Merik van der Torren vandaag op de Albert Cuyp


Hoi Pom, 
Deze steeds terugkerende fantasie heb ik eens uitgeschreven. Voor pomgedichten. groet, Merik

Hoe los je dat op ?

Ik liep over de Albert Cuyp en

zag hem vanuit mijn ooghoek.

Toen voelde ik zijn hand in

mijn achterzak.

Ik greep met beide handen zijn pols en

draaide die om : hij viel op de grond.

Twee smerissen kwamen aangelopen en

rekende hem in.

Ik at nog een kroketje later die middag en

vertelde het verhaal aan de man naast me die

ook een kroketje at.

“ Goed gedaan, “ zei die


Merik van der Torren

Hoi Pom,

Deze steeds terugkerende fantasie heb ik eens uitgeschreven. Voor pomgedichten. groet, Merik

Share This:

Peter Posthumus: enkele woorden die je nooit vergeet…

Hoi Pom, Hierbij een kleine meditatie ;


Soms verdwijnt de tijd
in wat maar even is
verlost uit de gretigheid
van iedere dag
uit de schraalheid
van wat tastbaar is
komt ze in de kalme luwte
waar niets meer tikt of telt


heel toevallig, enkele woorden
die je nooit  vergeet
een traan die op een wang
ooit achterbleef


dan weet je, dan ben je
even bij de les


Peter Posthumus


Share This:

IEN VERRIPS – over lente en verlangen – lezen we met rode wangen



het onverwachte uitgesloten
al zolang omarmd door stilte
tot stikkens toe
benauwd
 
de ooit begeerde rust
heeft plaats gemaakt voor ledigheid
als in een winterslaap
totdat de lente  binnen schuift
het licht der voorjaarszon
ontluikt  bewaard verlangen
 
de sluimering ontwaakt
wat gisteren nog gold
verliest aan kracht
ontaardt

Ien Verrips

 
 

Share This:

Karin Beumkes: ‘Dear Pom, – Voor jou is het misschien te laat, maar iemand anders kan misschien nog worden gered. Lees mooi…

Dear Pom,


Ik neem de lezer mee terug naar een puberaal verhaal. Vol met drank en vergeelde dingen. Nergens was het mooier dan daar, nergens was het lelijker dan daar. Deze puber zat altijd in de gevarenzone. De term  “bloed onder je nagels vandaan halen” kwam meer dan eens voor in huize Beumkes. Het was mijn eigen schuld ook niet, je weet hoe het met pubers gaat. Lees dit, dan voorkom je veel. Voor jou is het misschien te laat, maar iemand anders kan misschien nog worden gered. Lees mooi.


Liefs,


Karin


Oase


Stofplaats op schaapscheerdersgrond
waar een keutel makkelijk maansteen wordt
ik ons voor de grap uit de linkerdroomduim zuig
lam ben van klappen in mijn handen nu
de kudde stuift een losse steen
doet taal verzinnen.

Ik kan je wegkrabben uit alfabedden
hier ook blijven tot wind is aangewakkerd
iets van a naar b verzetten en als ik regen vang
een waterplaats openen.

Vergelijk me daar hoe de dijk mij
nietiger en kleiner maakt
het maakt in leegte niet langer uit
ik ben beslist geen open oase vader
dat weet je zelf ook.


Karin Beumkes


Muziek: Lenny Kravitz – Fly away https://youtu.be/EvuL5jyCHOw


Share This:

MAX LEROU wint de enige echte virtuele “Het wil niet vlotten met de weemoed” trofee- naar een… die prachtregel van Ina Bot – op pomgedichten punt nl

prachtige poëzie deze week – in kwetsbaarheid veelal geschreven. dank aan alle dichters voor het insturen. een eerbetoon aan Ina Bot – Ina weer eens voor het voetlicht – en zo jammer van het dichterschap dat met haar leven verloren ging. niet echt een wedstrijd bij zo een thema. wel goud voor Max Lerou met zijn oproep aan haar – de vissersvrouw – het leven eindelijk in eigen hand te nemen – en zoals het een goed dichter betaamt – op zijn lerous – in  onomkeerbare poëzie van harte Max:

stampt ze een vormpje vol en volgt een twee drie
in godsnaam keurslijf en al nog één keer
ziedend zwemmen in een zuigende zee

                                                                                                                         
 
de magere school

buuf heeft een keuken vol
wortelen broccoli kolen
bonen in vele kleuren
kikkererwten en paddenstoelen
(helaas niet hallucinogeen)
en veel vergeten groenten
deze vrouw heeft ijzer in haar geheugen

man zaliger zijn leven lang gekotterd
het hangen aan de touwen de vissies
met dagelijks een smakelijk gepeuzel
nog was er geen manlief overboord
tot hij werd gedotterd
 
zo leuk de vissenvormpjes van de action
de blender ook daarin verdwijnt
met messiaans vermorzelen de vezel
uit een ver verleden – met een beetje bloem
stampt ze een vormpje vol en volgt een twee drie
in godsnaam keurslijf en al nog één keer
ziedend zwemmen in een zuigende zee
 
ml


–>
‘de vissenvormpjes van de action’ nu voor de gedotterde zeebonk hahaha. en hoe de woede uiteindelijk dan toch ook aan haar een aanvaardbaar gerecht brengt – zelf bereid. of waarom het in het leven gaat – neem het heft in eigen hand – en voel je vrij. dat je niet eerst hoeft te sterven om van jezelf te zijn.
  • PETRA MARIA uit weemoed geboren
  • FRANS TERKEN uit het leven gesneden
  • CARTOUCHE zelden zat ik zo vol
  • ANKE LABRIE blijf zijn naam herhalen
  • MAGDA HAAN liefst ben ik maar stil
  • VERA VAN DER HORST van alles verlaten
  • MAX LEROU ziedend zwemmen in een zuigende zee
  • RIK VAN BOECKEL stijgen wij in weemoed op


wie wint de enige echte virtuele “Het wil niet vlotten met de weemoed”- naar een regel van Ina Bot  – op pomgedichten punt nl? deze week een meer dan bijzondere uitgave van de zondagochtendwedstrijd. dat we niet vergeten. dichters niet vergeten – laat u inspireren door de prachtegels van INA.
 
laat u inspireren door de regel van dichteres  INA BOT die al weer een eeuwigheid geleden het leven heeft verlaten – of naar een andere regel van INA: ‘Zelden bezwijken muren
onder zoveel afwezigheid
..’
welke muren bezwijken bij U – nog steeds – bij die enorme gevoelde of nog steeds te voelen afwezigheid? welke afwezigheid kan alleen maar beschreven worden in termen van aanwezigheid?  mooie woorden trouwens aanwezig/afwezig –  wezenlijke woorden. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 
 
 
zou u willen weten wie INA BOT was lees dan de woorden van Lizzy:
LIZZY BUBBY SCHRIJFT:

Ina heette ze.
Ina Bot.
We speelden samen poezieliedjes, met Lisan erbij gingen we alle poeziepodia af, op zoek naar nieuwe dichters, we maakten teksten
door haar godvergeten talent. We lachten, huilden, een requim, nu

Toen ze dood was, na drie pogingen:
aspirines met chocoladepudding, uitgekotst in de vroege ochtend,
met vuilniszakken de oven het gas naar haar toe laten stromen, gefabriceerde luchtslang met afplaktape, net op tijd gevonden,
en toen, de in Frankrijk gewonnen pil die godzijdank het einde voor haar in zicht bracht

Ze kon niet meer

Ik zie nog de blik in haar ogen toen ze, na de eerste poging, wakker werd en lag in een steriel ziekenhuisbed, zo ontzettend gelaten…
Toen ze weg was en verdwenen kwam er een vlinder in mijn huis. Ze dwarrelde om me heen en als ik huilde kwam ze naast me op de muur rustig zitten. Drie dagen lang bleef ze. Toen heb ik haar naar buiten gebracht.

Ze verdween in de zonsondergang

LB


Bouwval

Zelden bezwijken muren
onder zoveel afwezigheid
kruipt het licht naar het achterland

velt het dak eikenbomen
valt het raam blind
klopt de kelder zijn doden uit
malen stoelen om vlees
vreten messen bederf
schrokt het glas de bodem

dan het hart opgevouwen en stom
het tuinhek door
het pad af

wat is opgericht
Volgt



Ina Bot
uit de bundel: ROOK EN AS (enkele gedichten)


weemoed

over hoe de nacht de stad in gleed
en jij dieper nog in mij
1000&1 verenigde
het was alsof
 
zo was het
alsof een koningin
het rokin te paard aandeed
 
Amsterdam van Breitner was
het hart van vroege lente weer
in zachte weemoed voelt
en deze stad herboren

pom wolff
wij raken elkaar
als zwanen die spiegelen
dat is ook zo bedoeld

je draagt mij zorgvuldig
langs de levende leugens
van verandering

wat wij ook vasthouden
het is uit weemoed geboren

zoals wij nu het maanlicht
slechts nog door het bovenraam mogen
aanschouwen

zo donker is het
zo licht wordt het niet meer

Petra Maria


–>
prachtige gedichten bij de woorden van INA BOT. woorden die inspireren. gedichten die inspireren. over hoe kwetsbaar leven is of kan zijn. hier de weg van wij via een ik persoon  terug naar wij beschreven. een spel van licht en donker – een persoonlijke ervaring van weemoed. de ware poëzie begint bij mij bij de laatste twee strofen – van daaruit mag het gedicht verder geschreven:
 
zoals wij nu het maanlicht
slechts nog door het bovenraam mogen
aanschouwen

zo donker is het
zo licht wordt het niet meer


Uit de kuil

Het zijn dagen van oud zeer
we zouden gaten kunnen dichten
met niet verwerkt verdriet

bijna vergeten moment opgediept
hoe je struikelde en viel
voor wie je vol in je hart sloot

de schaduw op je netvlies
van een onbereikbaar lief
het bracht een steen op de maag

haar koude handen
die een zwaar donker over je heen trokken
waar je mistroostig in achterbleef

dat je zocht naar een lichtpunt
niet de flikkering van een mes
waarmee je uit het leven gesneden

© FT 20.03.2021


–>
ook hier het licht en de donkerte. de zwaarte van het leven opgezogen in de ‘dagen van oudzeer’. de dagen van oudzeer bijna vergeten – mooi beeld  – overschaduwd door het leven. de laatste strofe kwetsbaar particulier. heeft die functie maar voor de lezer heeft die geen meerwaarde. het gedicht ervoor is compleet genoeg.

O wee
 
Zelden voer ik het woord zelden, enkel gepast
en op zijn juiste plaats, bij voorkeur binnensmuurs
als zij steenkoud op je afkomt en alles spaak loopt
 
het totaal niet vlotten wil, het hoge woord
eruit stormt: pak je boeltje bij elkaar, flikker op
en ga, nu! geen minuut langer kan ik
om me heen verdragen
 
die mooie zogenaamd poëticale praatjes
uit lucht gegrepen frasen zonder handen en voeten
ze vullen geen gaatjes, een zweefteef ben ik niet
verbazen wil ik, mij in jou zien verdwazen
 
alleen koude grond en kale muren
kunnen ledigheid nog stutten, zwelgen
is wat ik verreweg het meest van alles haat
letterlijk alleen maar dromen kan – zelden
 
zat ik zo vol
greep jij me bij de keel
maakte me stom – zoals nu

20-03-2021
Cartouche

->
Cartouche zit in een flow van prachtig schrijven. de lessen op zondagochtend van de webmaster goed geleerd. niet teveel, niet over de top, en als je over de top dan ook echt over de top, geen verwijzingen, geen encyclopie-en, gewoon gewone taal bij bijzondere onderwerpen. en invoelend graag zo balancerend op de rafelranden van het leven. ik lees het gedicht als eerbetoon aan Ina. het woord ‘zelden’ hier uit haar werken genomen en gebruikt. zelden zo de laatste regels in een gedicht gelezen: door alles en iedereen uit weg te werpen leven – zo bij de keel gegrepen – ja zo vreselijk overmand. door haar woorden. zie daar onze cartouche.
 

zijn naam
 
als ik er niet meer op kan komen
zijn naam
en steeds meer vergeten zal
noem hem dan vele malen
 
haal herinneringen op
dwars door de gaten heen
herhaal ze eindeloos
ook als ik jullie niet herken
jullie zelfs uitscheld af en toe
 
blijf zijn naam herhalen
tot er een zachte glimlach komt
 
anke labrie
20-03-2021


–>
in welke vorm ook het zal toeslaan niet zonder hem – blijf hem voor mij herhalen – doet denken aan: en herhaal ze alle malen – asjeblieft voor mij voor hem. wat mij betreft is de laatste regel te veel. de oproep op zich is van de liefde. en liefde op zich is genoeg.
 
Verschroeide aarde

Achter ons liggen de valleien
warme lijven en natte kussen
overgoten door de zon

aan de zijlijn heb ik gestaan
van jouw schaduwspel
eenakters in geleende tijd
als zoutwater dat langzaam insluit

voor wie zou je moeten blijven
een dikke vinger voor iedereen
die het beter wist

vingerafdrukken liet je achter
een overvloed aan tranen
liefst ben ik maar stil

© Magda Haan


–>
ook Magda schrijft vandaag in mooie invoelbare woorden. om tot de conclusie te komen zoals neergelegd in de laatste regel. liefst toch maar de stilte en stil zijn. om de woorden te laten inwerken. en de geleden pijn – over de grond die te heet onder de voeten werd.


Hang naar een verboden leven

De aarde draait dol
liefde heeft hem verlaten
vloog naar venus of mars
naar z’n mallemoer

in leegte
zo stil en sacraal
weet ik ons alleen
door onze lichamen
gescheiden ben ik

als de man
die hangt aan het hout
van alles verlaten
roept om zijn vader
roep ik om mijn man


Vera van der Horst

->
jezus koeristus – en dan ook nog aan het kruis. ja dat voelt niet goed – door god mag weten wie en ook nog door alleman verlaten. ik kan niet zoveel met deze directe verwijzing naar JC aan het kruis – de directe verwijzing naar god heeft mij verlaten. ik zou juist blij zijn dat meneer een blokje om is. eindelijk vrij! zo zal Ina zich hebben gevoeld bij het afscheid van het leven: eindelijk vrij. jammer dat de dood een mens geen euforie gunt.

–>


Voorouderlijke cadans

Een eeuw en twee jaar van hier
ben jij naar de aarde gekomen
als baby van een Franse vrouw
en oer-Hollandse zakenman

mijn voorouders zijn schimmen
zonder wie dit gedicht niet was bewegende strategen uit de Napoleontijd
volgen DNA- wegen van de jaren

uit het vaderlijk hart stijg ik op
naar zinnen slagen en ritmes
in een voorouderlijke cadans

de eerste lentedag geboortetijd
een jaar na Wereldoorlog Een
het levenslicht voor herdenkingsgedicht
zingend uit vingers van de nazaat

handelend in linnen en katoen
een zoon wandelaar in zinnen
een zoon handelaar in schoenen
uit jouw zaak stijgen wij in weemoed op
tot onze eigen dankbare hoogtes.

Rik van Boeckel
21 maart 2021

(Voor Hans van Boeckel 21 maart 1919- 14 oktober 1998)

–>
ook rik laat zich inspireren en schrijft in zeer persoonlijke en kwetsbare woorden over leven liefde en de dood. ik ben dankbaar dat op deze site deze kwetsbaarheid kan worden getoond en dat de dichters het ook aandurven om kwetsbaarheden in vele vormen te tonen. en hap uit de tijd – een eeuw aan leven en werken – de ervaringen van een mens in relatie tot wie hem voortbracht, wie hem lief is en de dingen in de tijd van leven. in liefde en in weemoed opgestegen ‘tot onze eigen dankbare hoogtes.’ prachtig gezegd rik.

Share This:

Yvonne Koenderman: ‘Eten en drinken lijkt zo simpel, totdat je om welke reden dan ook niet kan…’

Eten en drinken lijkt zo simpel, totdat je om welke reden dan ook niet kan. Het moment dat het beetje bij beetje weer lukt en dat je ook daadwerkelijk iets proeft en er van geniet is ook geluk.
We zitten in een opwaartse spiraal.
De zon schijnt, de vogels zongen al vroeg hun lied. Het wordt een mooie dag.


Het lijkt een Crime Scene
tussen zoetheid en geluk
gestort in de diepte
langzaam zakkend in…


Beter laat ik hem
zacht wegsmelten op de tong
puur genieten
de restanten voor de anderen

Yvonne Koenderman

Share This:

pom wolff: en toch trekt huiver door mijn huid



lijn 13

een onvervreemdbaar recht
is gaan en gaan is veilig
de wind bepaalt waarheen
de stam verbogen
aan alle kanten nieuwe woorden
en toch trekt huiver door mijn huid

toen ik het eigenlijk niet meer geloofde
kwam de bus, vervoerde iets
een regelmaat aan laarzen
de punten liepen dood
alsof er een orde is van ongepaste stilte
én ingekochte mode
een laatste poging één te zijn
verborgen in plastik tasjes

de stemmen hielden stil
er bewoog nog wat

pomwolff

Share This:

Suzanne Krijger: ‘Wat ben jij toch een mongool…’

Boerenkool


Het was het woord ‘behapbaar’ dat zei je tijdens het eten van je boerenkool
Dat mijn liefde voor jou failliet liet gaan
Ik had altijd geleerd van mijn ouders om met mijn mond dicht te eten
Maar dat advies heb jij mooi laten gaan
Ook maakte je een kuiltje voor je jus
En at je de worst voor de maaltijd zelf 
Voor het eerst na anderhalf jaar zwoegen dacht ik
Wat ben jij toch een mongool

Suzanne Krijger

Share This:

Merik van der Torren bij de appie




Hoi Pom,
Laatst herinnerde ik me een dialoogje dat ik voerde met een buurman uit de Govert Flinckstraat, die ik “de oude dichter” noem. Bij deze voor pomgedichten; in de bijlage, groet, Merik



Burenbabbel


Het gebeurde op die snikhete dag;
het was aangenaam toeven in
Albert Heijn met die airco.
 
De oude dichter zat op een bankje
te genieten van de koelte.
 
“Je gebruikt toch wel ? “ vroeg hij mij,
“zonder is het leven niet te verdragen.
Freud gebruikte cocaïne,
dat is goed.”
 
“ Ik gebruik alcohol,” bekende ik.
“ Mooi zo, “ riep de oude dichter,
“ dat is beter dan niks !”

Merik van der Torren
 

Share This:

TON HUIZER stemadvies: ‘Belofte maakt geen schuld,… We gaan weer flink wat huizen bouwen, de huren kelderen, de pensioenen gaan door het plafond. Zorgmedewerkers worden zorgvuldig in de watten gelegd en dames krijgen voorrang op ieder kruispunt.’





Kiesdrempelvrees
 
Wat waren ze weer aardig dit jaar. Zo betrokken bij ons welzijn. Zo bereikbaar en beschikbaar. Rood was weer even sociaal, groen deelde windmolentjes en ballonnen vol frisse lucht uit, bruin liet flink wat tanden zien en blauw had de BMW heel even ingeruild voor een stoere Batavus.
 
We gaan weer flink wat huizen bouwen, de huren kelderen, de pensioenen gaan door het plafond. Zorgmedewerkers worden zorgvuldig in de watten gelegd en dames krijgen voorrang op ieder kruispunt. Aan ieder kleurtje kleeft een geurtje, maar dat wil je even liever niet ruiken als je met een loopneus vol stemplicht naar het kieslokaal holt.
 
Om iedere Jan, Truus of Mies, die het beste met ons voor zegt te hebben het voordeel van de twijfel te geven. En geef ze eens ongelijk, die kandidaten. Belofte maakt geen schuld, de opleidingseisen zijn minimaal en met een beetje goede wil hou je er later nog een leuke baan aan over.
 
En toch, het is en blijft hard werk zodra de streepjes zijn geteld. Truus wil niet met Ahmed, Koos is te rood, Babette te paars. Gerrit wil geen compromis en Mies stapt uit haar fractie.
Steeds maar weer presentielijsten tekenen, nooit ja of nee zeggen en op tijd onbereikbaar blijven.
Misschien wel vier jaar lang. Ik geef het je te doen.
 
Of misschien toch maar liever niet.
 
Ton Huizer

Share This: