – Merelstraat 4
Rob Mientjes – Blacky de zwarte poedel hij is niet meer
Frans Terken – hangen in de kruisbessen
Rik van Boeckel – aan tafels vol nasi goreng en gado gado
Magda Haan – …. het zuiden. (Schaesberg)Landgraaf.
Cartouche – onbezonnen
Luk Paard – elke ochtend voor de spiegel
wie wint de enige echte virtuele – vrij naar Anke Labrie – in welke doolhof leefde u in uw kinderjaren- trofee op pomgedichten.nl? kortom: wie wint de kinderjaren trofee? eren we hier de dichter Anke Labrie – die aanstaande maandag haar jongste verjaardag viert – hier om de hoek in 020 – met dat mooie ‘kinderjaren’ gedicht – uitgegeven door Stichting Spleen 2023 in de verzamelbundel Dolende Ziel. elke dichter kent zijn eigen kinderjaren – we lezen er zo graag over hier. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
dode kip
ze zijn allemaal dood mijn helden ome joep met zijn schilferhanden dode huid op de grond die verwoestende blik als hij even niet kon krabben en met 140 kilometer per uur richting zee naar het zoute water
en dan had je tante stannie nog die woonde in het dorp van oma ga maar kip halen bij tante stannie als ik aanbelde was de kip al dood je kreeg een poot met een spier om mee te spelen en dode kip mee in een krant
pom wolff
Stille getuige
getuigen van een blije jeugd die helaas niet beklijven foto’s laten los zo ook de plastic hoekjes vergeeld en verteerd zelfs de bladen geven niet langer mee dubbelgevouwen het tussenblad op weg naar de laatste foto wederom niemand in beeld of toch Blacky de zwarte poedel hij is niet meer nooit geweest illusies in gedachten achter het behang geplakt conform de verwachting getuigen van een blije jeugd
Rob Mientjes
ach ja blacky – en wie zong ook alweer dat liedje met daarin die regel – getuigen van een blijde jeugd – oja boudewijn de groot – dat je altijd al zo enorm graag een hondje wilde maar dat het hondje nooit gegeven is of dat het hondje weg moest omdat hondje niet zindelijk te krijgen was of dat de hamster – nou ja het eerste verlies en het verdriet in een mooi kader geplaatst.
Goedemorgen Pom, Even terug in het doolhof van de jeugdjaren, komt deze beleving boven, zo rond de Paasdagen. Warme weekendgroet, en alvast de felicitaties voor Anke! Frans
Zwerven vanuit de achtertuin
Je weg zoeken door de struiken tussen notenboom perenboom en stiekem van de kersen snoepen bleven we hangen in de kruisbessen die thuis ‘kroesjele’ heetten
dat we die voor de vlaaien plukten om op het rechte pad te blijven zo in een lijn over de stoep naar de kerk net op tijd voor de hoogmis in het latijn
liep ik daar met het missaal te struikelen het kostte een draai om de oren van eerwaarde meneer de deken
mochten we als pleister op de wond met Pasen eieren ophalen in de parochie voorzichtig neergelegd in de mand vol stro
hadden we toch nog een roomse vangst om de grijze dagen kleur te geven
ja het mij niet onbekende limburg van de dichter – land waar ik de zomervakanties doorbracht in de dorpen rond heerlen – bij oma en opa – nieuwenhagen en nieuwenhagen heide – de mannen in de mijnen, de vrouwen verzorgden kippen en kinderen – de löss vloog om je oren als je de berg op moest fietsen – naar beneden was je zo. frans memoreert de kruisbes. inderdaad heel soms vond je ze ook in het bos – als ze dik waren kon je ze plukken – uitkijken voor de stekels – een heerlijk zoet. de onvermijdelijke kerk op zondag – het dorp liep uit – en na de mis nog even naar het kerkhof om de doden te groeten. je zondagse pak. en dan inderdaad met pasen de eieren. frans beschrijft hoe het was.
Goedemorgen Pom Hier is mijn bijdrage aan het doolhof van de kinderjaren. Toen noemde mijn moeder mij een bazuin engel wegens de krullen in mijn haren. Lees mijn gedicht maar als een verwijzing naar hoe mijn jeugd toen in Den Haag was. En wat mijn ouders deden. De jaren vijftig van de vorige eeuw zijn nu zo lang geleden. Ik heb er echter een door mijn vader gemaakte film van.
De stille bazuin engel
De stille bazuin engel laat mijn gezicht zien in het labyrint van de kinderjaren de krullen in de haren vertellen mamma dat ik op een bazuin engel lijk die rustig naar de toekomst kijkt
de tijd gaat langzaam voorbij aan de Haagse Laan van Meerdervoort de straten in de Vruchtenbuurt vragen om wandelingen met de hond net als de Bosjes van Pex en Kijkduin
opa introduceert Nederlands Indië tijdens het verre jeugdige verleden mamma laat de rijsttafel zo lekker eten aan tafels vol nasi goreng en gado gado de smaakmakers worden er gelukkig door
het gezin reist naar campings in Frankrijk, Zwitserland en Italië pappa handelt in textiel met de wereld ik kijk in films naar zijn gezicht via het zwart-witte beeld van de jaren vijftig. . Rik van Boeckel 28 maart 2026
ja een mooi relaas – hoe het was in het haagse – een andere wereld hier geserveerd vol van nasi goreng en gado gado – het jongetje met de krullen – moeder blij en trots om en op het kleine goed.
Dag Pom …. het zuiden. (Schaesberg)Landgraaf. Een kleine terugblik van mijn schooltijd daar.
Leven in een opgelegd stramien
Het heeft zo zijn voordelen elke dag begon en eindigde op vaste tijden de meeste vaders waren onder in de Mijnen moeders druk met het runnen van het gezin
we waren braaf en beducht voor Meneer pastoor en zijn aanwijsstok een speelkwartier kinderlijke vrijheid wel onder toezicht gelucht
de bel beierde dan over het schoolplein links de jongens rechts de meisjes alles om later met een rein kinderzieltje te kunnen belijden
Het heeft zo zijn voordelen leven onder de hoede van God de grote Kerk stond naast de school zo kon je meteen je zonden opbiechten
op de knietjes en gevouwen handjes kinderzieltjes van geen kwaad bewust als je geluk had werd je door Hogerhand liefdevol gesust
Magda Haan
ook magda beschrijft het land van de zachte G – het schoolpleintje bij de kerk van meneer pastoor – inderdaad alles onder gods hoede. de mijnen, de stoflongen, de ongelukken in de ‘sjagt’, de mijnsluitingen en het sociale verval – de pijnen. op zondag zong een koor in de kerk alle pijntjes weg – de kroeg tegenover de kerk een plek om het leed iets te verzachten – als je dood ging daar ook de koffietafel. yess i remember. de witte kaaskop zoals ze mij noemden kende daar gelukkige zomer vakantie maanden.
In dit doolhof van ons aller heden komen mij woorden aangevlogen: zon, storm en plots vallende regen hoe een leven in elkaar kan steken
GV
Onbezonnen
zoals wij waren wisten we nog van geen god verbod en tijd bestond nog niet in onontgonnen onszelf genoeg om te verkennen, een en al
verwondering in natuur en al die dingen vliegen salamanders vangen graven proeven ogen rode konen kuilen in zilverzand
de godganse dag de pure smaak van ongebitterd op lippen ongekende, ongehoorde noten en melkmuilen waren we maar
hongerig, onverschrokken als in het rond dollende wolven welpen in elk weer tot de zon de val van man zijn al te gauw aan de leiband van later
28-03-2026 / Cartouche
ja een poëtische terugblik deze herinnering. het is het verhaal van de jonge puber Cartouche vermoed ik zo – geen zee ging hem te hoog. waar je keek was ie al weer weg. we leen helaas niet waar het jonge leven van dit doldrieste en onbezonnen boefje plaats heeft gevonden. iets in het zuidhollandse zal het zijn? de dichter cartouche is natuurlijk wel in staat om de jeugdjaren mooier te maken en weer te geven dan ze in werkelijkheid waren.
(de rockdichter): zo de zondag ter poms site (‘n favoriete dichter van mij) voor de wedstrijd die geen… (u kent dit al wel)…doe’k effe terug in de tijd…me stoute jongensdroom en sylvester in goede tijde…ik zeg rambo en ik schrijf…de terugblik op de droom en oooh ik zag me in hele verhale opdrave…ongenaakbaar en zo….ja die
” jongensdroom ” luk paard
(ondertitel: rambo)
zwarte vege op de smoel arme met spiere getooid (stierenarme zegde boer claes zaliger) en met ‘n doekje om’et hoofd voor’et bloede
strong as horse a rock a rockin’horse rambo en neerhakke wat moet moeiteloos
dag na dag elke ochtend voor de spiegel ’n killersblik
verder de oeverloze fantasie om rond te drage as’n stoute jongensdroom
prachtig kunstwerk ook – met daarin alles wat beschreven staat – we zien een bijna op hol geslagen jongeling op weg naar het latere dichterschap waarin alle daden – wat zeg ik het gehele leven van de jonge Luk paard – tot kunst verheven en gecomprimeerd worden/wordt beschreven. stoer, recht door zee, uiteen spattend en enorm.
Maandagochtend fietste ik rustig over de Kleiweg. Bij het passeren van de Statenlaan zag ik in volle vaart een vrouw van in de zestig op me af komen. Ze stak de Kleiweg onder een hoek van vijfenveertig graden over met een snelheid van dertig kilometer per uur. Door de hoge snelheid en het uitdrukkingsloze gelaat, was het voor mij onmogelijk zo snel nog in te schatten wat haar intentie was. Wilde ze me voor- of achterlangs passeren of zag ze me gewoon niet en wilde ze door me heen rijden? Of had ze een TIA? Op dat moment vloekte ik of mijn laatste uur geslagen had, terwijl ze op het laatste moment rakelings tussen mij en een achteropkomende fietser heen scheerde.
Een kort moment later kwam ik bij mijn positieven. Ik was bijzonder boos om deze gestoorde en roekeloze actie, keerde mijn fiets en zette de achtervolging in. En dat valt nog niet mee als je niet ook over een elektrisch aangedreven rijwiel beschikt. Driehonderd meter later kon ik haar echter tot halt houden manen. Ik vroeg haar hijgend en boos of ze nooit van de regel gehoord had, dat rechtdoor op dezelfde weg voorrang heeft. Daarop keek ze me met ogen als een knaagdier aan en piepte, dat ze toch gewoon achterlangs me gefietst was. Ik stikte zowat in de woorden die ik allemaal uit mijn keel had willen braken op dat moment, maar hield het bij: ‘Wel verdomme…..dit heeft geen zin!’. Keerde mijn fiets en reed vloekend weg.
Wat me ertoe bracht het gesprek niet voort te zetten, was de directe ontkenning van haar debiele daad. Dat de eerste reactie gewoon was, te ontkennen dat er iets aan de hand was. Dat was me onlangs al eerder overkomen toen ons hondje was gegrepen door een Labrador. Dat bejaarde baasje ontkende ook stoïcijns dat het gebeurd was. Van mijn kinderen ben ik dat intussen wel gewend. Als je bij hen opgooit, dat ze iets verkeerds gedaan hebben, dan zullen ze het ook in eerste opzet ontkennen. Als een stel kinderen die met hun handen in de koektrommel betrapt worden en dan nog gaan ontkennen, dat ze een koekje hebben gepakt. Het kost je eerst een half uur om ze te breken en zo ver te krijgen dat ze het feit toegeven. Tijd, die beter besteed had kunnen worden. In mijn optiek is het gedrag, dat zijn oorsprong vind in de straatcultuur. Daar geldt ook, dat als je iets illegaals doet en het gezag grijpt je in de kraag, dat je ontkent, tot je erbij neervalt. Of één of ander lulverhaal ophangt. Van straatjeugd en aanverwanten ben ik dat intussen gewend. Maar het feit, dat nu zelfs bejaarden het al als norm gaan zien, doet me vertrouwen verliezen in de geldende maatschappelijke moraal.
Het zou mooi zijn als de vrouw van maandagochtend Ali B. op zijn fat bike aan zou rijden en vervolgens liefdevol door hem genomen zou worden. Waarschijnlijk zou bij het presenteren van de feiten de wederzijdse lezing zijn, dat er niets gebeurd was. Ik pas voor die Staat van Ontkenning.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Stille bordjes minikunstwerken nodigen uit de trap te nemen of nemen we de trap linksom rechtsom op en af
vroeg of laat gaan we allemaal naar boven voor wie dat gelooft althans je kunt ook beneden blijven simpelweg in grond of vuur verdwijnen dan is er gewoon niks niet meer
ik trap het af … van zero naar nul zie dit prachtig lijnenspel zigzaggend dagelijks in beeld verschijnen maar waar in vredesnaam is nu die trap gebleven open deur … daar is hij dan … toch?
