rik van boeckel schreef in het Leidsch dagblad dat de zondagochtendwedstrijd op de pom hem vaak inspireerde tot het schrijven van poëzie – vandaag ontving ik zijn nieuwe bundel met die prachttitel “Ballade van herinneringen” – inspireerde mij tot het volgende gedicht:
moment
er komt een moment dat je het hoort het haardvuur aan overleef je nog
een meisje zegt een afspraak af roeka zingt spotify en je denkt
je denkt roeka zingt spotify is dat ook al poëzie
wat is er van je geworden het moment van het is voorbij is het moment dat je hoort het is voorbij
Pas als we begrijpen dat de kracht van de Natuur door ons en door iedereen gaat, als we begrijpen dat dit een en hetzelfde is bereiken we een vorm van intuïtief weten die dieper reikt dan rationeel begrip van de natuurwetten dan vereenzelvigen wij ons met de wereld zoals die is, in het hier en nu: het troostende besef dat ontstaat in het bewustzijn van de eenheid van de ziel met de hele natuur.
Elk bewust individu kan namelijk in uitzonderlijke momenten van intuïtieve kennis zichzelf leren zien als opgenomen in het onontkoombare systeem van de Natuur.
Dit intuïtieve inzicht gaat gepaard met een gelijktijdig en bijzonder krachtig besef van de eigen onvermijdelijkheid.
Dit werkt bevrijdend en vandaar dat juist dit inzicht een geestelijk moment van verlossing oplevert – moment van gelukzaligheid.
————— Dit is geen gedicht, maar een tekst van Benedictus de Spinoza (1632-1677). Mijn enige ingreep is dat ik de tekst – niet geheel willekeurig – van afbrekingen voorzien heb, om er wat lucht in te blazen en de toegankelijkheid te vergroten. Ik heb deze tekst tot mijn credo gemaakt, omdat ik zo in de wereld, ons en mijzelf kan geloven. Hoop dat het delen ervan jou ook sterkt. Let op dat Benedictus een realist is: dit inzicht, dit gevoel kunnen we niet altijd hebben, we moeten genoegen nemen met momenten van intuïtief inzicht, momenten van gelukzaligheid – maar we hoeven natuurlijk nooit te twijfelen aan onze eigen onvermijdelijkheid, dat is de bottom line: ik en jij bestaan met evenveel recht als een bergtop, een rivier, een amoebe of een olifant.
Goedemorgen Pom Ik ben door het Leidsch Dagblad geïnterviewd over mijn poëziebundel Ballade van herinneringen. Ik heb tijdens het interview jouw dichtwedstrijden vermeld. En dat er elke week een ander thema is. Dat kun je op een van de foto’s goed lezen! Met dichterlijke groet Rik van Boeckel
Liefde als geruststelling
Een vrouw knielt met bewondering voor de wereld om haar heen zij verlangt naar liefde als geruststelling tijdens haar leven op de been
zij beweert tegen iedereen een mooi ding en dat is beslist niet zo gemeen want zij weet te voorspellen als zonderling dat een man haar zal omhelzen en wel meteen
met haar armen zwaait zij graag haar ogen kijken vol verlangen mee ze ziet de man komen vanuit zijn huis
hij wandelt even rustig en traag nodigt haar uit voor een kopje thee en omhelst haar bij hem thuis.
Een mooie, zonnige zondagochtend. Alle tijd. Het hele gezin nog op bed en de hond al uitgelaten. Dat is zo’n moment, dat ik aangrijp om eens een lekker lange wandeling te maken. Dan trek ik mijn bergschoenen en camo broek aan en dan ga ik lopen. Ik zie er dan uit als een regelrechte landloper. Lekker doorstappen, alle tijd voor alle gedachten en ook het voorrecht ze allemaal te laten verwaaien. Een beetje rondkijken, luisteren naar de vogeltjes. Het zal de leeftijd wel zijn. Een mooie route vanuit mijn huis loopt via de Rotte, door Terbregge, over de grote geluidswal van de snelweg. Deze geluidswal is ongeveer twintig meter hoog en biedt mooi uitzicht. Als je hem afloopt kun je onder de snelweg doorsteken naar het Kralingse Bos. Je komt dan binnen langs de Bosdreef en als je vijf minuutjes loopt sta je bij uitspanning de Eekhoorn, waar je lekker een bakje koffie kan drinken. Daar vandaan sta je zo aan de plas en heb je prachtig uitzicht op de skyline van Rotterdam.
Het was ook een mooie ochtend om te joggen. Dat was me opgevallen aan de grote hoeveelheid mensen, die dat aan het doen waren. Aan grote groepen mensen erger ik mij in het algemeen. In mijn richting zag ik een vader en een zoon joggen. De vader had mijn leeftijd en de zoon die van de mijne. Het was een graad of achttien. Terwijl ze in mijn richting huppelden, zag ik de jongen zijn shirt uittrekken. Hij had een typisch jongenslichaam, dat ik van mijn eigen zoon herkende. Slank, gespierd en sixpack.
Nu heb ik toevallig een vreselijke hekel aan dit soort hedonisme, waarschijnlijk, omdat ik zelf zo zou willen zijn. Maar dat doet daar verder niets aan af. Ik besloot de zondag wat jeu te geven en terwijl het tweetal langs me hobbelde, ontliet ik mij het woord ‘uitslover’ ontvallen. Daarop draaide de jongen op zijn as en riep me van twee meter afstand toe, ‘Wat ik daar zei?’. Ik herhaalde dat ik hem een uitslover vond, want zo warm was het niet en zo hard liepen ze ook niet. Zijn vader stond hijgend naast hem.
‘Vader, die pauper noemt me een uitslover.’ Ik moest lachen. Dat deed het. Hij stormde op me af en probeerde me een muilpeer te geven. Ik deed een stapje opzij en haakte hem pootje, waardoor hij op het gras naast het pad viel. Zijn vader deed twijfelend een stap in mijn richting. De zoon zag ik kijken naar mijn broek en hij merkte de clip van mijn zakmes op en riep naar zijn vader: ‘Kijk uit paps, hij heeft een mes!’ Toen moest ik weer heel hard lachen en zei: ‘Zie hem daar liggen, zonder shirt.’ Ik keek de vader met een glimlach aan. ‘Dat ziet er toch niet uit.’ Toen moest de vader ook lachen. ‘Ja jongen, trek gewoon je T-shirt aan zoals het hoort’. We wisselden nog een blik van verstandhouding. Het zal de leeftijd wel zijn.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Ze beschermde enkelingen en zijdelings de staat Er zijn zo hier en daar en in het verleden munten van haar gezicht geslagen
van opzij een volle maan hoe het zou zijn als zij te licht bevonden tot verval zou komen en dat arenden ons dwingen ons weer dwingen zielen voor dood te laten gaan
Ploos 09-04-16 Denkend aan Jules Schelvis. God hebbe zijn ziel.
Het beste restaurant heeft maar één tafel met vier stoelen één voor wie schoonmaakt de andere voor de kelner en de kok, de vierde voor de eigenaar en hij
hij kon het weten:
‘ al die vloeren, die keukens de lucht alleen al redderen doorgaan en af zien bodemloze kelen, grote monden van tien tot tien al dat eten, eten drinken en een taal die we niet verstonden
zonder papieren toen het niet mocht toen het moest er geen weg meer terug was het niet meer ophield het niet meer kon jarenlang decennia etcetera tot slot opgebrand als eigenaar invalide en kapot.
Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een recensie – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN
Hoe deze recensie te beginnen? Een adembenemende zoektocht naar lucht en licht, naar leven en liefde wellicht. Een document humaine! Dat zij zich op een volstrekt eigen authentieke wijze een pad weet te effenen door de taal, door de poëzie. Dat zij als het ware een zeer persoonlijk nieuw poëtisch genre schept: levenspoëzie. Zoals wij in de muziek het levenslied kennen, kennen we vanaf heden het levensgedicht. Debby Panken schrijft levenspoëzie van de hoogste orde. De nieuwe zangeres zonder naam is geboren, maar nu in de poëzie, en nu wel met een naam: DEBBY PANKEN.
De bundel ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ kent ongeveer 60 gedichten, met een voorwoord waarin dichter Debby Panken schrijft dat de gedichten in haar debuutbundel een periode van meer dan 20 jaar van haar leven behelzen. Een leven van vallen en van weer opstaan. In het nawoord bedankt ze vader Panken voor de bundelomslag – een kunstwerk – én ze bedankt ons lezers (en toehoorders) dat wij ‘de gevoelige reis’ door Debby’s leven samen hebben willen afleggen.
In de eerste 10 gedichten maken we kennis met de beschreven IK-persoon van de dichter en ik denk dat de woorden heel dicht op dichters huid zijn geschreven. Een ik-persoon die de poëzie invlucht (poëzie kan nooit erger zijn dan de harde werkelijkheid), dan weer de natuur opzoekt, dan weer de harde nacht beschrijft en verhaalt over onzekerheden en verlatingsangsten – om uiteindelijk te concluderen: ‘ik wil nieuw zijn en gezien worden – ik moet bij mezelf beginnen’.
In de ongeveer volgende 5 gedichten wordt iets van een analyse beschreven: een moedige beschouwing van het verleden, van de hel, van de slapeloze nachten, van het gevoel ‘ik stik’. Maar de moed van de IK-persoon – om niet steeds maar voor jezelf weg te lopen – wordt niet meteen beloond – is zeg maar nog geen geëffend pad ( voor wie zichzelf aan het ontdekken is). Als er mooie dingen opdoemen kan ze die nog niet vertrouwen – nieuwe onzekerheden nemen de plaats in van de overwonnen onzekerheden: “Veilig – ben ik veilig?” roept de IK-persoon uit.
De volgende 10 gedichten behelzen het afscheid van een ex. Alle menselijke fasen van verdriet (de ontkenning- de woede en de berusting) worden in poëzie geplaatst in het leven van een IK-persoon die net aan het opkrabbelen was – net zichzelf aan het uitvinden was. Aangrijpend beschreven. De conclusie uiteindelijk is helder: het is voorbij. “Voor jou ben ik nu een hoop verkleumde botten” – “We hebben allebei de veldslag verloren”.
En dan de laatste reeks gedichten – maar beetje voor beetje – stapje voor stapje beter gezegd – ontdekt de IK-persoon dat je in je pijn nooit alleen hoeft te zijn, dat ze weer mooie dingen kan zien en voelen – mooie mensen ook. En dat ze eigenlijk ‘de pijn te lang gevoed heeft’. Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’ Dat ze haar wil en leven heeft teruggevonden, die ene echt helpende hand heeft gevonden, dat ze ‘weer voeten in de aarde’ heeft gekregen ‘om nieuwe wegen te bewandelen’- wegen van geborgenheid en van genegenheid – de weg van de liefde! Of zoals Margreet Dolman zingt – “de weg van de liefde is de enige weg!”
Het is een adembenemende reis die Debby Panken ons lezers aanbiedt in deze prachtbundel met herkenbare ‘levenspoëzie.
pom wolff – oktober 2026
Dat ze een ‘drijvende wolk wil zijn – vrij wil zijn en dansen!’
de feesten van angst en pijn heten dit weekend DE FEESTEN VAN BEWEGING EN BEROERING – géén wedstrijd!!! alleen maar feest en beroering met DERREL, RIK en DEBBY – eindhoven – leiden- antwerpen
het was paul van ostaijen met zijn prachttitel – De feesten van angst en pijn Paul van Ostaijen, 1921, Ik kan geen postzegels verzamelen,’ dichtte Paul van Ostaijen (1896-1928) – waarmee hij bedoelde dat het hem niet lukte als de andere mensen te zijn. De jonge dichter was in 1918 naar Berlijn gevlucht, om aan vervolging in zijn geboortestad Antwerpen te ontkomen. dichters slagen er nu eenmaal niet in als andere mensen te zijn – honderd jaar geleden niet en dit weekend ook niet. er komen prachtige feestdagen aan en prachtige bundels.
zondag 1400 uur hebben we DEBBY – in antwerpen – jawel terug naar antwerpen – en de recensie hier op de pom zondag om 1400 uur – haar eerste bundel – Debby Panken – ‘Geniepige beroering – dwalen in emoties’ – een bundel levenspoëzie – de nieuwe zangeres zonder naam is geboren maar nu met een naam: DEBBY PANKEN – op naar het PEE CEE KAFFEE te Antwerpen Helderstraat 57, Berchem, Belgium, 2600
——————
Dit weekend hebben we DERREL! Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie. De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT waar IRENE & VON op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken. De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.
————- en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler, Breestraat 161, Leiden. Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen 1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn. 2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen, de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg, kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne. 3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza, Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).
Dit weekend hebben we DERREL! Op zaterdag 10 oktober herdenken we Derrel in zijn geliefde Eindhoven. En hoe kan dat beter dan met creatieve chaos en heel veel powezie. De festiviteiten beginnen in de Gouden Bal, Hoogstraat 112a, Eindhoven, Netherlands, 5615 PT waar IRENE & VON op zaterdag 10 oktober vanaf 14.00 uur een open mic houden: Slopen Mic. Dat duurt tot zolang eigenaar Wim het gerstenat laat vloeien om het eens lyrisch uit te drukken. De volgende dag, op zondag 11 oktober, gaan we verder bij Artspace Flipside, de locatie waar Derrel ooit zijn Beatfest organiseerde. We streven naar een postume variant die zijn goedkeuring had kunnen wegdragen.
en zondag hebben we in Leiden – Rik van Boeckel – de bundelpresentatie! Zondag 11 oktober om 2 uur ‘s middags zijn derde poëziebundel Ballade van herinneringen bij boekhandel De Kler, Breestraat 161, Leiden. Zijn poëziebundel bestaat uit drie delen 1.Stad van mijn hart. Met gedichten over mijn woonplaats Leiden en over de in Leiden geboren beroemde schilder Rembrandt van Rijn. 2.Tijd om te zijn. Met gedichten over seizoenen, de zee, de natuur, de liefde, mantelzorg, kleuren, muziek en de wens voor vrede in Oekraïne. 3.Reis uit de comfortzone. Met verschillende reisgedichten: Vogezen (Frankrijk), Ibiza, Andalusië (Spanje), Venetië (Italië), Lissabon, Coimbra, Porto (Portugal), Casablanca, Rabat, Tanger (Marokko).
