droomdebuut Seraphina Hassels pomgedichten punt nl: ‘Ik zie je jij dwarrelt overal en nergens neer…’

Ik zie je 
jij dwarrelt 
overal en nergens neer

Stof


Opeens
ben jij vervlogen
zo maar opeens
ben jij stof


Ik riep 
het is te snel
doe het over
ik geef je een trage tijdlijn
dan ga jij langzaam genieten
van het noorderlicht
warme armen
een zacht hart en troost 
je diepe stem in je lied van verlangen


Ik riep 
ik wil dat je terugkomt
we zettende klok stil 
net voor dat moment
maar met één windvlaag 
waaide je weg


Ik zie je 
jij dwarrelt 
overal en nergens neer
jij bent alles en niets 
in een ademtocht
tot stof



Ⓒ Seraphina Hassels. 
Seraphina de nieuwe dichter/columniste op de vrijdag op deze site

Share This:

ARIE VAN EGMOND meldt zich: ‘Jouw ogen donker schoon als ik oude schrijfsels doorploeg,…’

Jouw ogen donker schoon als ik oude schrijfsels doorploeg,
flarden Schippers’ fotozaken in een eeuw oud Amsterdam,

Beste vriend,

Dat kun je zo hebben. Ik ben in een sentimentele bui. Wandelen door d’ oude stad met muziek van Jetrho Tull (Retro Kull)  in de spotify-oortjes en de nieuw-stokoude zonnebril op de neus, zeg maar nose-talgia (verse multifocale glazen), alles over en van de dichter Hans Andreus herlezen hebbend – mijn scriptieonderwerp was ‘De sonnetten van de kleine waanzin’ – en op m’n oudere dag pijnlijk constateren dat het opgeteld wel een zich zeurend repeterende zeikerd was met dat licht en tweelingsydroom van ‘m – en dan ook nog voelen dat er eindelijk nieuwe pohesie aan zal komen.

Door al dat sentimentele kan ik nu de neiging niet onderdrukken je gewoon een gedicht te sturen voor evt. publicatie. Een gedicht voor mijn leuke buurvrouw Fetin (Fay voor intimi), die net terug is van vakantie en het binnenkort te lezen (en voorgelezen) krijgt (naast drie andere verzen) als we weer ’s gezellig gaan lunchen saem. Het is twee jaar oud, geschreven op een foto, die ik ook zal meezenden.

Ik vind het sowieso belangrijk om me weer eens op je site te melden, want het is erg lang geleden. Dat ze weer weten wie ik ben.
Tot gauw en groet je liefsten, Arie


Haar posen tijdens mijn digitalisering van dagboeken
voor Fetin


Jouw ogen donker schoon als ik oude schrijfsels doorploeg,
flarden Schippers’ fotozaken in een eeuw oud Amsterdam,
scheef, frontaal, binnen, buiten, van een afstand, omkruld,
halveren mijn geleefde tijd zowat in een zucht om verloren
dagen, maar dat het nog steeds ochtendfris vandaag is.

Je echoot gemeenschap van pijn & hartstocht in de wachtrij
om bevrijd uit de ketenen weer te weten waarvoor je kwam,
waarvoor ik kwam (de spiegel liegt). Zoveel verlummeld
in gedragingen die je/ik meende voorgeschreven te weten.

Jij op een parkbank in de buurt boodschappen verzendend.
Mary Pickford speelt zich ongezien – waar is de camera? –
dat de aardse almacht jeuk voelt. Je herschikt de baren
van je costahaar. Het gaatje in je hoofd bewaart misschien
wat we omspraken, die middag vol zon – denk het niet

maar leven deden de doorschenen woorden en moeder,
zo jonge moeder, zo door moeten gaan, zo weinig hier
te beleven – ik zag je in Monção vele jaren terug. Je schoof
de geloken blik open. We smolten in verloren herinnering.

(juli 2020) Arie van Egmond

Share This:

LIEFDE IS NOOIT WEG – VIER DE LIEFDE – en zo besta je… pom wolff – 4 gedichten

onze beste brave VON SOLO – onze jeff koons van de lage landen – neemt na meer dan 10 intensieve jaren pomgedichten op de donderdag een maandje welverdiende vakantie. mogelijk is het niet pomgedichten maar is het privéleven van dichter VON SOLO aanleiding tot deze vakantie – we gunnen het hem graag – een maand augustus zonder VON SOLO – we zoeken een oplossing – deze week neemt webmaster de honneurs waar – ik schreef vier gedichten van de week – LIEFDE IS NOOIT WEG – VIER DE LIEFDE – roep ik altijd maar.

op tijd
 
 
het is nu de tijd
om gedichten te schrijven
er staan grote dingen te gebeuren
of ze zijn al gebeurd
 
er gaan mensen dood
gewone mensen
en mensen met gedichten
in overlijdensadvertenties
 
heel soms
hebben ze die gedichten zelf geschreven
dan lees je
wat ze hadden willen zeggen
 
of je leest
ik had je nog zoveel willen zeggen
en dan denk ik altijd
aan jou
 
pom wolff
 
 
 ————————
 
hand

dat ik je dacht vandaag
niet waar je liep
was of vertoefde

bloesem was je
ik stond even stil
genoot van je kleuren

je geur
kortom van jou
mijn bloesem in het vondelpark

en het leven
dat we niet in de hand hebben

pom wolff
 
 
 —————————–
 

  
en zo besta je
 
je bestaat
ik weet het
 
vanavond
word je een gedicht
 
vannacht in een duizend woorden meer
tot de vroege trage mooie ochtend
 
grote dichters
gebruiken kleine woorden
 
ik het kleinste:
besta
 
besta
voor mij
 
besta
zoals je wil
 
 
pom wolff


————————

en passant

wellicht noem je me
en passant nog een keer
in een opsomming of een herinnering
weet je nog die
 
een zanger
zou een mooi liedje van je maken
om je levenslang te kunnen zingen
 
ik heb alleen mijn kamer
een stille pen en leeg papier
mooi ben je
te mooi voor een gedicht
 
pom wolff

Share This:

Mirjam AL: ‘hoor het fluweel van Maria Joao Pirez…’

Hard gelag

Er is een hard gelag in de kamer hiernaast,
een lege stoel, gemompel in de gangkast,
het laatste kostuum.
Als sneeuwvlokken zijn de geintjes,
het weeklagen in bad bij het waarnemen van
het verval in het oude lichaam.
Er is een homerisch gelach in de kamer hiernaast,
onverdraaglijk is het, ik zet de radio aan
en hoor het fluweel van Maria Joao Pirez.
Zij speelt Schubert, de klanken overstemmen
zelfs het hard gelag in de kamer hiernaast.


Mirjam Al

Share This:

pom wolff: wat we niet in de hand hebben

hand

dat ik je dacht vandaag
niet waar je liep
was of vertoefde

bloesem was je
ik stond even stil
genoot van je kleuren

je geur
kortom van jou
mijn bloesem in het vondelpark

en het leven
dat we niet in de hand hebben


pom wolff

Share This:

de gedachten van Ien Verrips op een dag als deze

Slapeloos 
 

als gevangen 
in een bed vol blauwe plekken 
wat ik ook doe 
het blijft beurs 
tegen beter weten in hoop ik 
mijn lichaam voor de gek te houden 
door te doen alsof ik slaap 
maar nee 
terwijl ik daar zo lig denk ik aan 
de slakken die mijn tuin kaalvreten 
de ruzie met de buren 
mijn ongebruikte opgedroogde kut


Ien Verrips
 

Share This:

JULIUS schreef vandaag een prachtig gedicht: ‘zoals ik ben …’

zoals ik ben ik vaak
voor het verzachten van wat herinneringen



Blijf gewoon


Ik blijf thuis, in mijn levende geest
-terwijl de wind alleen maar in mijn beide oren fluistert-
vandaag kom ik niet meer maar vrees niet
denk gewoon aan mensen die bij jou horen
zoals ze vroeger waren voor jou

Ze vertellen je over
het weer en meer
over regen en kwelling

Misschien vertellen de zon en de maan over liefde,
of over de eelt op de ziel
en kinderen die van ver weg bellen

Je zult me vandaag niet horen
Ik word elders verwacht op erevelden
waar stilte door mij wordt gevuld

En steun een eenzame wandelaar
zoals ik ben ik vaak
voor het verzachten van wat herinneringen

Hij tolereert geen geruchtenwoorden
alleen als ze hem bereiken vanaf de zee

Julius Dreyfsandt Zu Schlamm

op zo een maandag dag onverwacht prachtige bijna parlando campert – achtige poëzie van Julius. dit is nou poëzie waar je geen vinger achter kunt krijgen terwijl alle woorden helder als kristal zijn. de woorden van de dichter trekken je mee in een droomwereld waaruit het liever niet ontwaken is. het is drijven op schoonheid en dat is het.

Share This:

Yvonne Koenderman dankjewel – Seraphina Hassels nieuw op de vrijdagen op pomgedichten punt nl

Wij van hier willen Yvonne Koenderman van harte bedanken voor haar bijdragen op de vrijdagen op pomgedichten punt nl – ik mag wel zeggen haar bijdragen de afgelopen jaren – een bijzonder mens – we waren getuige van de verslagen hoe zij haar ziekte te lijf ging – we kregen mooie sfeertekeningen te lezen en prachtige gedichten onder ogen. Yvonne blijft natuurlijk altijd welkom op de pom. zoveel levenslust kunnen we echt niet missen. en wat zijn wij verheugd om SERAPHINA HASSELS te mogen verwelkomen op de vrijdag – hier op deze poëziesite der sites. we maakten afgelopen zondag al kennis met een van haar gedichten – zie nogmaals hieronder – vanaf vrijdag meer moois: welkom SERAPHINA!

Vertrek, 


maart, 2022, treinstation, Lviv, Ukraine


Uitgestrekte handen
raken het koude glas daar waar
aan de andere kant peuterhandjes 
de zijne raken als ware het
een onschuldig kiekeboe spel
achter melkwit waas het gezichtje
nu al een vaag verdwijnende schim
in zijn geheugen geëtst 
haar stille glimlach plots eeuwenoud, de blik
op zijn handen gericht, houdt leven in balans
zij tillen elkaar op 
deze kleine eenheid van hoop 
tegen de wanhoop.​


 Seraphina Hassels.

Share This:

maandagdag Peter Bergerdag op pomgedichten punt nl: ‘Woekerend onkruid kortom. Stammetjes alom. Krom als bananen. Tropisch hard en taai als een boze droom. Met doornen scherp als draadnagels. Hoog bovenop een wuivende kroon van witte bloesem…’


Strepen en striemen als van een wilde nacht. Ja, het kreng nam me bont en blauw te pakken. Het was een week voor de snoeischaar, de schop en het houweel. Et la tronçonneuse. Naturellement. Door mij geliefd om de rauwe kracht van haar ketting. Zagen maar. Het obstakel? Een verwilderd struikenbos dat in de herfst van die donkerblauwe harde bessen draagt. Zuur als citroenen totdat de nachtvorst de smaak ietwat verzacht zodat ze nog enigszins te pruimen zijn. Die bessen. Sleedoorn. Lijkt op meidoorn. Een boomstruik die zich als de konijnen via haar wortels voortplant. Woekerend onkruid kortom. Stammetjes alom. Krom als bananen. Tropisch hard en taai als een boze droom. Met doornen scherp als draadnagels. Hoog bovenop een wuivende kroon van witte bloesem. Eerst knippen. De takken. Dan zagen. De stammen. Dan hakken en graven. De stronken. Trekken. Duwen. Stinken. Buigen tot het breekt. Knippen die wortels. Sjorren. Heen en weer. Op en neer. Totdat je uit je adem barst. Het zweet je in de ogen brandt. En keer op keer de dekselse bende wegslepen tot voorbij de beek. Daar ligt nu opnieuw een takkenberg. Het brandhout in de schuur. De stekels? Die zweren er wel uit. Straks is het de beurt aan dat roestig oude hekwerk dat al sinds jaar en dag schots en scheef in z´n scharnieren bengelt. Ooit bedoeld om de ganzen te bedwingen. Lang geleden waterpas afgehangen aan dikke stalen bielzen die dik een meter de grond in steken. Minstens. Gestort in grof beton. Die palen. Het hek gaat eraan. Hoe dan ook. Rauzen met die hap. De palen eruit. Hoera! Rondjes rennen om het huis.

Peter Berger

Share This:

geen zondagochtendwedstrijd – (wie wint de enige echte virtuele…) vanwege kleinzoon – uw bijdragen welkom natuurlijk

Ton Huizer: plas maar vrolijk naar de maan

nu met een bijdrage van Seraphina Hassels:haar stille glimlach plots eeuwenoud, de blik op zijn handen gericht, …’

Anke Labrie: het water in de sloot was bijna zwart

bijdrage van Elbert Gonggrijp: ‘Beste Pom, ik stuur je bij deze maar eens een gedicht op ter troost. Moge het je wel bekomen…Hartelijke groet,Elbert

bijdrage van FRANS TERKEN: onder opa’s

bijdragen van: Rik van Boeckel – Vera van der Horst

met een bijdrage ook van Geraldine Bankcaenen: ‘en dan sneeuwde het kersen…’


op pomgedichten punt nl – deze week een keertje niet de enige echte virtuele zondagochtendtrofee – vanwege kleinzoon. lieve kleinzoon is een wakker tiepje. rond een uur of 6 in de ochtend hoor ik luid en duidelijk HALOPA HALOPAA! HALLOOOOOOOO OOOOOOOOOPAAAAAA en na 30 keer deze ACG VIANEN klanken rolt opa uit bed en begint de dag voor opa en kleinzoon. het is eten geblazen, pietsen geblazen – voor de kenners fietsen – het is wandelen geblazen, glijbaan geblazen – liedjes zingen geblazen samen met juffrouw roos – die ik niet vertrouw maar dat terzijde –

we spelen met autootje toettoet – hebben we toch even de beroemde dichter uit dordrecht ook over de vloer PETER M VAN DER LINDEN- kijk je op je horloge is het 10 voor 7. amstelpark piano spelen staat op het programma door weer en wind en 38 graden – mamma en pappa ja ja lekker op texel ja pietsen ja zeker pietsen – mamma pietsen pappa pietsen heel texel pietsen en wij maar smoren in die smoorhitte van dat altijd maar weer prachtige amsterdam. Kleinzoon heeft een bijzondere wijze van het uitspreken van het woord amsterdam: hij gaat er voor zitten kijkt opa met twee stoere ogen aan en brult – waar hij zich ook bevindt AM-STER-DAM! u begrijpt het 10 uur in de ochtend amstelpark klaar nog een een uurtje of 8 te gaan om vervolgens de kleine met nijntje en al in bed te begeleiden. nee voorlezen doen opaas niet dat doen alleen mammaas en pappaas – ciao ciao – dag dag – doeg doeg om kapot op de bank te ploffen in afwachting van NIETS NIETS EVEN NIETS MEER. vergeet ik natuurlijk wel even het verschonen van de luiers te vermelden – als PARFUM!

en dat is waarom we deze week even geen zondagochtendwedstrijd hebben -wilt u opa of kleinzoon steunen schrijf rustig een gedicht ik zal het plaatsen op de site – het leven is en blijft van de poëzie. u kent inmiddels het adres.
Geboortegolfje

Welkom in de wereld kleine man
poep maar flink in het papier
plas maar vrolijk naar de maan

voorlopig ben jij nog de ster
moeders mooiste onderdaan

denk maar niet aan alle waanzin
alle oorlogen en epidemieën die
je nog te wachten staan

geniet maar rustig van je beer
beter wordt het echt niet meer

Ton Huizer

in de middag schreef ik al korte recensies en een kort dankwoord  aan de dichters voor de ingezonden werken – sommige gedichten als troost – maar floep weg – moet je ook niet doen in haast en onrust – nu de avondrust is ingetreden – de kleine ligt te ronken toch nog maar even een samenvatting van wat ik mij herinner.

prachtig gedichtje van Ton Huizer hieronder over ‘moeders mooiste onderdaan’.  in die waan waan waanzinnige wereld om die kleine heen – blijf zo lang mogelijk van je beertje genieten. zo simpel kan het leven zijn en mooi.
 


Vertrek, 


maart, 2022, treinstation, Lviv, Ukraine


Uitgestrekte handen
raken het koude glas daar waar

aan de andere kant peuterhandjes 
de zijne raken als ware het
een onschuldig kiekeboe spel
achter melkwit waas het gezichtje
nu al een vaag verdwijnende schim
in zijn geheugen geëtst 
haar stille glimlach plots eeuwenoud, de blik
op zijn handen gericht, houdt leven in balans
zij tillen elkaar op 
deze kleine eenheid van hoop 
tegen de wanhoop.​


 Seraphina Hassels.

zonder meer zeer zeer pijnlijke regels  van Seraphina – verhalende poëzie – poëzie met een verhaal dat je eigenlijk niet kunt voorstellen – niet wil lezen – dat het niet mag bestaan. hoe kiekeboe met de woorden van het gedicht tot een hartverscheurend tafereel verwordt. dit soort treinen mogen niet rijden, mogen nooit nooit meer rijden. een gedicht voor de verjaagden uit de wanhoop.
watersnood 1953

het water in de sloot was bijna zwart
het stroomde anders dan normaal
heel snel in kleine golfjes
het stond ook hoger
soms spatte het gewoon over de weg

ik bleef in de erker voor het raam staan
naar buiten mocht ik niet
het stormde veel te erg
en er liep niemand op de weg
ook de hond moest binnenblijven

het hele land stond onder water
hoorden we op de radio
mensen verdronken of ze zaten op het dak
ik kon niet zien of onze boot nog vastlag
de grote schuur die stond ervoor

de radio bleef aan de hele dag
vandaag mocht hij van mama hard
er braken nog meer dijken door
de koningin was er naar toe gegaan
in een helikopter want de weg was weg

we hadden er die week een nieuwe baby bij
die zou wel blijven drijven in het rieten wiegje
die zou gered worden door een prinses
of door de koningin op kaplaarzen
want we waren veel aan het bidden

de zuster met de mooie ronde broche
waar een kleine ooievaar op stond
had haar een schone luier omgedaan
en lekkere warme kleertjes aangetrokken
ze lag zo lief te slapen en ze merkte niks

mama deed geen middagdutje
ze ging tekeer tegen de zuster
dat ze de stofzuiger moest laten staan
want straks stond alles blank beneden
onze kleren moest ze in gaan pakken

toen ik de zuster hielp op zolder
de grote koffer leeg te maken
zag ik over de weilanden
langzaam het water komen stromen
het was een mooi gezicht

ik mocht de onderbroeken tellen
voor ieder twee en ook twee hemden
de zuster zei dat mama bang was
en daarom had gescholden
ook op mij

ik was niet bang
papa was ook nooit bang
hij zwom zo naar de overkant van de rivier
als er een wedstrijd werd gehouden
en hij won altijd

mama kon niet zwemmen
ik al wel een beetje
bij de palen aan de kant
papa had het me geleerd
op de oude autoband bleef ik al drijven

ik kon ook al een stukje varen
alleen het sturen lukte niet
de vaarboom was te zwaar voor mij
als papa hielp dan ging het wel
zijn armen waren langer

met onze knechten en de buurman
was hij al heel vroeg naar de dijk gegaan
op een grote vrachtwagen met zand
uit de schuur namen ze schoppen mee
hij zou de dijk weer heel gaan maken


anke labrie

anke labrie schetst in een fors aantal strofen kindertaal – hoe het was toen. in kindertaal wordt iedereen geboren – het is van grote kunst om die taal later ook nog vorm te kunnen geven. over niet bang zijn – omdat papa ook niet bang was en omdat papa altijd wist te winnen. zo geef je je kind stevige zelfverzekerdheidsbagage mee voor het leven – zo kan een mens de grootste rampen aan.
Buitenissig
 
Is het met de liefde eender, heeft het spel eenzelfde beweegreden om
de verbazing te boven te komen – er zijn niet de juiste woorden voor
te vinden. Geen gedachte lijkt op deze zomer en toch – de stilte juicht
zijn heldere ogenblikken, lacht het geduldige gras, trakteert ons op
de juiste bloemen – alsof het nooit anders was.
 
Het is niet aan elk voorval hetzelfde te doen – het hoeft niet verklaard,
leeft zijn eigen weg, geeft aan een déjà vu de terugkerende vraag, doet
een zeker vandaag misschien zichzelf te suggereren – waarom het
hier een gisteren betreft die hedendaags dezelfde dadendrang
aanheft – bijna levensecht. Toevalligerwijs eenzelfde melodie.
 
Vind het zijn synchroniciteit uit – wil het een heel universum worden
vergeleken – dat je hier bent gebleven ongeacht rangorde of komaf,
het pure kind gebleken, de origine niet langer ontkend. Je staat er
maar verlegen, je bent hier nooit eerder daadwerkelijk gebleven
als diegene die mij nu helder voor ogen staat –
 
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 23 juli 2022

bij elbert schreef ik vanochtend dat ik het gedicht toch moeilijk toegankelijk vind. hermetisch. je kunt het gedicht vijf keer lezen en je weet nog niet wat er en waarover geschreven is., luchtdicht zeg maar en dat in dit weer. het pure kind staat centraal maar wat er met het kind aan de hand is in de relatie tot de dichter blijft volkomen ‘gedicht’.
Onder opa’s

Hoe het dromt en drumt
gezeten tussen kleinzoons en -dochters
als het spel op de wagen is

na mens-erger-je-niet nog uno
gevolgd door familie poen
tussendoor de boterhammen gesmeerd

dat het smullen is van kindervertier
en voor wie al groter groeit
groeit ook de schermtijd

kijk opa zo maak je een tiktokfilmpje
klik maar als je ons volgen wilt
kom hup doen we samen een dansje

nee hoor liever hop in de benen
buiten wacht de ijscoman

© FT 23.07.2022

voor de beginnende opa troostrijke en inspirerende woorden van dichter Frans Terken – dank je wel. er staat van alles nieuw te gebeuren – als de generaties elkaar opvolgen.
 
Een archipel aan stijlen


De jazz van Korpo een archipel aan stijlen
geïntegreerde tango van Buenos Suomi
het kwintet van dromerige klanken
arrangeert de vibrafoon zachtmoedig


rode huisjes kleuren het groene licht
onder de blauwe luchtige hemel
tot aan het haventje van Korpoström
en de boulevard van noord Nauvo


de saxofoon schettert jazzy tuinen in
de Sea Jazz All Stars zijn de sterren
de gypsy jazz viool kleurt de standard
van eilanden zoals Herbie’s Cantaloupe.


Rik van Boeckel
Skärgårdscentrum Korpoström
22 juli 2022 

een echte rik van boeckel – in een fins ritme de woorden – zal ik ooit met mijn kleinzoon de rode huisjes zien kleuren in het groene licht onder de blauwe luchtige hemel
tot aan het haventje van Korpoström? ik wil het na lezing van Rik hopen.

Zo

Soms wil ik alleen maar in je armen liggen
dat je niet praat dan, nee ik ook niet
zeker ik ook niet, gewoon
allebei woordenloos, letterloos, geluidloos
stil, zodat ik daar later niet op hoef te kauwen

met de ogen dicht,
ze mogen ook open hoor, ja
ze mogen zeker open
en blazen mag ook

dat ik dan de haartjes in je nek
in mijn adem zie bewegen

zo wil ik je houden.

Vera van der Horst


prachtig klein gehouden gedicht van Vera. een liedje van verlangen. het gedicht zou zelfs kunnen gaan over de liefde voor een kind – als we de laatste regels van het gedicht isoleren:
 
met de ogen dicht,
ze mogen ook open hoor, ja
ze mogen zeker open
en blazen mag ook

dat ik dan de haartjes in je nek
in mijn adem zie bewegen

zo wil ik je houden.

Beste pom, jouw gedicht 1953 is voor mij ook een rampjaar.De watersnoodramp , mijn ouders wilden een kind uit Holland opvangen dat zou voor mij 8jr leuk zijn
Hij werd ziek 48jr en stierf in april 1953.


Gedicht:

Toen we allen nog samen waren


In de zomer zaten we onder de kersenboom
rond de witte tafel
haalden herinneringen op
schaterlachten
en dan sneeuwde het kersen


Tussen de takken zweefde een schim
een engel dachten we
een mand met rode kersen
aan zijn vleugel


Mijn vader, die al jaren dood is
bracht de mand
aan tafel aten we samen kersen



MVG
Geraldine Bankcaenen

mooi eerbetoon – onmogelijk blijft het om met woorden het lot het noodlot de dood om te keren. geraldine haalt met wat pennenstreken de herinnering aan vader de poëzie in. prachtige schets, klein gehouden ook – een fragment  – zoals doden altijd nog in fragmenten  voortleven.

Share This: