de ziener koeman


de ziener koeman

het balletje is natuurlijk rond
en het spelletje ja het spelletje is het spelletje
en oja
het gras is groen en blijft groen
ook als je vergeet druk te zetten
ja dan haal je de vijand in huis
dat weet iedereen
dan heb je de poppen aan het dansen
én als je ze er dan ook nog niet inschiet
dan scoor je niet
aldus de ziener koeman
na de smadelijke nederlaag in de eerste wedstrijd
van oranje tegen de polen

pw

Share This:

Mirjam Al 11 – iemand zei: ‘het water zal de stenen breken…’

www.pomgedichten.nl heeft het exclusieve recht gekregen om 65 teksten van Miriam Al tweewekelijks op de woensdag te publiceren – dat gaan we doen! de teksten zijn door haar helaas overleden vriend Merik van der Torren nog net voor zijn dood uitgetypt en van een nummer voorzien én in een blauw mapje gedaan. vandaag tekst nummer 11 – dank je wel Merik – dank je wel Mirjam Al.

Share This:

Peter Posthumus over wat niemand horen wil


Zeg het belangrijkste wat er te zeggen valt
en dat is wat niemand horen wil
zoek uit waar het om gaat
dat is wat niemand weten wil
doe wat er te doen valt
en dat is wat er niet toe doet
houdt het meest wezenlijke voor ogen
dat is wat niemand zien wil


koester de herinnering aan wat er toe deed
dat is wat iedereen het liefst vergeet
dat is de stille pijn die zegt
je kan nog wel vertrouwen
maar allang niet meer op mij

PETER POSTHUMUS

Share This:

Te gekke voorstelling door Eddie Kagie in het Torpedo Theater van Carel Helder / 020 / gogols dagboek van een gek


nog even bijkomen – op het laatste moment mijn rugpijn getrotseerd – Carel Helder heeft nog wel een stoeltje over – vermoedde ik – in zijn torpedotheatertje – achter het rokin in 020 – en ja theater vol en afgeladen maar net nog één stoeltje voor een dichter. ‘hoe gaat het met de dichtkunst – ach ik hoef het niet te vragen’ sprak Carel – ‘doe maar een witte wijn’ – sprak ik. en treed jij nog op Carel – nee het antwoord.
60 minuten dag boek van een gek – te gekke voorstelling schreef ik al – een ambtenaar die uiteindelijk ten onder gaat in zijn eigen waanvoorstellingen. ongeveer een afspiegeling van het huidige nederlandse ambtenarendom. Eddie Kagie speelde een soort dick schoof die zichzelf steeds meer als minister president van dit land ziet.

bij het weggaan riep ik dag Carel – hij kan het nog wel hoor eddie! een ingehouden aardige gek die steeds verder buiten de werkelijkheid komt te staan – een loyale ambtenaar die zelfs met stokslagen de loyaliteit hoog in het vaandel houdt. ik moest aan die dick schoof denken die hondsloyaal aan de hondenlijn van wilders loopt – straks.

over een jaartje speelt eddie kagie – dagboek van dick schoof – dan is niet het torpedotheater uitverkocht maar Carré.

Share This:

karin beumkes als mens met een melodie: de honden blaften zomer…

Aloha Pom


Dit is mijn gedicht voor de maandag. Lees en geniet ervan.


Gedicht


Jachttafereel

De middag dat het kind verdween
zat er zoveel ijslaag om de maan
dat het leek alsof geen moordenaar
bereid was om de daad te ondergaan
Het materiaal was stil
de honden blaften zomer.

Er waren draailuiken genoeg
waar je niets hoorde
van geile woorden
en verkrachten.

Een demon was bezig
in de nachten
en sliep zijn roes uit
op een dierenvacht.


Muziek:The Rolling Stones – We love you https://youtu.be/4Wj3UWp9-TM


Liefs

Karin

Share This:

met Frans Terken is alles goed

als trouwe deelnemer van de zondagochtendwedstrijd op de pom misten we zijn poëtische bijdragen – na een uitgebreide zoektocht door het prachtige Limburgse heuvelland troffen we vandaag de dichter aan op een terrasje met een glas goede witte wijn – aan het schrijven voor de pom – het resultaat lezen we met graagte hieronder – frans terken geniet het leven – wij met hem – ” de berg beklommen en de weg gegaan modder en valkuilen gemeden…’


Voorbij de grens

Het zijn niet de halve slagbomen
de grenspalen die je tegenhouden
het stenen hoofd dat in het water eindigt
een onbegaanbare holle weg in het heuvelland

het is de barrière binnen in dat hoofd
die de weg verspert
een balk voor de blik van verder kijken
de luiken klappen nog even dicht

tot het gaandeweg opengaat 
het licht komt op gordijnen opzij geschoven
naar een verte getaald en uitzicht gezocht

over natte stenen gegleden en die achter je gelaten
de berg beklommen en de weg gegaan
modder en valkuilen gemeden

met een leeg hoofd lichtvoetig weer in aantocht
achter zwerfkeien aan naar wat er op je wacht


© FT 02.06.2024

Share This:

Max Lerou en Anke Labrie winnen de enige echte virtuele – en hoe gaat u nou verder – trofee op pomgedichten.nl

onder de ingezonden gedichten de nachtelijke opmerkingen van uw webmaster – dank ook aan de dichters die inzonden. missen we – toch even noemen de inzending van trouwe inzender de dichter Terken – dat het goed gaat! – persoonlijke verhalen deze week ook van de dichters Cartouche, Labrie, Erika de Stercke ook – tegenover bespiegelingen van de dichters Lerou, Mientjes, van Boeckel en Luk Paard. dan wordt het moeilijk kiezen. dat zeg ik u – bij nadere lezing zijn ze echt stuk voor stuk prachtig de gedichten – terwijl u van mij gewend bent dat ik de messen slijp deze week niets dan lof. we voelen de pijn bij Cartouche – pregnante pijnlijkheid van de vergankelijkheid bij Erika en bij Anke. Rob, Rik en Luk en Max houden enige afstand tot het thema. normaal gesproken win je daar mee, vandaag in deze nacht vliegt het goud alle richtingen uit – goud voor Anke Labrie, Max lerou – speciale vermeldingen voor Luk Paard (prachtige impressie) en voor Erika de Stercke (een briljant pregnant beschreven verdergaan: ‘het is wachten op niets’ – en moeder is er ook al niet meer. ) winnaars van harte!


alles voor de kunst (voor anne wil blankers)
 
elke dag opnieuw in de bek
van de wolf ik geef het je
te doen met altijd weer
 
het beste beentje voor
ook als je eerder
het andere al brak
 
daar sta je dan een halve eeuw
op ongedekte planken
en nooit een stoel in zicht
 
ml

zo dus verder te gaan – het leven in de bek te moeten zien – beeldend beschreven door de dichter. tot ‘het onvermijdelijke einde’ – zoals de dichter Labrie het hieronder verwoordt.

juist de vergankelijkheid 
vergt verdergaan

het duurt
een leven lang
voordat de cirkel rond is 

het begin van het besef
dat het leven  
niet echt te begrijpen is 

een blijvend wonder 

het begin van vrede
met het onvermijdelijke einde


anke labrie 
01-06-2024

verder gaan is ook de circel rondmaken leert ons de dichter – op weg naar –  vrij naar reve – naar het onvermijdelijke einde. verder gaan is iets van weten, van beseffen, van handelen ook maar ook het onbegrijpelijke van wat leven is aanvaarden – met het vergaan van de jaren komt aanvaarding blijkbaar aan de orde van de dag. dichter weet een aantal levenswijsheden in een heel kort bestek te etaleren.


  • wedstrijd gesloten!
  • Rob Mientjes – Verder gaat het goed
  • Rik van Boeckel – dichters kunnen reïncarneren
  • Cartouche –  de ogen naar haar opslaan en ontwaren
  • Luk Paard – iemand had nog’n steen
  • Max Lerou -alles voor de kunst (voor anne wil blankers)
  • Erika de Stercke – wachten op niets
  • Anke Labrie – juist de vergankelijkheid vergt verdergaan

wie wint de enige echte virtuele – en hoe gaat u nou verder – trofee op pomgedichten.nl? is er nog ruimte – er is nog ruimte om verder te gaan – de bestemming – de vooruitgang – wellicht een doel – of is het bestaan slechts teloorgang en vergankelijkheid? dichterlijke inzichten altijd weer op de zondagochtend in de zondagochtendwedstrijd te hier – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 8 uur. stuur in op het u bekende gmail. com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.


ik houd van verder gaan
een vrouw voor een berg zand
op weg naar een soort eenvoud
die al het licht uit de dag haalt en
alles wat zwaar is uit de nacht
 
dat de woorden als het ware zweven
de balletdanseres die nauwelijks nog de vloer aanraakt
zeg maar een gedicht zonder vergelijkingen
dat alles overbodig maakt
behalve het liefdeslicht licht stralend in de nacht
 
pom wolff
Verder gaat het goed

Pieken dalen
Dalen pieken
Ze brengen me verder
Verder dan ik denken kan

Ontsporen wegen
Wegen ontsporen
Alom is al om
Al om is alom

Dichtbij verder
Verder dichtbij
Het brengt me weiter
Weiter dan ik voelen kan

Buiten westen verder
Verder buiten westen
Wereldwijd de aarde
De aarde wereldwijd

Verder gaat het goed
Aan kim en horizon
Daar waar zonnen schijnen
En wanen langzaam kwijnen

Rob Mientjes

rob pakt het thema met de nodige lichtheid op – draait het thema om en om en komt tot positieve gevoelens – het zal goed gaan volgens de dichter. uiteindelijk dan – we moeten wel verder lijkt de conclusie hier – de wereld draait door alles draait door mientjes draait mee.
Pom, hier is mijn bijdrage aan de enige virtuele. Als fan van The Eagles ga ik 13 juni naar hun afscheidsconcert in de Gelredome in Arnhem. Ik zag ze voor het eerst in 1973 in het Concertgebouw in Amsterdam. En was meteen een fan. Ze houden er nu mee op wegens hun leeftijd en omdat Glenn Frey al is overleden.Hoe het verder zal gaan in de muziek is niet zeker. Maar The Rolling Stones zijn al 80. 
Poëzie zal blijven voortbestaan net als muziek. Door poëziebundels, cd’s en LP’s. 
Ik heb nog bundels van Remco Campert, Simon Vinkenoog en Allen Ginsberg. En veel cd’s en LP’s. En ook die van mijzelf: De witte Makedonika, Beweeg als een strateeg, Deze hoofden praten en De dromende dansers.

Met dichterlijke groet 
Rik van Boeckel 


De wereld van de toekomst

Tijd gaat altijd verder
toekomst is de wereld van vele sprongen
door oude en nieuwe bands ingezongen 

zo nemen The Eagles afscheid 
van hun wereldse harmonieën in Arnhem 
nu leeftijd niet ophoudt

dichter bij de onweerstaanbare dood
blijven de bloemen wit groen en rood
dat is de natuurlijke werkelijkheid 

dichters kunnen reïncarneren 
in de ziel van een gedicht
dat in het universum bevalt.

Rik van Boeckel 
31 mei 2024

het was te voorspellen bij RIK – gaat de tijd altijd wel verder – mooie regels ook:
 
‘dichter bij de onweerstaanbare dood
blijven de bloemen wit groen en rood…’
 
dichter beschrijft wel een soort van einde aan de dingen en de mensen maar dan is het bevallen – een nieuw leven in de tijd nabij. troostrijke woorden bij een ieder geldende waarheid die onontkoombaar is. en de tijd neemt hoe dan ook de poëzie en de muziek mee de toekomst in.



Het gaat erom

als man en mens weer in beweging te komen
na het uitrekken en verslappen van de banden
niet meer glad te strijken bobbels in onderbuik
en liezen al wat beklemd is geraakt te doen
ontwarren en behandelen door dr. Hoek
en zuster Anna de wonden te laten

afdekken met drie eilandpleisters
de pijn te verbijten om door te gaan
de ogen naar haar opslaan en ontwaren
dat er binnen smalle marges
te beschrijven ruimte is

zonder doel of bestemming
om ondraaglijke lichtheid
van zijn te ervaren

CARTOUCHE

altijd maar weer doorgaan –
het lijkt hier dat Cartouche een persoonlijke ervaring in woorden van poëzie tracht te beschrijven. je voelt aan je buik als je Cartouche hier leest. hoe nu verder – nou zo – een zeer pijnlijke ervaring rijker maar dan toch ook de bevrijding dankzij dokter en zuster.
 
(de rockdichter): ‘et is nie altijd rozengeur/maneschijn…’et is soms’n dwalend…as’n eenzaat…’n groep misschien…onbenoemd onbestemd…beoordeeld al veroordeeld…zoekende…verlore…zoiets

” LOST (soul) ” luk paard

iemand had nog’n steen
doch niemand durfde
ze ware bang

asof jij nog met de laatste kracht
ergens nog’n sprankeltje hoop
gebald in’n vuist

wie ware zij dan
verschole achter hun schouders
de koppe afgewend

de steen had al door bloed
en telkens weer’n andere hand

ie ging
verder
zelfs dat had niemand

© luk paard
paard-artje: ” LOST (soul) ” by luk paard

een impressie – dat ook zo verder gegaan kan worden – luk paard geeft in de bijsluiter de uitleg: ‘et is nie altijd rozengeur/maneschijn…’et is soms’n dwalend…as’n eenzaat…’n groep misschien…onbenoemd onbestemd…beoordeeld al eroordeeld…zoekende…verlore…zoiets’ – en legt iets van de huidige tijdgeest vast in de te gooien steen die hier in het middelpunt van de poëzie wordt geplaatst.

hoe verder 
 
handenarbeid en korte broek   
ben je ontgroeid, melktanden 
liggen nog ergens in een doos
te wachten, op wat 

hoe de jaren flets en leeg kijken 
in een spiegel met gele randen 
nu moeder er niet meer is
een beverig gevoel in het lijf

en toch, alles gaat verder
seizoenen lopen door elkaar 
papieren stapelen zich op 
de soep is klaar

telefoongespreken doven uit
bezoeken worden schaars
zo gaat dat, wachten op niets
en op wat er komen zal


Erika De Stercke 

tsja hoe verder? mooi beschreven door Erika – ‘het is wachten op niets’ – en moeder is er ook al niet meer. pregnanter en pijnlijker tegelijkertijd kan het verder gaan niet verwoord.

Share This:

VON SOLO: ‘Ze was dierlijk aantrekkelijk…’

Jaren geleden was ik een keer op pad voor mijn werk. Ik bezocht een groot bedrijf, waar we een rondleiding en een presentatie kregen. De vrouw die de presentatie hield en de middag begeleide, had ik al een paar keer eerder ontmoet in een werksituatie. Ze was niet bijzonder knap, maar ook niet lelijk. Ze was groter dan mij, maar niet veel zwaarder. Een struise vrouw met een goed stel hersens. Bijzonder analytisch, vasthoudend en goed met cijfers. En ook nog eens gewoon twee poten in de klei. 

Tijdens de lunch zaten we naast elkaar. Ik was hongerig van de inspannende ochtend en at rijkelijk van de belegde broodjes. Zij at langzaam, maar zeker. Zonder dat ik het door had, bewonderde ik haar belijning. De eenvoudige kleding die ze aan had. Hoe haar T-shirt haar torso omsloot en haar spijkerbroek haar brede heupen goed uit deden komen. De lage sportschoenen getuigden van stabiliteit en sportiviteit. Alles bij elkaar had het een hint van onverwoestbaarheid en kracht. Ze was dierlijk aantrekkelijk.

Ik stelde me voor, dat ik naar het toilet zou gaan om af te wateren. En dat ze me op de gang zou staan op te wachten. Me aan zou kijken en me bij mijn twee armen zou pakken en me tegen de muur aan zou smijten, alvorens haar lichaam keihard tegen het mijn aan te duwen. Ze zou me aankijken met haar staalblauwe ogen en diep ademhalen. Iets dominants zeggen en me vervolgens dwingend zoenen, terwijl haar hand mijn gulp opende. Dat alles ongevraagd. Ze zou me overweldigen. Ik zou nog sputteren, dat dit niet zou kunnen, maar daar zou ze geen boodschap aan hebben. Stiekem wilde ik dat ze me misbruikte. Ik wilde, dat ze verkeerd zou doen.

Dat is natuurlijk allemaal niet gebeurd. Sterke, goede vrouwen doen zulke dingen niet. Het verbaasde me alleen, dat ik als man deze gedachten had. Alsof ik een foute, zwakke vrouw was, die er stiekem van droomde, dat dit haar zou overkomen. Want zo ben ik niet.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Share This:

VERA JONGEJAN: ‘drijft daar mijn geliefde met een zaklantaarn voorbij…’


Met voorbedachten rade

In mijn hoofd vallen steeds meer gaten
en alles wat ik heb bedacht verdwijnt.
Ik ben bevrijd.

De hemel is nu blauw geschift
en in het straatlantaarnlicht 
fiets ik mijn schaduw achterna.

Een ster verschijnt, 
misschien is het een vliegtuig, satelliet.
Of drijft daar mijn geliefde
met een zaklantaarn voorbij.
Op zoek naar mij?

VERA JONGEJAN
het was dat ze me wat lezen liet
van haar werken
 en ik van mijn stoel viel
zo had ik altijd willen schrijven
 
ik geloof dat het ergens beschreven staat
wat in een mens sluimert
kan zomaar ook wakker gekust
 
pw
 

ik kan het vandaag niet nalaten om met een meer of minder poëtische reactie te reageren op het prachtwerkje van Vera Jongejan ‘met voorbedachten rade’. was het iets van een glanzende kiemcel van vestdijk?

Share This:

Ien Verrips – …als de doden nog te horen…



als tijd verstrijkt
de doden nog te horen
vragen blijven zoeken
 
roterend wenden zij zich af
keren terug en spuwen in je gezicht
 
waarom verlangen als je omarmd
door de vergetelheid
verzinkt in het moeras
 
verenigd


Ien Verrips

Share This: