Antony Oomen over het leven: Je bent oud, jouw rolletje is onderhand wel vol – Ja antwoord ik dan ik ben al oud en moe – Zo oud dat ik meer vergeten ben dan jij ooit weten zal…

Je bent oud, jouw rolletje is onderhand wel vol

Ja antwoord ik dan ik ben al oud en moe
Zo oud dat ik meer vergeten ben dan jij ooit weten zal



Laag voor laag
 
Het slot vraagt om andere woorden, andere taal
Behoedzaam, zachter van gemoed en aard
Maar evengoed gloedvol en begeesterd
 
Hoe alles begon moet erin doorklinken
Hoe je jezelf laag voor laag hebt afgegraven en ontgonnen
Hoe je met zacht krassende kroontjespen en galnoteninkt
Jezelf hebt vastgelegd als een hermetisch geschrift
In het archief van vriendschap en verlangen
 
Je weet zodoende donders goed waaruit je bent gemaakt
Dat wat je met je meedraagt
En wat je bent kwijtgeraakt uit vervlogen dagen stamt
 
Ik geef toe ik heb weleens een fax verstuurd
Een telex of een telegram
Maar het liefst verzond ik nog met vulpen 
Handgeschreven liefdesbrieven
Op flinterdun lichtblauw luchtpostpapier
En mijn eerste Leica laadde ik bij voorkeur
Met zwartwit-rolletjes van het merk Ilford
 
Je zal nu wel denken jij bent niet meer van deze tijd
Je bent oud, jouw rolletje is onderhand wel vol
 
Ja antwoord ik dan ik ben al oud en moe
Zo oud dat ik meer vergeten ben dan jij ooit weten zal
Oud genoeg om toe te treden tot de raad van dorpsoudsten
Waar ik vast wel wat waarde kan toevoegen
 
Het slot vraagt om andere antwoorden 
Kalme taal kabbelend als het beekje in de lente
Fluisterende woorden zoals het zachte briesje
De blaren teder aanraakt en ruisend aan de praat krijgt
In de bomen van het oude landgoed waar je wieg stond
 
Waar jij je moeder ten slotte toedekte met jullie beider geboortegrond
Waar je alles van waarde van haar hebt geleerd
Elk slot vraagt om nieuwe bewoording en een nieuw begin
 
Antony Oomen
12.V/2021
Amsterdam

Share This:

Peter Posthumus over die onverzoenlijke TIJD


Die onverzoenlijke tijd
die altijd komt
nooit eens over gaat
geen afspraak mee te maken
geen vriendschap mee te sluiten
zich verborgen houdt als een mysterie
zich schuil houdt achter deadlines
het hebben moet van 
blijvende momenten die
niet langer meegaan dan
een gedachte duurt
zodra je aan haar denkt
is ze weer voorbij


Peter Posthumus

Share This:

Karin Beumkes op de maandag op pomgedichten punt nl: ‘Ik geef je mijn dahlia…’

Cher Pom
Lang nagedacht. Van de lente genoten. Overal madeliefjes op het veld. Zondagse rust. Uiteindelijk wist ik het. Het wordt een bloem deze keer. Een simpel gedichtje, maar goed genoeg voor de Literaire Tuinscheurkalender van Contact. Ik geef je mijn dahlia. Liefs Karin

Dahlia
Een zondagmiddag

die zich praten laat.

Wij gaven de dingen een naam.

Gele bloem werd dahlia

in een boerenhof, waar de zondag nog

ontvangen wordt

in het geharkte grint van zaterdag.

Karin Beumkes

Muziek: Wim Sonneveld – Het dorphttps://youtu.be/C8Ff5OEUzd8

Share This:

Ploos breekt een lans voor John Williams, maar ook voor Frans Terken en voor Karin Beumkes

Ha Pom,

Fijn dat je me zo vrij laat. Kijk maar of je mijn bijdragen wilt plaatsen en wanneer.
Ja, er is veel te veel armlastige poëzie in de wereld. Wat dat betreft zou er een tv-programma kunnen komen met de titel: “Help, mijn partner is poëet”. En dan komt de componist John Williams (1932)  –een gedicht of vers was heel vroeger een lied, muziek–  met zijn klusteam, bestaande uit bijv. jou, de Terk, Beumkes en nog een paar andere pragmatisch ingestelde schrijvers, de boel opknappen. Met goed poëtisch proza en andersom, maar dan wel zonder al die grote, nutteloze objecten die overal veel te veel licht geven en alle nieuwe ruimte in beslag nemen. Je begrijpt de vergelijking vast.

Effectief en economisch omgaan met woorden. En vooral geen magneettaal. Maar daar schrijf ik je nog over.

Ploos

Share This:

Vera van der Horst goud – Max Lerou zilver -welke bloementuin, welke zon levert u dit weekend de enige echte virtuele zonnebloemtrofee op – op pomgedichten punt nl?

mag ik alle dichters bedanken voor de inzendingen en voor een zo zonnig begin van de zondag, van de week, van de lentezomer op pomgedichten punt nl – de late inzending van Max Lerou toch nog bekroond met zilver – met een typische Lerou kunt u deze zondag aan – hoeveel wijn u er ook in gooit – Max van harte. het goud gaat zonder aarzelen naar Vera van der Horst. met een prachtige eerste strofe en een professionele tweede maakt vera deze zondag compleet. en haar gedicht tot enerverende poëzie. zo kunnen we verder – hoeveel koelkasten vandaag ook uit de hemel vallen. dank dank dank en vera van harte!

Over en over

Dat er iets ronddwaalt in me,
wat ik niet zeggen kan, niet raakt
aan woorden. Wel het weten
dat het langzaam steeds meer
deel wordt van mijn leven,
ik het een naam probeer te geven,

wordt nu verjaagd door kleurrijke
troepen die in het voorjaar massaal
het land bestormen,
ontspruiten uit grond en takken,
oprijzen, zich ontsluiten,
een weg naar mij, mijn
zintuigen zoeken.
Oh, dat het altijd zo,
zo lente mag zijn.


Vera van der Horst


–>
in die eerste strofe dwalen we graag met Vera mee – doe maar meisje, doe maar kind fluisteren we dichteres in het oor – het leven is nu eenmaal een zoektocht en raken we de woorden net niet aan – dan wel elkaar – elkaar kan altijd zonder woorden ook. mooie eerste strofe – zo glij je een gedicht in.

krijg ik toch een beetje de pest bij de beschrijving van die kolere bloemen in de tweede strofe – dichteres heeft ze nodig – dat is voor haar  de manier om bij de lente die voor haar zo prachtige lente uit te komen. mooi compleet gedicht – ik heb genoeg aan de eerste strofe – dat dichteres ook nog eerst een bosje bloemen wil plukken – ok – haar goed recht – we zullen wel weer wachten. het is het thema tenslotte dit weekend maar voor mij hoeven ze echt niet – hier die rotbloemen – bij vera wil je dromen en dwalen. je in haar onzekerheden wentelen en verliezen.

                                                                          
en toch scheen de zon

maar wat voor weer
het gisteren was
in den haag
 
brokken ijs zo groot
als koelkasten
vielen uit de lucht
even dacht ik
dat het koelkasten waren
 
in minder dan een minuut
smeltwater tot de tweede verdieping
het bleek een verstopte goot
er stak een been uit
 
ml



–>
ha een heerlijke  max – lekker geschreven – hapklaar en met een glimlach te verorberen dit kwikzilveren gedicht – ik zeg zilver en van harte!
  • Rik van Boeckel – jij brengt de roos de tulp de narcis
  • Anke Labrie – de geur van rozen en magnolia
  • Petra Maria – van zeeën diepblauw
  • Vera van der Horst – wat ik niet zeggen kan
  • Max Lerou – koelkasten vielen uit de lucht

welke bloementuin, welke zon levert u dit weekend de enige echte virtuele zonnebloemtrofee op – op pomgedichten punt nl?

‘ik zal je elke bloem vertellen’ dichtte ik ooit. de mooie overheerlijke warme zon in aantocht, de bloementuinen waarin weer voorzichtig gezeten kan worden – zou het dan toch ooit weer – kunnen. zon, zon, rode zon, mooie zon, mooie zondag.

dichters laat de lente in u los, omarm de zomer, geniet de bloemenpracht – het zonnetje – de geliefde – meer hebben we niet nodig – voorlopig – om weer even aan het weer te wennen. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

Opgefleurd

Kleurrijke planten brengen de zon
stralen strelen de dagen met pracht
snaren zingen het lied in vertedering
zo opgefleurd in de dageraad

jij brengt de roos de tulp de narcis
de tuin van de zon begroet ze zo zacht
fluistert akkoorden in oren van fluweel
jouw vingers leiden de harp in klanken

ze zingen ze dansen ze luisteren
ze kleuren vergeten nimmer de zon.

Rik van Boeckel
29 mei 2021



–>
Rik moet even op gang komen in de eerste strofe maar aangeland in de tweede is Rik volkomen op dreef geraakt – er zijn bloemen, klanken, oren van fluweel – een eerbetoon aan de harpiste – er kan gezongen gedronken en gedanst – schreef marsman al – bij de poëzie van rik is het niet anders.



de zon stroomt voluit
door zijn oude aderen
rechtstreeks naar zijn hart
verwarmt er alle kamers
straalt op een verlepte liefde
nog niet echt uitgebloeid
 
met haar laatste stralen
doet ze zijn geheugen aan
de geur van rozen en magnolia
klanken van een harp
een briesje dat haar zomerjurk
die avond zachtjes dansen liet


hij haalt de tuinstoelen tevoorschijn
zet de wijn vast in de koelkast
morgen belt hij haar meteen
een zomer is soms zo voorbij
 
anke labrie
(29-05-2021
)


–>
een zomers tafereel met aarzeling opgeschreven – zo lijken de woorden – er wordt voorzichtig geschuifeld, gewikt en gewogen- alle ingrediënten op maat aanwezig en ingericht – gesitueerd op het schilderij: twee tuinstoelen – een bezeten – de tuin – een getekend gezicht – een mobieltje. hoe het ooit was en nooit meer worden kan – de gedachte – morgen maar bellen. het nu te dichtbij.
we zetten de bloemetjes
buiten

van zeeën diepblauw
naar open einder
schudden we onze veren af

stoffig van binnen
dragen de lente mee
naar hier en ginder

klaprozen verpletterend
onder onze voeten
van steen en mist

over zand en zorgen
stroomt ons bloed
door wakker land

van eeuwenoude aderen
met lange zoute adem
en zonnige ziel

vandaag nog


petra maria



–>
zee, bloed, bodem en aderen – petra maria houdt het vandaag  bij een nogal aards gedicht – ik mis iets van dat subtiele dat zo vaak ragfijn de woorden van petra maria in een gedicht bindt en tot een heerlijk leesgerecht maakt. hier happen we stof en verpletteren we klaprozen en moeten we ook nog aan de zoute drop.

Share This:

PLOOS – denkend aan Jules Schelvis…


Libertas
 
Libertas woonde vroeger op de Aventijn
In Rome
Ze beschermde enkelingen
en zijdelings de staat
Dat was haar stiel
 
Er zijn zo hier en daar
en in het verleden
munten van haar gezicht geslagen
van opzij
een volle maan
 
Zo af en toe
zit ik me af te vragen
hoe het zou zijn
als zij te licht bevonden
tot verval zou komen
en dat arenden ons dwingen
ons weer dwingen
zielen voor dood te laten gaan
 
 
Ploos
09-04-16
Denkend aan Jules Schelvis. God hebbe zijn ziel.

 

Share This:

VON SOLO terug! – in GOES: ‘…oud en stomdronken. Boze ogen staren en kwade ogen staren waterig terug. Iets dat zich niet laat vangen in bewuste herinnering.’



Twee uur ’s nachts in discotheek l’Étoile in Goes. Achttien jaar oud en stomdronken. Boze ogen staren en kwade ogen staren waterig terug. Iets dat zich niet laat vangen in bewuste herinnering. Daarna commotie en stekende pijn en bloed. Druk, veel te druk voor de tijd van de nacht. Op de eerste hulp afdeling van het streekziekenhuis mompelt de ene verpleegster tegen de ander, dat de patiënt waarschijnlijk geen verdoving nodig heeft. Hij lacht hard uit. Dat klopt. Ik voel ook helemaal niets meer. Behalve een stekende pijn op een plek in mijn geest waar ik niet bij kan. Iets dat me wil doen lopen. Dat me wil doen uitwissen, wat ik me niet meer kan herinneren. De nacht en de slaap doen het verdere werk. In de ochtend zijn er enkel nog de vragen van de anderen en het gebrek aan antwoorden. Er ontstaat een verhaal.
 
Het was een ruzie om een meisje van het kamp. Ik had haar in kennelijke staat aangetroffen of een trapje eerder die week en met haar gepraat. Haar vriend pikte dat niet. Hij wachtte tot het wild bestorven was en greep zijn kans. De snee in mijn hand moest het gevolg zijn van een gebroken glas. Een flits daarvan in de knipperende lichten van de discotheek. Het scenario. Al snel was er een naam. En niet lang daarna werd er op de maandagochtend iemand van zijn bed gelicht, die bekend stond bij de lokale politie en dezelfde voornaam had als mijn aanvaller. Niet lang daarna kwam de echte achternaam boven drijven. Mijn vader wist te vertellen, dat de vader van deze jongen nog wel eens iemand zo hard had geschopt met zijn cowboylaarzen, dat op de röntgenfoto’s van de maag van het slachtoffer, de indrukken zichtbaar waren. Het verhaal werd nu geschraagd door een historische sage. De jongen ontkende alles, maar werd een aantal maanden later veroordeeld tot een taakstraf op basis van mijn verklaring. Er was me na elke antwoord door de agent achter de tekstverwerker gevraagd, of ik het zeker wist. Hij had uitgehaald met een gebroken glas. Ja, ik wist het zeker.
 
Onlangs ontdekte ik, dat mijn elfjarige zoontje zijn spaarpot had leeggeroofd. Het werd duidelijk, hoe hij en zijn vriendjes altijd geld hadden voor cola en frikandelbroodjes. We legden hem het vuur aan de schenen en hij ontkende, dat hij het geld weggenomen had. Hij werd boos, dat we hem niet vertrouwden. Hij ging huilen, omdat het niet eerlijk was, dat we zulks slechts van hem dachten. Achteraf denk ik, dat hij zichzelf zelfs geloofde, toen hij die dingen allemaal zei.



VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 
 

Share This:

VON SOLO – boze en vurige tongen tongen én beweren dat VON SOLO op pomgedichten punt nl op de donderdagen weerom keert

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is IMG_0213-768x1024.jpg
ruim 400 bijdragen heeft VON SOLO verzorgd op deze site – heel vaak op donderdag – zo dat donderdag door liefhebbers – donderdag zal voortaan vonderdag heten – genoemd werd. boze en vurige tongen tongen én beweren dat hij op deze site op de donderdagen weeromkeert. we wachten af.

Share This:

Merik van der Torren: Maurice jij zweeft als een lentebries door de buurt

jij
zweeft als een lentebries door de buurt


Hoi Pom,
aan het begin van deze maand overleed de geliefde buurman Maurice. Ik schreef deze tekst voor hem. In de bijlage. Voor pomgedichten, groet, Merik



Voor Maurice

Hoe lang geleden, ooit,
dat je de Stadionweg behoedzaam overstak
en in mediterraan eetcafé Traffic
een capuccino bestelde.
 
Je zei niet veel, een keer
hele verhalen over je dochter,
die ik niet helemaal volgde
na mijn vierde droge witte wijn.
 
Nog voor de crisis sloot Traffic
voorgoed de deur en jij
zweeft als een lentebries door de buurt,
opgeheven van aardse zwaarte,
de bladeren aan de bomen ritselen het,
de vogel zingt het.
 
 
Merik van der Torren, 16 mei 2021

Share This:

Ien Verrips stevig aan het vergeten geslagen



laat me vergeten
dat je bent verdwenen
afgedaald  vergaan
je stem je streling op mijn huid
zelfs je schaduw opgegaan in rook
laat mij je vergeten
schuldeloos vergeten

Ien Verrips

Share This: