de oude heer Aachenende is overleden – I.M.

zojuist wordt vanuit zijn stamkroeg Eijlders over zijn heengaan bericht gedaan. paul lokkerbol schrijft over zijn werk: ‘Gedichten met als onderwerp natuurlijk de liefde, het alledaagse, een geschiedenis of het Parijs waar hij zich zo thuis voelde. Soms een advies en vrijwel altijd met humor.’

de ouwe aachenende is dus op 90 jarige leeftijd overleden. prachtige bundels, prachtige gedichten, altijd een perfect optreden – laten we zijn lieve vriendin loes essen condoleren – zij was altijd zo begaan met de ouwe aachenende. hieronder een brief aan mij waarin hij 15 jaar geleden mij bekend maakte met zijn wens om deel te nemen aan de Haarlem slam – toendertijd met juryvoorzitter F. Starik – inmiddels overleden. het werd een briljant optreden van de ouwe aachenende. toch wilde Starik de 75 jarige niet laten winnen. ” Ja zeg als ie het nou nog niet kan…” waren de legendarische woorden van Starik.
voor mij was het volgende gedicht van de ouwe aachenende het goudste uit zijn oeuvre. elke keer als ik hem ontmoette vroeg ik hem dit gedicht asje asjeblieft nog een keer te doen – en hij deed het graag nog een keer:
de ouwe aachenende was een bijzondere man, een bijzondere dichter en een bijzonder mens – ooit zag ik hem voorbijgaan aan een elkaar ontzettend innig liefhebbend paar – hoorde ik hem luid en duidelijk ‘GOED ZO!’ roepen. Aachenende gaf zelf ongeveer 5 bundels uit met zijn werken. in 2014 gaf uitgever Kees Godefrooij 13 van zijn beste gedichten uit – als kennismaking met de poëzie van de dichter J.C. Aachenende.

de ouwe aachenende is niet dood – hij kan gewoon niet kapot – hij leeft gewoon door in Susteren, in de PC Hooftstraat, in Cafe Eijlders en ook op pomgedichten punt nl.

Share This:

poëzie van Peter Berger 2 – ‘Was tot ist kann niemals sterben…’


De vloedlijn is bezaaid met vormeloze stukken zinkhout, half opengesperde schelpwezens en tot op de graat vergane zeemonsters. Traag voortkruipend als een schuimende kronkelstreep die dood van leven scheidt prevelt ze eindeloos haar sissende gebed: Was tot ist kann niemals sterben. Dwalende regendruppels etsen onverstoorbaar geestverruimende patronen van licht en donker in het maagdelijke zand. Ik haal schouderophalend nog maar eens zeikpoot. Gewoon om het leven te vieren.

Peter Berger


Share This:

Rik van Boeckel wint de enige echte virtuele – je laatste zoutje – de vreemde gedachten trofee op pomgedichten punt nl – bijzondere vermelding voor Antony Oomen

ik wil alle dichters die werk instuurden van harte bedanken. makkelijk is het niet om vreemde gedachten om te vormen tot een poëtische uiting met allure – deze week lukte dat Rik van Boeckel als geen ander. hoe vreemd ook  de gedachten zo mooi ook – regel na regel – riks poëzie – goud voor hem. van harte Rik! hoewel gediskwalificeerd – Antony ging door de befaamde 20 regels regel! heen – niet meer dan 20 dichtregels graag ter bescherming van de mensheid en alle lezers op de pom – toch krijgt het ingezonden werk een speciale vermelding – lees en geniet zijn gorteriaanse oproep – dat we NIEUW mogen worden.

Hallo Pom, net terug uit Lissabon hoop ik niet daar een laatste zoutje met iemand gegeten te hebben wat de laatste tijd op onze leeftijd helaas toch vaker gebeurt. Groetjes Rik


Het duo van toen

Het duo van stille tijd en harde dood
laat zich niet uitkleden door ervaring

in lichtjaren verdwijnen wij nimmer
na het voorlaatste en laatste zoutje

hij schrijft met mij de tijd van toen
zijn laatste woord gericht op vaarwel

wij zijn oude toffe gasten zonder last
door de jaren uit elkaar geschreven

etend in een Fins restaurant met zout
slapend in een wereld van natuurlijk goud

wij drinken door de tijd heen met verve
namen geven wij aan het dode anker

het schip voert ons naar verkeerde kanten
langs eilanden van voorgoed afscheid.


Rik van Boeckel
28 oktober 2022

rik memoreert met optimistische associaties het duo van toen ‘in een wereld van natuurlijk goud’. dat de wereld nu een beetje anders lijkt laat de dichter aan de wereld. de samenvatting van deze ‘vreemde gedachten’ in pure poëzie geschreven:


het schip voert ons naar verkeerde kanten
langs eilanden van voorgoed afscheid.

ik denk dat we rik vaker met ‘vreemde gedachten’ op pad moeten sturen daar komen hele normale prachtige gedichten van.


Dag Pom


ik doe maar eens mee aan je prijsvraag met het volgende gedicht, dacht ik, met zoveel vreemde gedachten die ik heb; hopelijk vermaken ze je. Fijne zondag!


Luchtwegen


Ik heb helaas twee slechte longen
Op een druilerige herfstdag begon het gedonder weer
Een fluitgeluid klonk uit m’n rechterlong
Ik dacht dat ergens een kievit zong


Maar alras hoorde ik nog een krolse kater mauwen
Muggen, muizen, muskusratten
Een schreiend wicht – ach heden – 
Heur handjes gebrand aan de kokende fluitketel
De singer-naaimasjien op de ziel getrapt
Een reutelpruttelende percolator


Mijn borstkas werd een schaapskooi vol jammerende lammeren 
Een gammelrammelende dorskast
Een puffend stoomgemaal waar rondom krijsende meeuwen zwermen
Krakend en schurend trapharmonium, vals bespeeld door een oude non met een snor


En op de kade klaagzong meerstemmig het eeuwige koor van kijvende viswijven
Hier diende men schielijk te vluchten in hersengespinsel
Men verbeelde zich herstel, droomt van genezing, geluidloos rustige adem


Mijn oude longen zingen in dit koor niet langer mee! verklaar je plechtig
Ik droom van twee gloednieuwe gezonde longen 
Zoals de oude piepten zingen thans de jonge, juich je
De vernuften der wetenschap laten je weer ademen als een pasgeborene


Ik sta voor niets, ik hef een lied aan dat seizoenen overstijgt
Ik ga rondrollen in de herfstbladeren in het bos
Ik beklim de Himalaya, de piramide van Cheops, de Machu Picchu of de Chinese Muur, de Kilimanjaro 
Ik ga op surfles aan de Marokkaanse kust
Diepzeeduiken in Guadeloupe en wadlopen op Ameland. 


Ik ga dansen en zingen
Ik kan mijn geluk niet op
Ik word dichter


Antony Oomen
29.X/2022
Amsterdam

we heten Antony natuurlijk van harte welkom in de wedstrijd die geen wedstrijd is. een gedicht vol verlangen. ja dat willen we allemaal wel – nieuwe longen. en een gedicht dat alle kanten opvliegt: ameland wordt aangedaan, er wordt diepzeegedoken, de himailaya beklommen – dichter Oomen haalt alles maar dan ook alles ‘van stal’ – zeg maar – van van Ostaijen tot aan Oomen – om zijn met nieuwe longen voorziene dichterschap te bezingen – het is alsof we Gorter lezen:


‘ik wil nieuw worden…’

een bijzondere bijdrage met dichterlijke wegen door de wereld en door de tijd heen – een bijna te positief gedicht voor een gemiddelde hollandse zondagochtend. maar toch – fijn om te lezen – het is ook de dichter Cartouche vaker overkomen – die springt dan uit zijn dichterlijke vel. hopen we dat Antony in alle vrolijkheid en met nieuwe zuurstof deze zondag zal omarmen. hier dient gediskwalificeerd: de opdracht luidt: ‘gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg -…’ de noodzaak hier is in de eerste regel van Antony’s gedicht al een gegeven. het was heerlijk om mee te glijden langs berg en dal met dichters woorden – en hoewel god en de VAR vandaag antony het voordeel van de twijfel gunnen. ik blijf hard.
  • Rik van Boeckel: langs eilanden van voorgoed
  • Frans Terken: de dagen van samen zingen
  • Etwin Grootscholten: het ego dat jij
  • Ien Verrips: ik droom  me
  • Anke Labrie: die wonderlijke wereldbol 
  • Antony Oomen: Ik beklim de Himalaya, de piramide van Cheops, de Machu Picchu of de Chinese Muur, de Kilimanjaro …
  • Jako Fennek: buurman in de tuin

wie wint de enige echte virtuele – je laatste zoutje – de vreemde gedachten trofee op pomgedichten punt nl? wellicht heeft u er ook weleens last van – vreemde gedachten – ik wijt mijn vreemde gedachten aan V. een enorme grote man – een dichter uit Antwerpen – ik sprak met hem in purmerend – een paar maanden later viel het bericht van overlijden op de deurmat – sindsdien heb ik last van vreemde gedachten – u ook? we lezen graag vreemd. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

foto: ben kleyn

nog een zoutje

altijd een beetje bang
dat het de laatste keer is
dat komt door V

de tweede keer
zag ik hem terug in een potje
zo’n grote man en dan in een potje

ik heb het ook altijd
bij uitgelaten mensen
op zonnige terrasjes
of op verjaardagen
je laatste zoutje denk ik dan

pom wolff
Goedemorgen Pom,
Ja, vreemde gedachten, nog bij de borreltafel borrelen ze op. Warme weekendgroet weer!
Frans


Op een hoop

Zoveel zand als er opgehoopt ligt
alsof je naar een forse berg zoutjes kijkt
meer dan genoeg om je doorheen te eten
hoop je dat het niet je laatste is

als ligt het er om een dode onder te begraven
dat je de overblijfselen bijeen raapt
wat rest kan in een potje geveegd

je werpt er nog een laatste blik op
denkt terug aan de dagen van samen zingen
van wanneer doen we weer een feestje
zorg jij voor de borrel strooi ik de noten

sta je daar verstomd in je eentje 
graaft een kuil in het zand
om de as in uit te strooien


© FT 29.10.2022 


heel even samen weer –  dat beeld in gedachten gebracht door de dichter in het gedicht – de verjaardag, de zoutjes, het zingen en de borrelnoten – maar helaas niet meer dan een enkele strofe lang –  harde realistische gedachten nemen plaats in het gedicht en brengen de harde werkelijkheid van  – zand – kuil – as als strooigoed.

enorme axolotl

die ik met zich
het ego dat jij
zich is ons

Etwin Grootscholten


De Axolotl is een amfibie met kleine pootjes en een grote, zijdelings afgeplatte staart en opvallende, roodgekleurde kieuwen.

of het hier een antwoord betreft aan de man die de laatste tijd zo  met reptielen in de weer is. met iets minder schubben de plomp in zeg ik altijd maar –  ik weet het niet. grootscholten én vreemde gedachten – ach dat is niet zo een vreemde gedachte eigenlijk. deze dichter zoekt altijd wel de randen van de werkelijkheid op. ‘een fijne eenhapscracker’ hoor ik peter le nobel zeggen in mijn achterhoofd waar ik onlangs op gevallen ben. hoe dan ook deze recensie is in no-time geschreven – ergens tussen zomer en wintertijd – waren het ronnie en de ronnies niet die zongen – weet je wat ik zie als ik gedronken heb – nou nou? allemaal beestjes – allemaal beestjes om mij heen. of het gedicht op die manier tot stand is gekomen – ook dat weten we niet.

ik droom mijn vader
op het dak
van ons huis

ik droom me naast hem
op het dak van ons huis
dat brandt

ha pap 
ik sta in vuur en vlam 
dat ik mijn dode vader droom 
samen op het dak van ons huis dat brandt

hé pap 
of hij me duwen wil
de vuurzee in
ik droom  me wakker
met een gil


Ien Verrips

een angstdroom – geen pretje – en inderdaad met voor de meeste mensen vreemde gedachten – een vader die een dochter min of meer de afgrond in duwt – een dochter die nog een gezellig gesprekje met een vader voert op een brandend dak en zelf in vuur en vlam staat – ik weet het niet – rare gedachten leveren niet altijd mooie gedichten op. hier blijven ze in de tekst een beetje te raar en te angstig. niet geschikt voor de poëzie.
 


die wonderlijke wereldbol 
waarop ik ook zomaar
een beetje rondloop

en telkens als ik denk 
eraan gewend te zijn
een soort van grip begin te krijgen 
word ik opnieuw verrast

een gave voor mijn geest
die zich zo nooit verveelt

anke labrie
29-10-2022

anke blijft hier vrolijk stappend in haar verwondering in de wereld van het proza – de wereld van de poëzie wordt op de vorm na niet betreden. we lezen over iemand die vol verwondering door de wereld paradeert – ok – dat mag.



vreemd

die avond heeft hij een depressie
met angst voor open deuren

het is het surrealisme van een doek
waarop een boom geschilderd
die uit een hersenpan groeit

de dag daarop ligt buurman
in de tuin, de mond wijd geopend
als een grafkuil

alsof hij al toevlucht tot de aarde zoekt
uit zijn keel puilt
een spruitenplant

jako fennek


inderdaad een beetje vreemd doet buurman wel ja. geef jako fennek één vinger vreemd en de hele buurt ligt in de tuin. zo lijkt het. met plezier gelezen in tijden van halloween – toch lijkt de dichter ons een aantal mededelingen te doen. ik denk dan het is weer eens wat anders in deze tijden van poetin en mogelijke kernstofsplijting – grappig – ik denk niet wat een geweldig gedicht ontploft hier in mijn kamertje op 2 hoog achter in de jordaan.

Share This:

Seraphina Hassels: ‘mag ik je nul zes…’

Vluchtheuvel 

Deur altijd open
stap langs het fluweel
daar is de vluchtheuvel
ons schouwtoneel

ontluikende liefde’s, lonkend achter glas
groteske verhalen, hard gelach met een traan
bier beklonken vriendschap komt hier van pas

Bacchus is hier koning
zorgen voor morgen 
kom geef me een lach
glas wijn als beloning
voorbij snelt de tijd
doe nog maar nog ééntje, niet nu al gedag

toch wel wat duizeling, loopt naar de wc
kijk, die flirtende man, gaat snel met haar mee
eerst even betalen
ja, doe maar voor twee

tussen jassen en tassen
een vluchtig en verstolen kussen
wat droogjes, of net iets te nat
tastende handen, mag ik je nul zes
zijn het nu nichten of zussen

gerinkel van sleutels en sloten
waar staat mijn fiets
dag vrienden, op huis aan
ik zie jullie snel weer snel
alleen thuis is het niets

want Bacchus is hier koning
zorgen voor morgen
hier klinkt jouw lach
omhelzing als bekroning
kom 
we sluiten de dag


 Seraphina Hassels

Share This:

Rik van Boeckel in de ban van Lissabon -Lisboa 27 oktober 2022 – 13.48 uur



Lisboa Portucalis muzikale werkelijkheid

Lisboa tijd een muzikale werkelijkheid
reizend van Oriente naar Theatro Tivoli
het Coliseu dos Recreios amuserend
met Cubaanse en Ghanese ritmes

Lisboa tijd een muzikale realiteit
Lusofonica melodieën uit Cabo Verde
Brazil Alentejo e Alfama e Mouraria
de dans van Bia en Duarte geprezen

de dagen vertrekken naar de kade
het memorabele zand van Cascais
de oude paleizen en straten van Sintra
de kliffen van wonderschoon Magaito

dat zand reist verder naar Oeiras
de onderstroom van de Taag
met uitzicht op de brug van 25 april
wandelstappen zettend langs Santa Amaro

Portucalis tijd een poëtische werkelijkheid
met Fernando Pessoa in zicht en inzicht
fadista’s zingen in Duque da Rua zo licht
Sara Correia prachtig fado Tivoli gedicht

Tito Paris leidt saudade naar sodade
licht hees zingend met coraçao de morna
Eliyahu danst met kamanche en tar
langs congas en calebas beatdriver

Lisboa Portucalis zingen deze tijden
de Suomi dames bespreken dit samen
nu Womex nostalgie de professie raakt
schrijven en muziek de passie vermaakt

lachende Lisboa bewoners spreken
onverstaanbaar in saudade taal
in de catacomben van Mouraria
de pastéis verwerkend met genot

Ai zingt Amália vanaf haar foto
aan de muur bij Rua Cavaleiros
met Argentina Santos bij Martim Moniz
het plein van de fado fonteinen.

Rik van Boeckel
Lissabon
27 oktober 2022
13.48

Share This:

VON SOLO op een zonnige zondag in BRUSSEL – Ik kijk op mijn telefoon en zie dat mijn vrienden samen in café Delirium zitten. De naam zegt het al. Daar moet ik zijn…’

Ik kijk op mijn telefoon en zie dat mijn vrienden samen in café Delirium zitten.
De naam zegt het al. Daar moet ik zijn.


Het is een zonnige zondag. Ik loop van de Brusselse wijk Sint Gillis naar Elsene. In Sint Gillis
heb ik net bij Brasserie Verschueren op terras genoten van Tripel Verschueren onder de
stralen van de nazomer. Door de milde kater van de dag ervoor staan mijn zintuigen op
scherp. Een boek lezen is lastig, want elk geluid bereikt mijn gehoor en doet me opkijken in
nieuwsgierigheid. Het maakt ook niet uit. Er hoeft niets. In de ochtend hoorde ik op Studio
Brussel, dat er een klimaatbetoging zou zijn. Ook daar hoef ik niet heen. Ik besluit verder te
lopen naar mijn hotel om mijn tas daar af te gooien, maar eerst nog even bij café Belga
langs.

Eén van de leuke dingen aan Brussel is het glooiende landschap. Dat betekent te voet en op
de fiets regelmatig even een tandje bij als er geklommen moet worden. Terwijl ik heuvel op
loop hoor en zie ik tweehonderd meter bergopwaarts een paar fietsers naderen. Het accent
vertelt me dat ze uit Oost-Nederland komen. In mijn na-kater erger ik me aan hun
aanwezigheid en hun harde gepraat. Vooral omdat het gesprek als volgt verloopt: ‘Er is
vandaag een klimaatbetoging. Een wat?! Er is een klimaatbetoging! Wat zeg je?!’ Op dat
moment passeren ze me bergafwaarts en zeg ik keihard: ‘EEN KLIMAATBETOGING!!!’. Ik zie
de totaal verbouwereerde gezichten zwijgend voorbij schieten en moet erg lachen.
Even later loop ik op de Rue de Bailli. Ik kan goed doorlopen, want alle stoplichten gaan op
groen. Ineens zie ik, terwijl ik oversteek, vanuit een zijstraat een Porsche cabriolet aan
komen rijden, die netjes voor het zebrapad stopt. Op de gepersonaliseerde nummerplaat
staat ‘0-1-0’. Ik loop naar de bestuurderszijde en zie een man van middelbare leeftijd met
grijs krulhaar achter het stuur zitten. Ik richt mijn stem tot hem en spreek: ‘TOCH NIET
TOEVALLIG UIT ROTTERDAM JOH!’. Hij kijkt me angstig aan en drukt het gaspedaal vol in en
scheurt door rood. Weer moet ik erg lachen. Het gevoel bekruipt me dat de man in de
Porsche waarschijnlijk geen Nederlands sprak.


Aangekomen bij Belga bestel ik een halve liter, zet me in de zon en luister wat gesprekken in
het Duits en Frans af over de klimaatbetoging. Niemand slaat acht op me. En dat is in orde.
Als mijn glas voor de helft leeg is, besluit ik door te gaan. Ik zet mijn glas op de afruimtoog
buiten en beweeg me ongezien verder. Ik stel me voor dat ik onzichtbaar ben. Daardoor
neemt niemand me waar en kan ook niemand op me reageren nu. Ongrijpbaar en
onbegrijpelijk. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat mijn vrienden samen in café Delirium zitten.
De naam zegt het al. Daar moet ik zijn. Pas daar zal ik weer materialiseren onder de mensen.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Merik van der Torren – voor Hiltje


Op dat eiland

We speelden in het warme zand
in de zonovergoten duinpan,
jij in je blauwe jurkje en ik
en wezen elkaar margrieten aan.
De meeuwen krijsten enthousiast.
Ook de zeehond applaudisseerde.

Geen moeder die “Aan tafel!” riep,
geen donkere wolk boven ons hoofd,
we speelden in het warme zand

en je reisde naar de overkant.
Ik zond je bloemen na. 


20 september 2022
Voor Hiltje.

Share This:

IEN VERRIPS over ‘het oude grijs’


boos zoals vroeger
ben ik zelden meer
het is rustig  in mijn kleine wereld
daarbuiten rommelt het nogal

slapende hormonen
als een hond die zacht 
grommend in zijn dromen
alleen met moeite nog te porren is

herinneringen zoveel
dat zij vervagen als een aquarel
waarvan de inkt verwaterd en verdund
verdwijnen in het oude grijs

okt 2022
IEN VERRIPS

Share This:

poëzie van Peter Berger: ‘Ik wil dansen in de regen. Zwoegend zweten. Balanceren op de regenboog. Net zolang schreeuwen en janken totdat ik bezwijk aan haar liefde zodat ik steeds opnieuw in haar armen wakker wordt…’


Het was weer mooi op Planet France. Alsof je iedere dag opnieuw geboren wordt in een wereld die nog meer kleur heeft dan de dag ervoor. Ik beleef er momenten die eindeloos doorgaan. Een seconde van eeuwigheid duren ze. Moeder aarde is de liefde zelf. Eva haar profeet. Ik kan haar voelen. Maar de klok is wreder dan het lot. Hij tikt. En hij tikt. Totdat de wekker je pesterig schreeuwend terug naar het leven sleurt. Maar ik wil helemaal niet ontwaken. Ik wil dansen in de regen. Zwoegend zweten. Balanceren op de regenboog. Net zolang schreeuwen en janken totdat ik bezwijk aan haar liefde zodat ik steeds opnieuw in haar armen wakker wordt. Zeus en z’n kornuiten kunnen het bos in. Ik blijf voor altijd hier. Zelfs als ik er niet ben.

Peter Berger

Share This:

Peter Posthumus wint de enige echte virtuele  – naar een door vera vd horst aangedragen pessoa passage – ‘aan de vooravond van …’ –  trofee op pomgedichten punt nl – zilver voor Mandy Eggerding

allereerst dank aan de dichters die hun gedachten over de vooravond met ons deelden – mooie gedichten. twee gedichten vielen in het bijzonder op – Peter Posthumus met zijn aangrijpende slotstrofe – wat mij betreft goed voor goud. ook opvallend in taal en inhoud is het in zekere zin ongrijpbare gedicht van Mandy Eggerding. zilver voor met name deze prachtregels:

vanaf de spiralen ik en jij in een morgentaal
– mogelijk zelfs een gedicht / staar ik gaten in wat vermolmd rot

beide dichters van harte! lees de prachtwerken hieronder:

Hoi Pom,De gedachten rond het thema pakte wat somber uit, laat het een dichterlijke overdrijving zijn:


Nu  goden zijn vervangen
door strikte logica
godinnen zijn verbannen
naar de spelonken van het verleden
het afval zich ophoopt
boven de verschroeide akkers
er in de herfst geen 
bladeren meer zullen vallen
en iedere gedachte te kort schiet

nu hoor je op het slagveld
af en toe geschreeuw
zie je in de ogen,
in de tranen van de laatsten
dat zij nooit meer zullen zingen

Peter Posthumus


ik ga van vera nog weleens een lesje Pessoa krijgen heeft ze mij beloofd: ‘Ja, ben hem gaan lezen, Pessoa, na eerder mislukte poging, om erachter te komen waarom die man zo wereld beroemd is, want zijn poëzie raakt me niet qua schoonheid. Nu denk ik dat dit ook niet de reden is van zijn roem. Die hem overigens pas ten deel viel na zijn overlijden, toen ze kisten met zo n 46 000 documenten vonden…’
voorlopig doen we het met haar aanwijzing: aan de vooravond… iets meer pessoa:


Aan de vooravond van nooit vertrekken / Hoeft men tenminste geen koffers te pakken.

de dichters kunnen alle kanten op
Peter kiest voor de fatale:
mooie laatste strofe in een fatalistisch gedicht – aan de vooravond van de ondergang lezen we de opmerkingen die de dichter nog net kan maken. indrukwekkend geschreven – zo weinig woorden zoveel impact.

Hoi Pom, 
Een reactie op Vera haar Pessoa passage 



Elke kier van dit venster verstopt een tocht 
waar ik het buiten in haar adem, zeg ik: hier 
en hier ruik ik meer dan gekapt hout

zie door het glas hoe lucht in dagen strekt
ook door een dicht raam de wereld

vanaf de spiralen ik en jij in een morgentaal
– mogelijk zelfs een gedicht 

staar ik gaten in wat vermolmd rot, zeg ik: kijk
in vergezicht is niets maar dan ook niets 
kapot

Mandy Eggerding

‘Aan de vooravond van nooit vertrekken
Hoeft men tenminste geen koffers te pakken’

een ietsje meer – minder toegankelijk gedicht dan gebruikelijk op de site. wat gebeurt hier. vertrokken wordt er niet – zoveel is zeker. de boel gaat dicht op slot en er wordt geroken – er wordt gestaard naar wat vermolmd is en rot en voor zover er sprake is van een vergezicht is er niets aan de handa – zou reve opmerken. dichtbij is van alles loos – waar naar wordt uitgekeken heeft iets van bevrijding – dichter staart met een bevrijdende blik naar de toekomst wellicht.

echte gezelligheid is ver te zoeken. zo kan het ook gezegd. of op een afstand bezien valt elke schade wel mee.
 



  • Rik van Boeckel – met hem wil ik Lissabon zijn
  • Peter Posthumus – dat zij nooit meer zullen zingen
  • Frans Terken – hebben we de vooravond nog
  • Ien Verrips – niet alleen het lichaam treft verval
  • Mandy Eggerding – ik en jij in een morgentaal
  • Anke Labrie – op de vooravond van al het ongewisse 
  • Vera van der Horst – hoopten we de nacht te halen
foto: Cees Glastra van Loon

wie wint de enige echte virtuele  – naar een door vera vd horst aangedragen pessoa passage – ‘aan de vooravond van …’ –  trofee op pomgedichten punt nl?
 
ja aan welke vooravond staan we eigenlijk – het is aan de dichter om daar invulling aan te geven – goede, slechte, liefdevolle wellicht beangstigende, onbegrijpelijke of toch voorspelbare – geef ons iets poëtisch asjeblieft lieve dichters – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 
 
 
het is altijd weer de wind
margo
die wind die wind
die zo onontkoombare
zo onherroepelijke
 
het is de wind
voor de doden margo bij de graven
de onvermijdelijke de noodzakelijke soms ook
de snijdende de striemende
de bijtende en de wrange
 
die godzijdank aan ons voorbij ging
altijd weer aan ons voorbij ging
en nu pas weten we
weten we
margo
 
van het gezicht
dat voor alle verloren gezichten staat
opgeroepen om bezongen te worden
en eenmaal bezongen
onbereikbaar is als de eeuwigheid
 
 
pom wolff

Hallo Pom. Wel bijzonder dat een regel van Pessoa het thema is terwijl ik in Lissabon ben niet ver van de Chiado wijk waar Pessoa’s standbeeld staat. Bon noite. Rik


De stroom van herinnering


De stroom van de Taag laat zich gaan
langs de kade van de buigzame Fado


coraçao deint in de steegjes van Mouraria
achter ramen vol saudade in Alfama


herinnering verzinkt achter de ogen
de gele tram gaat er koppig aan voorbij


het kasteel van São Jorge verschuilt zich
achter de stille tranen van Rossio


zijn standbeeld aan overkant van de Rua
groet koffie smakers met gemak


de brug over de rivier begeleidt
wolken van schoonheid naar Pessoa tijd


met hem wil ik Lissabon zijn
varend op de wind van het fatum.


Rik van Boeckel
Lissabon
20 oktober 2022

ik ga van vera nog weleens een lesje Pessoa krijgen heeft ze mij beloofd: ‘Ja, ben hem gaan lezen, pessoa, na eerder mislukte poging, om erachter te komen waarom die man zo wereld beroemd is, want zn poezie raakt me niet qua schoonheid. Nu denk ik dat dit ook niet de reden is van zijn roem. Die hem overigens pas ten deel viel na zijn overlijden, toen ze kisten met zo n 46 000 documenten vonden…’
voorlopig doen we het met haar aanwijzing: aan de vooravond… iets meer pessoa:


Aan de vooravond van nooit vertrekken / Hoeft men tenminste geen koffers te pakken.

de dichters kunnen alle kanten op – gaat rik de kant van pessoa op hahaha. geestig. in zijn echte van boeckelstijl lezen we een eerbetoon op en aan lissabon en het lissabon van pessoa –  en dan meteen ook  die gouden regel in riks gedicht: ‘met hem wil ik Lissabon zijn’. het is rik van harte gegund – mooie dagen daar in de kleine straatjes – en in die rammelende koppige gele tram.
Verloren lopen 

Dwalen langs sloot en plas
onbestemd afdalen naar het einde van zomer
het is al verlangen naar de eerstkomende
naar warmte die op aanwaaien staat

nu alles verkleurt
het bladerdak om benen en voeten dwarrelt 
wat leven droeg wegvloeit in dor en dood
een eerste nevel bevriest in schemerlicht

hebben we de vooravond nog
een welkome kans om met huid en 
haar een late zonnestraal op te pikken
injectie tegen een vuile winter


© FT 22.10.2022

de vooravond min of meer letterlijk genomen – daar is nog een laatste beetje zon wellicht te genieten voordat we echt ‘verloren lopen’ – met kleine dichterlijke overdrijving wordt hier de zomer uitgezwaaid en worden barre ‘vuile’ winterse tijden voorspeld. mijn god waarom heeft u ons verlaten hahaha.

langzaam donkerend groeit de onrust
de angst te verliezen om wat reeds verloren is
niet alleen het lichaam treft verval
eveneens
de geest minder scherp dan voorheen
probeert de tekenen te duiden
opkruipende koude
stijgende prijzen
het roepen dat steeds luider klinkt
niet alleen in de winkel
moet de rekening worden betaald.


okt.2022
Ien Verrips

Ien maakt het allemaal nog vreselijker. niet alleen het lichaam ook de geest takelt af waar je bij staat. zitten we ook nog in de kou. geef dichters een vinger leed en je krijgt een hand vol leed terug. zoveel is hier zeker. lekker kort gehouden roep ik vaak. maar hier maakt de dichter je in een paar zinnen helemaal gelijk met de grond  – hahaha.
het woordje donkerend mag wel weg toch
? het is echt zo een woord waar niemand op zit te wachten. zo een woord van zie hier hier hebben we met een dichter te maken. zo een woord waarna je bijna denkt – stop niet verder lezen als we zo gaan beginnen…

Aan de vooravond van nooit meer

hoopten we de nacht te halen
lieten we de deuren open
dronken we tot de bodem

de flessen leeg
gooiden de glazen
tegen de muur

alsof de muur nog breken kon
ons binnen hield
en niet naar buiten joeg

ons de nacht nog gunde
maar we vielen  eerder


Vera van der Horst

oh is het weer zo een avond in huize van der horst. ook hier een minder vrolijk oorlogstafereeltje – vera gooit er de overgebleven flessen alcohol maar tegenaan. alcohol verzacht het leed – het onontkoombare leed lezen we in de laatste regel – de hele boel struikelt daar de tuin in in eindhoven. pessoa of geen pessoa in eindhoven is het altijd feest.




 
Kunst10daagse Bergen 2022 Hotel Meyer ‘Artists aan zee VI’ nog t/m 30 oktober
Ha Pom,
 Het was fijn vanmiddag even in Bergen te zijn en al m’n kleuren daar zo te zien, soms laad je daar zelf aan op.
Tja, wonderlijk: kunst (daar is dit gedichtje waarschijnlijk wel door beïnvloed).
Fijn weekend verder.
 
Hartelijke groet,
Anke



de schikgodinnen glimlachen
jij maakt met fluitenkruid
door één snee in de stengel 
gewoon een vrolijk wijsje

zelfs op de vooravond
van al het ongewisse 
word je niet afgeschrikt
ziet daar ook vrijheid in

je spel blijft licht van toon
het lot nam al zo vaak 
toch een andere wending
en reed dan je angst omver 

anke labrie 
23-10-2022
www.ankelabrie.nl


anke houdt het optimistisch – de beschreven persoon blijft bijna kinderlijk vrolijk zijn dingen doen – licht van toon ook – en dat dan aan de vooravond van ‘al het ongewisse’ – lezen we. het lot kan ook bij iemand weleens positief uitwerken. dat lees je niet vaak bij dichters.






Share This: