pom wolff – alsof je…


cervelaatworst

dat het pas goed zou zijn
als je een vergelijking toevoegt
aan wat je ook met een enkel woord
zou kunnen zeggen

bijvoorbeeld voelen in:
ik begrijp je maar ik voel niets meer
als een plakje cervelaatworst
in strakgetrokken folie

ergens wordt een streep getrokken
en daar sta je dan
met al je vergelijkingen
aan de verkeerde kant van het folie

je hoort ze fluisteren
je zult nooit weten wat ze zeggen
maar ze praten over je
dat weet je –

alsof je


pom wolff

Share This:

RIK VAN BOECKEL en finse meisjes? RIK op reis

Goedemorgen Pom, ik ben weer op reis. Nu naar het noordoosten, naar Finland. Met dichterlijke groet. Rik


Het vliegend evenwicht


De vliegende vleugels van de realiteit
leggen de lucht in zichtbaar evenwicht
de lichten van Riga verschuilen zich
onder wolken van dappere regenval


de hoogte bereikt de sterren niet
legt de gewichtige lat rustig
tussen hemel en aarde


het noordoosten weerklinkt
met lonkende zinnen
het verloren in Helsinki café
laat zich later beminnen


in de straten van Turku en Helsinki
spelen snaren het vredesduiven lied
ik ben klaar voor vreemde woorden
die langlippig mooie klanken verdienen van Puhojärvi tot Kaustinen
Kokkola Tampere Rovaniemi Pispala


van Kluuvi naar Eira Katajanokka
en Suomenlinna dalen herinneringen neer
in het luchtig broeiende hoofd
het geheugen nimmer uitgedoofd.


Rik van Boeckel
Helsinki
13 juli 2022

Share This:

MERIK VAN DER TORREN – over de voors en tegens van de noord zuid lijn

Hoi Pom,
 Eind jaren negentig, begin jaren 2000, was er geweldloos verzet tegen de aanleg van de Noord-Zuidlijn. ( Waar anno 2022 velen blij mee zijn ). De toestand bracht bij mij indertijd dit (waan)- denkbeeld teweeg, groet, Merik.



Tegen de Noord-Zuidlijn

Hij ontvreemdde van de bouwplaats,
de jarenlange opbreking van de Ferdinand Bolstraat,
samen met buurman
het cruciale betonblok en
verstopte die in de tuin van buurman.

Maar het kwam uit. Een inval dreigde.

In het holst van de nacht haalden
de buren het blok weg en
verdonkeremaanden het in
Natuurgebied het Twiske.

Zo dacht ik.
Ik hield mijn mond.


Merik van der Torren

Share This:

IEN VERRIPS op inspectie: een en al ‘verlepping’en ‘achterstalligheid’!!!


op iedere begraafplaats hoor je het
blij gekwinkelier van vogeltjes 
zo’n dodenakker is niet echt zo rustig 
als je misschien denken zou 
het moet onderhouden worden 
net als nagedachtenis 
wat ik zie is achterstalligheid 
en veel verlepping



Ien Verrips

Share This:

PETER BERGER: ‘Glijden moet ´ie. Zonder uitjes. De keel gesmeerd met ouwe klare. En dat is een kunst. Haring happen is sowieso een kunst. Net als koekhappen. Of beschuitje fluiten. Oefening baart kunst…’


De markt is druk. Altijd op zaterdag. Drommen. Vis. Chrysanten. Wortels. Pastinaak en Vietnamese loempia´s. Stroopwafels ook. De enige echte uit Gouda. Vers geurend zo van de bakplaat. Voor onze Amerikaanse vrinden tevens verkrijgbaar in zo´n kitscherig Delfts Blauwig blik. Hoe verzin je het: stroopwafels uit blik. Hoezo voor Amerikanen? Die weten toch nauwelijks het verschil tussen Kopenhagen en Rotterdam? Toch? Laat staan tussen Delft en Leiden. Of Gouda. Juist daarom mag het. Zo´n blik. Zelfs hier aan de Nieuwe Rijn mag het: Delfts Blauw. Maar alleen omdat het blik is en geen namaak porselein zoals het hoort. Meeuwen schreeuwen en jatten nieuwe haring van nietsvermoedende toeristen die het maatje, weifelend, aan de staart boven hun opengesperde bek laten bengelen.

Hongerige monden. De lippen getuit, de tong verwachtingsvol uitgestoken. Lizards! Maar geen hap nog. Want het is best eng zo´n dood geworden ding, koud uit de pekel, zo, uit het vuistje, weg te moeten happen. Zonder dat Amsterdamse gepriegel met zo´n armetierig wegwerp vorkje. Nee. Glijden moet ´ie. Zonder uitjes. De keel gesmeerd met ouwe klare. En dat is een kunst. Haring happen is sowieso een kunst. Net als koekhappen. Of beschuitje fluiten. Oefening baart kunst. En die eerste keer duurt altijd lang. Net iets te lang. Een pietsje. Fataal. Schaduw. Schreeuw. Meeuw. Hap. The predator strikes. Weg Hollandse Nieuwe. Drie voor vijf euro. Vorig jaar nog! Inflatie. Amusant. Die verwilderde blik in dat mens d´r ogen. Vol ongeloof ¨That fucking gull stole my fucking herring!¨ gillend. In d´r roze XXL shorts met daaronder van die dikke tenen in zeer verantwoorde CO2 neutrale sandalen. Melkbleke dijen. De onderbenen blauw als het koekblik zelf. Mijn kop is elders. In de wolken. In de walvis. Maar dat is nog van gister. Van het kloosterbier. Merci Haagse Broeder.

PETER BERGER

Share This:

TON HUIZER bij nog een dag CAMPERT

Remco

Dichter in verwachting
niet meer storen
Hij wil de slaap ontvangen
zoals zijn poëzie

leeg en onbevangen
Achter het venster
ontwaakt zijn stad

Voor het venster legt hij
‘Lamento’
met de O van Pinot Noir
en de A van Charlie Parker

Drie maal woordwaarde



Ton Huizer

Share This:

de ontroeringstrofee deze week op pomgedichten punt nl – U door WIE? Lisan Lauvenberg † – Lieve Remco Campert †, U ontroert mij ….

hieronder leest u ontroerende gedichten – mede naar aanleiding van de dood van Campert die morgen in zeer persoonlijke kring zal worden meegegeven aan de dood. de ontroering voelbaar in het gedicht van Lisan Lauvenberg – prachtige ontroering voor de grote dichter Campert. deze week natuurlijk geen wedstrijd – dichters leveren een bijdrage al dan niet op Campert geinspireerd. Rik van Boeckel benoemt en memoreert de groten en kleinen der poëzie-aarde van de laatste dertig jaar.

Frans Terken verhaalt van een door Campert geinspireerde zoektocht door het ongewone gewone leven. en Anke labrie ontroert door het klein maken van het onmogelijk te accepteren grote – en dan is het kleine nog bijna te groot voor woorden. voelbare pijn laat zich niet klein krijgen. geen wedstrijd deze week slechts ontroering – de dood laat zich niet vertalen in goud, zilver of brons.

en Vera van der Horst besluit de zondagochtend met een klein gedicht over een bloemetje – een bloemenstruik die na zijn dood dichteres en haar lezers nog tot ontroering brengt –

Een liefde zonder doornen

Ooit gaf ik je een plantje
met roze roosjes, heel klein
je plantte het groots langs
de straat voorin de tuin

Het groeide 30 jaar maar door
ook na je dood, een meter of drie
soms bel ik aan, omdat je zoon
er nu woont en ik even je ogen
wil zien.



Vera van der Horst

  • RIK VAN BOECKEL: Bontebal Zevenbergen Starik Lauvenberg Niemeijer Offermans – Eijlders’ geest laat zich nimmer verjagen…
  • FRANS TERKEN: die mij uitlegt hoe alles in elkaar zit / de wereld en de regen / de oorlog en de dromen…
  • ANKE LABRIE: streelde hij een keer met die nog ene sterke hand…
  • VERA VAN DER HORST: Een liefde zonder doornen

wellicht ook door de grote Campert of wellicht door Lisan wel – ontroering laat zich niet sturen – doen we deze zondag een zondagstrofee met ontroering – met uw ontroering – mogen we mee lezen? u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

op 12 mei hier op pomgedichten punt nl gepubliceerdlisan lauvenberg vandaag 10 augustus 2021 overleden


Lieve Remco Campert, 


U ontroert mij 


U reist al veertig jaar in mij.
Met woorden in boeken
nog meer in gedichten 


Het zacht gezegde 
nooit verdwenen verwonderen
ontroert mij telkens weer. 


Het leven is verrukkelijk.
Ook als het dat niet was
boden uw woorden troost. 


Ik sla u open waar anderen
weggaan, verdwijnen en sterven. 
Verleng uw sluitingstijd broos. 


En teder draagt mijn hart
de vele vragen verder die
u niet verloren liet gaan. 


Lisan Lauvenberg 
foto: Ben kleyn


vroeger waren r woorden voor
nu drinken we witte wijn
op een dag dat een echte dichter
de geest geeft aan maarten
 
hij geloofde het allemaal wel
liefdes leven en de hele kolere bende
alsie maar schrijven kon
 
hij sprak over verliefdheden
over Cafe Eijlders
en over alles en nog wat
 
wel fijn dat er vrijplaatsen zijn
waar het goed toeven is
met wie je lief hebt
zo lief heb ik jou ook gehad
 
 pom wolff
 

Pom hier mijn inzending voor de ontroeringstrofee. Voor jouw informatie: met Adriaan Bontebal en Frank Starik heb ik in de jaren tachtig vaak opgetreden en met Derrel Niemeijer na de Poëziebus van 2015.
In café Eijlders heb ik ook opgetreden. Simon Vinkenoog heb ik in 1986 geïnterviewd voor het artikel ‘Het podium van de poëzie’ in het underground magazine Trespassers W (heb ik bewaard) en daarna ook bij optredens ontmoet. En een enkele keer Johnny van Doorn en Lisan Lauvenberg. Remco Campert heb ik nooit ontmoet maar wel gelezen: Het leven is verrukkelijk en Een ellendige nietsnut! En verschillende bundels zoals Vogels vliegen toch en Een standbeeld opwinden!
Met Ton Lebbink heb ik wel eens het podium gedeeld in mijn popdichterstijd; en werd in de pers zijn kleine broertje genoemd omdat ik net als hij mijn poëzie voordracht met muziek combineerde; en met ritme want hij was drummer en ik percussionist.

Met dichterlijke groet,
Rik

Dood stil aan verwerpelijk

Het leven verrukkelijk met dichterszielen
naar Remco’s vader scholen genoemd
Annie MG Schmidts jeugdige naam
met Campert de grote literaire faam

kleiner Bontebal Zevenbergen Starik Lauvenberg Niemeijer Offerman
Eijlders’ geest laat zich nimmer verjagen
hun namen blijven we dragen
zoals stemmen van Deelder
Lebbink Vinkenoog Van Doorn

hun grote en kleine roem kan nimmer stuk
dood is stil aan verwerpelijk
daad van leeftijd ziekte ongeluk
ontroering ontstemt de tijd van gaan

metterdaad de kuren van Komrij verlicht
sterren brengen niemand terug
vallen op in verzen vol symboliek
zachte zinspiratie voor rijke verhalen.

Rik van Boeckel
8 juli 2022

mooie en ontroerende laatste strofe regels – zelfs de sterren brengen niemand terug – rest de dichter ‘zinspiratie’ en ‘rijke verhalen’ – de opsomming van kleurrijke figuren is een prachtig herinneringsbeeld van zoveel jaren poëzie – ze mochten er zijn n ze waren er – ieder op een eigen wijze – dichters hebben een eigen geluid – zowel in als buiten de performance. we hebben geen lexicon van de poëzie nodig – een gedicht van Rik is voldoende en verschaft de lezer op leeftijd dierbare herinneringen. je kunt zeggen van de dood wat je wil – ik blijf aan de dood een tering aan hebben. van mij hadden ze nog wel even mogen blijven.
Goedemorgen Pom,

Voor de ontroeringstrofee, mag buiten mededinging, vanwege te lang: dit gedicht schreef in in 2002, eerbetoon aan Remco Campert.
Weekendgroet, Frans


Vader

Mijn vader is al jaren dood
dus schiep ik langzaam
een nieuwe

een die nog eens vertelt
van hoe het was en wat er toen
te koop was, in het
oude woonhuis, in de straat
met bruinkoolwagens die
de muren deden scheuren
de ronde Gispenlamp viel nog
bijna op je hoofd

naar wie ik kan luisteren
naar wat er allemaal niet gebeurt
kleine rampen, het stille leven
afgewisseld met muziek
zoals op sombere zondagen
de Belcanto klonk uit
het radiodistributieapparaat
ik leerde dat er zoiets
als opera was
(wij wisten nog niet van jazz)

die mij aan zijn hand meevoert
op stap door de grote stad
door de straten, de pleinen over
en met me stilstaat bij
statige huizen waarin gewone mensen
wonen die hij al jaren kent
(soms mag ik zelfs in
zijn schoenen lopen)

die mij uitlegt hoe alles
in elkaar zit
de wereld en de regen
de oorlog en de dromen
en de liefde natuurlijk
en de geheimen van
de taal
die als hij reist
altijd naar mij blijft
schrijven
vanuit de hotels
en verre theaters
vanuit de plekken die
hij bezoekt

de zegels bewaar ik
in mijn album
de brieven de berichten
in de brandkast
van mijn hoofd


© Frans Terken
(uit de bundel: Op het plaveisel, 2002)

een lief bericht van de dichter terken – in wezen een beschrijving van het dichterschap Campert – het gewone gevonden in het gewone leven – een met dichtregels gelardeerde gewoonheid maakt het leven nog net leefbaar door de ongewone poëtische schoonheid van de dichtregels. – frans terken beschouwt het dichtwerk van Campert als persoonlijke berichten – als vaderlijke berichten – als een vaderlijke routebeschrijving door stad en land – door het leven. mooi en ontroerend.

woordeloos

ben je gek
kop op
je bent geen doetje
het gaat wel weer voorbij

nooit was hij ziek
daar deed hij gewoon niet aan
nou ja
later dan dat hart

tot door dat andere infarct
ook al zijn spraak
de vloeken inbegrepen
nooit meer terugkeerde

hierna streelde hij een keer
met die nog ene sterke hand
boekdelen in zijn ogen
heel voorzichtig
voor het eerst
een van mijn littekens


anke labrie
09-07-2022

een kleine ontroerende beschrijving – hoe in dat ene het allesomvattende kan zitten – een streling – heel voorzichtig – om het litteken heen bijna – dat altijd voelbaar is en blijft.

Share This:

VON SOLO voor U op pm – pomgedichten punt nl – ‘De dood is dus eigenlijk het grote vergeten. Het formatteren van het levenslange geheugen. Misschien is het daarom, dat de vergeten momenten na een bacchanaal voelen als een voorbode…’


Wakker worden en niet meer weten hoe de avond daarvoor afgelopen is. Dat kan erg
vervelend voelen. Jezelf nog voor de geest halen, dat je met de beste intenties niet te veel
zou drinken. En dan toch komt net te laat die fles weer op tafel, terwijl het eigenlijk al veel te
veel is geweest. Het voelt alsof je een stuk van jezelf verloren bent dan. Dat komt niet meer
terug. De harde schijf is niet meer herstelbaar.

Het vertoont overeenkomsten met het leven zelf. Als je er middenin zit, dan beleef je alles.
Op een gegeven moment ga je dood en rest enkel de vergetelheid. Daar ga ik voor het
gemak vanuit, daar het bestaan van een bewustzijn na de dood nog niet onomstotelijk
aangetoond is. De dood is dus eigenlijk het grote vergeten. Het formatteren van het
levenslange geheugen. Misschien is het daarom, dat de vergeten momenten na een
bacchanaal voelen als een voorbode.

Intussen vrolijk ik mezelf op het een liedje van Kathy Perry, ‘Last Friday night’. Daarin zingt
ze: ‘It’s a blacked out blur, but I’m pretty sure it ruled.’ Het is ook niet erg om van alles
vergeten te zijn. Je hele leven lang vergeet je dingen. Hoe je jeugd was, hoe het met je jonge
kinderen was, toen je zelf klein was, alle verliefdigheden. Er vervaagt zoveel, als waren het
tranen in de regen. Maar het gevoel van klein verlies blijft. Zoals toen ik op elfjarige leeftijd
de pen verloor, waarmee mijn vader vanuit het leger brieven schreef aan mijn moeder. Ik
heb daarom gehuild. Ben daar weken volledig van overstuur geweest en heb dat mezelf
nooit vergeven. Herinneringen die nooit meer terug komen. Door onachtzaamheid uitgewist.

En toch, wat brengt me ertoe. Soms zijn het ‘de omstandigheden’. Dat kan de euforie zijn
waarin je verkeert, de graad van beneveldheid. De duivel, die je nog één keer de fles
aanreikt. Onverschilligheid, onoplettendheid of gewoon een bijna wanhopige levenslust, die
enkel het moment kent en geen verleden en toekomst. Dom of niet, goed of niet. Zolang we
leven kunnen we ons de luxe van het vergeten nog permitteren. Niemand garandeert ons,
dat er als alles voorbij is, nog herinneringen zullen zijn, of zelfs maar iets als vergetelheid.
Nu op maandag is het ‘normale leven’ weer begonnen en trekken de wolken weg. Alles zal
weer normaal worden. Voor dat je het weet is het weer einde van de week. En zoals Kathy
Perry zou zingen: ‘Last friday night….do it all again’. Leren leven is ook zonder spijt en schuld
durven vergeten.

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 

Share This:

ANTONY OOMEN: over de invasie van de meeuwen en de teloorgang van de mens – een sonnet


over de invasie van de meeuwen en de teloorgang van de mens.


De meeuw


De zee, meedogenloos, megalomaan
Alles verslindend met huid en met haar
Met man en muis vergaat men daar
Komt nooit meer ter bestemming aan


De meeuw woont voortaan in de stad
Zij eet het afval van des mensen huizen
Ze concurreert met ratten en met muizen
Heeft zij het met het wad gehad?


De meeuw woont tussen stadse papegaaien
De mens gaat ongenadig naar de haaien
Hij wordt de loser van de eeuw


De zee rukt op en voor je ’t weet, ligt 
Haarlem aan zee en is Zandvoort gezwicht
Wat wij niet weten weet de meeuw


Antony Oomen
3.VII/2022
Amsterdam

Share This:

Merik van der Torren onheus bejegend, aangevallen zelfs.

Olympiakade 2

Loop ik in het zonnetje
met kwispelende Betty
langs het wuivende riet,
hoor ik lieve woordjes prevelen;
ganzen gakken: “houd moed” !

Kom ik daar dat mens tegen
die over hondendrollen,
mijn rare loopje.

De hemel betrekt.
Pas bij die Leffe Blond op het terras
kom ik bovenop
die aanval op mijn integriteit.

Hier Betty, een snoepje.
Het leven is vurrukkulluk,
zoals Remco Campert formuleerde.


2-4 juli 2022
Merik van der Torren

Share This: