Peter Posthumus even terug in Nederland

Hoi pom, van uit Amsterdam dit keer morgen vertrek ik weer terug naar Denemarken, was maar voor   even een paar dagen terug:


Vetter nog en vetter dan
het aller vetste van
zodat het kruipt, loopt
en druipt
tot in je schoenen
langs het hele lijf
over al je rimpels
je plooien, over iedere wang
en beide kinnen
met een schuif erbij
en in één keer dan 
naar binnen
zo vet, zo goor
maar met een vet dieet
een kleinigheid,
iets voor tussendoor

PETER POSTHUMUS

Share This:

PETER BERGER even naar Paradiso: ‘Op het perron samengeperst drong de menigte zich als een uiteengereten worst het voertuig in. Chaos. Gehaktmolen…’



Ze speelden er van die muziek die ik nauwelijks bevatten kan. Die band. Daar in Paradiso. Vol verwondering genieten was het. Achterin gezeten op een wankel krukje. De ogen dromerig. Soms krampachtig geknepen. Oren wijd open. Syncopische ritmes. Scheef als de toren van Pisa, met jazz doorvlochten. Een bassist die keihard de groove pompt. Een gitaar die snerpend tokkelt om even later achteloos met weirde akkoorden te smijten. Soms ontsporende solos. En een toetsenist die met bezopen spel de boel steeds weer aan elkaar weet te weven. Schier onmogelijke samenhang. Het doet mij denken aan de jaren zeventig. Ik snapte er toen al geen bal van, van dat soort muziek, maar nu nog minder. Mijn hoofd wordt er altijd druk door. Door muziek. Reggae uitgezonderd. Moe als een hond zat ik daar, op dat krukje in Paradiso. Eerder vanavond. Onuitgeslapen. Vroeg uit de veren. Vanochtend. Terwijl de laatste noot nog aan het sterven was, nam ik het besluit om terstond af te druipen. Hoogste tijd! Genoeg is genoeg.

Een compleet gekkenhuis was het in de trein. Op de heenweg. De route liep via Schiphol naar Zuid; dan door met de Metro naar de Vijzelgracht. Sardines in blik zo druk. Uitgevallen treinen en iets met werkzaamheden. Zoiets. Reizigers gestrand. Sardines. Zo vol zat die treinwagon. Op Schiphol wist een dikke vent met twee kolossale hutkoffers op wielen en een grote bolle rugzak zich na het fluitsignaal nog net naar binnen te worstelen. Obsessief bezig met z´n karrenvracht, zich er totaal niet bewust van dat ´ie twee nogal onnozel ogende meiden pardoes omver kegelde. Met die rugzak. Ondertussen druk gebarend dat het leven zwaar is. Zwetend als een otter. Die man. Parels op het voorhoofd. Doorweekt onder de oksels. De meiden schuchter. Met mijn lengte heb ik er meestal weinig last van, van persende zwabberende menigtes, maar slaapgebrek deed me de oren suizen, de knieën wobbelen. Even maar.

Zo mogelijk was de Metro op Zuid nog erger. Op de heenweg. Drukte in het kwadraat. Op het perron samengeperst drong de menigte zich als een uiteengereten worst het voertuig in. Chaos. Gehaktmolen. Deed me denken aan Shanghai. Daar is zelfs chaos georganiseerd. Vooraan instappen, achterin naar buiten. Of andersom. Altijd netjes in de rij. Geen gedrang bij de deuren. Alles zonder tegenliggers. Fluïde bijna. Daar is over nagedacht. In China. Geloof me, dan krijg je de vulgraad nog een tikkie hoger. Een flink tikkie zelfs. Veel sneller ook. Crowd control. Het OV in China rijdt altijd op tijd.

Opnieuw vertraging. Terugweg. Een eenzame ziel doolt ergens in duisternis langs het spoor. De machinist moet de boel terstond inspecteren. Protocol. Tussen de wielen kijken denk ik. Twee bloedmooie Marokkaanse meiden, zenuwachtig pratend met dat typische accent, hebben het er zwaar mee. Ze moeten op tijd thuis zijn, zeggen ze, en dit gaat zeker niet helpen. De vertraging. Een opdringerig joch probeert al een poos, drammerig verbaal, een move te maken. Straattaal. Blijft daarmee etterig hun aandacht trekken. Beide dames staren me enigszins benauwd recht in de ogen. Ik weet niet hoe ze dat doen, die meiden, maar hun make up is even smetteloos als intrigerend. Een kunstwerk op zich zijn ze. Die twee. Popperig opgemaakt. 

Desondanks ontdooit hun pokerface zodra ik het joch te kennen geef dat dit niet zijn avond gaat worden. Binnensmonds scheldend druipt ie gelaten af zodra de trein weer in beweging komt, en gaat demonstratief in de eerste klas zitten. De speaker onthult krakend dat er geen drama heeft plaatsgevonden. Tussen de rails. Mooi! Volgende station is Leiden. Bijna thuis! Kwartiertje lopen nog. Frisse lucht. Lekker. ¨Dank u wel meneer, u heeft ons gered,¨ klinkt het giechelend met datzelfde onbenullige accent. Ze dartelen hand in hand achter mij over het perron. Die twee. Ik word er vrolijk van. Dartelende meiden? Kan er geen genoeg van krijgen. Muziek in de oren. Wilders kan de pot op. De Haagse pot. Dat gaat voor vuurwerk zorgen.


PETER BERGER

Share This:

IEN VERRIPS wint de enige echte virtuele – ach ja wat was het mooi om kind te zijn – trofee op pomgedichten.nl

gezellig weer even terug naar vroeger toen het leven eenvoudiger was – zeggen sommigen – anderen spreken over eenvoudiger. dank aan alle dichters die instuurden weer. Ien Verrips gaat terug naar de bron – ons aller bron – moeder. uiteindelijk is niets mooier dan het liggen aan moeders borst en melkcentrale in de veilige beschutting van moeders warmte. eenmaal bij moeders borsten weg begint het leven – nou we weten wat er dan van terecht komt – later – dat zien we om ons heen. Ien weet in alle eenvoud moeder te eren in enkele woorden mooi. GOUD! van harte gefeliciteerd.

Beste Pom,

Proficiat! Ik zag allerlei feestelijkheden langskomen deze week. Beter dan al die uitvaarten. Die dienen zich vanzelf wel weer aan.
Voor dit weekend dus mijn gedicht:


het is niet dat ik je mis of nodig hebben zou
’t is ook niet dat ik terug verlang
naar toen en hoe het was
maar soms zijn er momenten
dat ik je opbellen wil
of dat er iemand bij mij aanbelt
en dat ik dan kan zeggen
hoi mam


IEN VERRIPS

met een soort acda en de munnik regel opent Ien hier haar gedicht van de eenvoud. van de aantrekkelijke eenvoud zou kluk-kluk vroeger zeggen. maar kluk kluk mag je niet meer zeggen, zeggen sommigen aan de linkerkant van het spectrum. ik geloof dat je ook niet meer extreem rechts mag zeggen zeggen anderen weer aan de rechterkant van het spectrum. gelukkig hebben we IEN nog met haar voltrekt eigen poëtische zeggenschap en zeggingskracht – ja gelukkig hebben we de poëzie nog.
  • Ien Verrips -het is niet dat ik je mis of nodig hebben zou
  • Anke Labrie – grote mensen…
  • Rik van Boeckel – poëzie was nog niet geboren
  • Rob Mientjes – We eten cake en bitterkoekjes
  • Frans Terken – Dikke tranen van kinderverdriet
  • Cartouche tipt heintje maar lena en ludwig mogen ook
wie wint de enige echte virtuele – ach ja wat was het mooi om kind te zijn – trofee op pomgedichten.nl?
gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 8 uur. stuur in op het u bekende gmail. com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

TSJA
 
nou eens kijken of het lukt
een gedicht over oude dingen
normaal schrijf  ik over mensen
over doodgaan en over verlangen
 
de volgorde maakt niet uit
omdat er geen volgorde bestaat bij die dingen

 ze gingen allemaal dood
en er wordt altijd weer tevergeefs verlangd
het zelfde is nog steeds hetzelfde

 pom wolff


 

gekrompen landschap 
van mijn kinderjaren 
vertekend beeld
voor altijd opgeslagen

mijn blik was ruim
de wereld wijd
en grote mensen 
wisten overal de weg

anke labrie

dank voor het delen van de foto van de kleine anke. de witte strik in het haar is haar aangedaan maar de kleine anke heeft de focus op andere zaken. in een soort absolute toegenegenheid lijkt zij de wereld aan haar voetjes te leggen. zoals een schilder een werkelijkheid op het doek. bij deze foto schieten woorden vanzelfsprekend tekort – zelfs die van de dichter labrie. deze foto is op zich zelf al van poëzie gemaakt. het beeld, het meisje, de foto met iets van een absolute eigenheid.

Herinnering aan de kindertijd 

De stille kleuter in mij
vertelt het geboorteverhaal
in een kinderlijke taal 

herinnering aan de kleuterschool 
blijft hangen in de oude geest
bij de Haagse Kamperfoeliestraat

het poppetje zit op mijn schoot
het leeft nog steeds gaat nimmer dood
lacht naar het innerlijk kind

poëzie was nog niet geboren
tot Slauerhoff van zich liet horen
en lezen een wonder werd

de eerste pen daalde neer in de puberteit 
danste verder naar de volwassen realiteit 
nam de kindertijd mee vol aandacht en zin. 

Rik van Boeckel 
27 augustus 1952-17 mei 2024

zo dat had de kleine niet kunnen denken dat de grote zo over hem zou schrijven – liefdevol ook. over hoe alles later een plaats krijgt over hoe alles wordt meegenomen. en hoe.
Dag Pom, 
Ja, mooi om kind te zijn, nog geen sprake van wijn, zoals op je foto; hoewel, we proefden wel van de miswijn vroeger. Bij deze mijn bijdrage.
Weekendgroet, en proost!
Frans


Tranen en wierook


Dikke tranen van kinderverdriet 
als je van moeder niet naar buiten mocht
had je weer wat uitgespookt
wat haar daglicht niet kon verdragen


dan maar in de vroege ochtend 
stiekem naar de kerk geslopen en huilend
je verhaal opgebiecht aan meneer kapelaan


mocht je na een kruis en schietgebed
bij de hoogmis nog het wierookvat zwaaien
hij tilde niet zo zwaar aan de jongenszonde


kon je bij thuiskomst moeder verblijden
met de heerlijke geur van stichtelijk gedrag
de kleine oorlog uitgepraat en samen begraven
tot de volgende zonde weer verzoend


© FT 17.05.2024

het voorgestelde thema brengt frans helemaal terug naar locatie limburg – het katholieke zuiden van kapelaan van odekerke. de kleine frans in de biechtstoel om in de hoogmis met wierook in de weer te zijn – als de wierook is opgetrokken zijn de jeugdjaren voorbij. kan de wedstrijd beginnen – de roda juliana combinatie in kerkrade aan de bal of het mvv-ke in mestrich. zingt de mestrichter staar nog op de achtergrond tot de kelen worden gesmeerd in het vogelstruuske op het vrijthof. zo ongeveer wellicht.
Goedemiddag Pom,
Laat ik het eens dichtbij houden, of toch liever veraf. Ach, het kan beiden. De dubbelheid van kind zijn. Daar waar de liefde begint en bemint.
Fijn weekend.
Groet, Rob Mientjes


Kind in mij is blij
Het gaat trouwen
Aan de rok van mamma

Pappa heeft pech
Die doet niet mee
Bloemen zitten in haar haar

Linten van satijn
Zwieren om mij heen
De lucht die is vol rijst

Glimlach tot achter de oren
Pretogen naar de hemel gericht
Mamma is mijn liefste

We eten cake en bitterkoekjes
Drinken appelsap en ranja
Uit de radio klinkt K3

Heel veel cadeaus
Voetbalschoenen, chocola
En als slot een mooie ring

Mamma is de mooiste
Ze is ze is van mij
Trouwen doe ik dolgraag

Rob Mientjes

een gedicht dat zeker ook op moederdag hoge ogen zou gooien. heel veel herkenbare kinderelementen in de tekst gebracht. je gaat er bijna een liedje zegmaar rustig liedjes van zingen – zij dronk ranja met met een rietje, ze is ze is van mij. o nee dat was sofietje.
Hoi Pom,
Ik laat het woord deze keer aan:
https://www.youtube.com/watch?v=jAcib4tDaBU

en ook onze nachtegaal kon er goed mee uit de voeten, weet er wel raad mee
https://www.youtube.com/watch?v=z-BeyU-p9yk

met nostalgische groet, Cartouche

fijn dat Cartouche zo met het thema meeleeft. hij wel. sommigen zijn spontaan gestorven bij het moeten aanhoren van de lena en de ludwigs en de heintjes – nee – één genoeg van dittem – en dat was de zangeres zonder naam. die wist de smakeloosheid van een tekst tot cult te verheffen. lena en ludwig en heintje ook verdrinken – zo te horen – in het eigen opgeroepen en bezongen leed. zelden klonk valse opgeroepen onoprechtheid schaamtelozer.

Share This:

VON SOLO en de wereld in casu VON SOLO en de mensheid


Er zijn een aantal dingen die ik Poolse mensen moet toegeven. Ze snappen de biercultuur van halve liters zuipen. Daarnaast onderschrijf ik het vooroordeel, dat het meestal vaardige stukadoors zijn. Wat verder in me opkomt zijn slecht onderhouden klussenbussen, onzalig ingerichte Polenhotels met tienen op een kamertje, magere meisjes en jongens zonder nek en zo nu en dan het bericht van dronken misdrijven en uitbuiting in het Westland. Al met al een beetje de jaren tachtig Oostblok stiel. Arbeidsmigranten, die je uiteindelijk ook graag weer ziet vertrekken als de klus af is. Al was het alleen maar, zodat je niet geconfronteerd hoeft te worden met de armoede, die ze uitstralen. 

Noord-Afrikanen en Arabieren hebben weinig groepskenmerken, die me aanspreken. Dat komt vooral, omdat je op foto’s vaak alleen mannen en jongens ziet. Op andere plaatjes zie je dan enkel gesluierde vrouwen. Als je vluchtelingen uit die contreien ziet, zijn het ook steevast mannen en jongens. Meestal als ik een peloton van zulke jongens in trainingspakken zie, steek ik liever de straat even over. Gewoon omdat ik geen zin in gezeik heb. De vooroordelen die ik heb zijn, dat de ouderlijke sturing op de jeugd zoek is, dat ze alles maar op straat smijten en dat ze asociaal hard scheuren in grote blinkende auto’s. Daarbij zuipen ze niet, maar doen ballonnetjes. Mensen die niet drinken, vertrouw ik niet meer, maar minder.

Ik ben ervan overtuigd, dat de meerderheid van de bevolking van etnische Nederlandse origine, dat is ongeveer 75% van de inwoners van Nederland, het met bovenstaande niet eens zal zijn. Omdat het natuurlijk kwetsend, immoreel, discriminerend en politiek niet correct is. 
En nou komt het leuke. Deze mensen geloven tegelijkertijd maar al te graag, dat Oekraïners een soort blonde, Europese edelmensen zijn. Terwijl het natuurlijk gewoon een mengeling van Polen, Russen, Roemenen en Bulgaren is. De reden dat we ze hier niet in grote witte bussen zagen, was vooral omdat Nederland te ver rijden was. De mensen die het niet met me eens zijn, zouden het liefst Oekraïne in de EU hebben en Bulgarije, Roemenië en andere corrupte Oostblokstaten eruit. Maar wat nog leuker is, zijn de hoofdzakelijk linkse mensen die tegen de klippen op de Palestijnen steunen. En vervolgens wel een blokje omlopen voor de Arabische hangjongeren, omdat ze bang zijn, beschimpt te worden om hun tolerante, woke LHBTQ-gedrag. 

Wat er in Gaza gebeurt is niet goed en in Oekraïne evenmin. Maar maak je geen illusies over de volksaard van mensen op basis van wereldlijke sentimenten in de waan van de dag en omdat de situatie wil dat zij het slachtoffer zijn. Dan ben je los van de etnische realiteit. Trap niet in het sprookje, dat de mensen ergens anders, beter zijn. 

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl

Share This:

Vera Jongejan over steeds weer afscheid in een decor van kamer en bed


  Zorgen

En zo toegewijd als
vrouwen kunnen zijn 
opdat hun man maar overleeft
sommige vriendinnen kruipen 
zelfs onder diens pijndoordesemde huid
nemen het lijden over.

Dwingt nood daarna toch
hem af te staan aan het verzorgingshuis
schrijnt het personeelsgebrek 
het machteloos wachten 
lange reeks van steeds weer afscheid
decor van kamer met bed
op de drempel van de eeuwigheid.


VERA JONGEJAN

Share This:

pom wolff: wat kan het ademen als het woedt…


tis liefde weer, dat is het
 
 we leven in een permanente staat
van oorlog
het is niet anders
je bent niet hard je taal is teder
houd jij je diepte-interview
schop ik de katten naar de keuken
 
de zon schroeit alle gaten dicht
van het exceem
de katten vreten hergohart
we drinken goede doelen
zo is het pais zo is het vree
én wachten we
 
en wachten we
op welk gezicht ons nu weer roept
ik gaf je een hand
het was de laatste hand
die je leven voelde
wat kan het ademen als het woedt
 
 
pom wolff
uit: toen je stilte stuurde 

Share This:

IEN VERRIPS voorspelt regen!


zolang het regent
ga ik niet naar buiten
daar heb ik een hekel aan
bozig kijk ik uit het raam
als het langer regent
mijn huis niet meer mijn thuis
veeleer een gevangenis


als het blijft regenen
gevoel van eeuwig duren
rusteloos en bang
ga ik ruzie zoeken
met god en met de wereld
maar vooral met jou


IEN VERRIPS

Share This:

PETER BERGER over de ´ouder uit wie het kind is geboren´


Voornemens. Ik zou vandaag alles over het Songfestival hebben willen vertellen. Traditie. Maar die klucht heeft zichzelf gediskwalificeerd. Een en al opluchting. Zero tolerance. Dat is helemaal Woke. Ik hoef er gelukkig geen woorden meer aan vuil te maken. Aan dat festival. Vijfenveertig cent? Dikke vinger! Ik heb er vrede mee. Andere kwesties zijn er genoeg. Zonnestorm. Klimaat. Buitenlands geld. Inmenging. Bommen en granaten. Het nieuws staat er bol van. Modern Warfare. Alles opgeblazen. Van voor naar achter, van links naar rechts. Lekker zooitje. Noorderlicht tot aan de Alpen toe: Zwitserland. Dat kan toch geen toeval zijn? Niks nieuws onder de zon. Amen! Ander moois?

Moeder. Het woord straalt kracht uit. Verbinding. Liefde. Het is een begrip waaruit ik inspiratie put. Moeder. Of kracht. Hoop. Whatever. Er is genoeg moois over geschreven. Over Moeder. In al haar facetten. Het is meer dan een woord alleen. Moeder. Moeder Aarde. Moederziel alleen. Alles is Moeder. Eva is Alles.

Desondanks zijn er plannen om het woord ‘moeder’ uit het bevolkingsregister te schrappen. Dat moet ´ouder uit wie het kind is geboren´ gaan worden. Volgens het kabinet. Aldus de media, enige tijd geleden. Hoe kan je het bedenken? Lijkt wel een broodje aap. Gedachten over Stalin en Mao komen spontaan m´n kop invliegen. Random Shit. Ongetwijfeld zal er een redenatie achter zitten. Achter dat register. Politieke logica. Iets juridisch misschien? Inclusiviteit? Pragmatiek? Ik weet er weinig van. En misschien ben ik gewoon te dom om het te snappen. Misschien wil ik het ook niet snappen. Hoe dan ook, begrijpen doe ik het niet.

Voor mij is het verarming: een onbetwist natuurlijk kind z´n moeder ontnemen. Pijnlijk. Buiten dat. Hoe moet dat voor alle moeders voelen? Hebben die geen bestaansrecht meer? En hoe zit het met de vaders? Heeft een kind dan voortaan wel een vader en daarnaast een ouder waaruit ie geboren is? Dat lijkt mij niks. Moet ´vader´ dan niet voortaan de ´ouder die het zaad verstrekt heeft´ zijn? Vast wel, zoiets, maar ik heb mij er niet in verdiept. In die plannen. Maar waar zijn die mensen mee bezig? Ga lekker punniken. Buitenspelen. Of desnoods de wereld verbeteren.

Moederdag? Daar heb ik minder mee. Dat ga ik hier niet breeduit uitmeten; mijn ongetwijfeld stupide bedenkingen daarbij. Maar moeten we die dag dan voortaan ´Ouder uit wie het Kind geboren is Dag´ gaan noemen? Moederdag. En vaderdag dan? Dat wordt lachen geblazen. Beide dagen ouderdag? Of simpelweg OKD? Denk verder. Toekomst. Genetic engineering? Fabrieksbabies. Levende frikandellen? Chaos.

Het wordt nodeloos ingewikkeld. Het is ook ingewikkeld. Ik zie ook wel dat er situaties zijn waar het allemaal complex is en gevoelig ligt. Man? Vrouw? Geslacht? Gender? Identiteit. All is One. Je kan tegenwoordig zelfs als rechtschapen kerel een kind uit je buikholte geboren laten worden. Met eigen zaad en de eicel van een ander. Dat past dan vast weer niet. In dat nieuwe register. Vader en moeder tegelijk. Alles prima. Ieder zijn ding. 

Maar hou het alsjeblieft simpel. Zet in het geboorteregister dan gewoon de namen van beide genetische ouders, zonder ieders rol daarin expliciet te vermelden. Sexneutraal. Moeder en/of vader. Zoiets. Dan heeft ieder kind gewoon nog een moeder. Of schaf dat hele register lekker af. Bedacht door Napoleon is het ooit ingevoerd om de boel te kunnen controleren. Efficiënt belasting innen. Principles of power. Kunnen we zonder? Dan wordt het ongetwijfeld een nog groter zooitje. Maar bestaan doen we toch wel. Of niet. Ook goed. Alles.


PETER BERGER

Share This:

Rob Mientjes wint de enige echte virtuele – dit muisje krijgt nog wel een staartje – trofee op pomgedichten.nl

dank aan alle dichters voor het insturen. Rob Mientjes slaat vandaag in drieregelige poëtische kwinkslagen de spijker op zijn kop – het huidige tijdsgewricht aan gort. de dichter maakt korte metten met de werkelijkheid om ons heen – wij van hier feliciteren Rob met de gouden analyse – de gouden helikopterblik in poëzie gevangen en boven de werkelijkheid uitgetild. de commentaren leest u onder de gedichten.

Goedenacht vriend(en). Het is tijd voor mij om (naar bed) te gaan. Nog een laatste sigaret en een glas bier. De muis die heeft allang een staart. Daar gaan we niet op wachten.

Polobeer

Barricades gesloopt
Van opzet en fall down
Amoniak in vuur en vlam

Vierkante tafels
Worden maar niet rond
Hemelvaart dus uitgesteld

Wit blauw rood strijdt nog steeds
Om stukjes blauw en geel
Groen de droefheid en ergernis

Woestijnmuizen bijten elkaar in staart
Omdat ze ogen, oren, hart niet lusten
Met hun bek vol zand

Vlaggen van en voor het eigen land
Ieder zingt zijn eigen lied
En gaat langzaam kopje onder

Poloberen met een dikke nek
Vrouwen schaars gekleed in vitrage
Waarheen leidt de wereld

Van Zweden naar Europa een dramatisch festen
Zelfs de liefde riekt naar politiek


Rob Mientjes

prachtige samenvatting van waar ik op dit moment naar zit te kijken – wat ze songfestival noemen – muziek verbindt jaja – vlaggen en nationaliteiten gedrenkt in het gif van deze tijd van uitsluiting en amoniak – waar de wereld heen leidt: ‘ieder zingt zijn eigen lied en gaat kopje onder’. goed getroffen!
  • Frans Terken – een kleine dood
  • Rik van Boeckel – begroet de liefdevolle tijd
  • Erika de Stercke – vroeger was het anders
  • Rob Mientjes – Ieder zingt zijn eigen lied
  • Luk Paard – asof je ploege moet met blote hande
  • Cartouche – het staartje waar alles om draait
wie wint de enige echte virtuele – dit muisje krijgt nog wel een staartje – trofee op pomgedichten.nl? in tijden van activisme, politisering van songfestivals, bezetting, leuzen, halsema/valsema, kalken, vernielingen, moet de poëzie het hoofd boven water houden. tot welke poëzie brengen deze tijden u? u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 8 uur. stuur in op het u bekende gmail. com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

uit goede grond
de oorlog gesloten
zoals je gordijnen sluit
voor buitenlicht
te veel te zien te lang

weer maagdelijk breekt vrede
uit goede grond
kent aarde geen geschiedenis
en wapent zich naïef

in dit totaal verteerde landschap
groeit elke dag
een nieuwe dochter nog

pomwolff

Niet voor de poes

Twee muizenlijkjes op nuchtere maag
om zo het weekend te beginnen
met een kleine dood

aan de snuitjes hangt verbijstering
dat de poes het zover komen liet
haar jagen dat van alle tijden is

danst en springt zij rond de prooi
tikt ertegen en sleept ermee
alsof dit haar speeltuin is

geen speeltuin met zand en water
een verzameling spring- en klimtuig
om anders het leven te spelen

met elkaar vrolijk je krachten meten
slingeren aan een kabelbaan
over lastige obstakels heen

waar er geen strijd is die het leven laat
geen herrie tegen of jacht op elkaar
geen leuzen op de muur gekrijt

niets dat schuurt enkel zandbakzand
naast een bord met ‘speel je vrij’


© FT 10.05.2024

de oproep was om in tijden van tumult en uitsluiting – ook dat muisje krijgt nog wel een staartje – de poëzie uit te tillen boven de ons omringende ellende. frans kiest ervoor om het spel op leven en dood dat elke nacht opnieuw plaatsvindt (tot in onze tuinen) inhoudelijk om te vormen tot het spel dat altijd weer en overal gespeeld wordt – blij en vrij maakt.

De liefdevolle tijd van waarheid en vrede 

Zacht speelt de tijd
door de aderen van maanden en jaren
met geluk en weemoed 
en alles wat er toe doet

dromen worden wakker
met een dapper goed gemoed 
laten de nacht achter in diepe rust 
hebben de dageraad vol liefde gekust 

zing lekker met de tijd mee 
dit is het idee van verleden en heden
en begroet de liefdevolle tijd 
van waarheid en vrede 

blaas de toekomst tegemoet
naar de horizon van vrolijke vleugels 
leidt het pad langs driesprongen
naar stad zee en de rijkdom van het bos

door de steegjes van het heden
wandelen vele voeten langs huizen
en staartjes van vlug piepende muizen.


Rik van Boeckel
10 mei 2024

Rik schetst ons de weg en het leven – met van boeckel precisie worden we door de tijd geleid – de lange mars door verleden heden naar een vredige toekomst poëtisch geplaveid.

verhalen 

hoe tanden zich weglachen  
de jaren werken hard tegen  
ze kruipen in gewrichten 
spijzen de vetlagen 

vroeger was het anders
zeg maar veel beter
lachen met onnozelheden 
de vrijheden op straat 

een slanke lijn op reis
contacten in wereldsteden 
bij langgerekte avonden 
zonder hoofdpijnkaters 

de poes ligt op het bed
ik draai de klok achteruit
vertel pittige verhalen 
ze spreekt niet tegen 


Erika De Stercke 

ach ja hoe het vroeger was en wat er van geworden is. maar ik kan me de erika de stercke van vroeger nog herinneren – nouja haar poëzie – het was zeker niet allemaal hosanna de liefde van dichteres met de door erika beschreven mannen. de en na de ander moest gebroken, afgebrand en met brandende pek veren en olie de gedichten van erika verlaten. poesie vindt alles goed.



“ doelloze tijd “

asof je ploege moet met blote hande
in zware onvruchtbare grond
door’et grauwe van de dag
dat nergens nog maar’n glimp
zo alle kleur vervaagd

nu lijkt’r niks te zijn
(oh wat 1 dwaling
niks is niks is alles niks.…
wat doe je met’et hoofd)
geen zin geen niks
geen alles of niks

zinkt de zin zoas’et water
in doordrenkte grond
alleen maar doelloze tijd


© luk paard

de doelloze tijd op zijn luk paards vastgelegd in poëzie – in derdaad alsof je met je blote handen staat te ploegen in zware grond. de tijd zit ons niet mee. en ook dichters ontkomen niet aan de tijd.

Spektakel

In een wereld van hip en hop
waarin ieder strijdt voor een eigen huis en land
van heiligheid en veiligheid, waarin te leven en waar
het midden is verdwenen en elkeen zingt het lied
van eigen gelijk, van hoempa hoempa papa
in Europa en ver daarbuiten, de grenzen
opzoekt van stembereik

hoe we de vlag gehesen en gestreken
blauwe vogels en bloot ontspoorde meiden
de ogen zwart gemaakt, de mond rood aangezet
het laten overnemen van ons, grijze muizen
en wij joelen en zingen mee in koor – joost
mag het weten en wij pretenderen
van de prins geen kwaad –

douze points, van je een, twee, drie
zo gaat ie goed zo gaat ie beter en we vergeten
dat ene kleine, het staartje waar alles om draait
vrede – terwijl we verdwaasd en verzadigd
verder op de afgrond afmarcheren

daar zijn geen woorden voor


11-05-2024 / Cartouche

cartouche doet het dichtwerk van rob mientjes hierboven afgedrukt nog eens dunnetjes over – zeg maar dik over – we vergeten de vrede de boodschap – en we marcheren de afgrond tegemoet. ik vrees dat cartouche gelijk heeft. het songfestival mooi beschreven – joost mag het weten goed gevonden.

Share This:

donderdag vonderdag – VON SOLO over Esther Porcelijn – ‘sterven was niet aan de orde – hoogstens een beetje verdwijnen zo nu en dan’.




VON SOLO over Esther Porcelijn – een oudje:
donderdag vonderdag – donderdag vonderdag – VON SOLO over Esther Porcelijn – ‘sterven was niet aan de orde – hoogstens een beetje verdwijnen zo nu en dan.’
Gepost op 2015/4/23 4:00:00 (829 keer gelezen)




POMgedichten presenteert de donderdag column:
VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.




Ik had willen schrijven over een bootramp deze week. Vandaag geen maatschappijkritische column. Slechts een monologue interieur. Bespiegelingen die komen als je rijpt. Een bespiegeling op een…



Addendum 33. Zondagmiddag

We hadden gefietst met het gezin. Het was mild weer aan het einde van de winter. Een zondagmiddag. We stopten bij het Westerpaviljoen. Na de fietsen op slot gezet te hebben stapten we binnen. We begaven ons met de kinderen naar de achterkant van het etablissement waar zich een hoek met wat los kinderspeelgoed bevindt. We vonden direct een tafel. Het was een lage tafel met comfortabele kuipstoelen. De op één na lekkerste stoelen bij Westerpaviljoen. We zetten ons. Ik keek rond. Aan het tafeltje achter ons zat de dichteres Esther Porcelijn. Een moment van herkenning. Ze was een stuk aan het schrijven. Ze keek even op en we hadden een praatje. We hadden het over publiceren en hoe dat het best te doen. En kwamen daar niet uit. Zij had haar ideeën en ik maakte mezelf wijs dat alles een leerproces was. De kinderen waren intussen aan het spelen geslagen. De serveerster gearriveerd. En ik had zin om wat te praten met mijn vriendin. Die kans doet zich niet altijd zo ontspannen voor. We bestelden twee bokalen Orval en wat nootjes. Het was buiten fris geweest. Het kruidige bier smaakte. Er kwamen nog wat vrienden met hun zoontje binnen. Ik draaide me om om Esther te vragen of ik een stoel van haar tafeltje kon gebruiken. Ze was verdwenen. Er stond enkel nog een schotel met daarop een lege koffiekop. En een onaangeroerd koekje. En een restje water in een glas. Ik keek rond of ik ze nog zag. Ze was weg. Ik keek nogmaals naar het stilleven en realiseerde dat ik niet met zekerheid zou kunnen zeggen dat ze er wel geweest was. Het koekje zou ook van een ander geweest kunnen zijn. Ik had het gevoel dat ze verdwenen was in ijle lucht. Een vage gemaakte herinnering op een zondagmiddag in de midlife. Het kruidige Belgische bier verwarmde me aangenaam van binnenuit en was perfect gelukkig met mijn hersenspinsels. We converseerden comfortabel. Alles was perfect. Ik verlegde mijn blik en zag dat Esther een eind verderop was gaan zitten. Nu bij het raam. Verstandige keuze als je wat wil werken. Weg uit het Siberië van de kindertjes en de trage bediening. En zo kabbelden de gedachten door.

Ik werd afgeleid door de loop van een aantrekkelijke serveuse. Er is weinig mooier dan de zetting van de ellebogen bij een ultra vrouwelijke vrouw die loopt. Alle gedachten gingen voorbij als kleine wolkjes op een zonnige lentedag. En dat in de winter.

Er werd gepraat. De kinderen kwamen zo nu en dan op schoot en speelden verder braaf. Een warm bittergarnituur werd gebracht en een set nieuwe Orvals. Ik concentreerde me op mijn ademhaling. Deze was rustig en beheerst vanuit de buik. En was intens tevreden. Vervolgens vroeg ik me af of ik op dat moment mijn hart kon en mocht laten stoppen. Ik dacht het wel. Het zou wel definitief zijn. Het was echter wel een perfect moment. Ik vroeg me af of euthanasie in een horeca gelegenheid op zondagmiddag vergoed zou worden door mijn zorgverzekeraar. Het leek me van niet. Virtual reality zou hier misschien in een oplossing kunnen voorzien. Maar sterven was vandaag niet aan de orde.

Hoogstens een klein beetje verdwijnen zo nu en dan.


Het vervolg van deze nimmer aflatende blatende elke donderdag op POMgedichten in VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!
2015/4/23 4:00:00 (829 keer gelezen)


Share This: