bij de BEUMKES gaat alles weer zijn oude gangetje – over eilandkinderen én ‘dat taal universeel is – taal is het het woord van fluitschepen in de snavel van de wind…’

dat taal universeel is taal is het woord van fluitschepen in de snavel van de wind.

Eilandkinderen


Ze ruiken naar onweer
weten hoe bloedsiroop wordt aangelengd
meisjes kennen hoge toppen, diepe dalen
jongens halen vocht uit droesem
beide seksen hebben de kuikendief ontmoet
onthouden hoe angst van hazen peper maakt
dat er na het niezen niet wordt nagehuild
hagel soms vergeleken wordt met suiker
dik broodbeleg dat op daken daalt
rabarberstengels zijn met bananen zoeter
hoe je regen in de grond stopt
wortels liggen dieper
weinig aan hen toe te voegen
zo stappen ze aan boord
hun voeten moeten voelen
dat taal universeel is
taal is het woord van fluitschepen
in de snavel van de wind.

Karin Beumkes



Muziek: Wende Snijders – Voor alles https://youtu.be/0kGN-LyZCwg

Share This:

pom wolff beetje bij beetje


beetje bij beetje
 
ach je weet best
dat in de beste gedichten
het grote te grote
in een paar regels te lezen is
 
je verloor
en dat is het eigenlijk wel
het is bij mensen
anders dan met sleutels
 
weg is weg
je vindt ze niet meer terug
in jezelf soms nog
en steeds maar een beetje
 
 
pom wolff

Share This:

APPELFLAPPEN met PETER BERGER: ‘het vet moet je als het ware uit de bek druipen. Een beetje klef nog van binnen is ook een must. Een heel klein beetje maar; voor die zachte soepele beet…”


Mijn oma bakte appelflappen. Met een theedoek op d´r hoofd en een flinke portie liefde. Succes verzekerd. Maar ik bak oliebollen. En dat wordt best weer een uitdaging dit jaar. Moeilijk is het niet maar mislukken doet het maar al te gemakkelijk. Vooral ook omdat ik het niet vaak doe: oliebollen bakken. En omdat ik steevast vergeet wat er vorig jaar ook weer allemaal fout ging. What´s in a name? Het draait dus om olie. Duh! De temperatuur ervan vooral. Van die olie. Zoveel is duidelijk. Bollen bruin maar niet gaar? Ik heb het euvel ooit eens nagevraagd bij de kraam naast het busstation: teveel suiker is een regelrechte spelbreker. In het beslag tenminste.

Misbaksels zijn meteen rijp voor de vliko. Altijd. Weg ermee! Soms zelfs de hele zwik. Huppakee. Zonder pardon. Volgend jaar beter. Maar wat een feest als het straks weer eens lukt! Ik ben niet van die droge banketbakkersballen overigens. Bah! Alsof je zand hapt. Nee, het vet moet je als het ware uit de bek druipen. Een beetje klef nog van binnen is ook een must. Een heel klein beetje maar; voor die zachte soepele beet. En lauwwarm moeten ze ook nog zijn, die bollen: te consumeren met een overdosis poedersuiker. Natuurlijk!

Verder nog? O ja, een flinke scheut bier moet er in. In het beslag. Liefst zo´n Belgische tripel die flink gerijpt is op de fles. Met zo´n laagje grauwe drek onderin. Het is vooral die drek die wonderen doet. Twee eetlepels vers geperste sinaasappel ook! Voor de frisse smaak. Krenten? Mooi meegenomen; maar ik bewaar ze dit jaar liever voor de pap van morgen. Want het kan verkeren.

Anything else? Hoop! Dat is vooral wat ik nu nodig heb. Een flinke dosis hoop.


Peter Berger

Share This:

pomgedichten ontvangt uw kerstwens natuurlijk graag – in poëzie as het effe kan


Ha Pom,
 Mooie kerstdagen gewenst voor jullie!
Hierbij een op herinneringen (zo’n 60 jaar geleden alweer) gebaseerd gedichtje.
Trouwens erg leuk, die foto met wensen van MIo!
Hartelijke groet,
 Anke

 

kerstfeest

de kerstversiering blijft op zolder
haar hoofd staat er niet naar dit jaar
één slinger heeft zij opgehangen
de slinger met herinneringen

geur van kerstgroen en van sinaasappels
in een cirkel rond de boom gelegd

de boom met echte kaarsjes, vogels, ballen,
gespikkelde chocoladekransen en een piek

het witte tafellaken met de rode linten

het kerstontbijt met krentenbrood gevuld
met spijs en nog een ei ook, zacht gekookt
naast ieder bord het kerstcadeau
een boek van W.G. van de Hulst

zondagse jurken aan, papa in zijn nette pak
mama die lekker naar Tosca ruikt
op ons orgel speelt en liedjes met ons zingt

als papa uit de kerk komt is het eten klaar
konijn of kip, pudding zonder vel met slagroom
papa leest hierna hardop het kerstverhaal
het is maar kort en hij klapt vlug de bijbel dicht
nog snel een dankgebed en dan zijn middagdutje

’s avonds leest mama de kleintjes voor
uit de kinderbijbel met de plaatjes
zij leest zo mooi dat je het wel moet geloven

anke labrie

Anke Labrie: ’s avonds leest mama de kleintjes voor (..) zij leest zo mooi dat je het wel moet geloven

wij van hier wensen Anke labrie inspirerende dagen ook weer in 2022 – het is een zeer gewaardeerde bijzonderheid dat een belangrijke amsterdamse schilder de site pomgedichten zo verrijkt met haar bijdragen.

Ditmar Bakker: AAN JEZUS, OP ZIJN VERJAARDAG – Hiervoor zwoegde Uw moeder in de kou

wij van hier houden zo vreselijk veel van het fenomeen Bakker dat we hem wel in een kerstbrood zouden willen verwerken en opeten. de bijzondere bijdragen die wij dit jaar van hem mochten ontvangen – sommige bijdragen heel goed leesbaar maken pomgedichten tot iets heel bijzonders. zo ook vandaag – JEZUS is niet voor niks gestorven en moeder maria heeft niet voor niks gebaard.

Max Lerou: aanloop naar het kerstdiner (bedaren doet ze later wel)

dichter en ik mag wel zeggen persoonlijke vriend max lerou houdt het literaire landschap in de lage landen op peil. geen romantische uitspattingen – het is bij max altijd erop of eronder – maar de site kikkert er heerlijk van op. als tegen gewicht bij al die romantische dingetjes van webmaster – max en zijn geliefde mooie kerst!


AAN JEZUS, OP ZIJN VERJAARDAG

Hiervoor zwoegde Uw moeder in de kou
en bloedde U op het ruwhouten kruis:
versiering die per el verkopen zou
en kransjes en een extra dagje thuis.

Thans knielt men, onder vrolijk klokkenspel,
terwijl de man van God -een stem als honing,
ogen als staal-, aan dat stoutmoedig stel
de boodschap opdreunt van de Hemelkoning.

Men luistert niet. Eerder hoort men de wind
dan al wat U ons opdroeg voor U stierf.
Oh, Heer van Vrede, oh, geheiligd Kind!
Hoe stil ligt U in ’t graf, die heil verwierf.

’t Is of die rots, door ’n engel ooit beweend,
nu wederom toesluit: Uw Woord versteend.

Ditmar Bakker

aanloop naar het kerstdiner (bedaren doet ze later wel)

het was weer zo’n vrijdag waarop van alles
te beleven in de lidl bij de diepvries
zal het bij de versafdeling zijn

ik weet nog goed hoe het begon
ze tastte naar de sojabrokken
het praatje met haar borsten

al snel wist ik van toestand en regels
het spel door hem verzonnen de vlugge uitjes
in het park het vieruurtje en dat andere met zijn kids

-ze zijn verdomme gemanipuleerd die brokken
japanners geven dat hun varkens niet eens-
ze las het gister nog in de linda

het is woede als het brood was zou ik zeggen oer
maar het is geen brood het is woede opgekropt
en in de strot gefermenteerd – zo een woede

ml

Rik van Boeckel: hij zingt een lied voor jou – dat is als een lied vol trouw

wij van hier wensen europa reiziger Rik van Boeckel een goed jaar toe. en mooie dagen natuurlijk. elke week lezen van zijn blijmoedigheid – in een hemels ritme van alle mogelijk denkbare elementen.

Kerstroes

Vlotte wensen dansen langs kansen
hemelse gedachten zinnen op zon
het vuur van de dagen vlamt rustig
de nacht verdwijnt in de kerstroes

vredig staart de kerstman naar de hemel
zijn baard kriebelt vele seconden
hij zingt een lied voor jou
dat is als een lied vol trouw

wanneer de nacht komt als een engel
en de dag valt als een blad
zal hij vele kerstliederen zingen
met de waarheid op zak
en zonder veel moeite op de étude van gemak.

Rik van Boeckel
25 december 2021

stuur svp in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

René Brandhoff: Voor alle pombezoekers, het Hoofd Vredezaken niet in het minst.

Wij van hier – zelfs door god en ook door de overheid gewaardeerde vredestichters – wensen de brandhoffjes fijne kersttaart en alle liefde!

Frans Terken: een kleurrijk nieuwjaar!

Wij van hier bedanken Frans voor de vele bijdragen aan pomgedichten punt nl – Frans draagt mede deze site – dat het jaar 2022 voor hem en zijn lieven mooi, bijzonder en gezond zal zijn!

Goede kerstnacht heer Pom,

Bij deze onze Kerstwens, ook al gedeeld op Feesboek; kort,
met Kerstavond erbij is Kerst 3 dagen, daarom deze haiku:

Wit winterlandschap
doet verlangen naar warmte
een kleurrijk nieuw jaar


Warme groet,
Frans

Share This:

YVONNE KOENDERMAN: ‘Ik wens jullie fijne dagen, duik met koffie en een kerstsprookje op de bank en blijf geloven dat sprookjes bestaan.’

Dag voor kerst
07:10 
Even een pak melk halen 
en dan hoeven we de deur niet meer uit. 
Winkelwagentje is gelukkig niet nodig, want op dit vroege uur is er al geen een meer te vinden.
Hup snel dat pak en naar de zelfscan om er achter te komen dat de bankpas in de andere jas zit.  Dan maar aansluiten het is tenslotte vroeg. Nummer vijf in rij vijf vol uitpuilende winkelwagens met een overvloed aan drank en eten alsof er voor een maand ingeslagen wordt.
ik ben eerlijk, thuis komen we ook niets tekort, maar puilen de kasten niet uit. We eten lekker, maar normaal en iedereen in huis of die komt maakt zelf een eigen gerechtje wat hij lekker vind. Ongetwijfeld wordt het een geheel wat totaal geen samenhang kent, maar super gezellig.
De spelletjes staan klaar voor ouderwetse gezelligheid, zonder telefoon en tv.

Kerst zonder de vriend van dochterlief, omdat zijn opa in Cyprus onverwacht overleed. Kerst zonder jeugdvriend Martin, omdat hij besloot de kanker club voor kerst te verlaten na nog een paar intieme fijne dagen met zijn vrouw en kinderen. Kerst hier gevierd vol gezelligheid, maar voor velen ook een tijd van eenzaamheid, zoals bv de cliënt van mijn dochter. Nog geen 17 jaar en alleen thuis in den Haag. Pa en ma in scheiding, mams wil niemand zien en paps heeft besloten te vertrekken en een hotelletje in Heerlen te nemen. Kerst is niet standaard een tijd van gezelligheid, dus kijk om je heen en breng ergens wat lekkers of nodig iemand uit, al is het maar voor een drankje. Het geeft zoveel meer als die pakjes onder een boom.


Ik wens jullie fijne dagen, duik met koffie en een kerstsprookje op de bank en blijf geloven dat sprookjes bestaan.


Yvonne Koenderman

Share This:

VON SOLO – vandaag Karl Marx voor Wappies


<!
Het loon staat weer op de rekening. Mijn eerste actie is dan altijd een fors deel in contanten op te nemen. Dat geeft me bijvoorbeeld de mogelijkheid om illegale wapens of vuurwerk te kopen. Ook zorgt het ervoor, dat mijn zorgverzekering niet precies kan zien hoeveel ik drink in de kroeg of hoeveel bier ik bij de avondwinkel koop. De kaasboer vindt het ook aangenaam, want het scheelt in de kosten van PIN-transacties. Uiteraard ook iets met belastingen. Aangekomen bij de pinautomaat staan er echter twee rijke blanken voor me. Ze zijn naarstig bezig een groot bedrag te storten. Dat moet steeds met stapeltjes, dus duurt een eeuwigheid. Achter me vormt zich intussen een rij. Ik voel in mijn zak naar mijn bivakmuts, maar die had ik niet bij en mensen overvallen met een mondkapje op is echt beneden mijn stand. Ik besluit uit de rij te stappen en pak mijn fiets. Wat me vooral opviel aan de rijke blanken was, dat ze zich totaal niet bewust leken van de ontstaande rij noch van het feit, dat al dat geld best aanlokkelijk kon zijn voor kwaadwillenden. Ze pasten bij mij in een ergerniswekkend plaatje.
 
Op de fiets kwam de gedachte, dat het bijzonder opvalt hoe dit soort rijke blanken altijd erg zichtbaar zijn en meestal irritant in de weg lopen. En wat dan opvalt is, dat ze zich daar zelden zelf van bewust lijken. Of dat is als ze de rij voor de pinautomaat ophouden, in hun Range Rover het fietspad blokkeren als ze dubbel geparkeerd staan of stampij maken bij mijn friettent, omdat Hossein de bestelling niet in losse bakjes heeft gedaan, maar in een gezinszak, toegang tot schoolpleinen blokkeren met Urban Arrows en diverse Rotterdamse buurten koloniseren met geld uit Amsterdamse overwaardes. Om maar wat van de honderden voorbeelden te noemen. Het is vooral dat dedain wat uitstraalt, dat wat ze niet zien, er ook gewoon niet is. Zo kun je je makkelijker door de wereld begeven en hoef je je ook geen vragen te stellen bij de rotstreken die je uithaalt.
 
Zo halen multinationals ook rotstreken uit aan de lopende band. Als ze geen belasting ontduiken of de wereld naar de knoppen helpen, dan roven ze wel steunfondsen leeg die eigenlijk bedoeld zouden moeten zijn voor mensen die steun nodig hebben. Mooi voorbeeld is KLM. Maar banken, vastgoedfondsen en ook de overheid doen er allemaal in hun rol lustig aan mee. Gisteren sprak ik mijn kapper die aangaf, dat het einde wel in zicht is. Hij kan de zaak opdoeken. Overheidssteun blijkt te bestaan uit leningen. En ook de boekhouder snapt wel, dat je daarmee geen zaak overeind kan houden. De pandeigenaar en verhuurder geeft ook geen thuis. Die heeft nog liever dat het leegstaat, dan een maand geen huur te vangen.
En mijn kapper, die intussen geldt als een ankerpunt in de buurt na een kleine 5 jaar, mag dus verrekken. Met dank aan de rijke blanken. In het boek ‘5.000 jaar Schuld’ van David Graeber staat ook duidelijk, dat kleine schuldenaren altijd gestraft en uitgeperst worden, terwijl grote schuldenaren kwijtschelding krijgen. Zal wel iets zijn met disputen en studentencorps. Ik heb ook nog nooit een staking gezien van directeuren, investeerders, consultants, managers, advocaten, bankiers, verzekeraars, politici of chirurgen. Dat komt, omdat die altijd wel voor elkaar zorgen, over de rug van de rest. Als je niet kijkt bestaat de rest namelijk gewoon niet.
 
Als ik zo door zou ga met redeneren bestaat de kans, dat ik behoorlijk zuur zou eindigen. Maar dat ga ik niet. De oplossing, ligt ergens, maar ik weet nog niet precies waar. Wat wel duidelijk is, is tegen wie we moeten opstaan. En dat kan alleen, door de regels van het spel te veranderen. De huidige economie en machtsstructuren moeten kapot. En dat kunnen we alleen samen met andere mensen. We moeten meer zelf gaan doen. Dingen maken en minder kopen. Onafhankelijk worden van salaris en regels. Massaal staken, als we er weer eens mij genaaid worden. Zelf nieuwe structuren bouwen.
 
Vrijdag is het zoals bijna elke vrijdag sinds maart 2020 weer borrel bij Kabouter Biergarten. Dat was een tegenreactie op de horecasluiting en de anderhalve-meter-maatschappij die toen als norm gesteld werd. Ik verkoop geen bier, maar je kan wel terecht voor een pint. Zo houden we contact. Intussen heb ik mensen leren kennen die een netwerk van dergelijke ‘speak easies’ opzetten, om het circuleren van ‘analoge’ gedachten en meningen via discussies en gesprekken in gang te houden. Dat helpt, in deze tijd van digitale demagogie. Goede mensen vinden elkaar altijd en zo nog beter. We mogen ons er alleen wel iets meer van bewust zijn, wat de potentie en de waarde daarvan is. En dat we samen misschien de strijd wel aankunnen, die van achter een scherm niet te voeren is. Laten we dat dan nog zien als iets goeds dat voortkomt uit deze matige tijd. We leren elkaar weer meer op waarde schatten en leren wie de vijand is. Die vijand is rijk, blank en virtueel. We kunnen hem niet ontkennen, zoals hij met ons doet, denk maar aan bijvoorbeeld een toeslagen affaire. Maar we kunnen het apparaat wel uit proberen te zetten. Die knop moet er ergens zijn. Als we stoppen te spelen volgens de regels.
 
Oh ja, dat was natuurlijk in de eerste plaats waarom ik ging pinnen…:)
 
Leestip: ‘Werk is geen oplossing’ van Marguerite van den Berg

VON SOLO

DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST

Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl

Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

Merik van der Torren vandaag over de workshop de workshop “Lesbisch beffen”



Gehoord in de wandelgangen

In het academisch centrum kan u terecht
voor allerlei cursussen en workshops.
 
De leergang “Sex” biedt behalve de cursus “Hoeren”
bijvoorbeeld de stoel “Homoseksualiteit”.
Voor vragen en opmerkingen, zie internet-adres.
 
Op deze stoel vindt ook de workshop “Lesbisch beffen” plaats.
Hoogeëerde dames zijn er welkom.
 
Het is kortom een vrolijke boel.
Schrijf je in bij het academisch centrum.

Merik van der Torren
 

Share This:

PETER POSTHUMUS: ‘soms doet zich iets voor wat er nog nooit geweest is – een inzicht, een idee, een vorm van medeleven, een grap, ierts goddelijks of een gedicht….’

soms iets voor wat er nog nooit geweest is een inzicht, een idee een vorm van medeleven een grap, iets goddelijks of een gedicht

In de ruimte tussen de woorden
en hun betekenis
doet zich soms iets voor
wat er nog nooit geweest is
een inzicht, een idee
een vorm van medeleven
een grap, iets goddelijks
of een gedicht


en natuurlijk het gevaar
van de totale leegte
krankzinnigheid
van chaos zonder houvast
onbetekenende woorden
te pijnlijk om


maar ach en
wat dan nog
veel is onbegrijpelijk
vluchtig en diffuus
wie weet en wellicht
verliest nu ook het vacuüm
aan gewicht

Peter Posthumus

Share This:

Karin Beumkes: God in de Hemel laat ons slapen….

Twee tandenborstels, één
tweehonderd excuses door een telefoon
God in de Hemel
laat ons slapen.

Dear Pom


Er valt veel te zeggen over dit gedicht. De een zegt dat het een oud gedicht is. De ander zegt dat ik het al twintig keer heb ingestuurd. Beide beweringen zijn waar, maar ik bied het je toch nog een keer aan. Gewoon om iedereen te treiteren, ik voel me vandaag vijandig.



Liefs

Karin



Afscheidsritueel


Twee tandenborstels één
twee messen, ook voor twee
twee abrikozen, drie
twee kussen, nu zo koud.

Drie geheimen, vier
vier boeken, vijf gedeeld
vijftien tranen, honderd gedachten.

Negen bijbels, tien kaarsen
twintig lessen, dertig gebaren
wij hebben tweeduizend jaar geleefd.

Twee tandenborstels, één
tweehonderd excuses door een telefoon
God in de Hemel
laat ons slapen.

Ontwaken.
Twee tandenborstels.
Eén.


Karin Beumkes
Muziek: Frida Boccara – Cent mille chansons https://youtu.be/BYRVl13GPD4


Share This:

PETER BERGER op de zondagmiddag: ‘Ze is een beestachtig liefdeswezen dat is geschapen om te stralen als de zon. Om mij met haar liefde bij te lichten zodat ik haar contouren voor altijd kan ontwaren in de diepste krochten van oneindige duisternis.’



Ik mis haar. Haar geur. De bitterzoete smaak toen ik haar onverhoeds in d’r oksel likte en de ontwapenende lach die daarop volgde. “Niet doen,” giechelde ze. Maar ze meende er geen kloot van. Ik wist het zeker.

Eva is het soort vrouw dat overal gelikt wil worden. Als een wolvin bewoog ze. Soms bijna grommend en schijnbaar hoekig. Soms behoedzaam. Uitdagend bijna. Grimmig misschien zelfs af en toe. Maar steeds rond als de schoonheid zelve. En zo oneindig lief. Verlangen is een vreemd beest. “Sorry,” stamelde ik onbeholpen. Beneveld door haar godinnengeur wist ik niets anders dan zoiets triviaals uit te brengen. Sorry. Wat een druiloor. Cupido. Stupido. Zo onzinnig. Ik moet huilen.

Iets wat zo echt voelt kan haast niet onwaar zijn. Het mag niet. De kleuren zijn nieuw. Alles is nieuw. Alles ist wieder offen. Ze is een beestachtig liefdeswezen dat is geschapen om te stralen als de zon. Om mij met haar liefde bij te lichten zodat ik haar contouren voor altijd kan ontwaren in de diepste krochten van oneindige duisternis. Ik zie haar. Opnieuw. En opnieuw. Steeds opnieuw zie ik haar. In alle bochten en kronkels in mijn hoofd duikt ze op.

Ik wil vluchten in de donkerste spelonk van mijn bestaan. Maar ook daar schijnt de zon. Ik ben ontheemd. Hoe moet je zoiets zeggen in het Frans? Je suis désolé?

Peter Berger


Share This: