PETER BERGER: ‘Modder en teenslippers zijn geen beste vrienden. Voetzool. Glibberboel. Baggerzooi. Woekerbende. Takkentroep. Bramen helpen ook niet want korte broek. Enkels. Bloedstrepen. Dat soort dingen…’

Kilometers. Loop ik al. Alleen aan de verkeerde kant van het water. Het pad is aan de overkant. Hier aan de lage zijde is het woest en drassig. Snel gaat het niet. Modder en teenslippers zijn geen beste vrienden. Voetzool. Glibberboel. Baggerzooi. Woekerbende. Takkentroep. Bramen helpen ook niet want korte broek. Enkels. Bloedstrepen. Dat soort dingen.

Maar goed, ik weet dat er ergens verderop een brug is. Naast een oude boerderij. Ik hoor de honden al aanslaan. Even later is er de brug. Weet ik. Even nog. Shit. Ik moet eerst het erf over en dat is geen goed idee. Franse honden zijn waaks. Braaf maar waaks. Wee, o wee, wie het erf betreedt. Valsaards zitten er ook tussen soms, bij die honden hier, maar die liggen meestal aan de ketting. Mais pas toujours. Tja. Teruggaan is geen optie.

Het erf op dus, via het soppende weiland aan de achterzijde. Prikkeldraad. Drassig. Enkeldiep hier en daar. Slippers in de hand. Stront aan de knikker. Het blaffen zwelt aan. Een hond of vier vijf schat ik. Schelle keffertjes. Maar ook minstens twee met zo´n lage woest grommende bark. Those are the ones. Herders. Bouviers. Rottweilers. Regelrechte bastards! Die wil je als indringer echt niet tegenkomen. Sluipen dan maar. Niet dat het helpt, dat sluipen, want achter de schuur met golfplaten dak is het een herrie van jewelste. Ze hebben me allang in de smiezen. Merde! Ik schuifel langs de uit grofhouten planken opgetrokken muur in de hoop straks met een snelle blik om de hoek mijn kansen in te kunnen schatten.

Rennen? Pfff. Een. Twee. Drie. Daar gaat ´ie. Lachen geblazen. Ze zijn opgehokt! Grommen maar jongens. Blaffen. Keffen. Spring maar tegen de tralies. Zelfs die kleine keffertjes zien eruit alsof de valsheid hen in de genen gebakken zit. De ogen woest en bloeddoorlopen. Opgefokt. Het slijm druipt de groten uit de bek. Ik maak een klein dansje. Soepeltjes. From out of the hips. Op z´n Mexicaans. Victoire. Nanaanah. Duh. De propriétaire is afwezig. Er staat geen auto. Vooruit met de geit. Op naar de brug. En dan een kilometer of vijf terug. Over het pad. En dan rechts, ergens links, twee keer rechts. Dan rechtdoor bij de kromme eik. Zoiets. Ongeveer. Moet lukken.

Tegen de tijd dat ik terug ben is het tijd voor een goed glas wijn. Lekker in de avondzon. De bloedmaan wacht. Tijd bestaat niet. Woekerplanten wel. Morgen is het klimopaftrekdag. De muur langs het wegje is al flink onderweg. Donkergroen ondergesneeuwd. En een paar bomen verderop wordt er eentje langzaamaan gewurgd door een paar polsdikke uitlopers die al bijna tot aan de hemel reiken. Killer klimop? Weg ermee. En daarna is het gras weer toe aan een kortwiekbeurt. Kortom. Ik kom de rest van de week wel door. Laat die hittegolf maar komen.

Peter Berger

Share This:

GERALDINE BANK wint de enige echte virtuele – en wat had u nog willen zeggen – trofee op pomgedichten punt nl – René Brandhoff zilver

wat een rijkdom toch weer vandaag zondag op de site aan prachtgedichten – navolgbare en onnavolgbare – van marten janse tot en met geraldine bank en alle andere dichters dankjewel voor insturen – dat we mochten genieten – we genoten. het virtuele goud en zilver moet nog uitgereikt – een werkelijk wonderschoon gedicht mochten we ontvangen van GERALDINE BANK – de waardering is onder het gedicht uitgesproken. zo een gedicht schrijf je maar een keer in je leven: GOUD.

nu Ton huizer een keer niet de leukste van de site wilde zijn met een serieus en op een door hem gewaardeerd filosoof  geïnspireerd gedicht – moet het zilver voor de broodnodige lach toch echt naar de – hopen wij ook – bijna van de teringcorona herstelde dichter rené brandhoff – goud en zilver hieronder te genieten van harte voor de winnaars dank aan alle dichters. lees hieronder de poëzie als verkoelend sproeiwater over ons heen gesprenkeld in de oplichtende gouden  en zilveren glans van rené en geraldine:

Van alles wat ik die avond zag
bewaar ik de entree van de vrouw
met het gezicht uit een oude film
in haar Japanse jas
geliefden om haar heen
drie rijen voor mij in het midden


Toen ze gingen zitten
legde iemand aan haar
linkerzijde zijn hoofd
op haar schouder


Als ze zich losmaakte
en rechtstaand een foto maakte
werd er gewacht om dan weer
zijn hoofd bij haar neer te leggen


De muziek wiegde
en twee jonge kinderen
kwamen, aan haar rechterzijde
legden ze hun hoofd bij haar neer


Ik was toeschouwer en toen
de voorstelling eindigde
was ik verward en bedroefd
onwetend over de tragiek
of het geluk dat ze bij zich droegen


En altijd denk ik bij dit gedicht
was ik maar meegegaan


Geraldine


ik moet zeggen een bijzonder gedicht – voor zover je hoofden kunt neerleggen – er worden heel veel hoofden in dit gedicht neergelegd. maar dat kan dit gedicht merkwaardigerwijs wel hebben. het gedicht draagt iets van melancholie in zich in zachte meeslepende woorden. en die laatste strofe is werkelijk briljant. als dichter dit gedicht / haar eigen gedicht leest – herleest –  dan denkt ze wat ze daar zelf geschreven heeft – ‘was ik maar meegegaan’ –  een mooie en waardige slotregel van een bijzonder gedicht. het is ook alsof dichter afstand neemt in die laatste twee regels van het gedicht maar wel IN het gedicht. dichters worden vaak vereenzelvigd met één gedicht uit hun oeuvre. ik heb de vaste overtuiging dat dit gedicht door geraldine niet meer door haar te overtreffen is. dit is HAAR gedicht.
en altijd denk ik bij een min of meer ondoorgrondelijke slotregel – had ik deze maar geschreven.
Vraagje aan Boven

Nee, niet waarom de bergen zo hoog zijn
Of de zeeën zo diep
Omdat uw boekje voorbij gaat 
Aan de zegeningen van plaattektoniek
Neem ik aan dat hier uw expertise niet ligt


Maar


Stel dat uw concept van eeuwig leven bestaat
Kom ik dan na de passage ook weer al die mafkezen tegen
Van wie ik blij was dat ze eindelijk dood waren
Dan hoef ik namelijk niet zo nodig


René Brandhoff
Met een knikje naar J. De Corte, artiest.

arme al tijden geleden overleden blinde Jules de Corte uit de mottenballen gevist door de dichter Brandhoff die getroffen door Corona er toch al weer aardig bovenop lijkt te komen. toch stelt de dichter nog maar een vraagje daar boven op. op dit soort vragen antwoordt god niet – zoveel is zeker. René neemt dan ook maar voor de zekerheid het zekere voor het onzekere en antwoordt zelf. ja als dat genoemde concept bestaat dan kom je ze inderdaad allemaal weer tegen haha. en dan krijg je ook nog die god erbij die het nu verdomt om een antwoord te geven. god is ook geen dichter zoveel is in ieder geval zeker. nooit een gedicht ingestuurd. bovendien ik zou zijn conceptuele kunstjes ook niet vertrouwen.  geestig gedicht.
 
  • MARTEN JANSE: zegt dankjewel
  • FRANS TERKEN – de boer met zijn trekker hij maakt het hoe langer hoe gekker
  • CARTOUCHE weet niet hoe
  • RIK VAN BOECKEL – geland
  • RENÉ BRANDHOFF – over al die mafkezen
  • TON HUIZER – we kwamen samen bij de namen
  • VERA VAN DER HORST – Ik weet niets meer te zeggen
  • GERALDINE BANK -En altijd denk ik bij dit gedicht was ik maar meegegaan
  • JAKO FENNEK – het is een jongen
  • ANKE LABRIE – over een prachtig berglandschap met een diepblauw meer ervoor –
  • WEDSTRIJD GESLOTEN
wie wint de enige echte virtuele – en wat had u nog willen zeggen – trofee op pomgedichten punt nl?
 
een lekker vrij thema deze week in de hitte van de week, van de dag, van de zondag ook – het zou toch jammer zijn als we niet kunnen lezen hier op de site – wat u eigenlijk wel had willen zeggen of schrijven. geen grenzen deze week – alles mag – de absolute vrijheid aan de dichters!
oja u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 




er gaan mensen dood
gewone mensen
en mensen met gedichten
in overlijdensadvertenties
 
heel soms
hebben ze die gedichten zelf geschreven
dan lees je
wat ze hadden willen zeggen
 
of je leest
ik had je nog zoveel willen zeggen
en dan denk ik altijd
aan jou
 
 
pom wolff

Marten Janse


Dank!
 
Ik mocht je tot leven wekken
de wereld insturen en loslaten
bewonderen om wie je bent
 
Jou achteloos moeder maken
nadat ik de bandjes had afgepeld
je huid gestreeld, je mond geproefd
 
Ik keek je in de ogen toen ik dronk
en jij mij wiegde. Jouw mening
heeft mij eeuwig lang beroerd


Marten Janse

wat gebeurt er in de eerste strofe – dat is voor mij toch ook na herlezen de vraag. wat gebeurt er in de tweede strofe – bandjes afpellen – moeder maken – de onduidelijkheden geplaatst in het licht van de derde strofe die wat mij betreft wel duidelijk is – een kind wordt gewiegd en ligt aan moeders borst – dank je wel moeder zegt de dichter. naar ik vermoed dus. blijf ik toch met de raadselachtige tweede en eerste strofe zitten. misschien zit ik er naast.
Frans Terken (rechts op de foto)


Zie de boer met zijn trekker
hij maakt het hoe langer hoe gekker
dumpt zijn afval met asbest gevuld
bij nacht en ontij in nevelen gehuld
vervuilt hij snelweg en berm
ja dat doet hij onvermoeid ferm
gooit nog de brand in een baal hooi
hij houdt maar niet op met dat geklooi
voelt zich boven de wet verheven
door Hermandad immers niet verdreven

en maar klagen over hoge heren
dat ze meer van hem kunnen leren
ja zo doe je dat met fors intimideren
met trekkers en hooivorken als geweren
naar politici en andersdenkenden sneren
wie gaat dit tij deze terreur nog keren?


Frans Terken

Frans Terken lekker aan het rijmen geslagen – een boerenrijm haha – zo lezen we frans niet vaak. het dichtwerk werd door Frans op FB geplaatst onder een item van mijn hand – inhoudelijk helemaal eens met Frans en hij met mij. wat moeten we met die gasten. ‘eigen land eerst’ donder op met jullie asbest en andere rotzooi. frans daalt in dit gedicht af op boerennivo. dat ze het kunnen lezen met hun boerenverstand. nederland staat helemaal niet achter boeren stank en boeren mest – en de meeste dichters nog minder.
 
Cartouche links op de foto

Hoe

verongelijkt leven lijken kan
ook lijdzaamheid
geen heil vermag
het jij en ik
niet buiten onszelf treedt

met geen mogelijkheid
het een en ander
de een met de ander
versmelten zal

het halsstarrig pogen
het goddelijke toch
te ontmoeten, verzoenen
in één woord

de weerloosheid
van wat van waarde
zon en maan, kim en horizon
dat is alles wat ik wilde
zeggen maar ik weet niet hoe

Cartouche /13-08-2022

eens kijken wat Cartouche ons toch nog even wil zeggen. wat flarden lucebert komen we tegen. iets goddelijks ook nog – wat archaïsche woorden ook – ‘heil/vermag’ welja de poëziekastdeur wordt door Cartouche geopend. net wil ik roepen houd die deur maar dicht en doe een beetje gewoon – of de dichter doet uit zich zelf gewoon en gewoon mooi in de laatste twee regels – en heel in de verte klinkt ook nog de stem van benny neyman – die wist ook niet hoe.
Hallo Pom
Dit heb ik te zeggen. Ik had een vreemde terugreis van Stockholm naar Schiphol. We vlogen op tijd weg, ik maakte foto’s vanuit het raam tot omgeroepen werd dat we teruggingen naar Stockholm wegens technische problemen. Niet gevaarlijk zei de stewardess maar toch. Daarna anderhalf uur wachten op Arlanda AirPort en met een ander vliegtuig veilig landen op Schiphol maar wel drie uur later. Mijn ruimbagage kwam gelukkig goed aan maar de puinhoop aan opgestapelde koffers bij de bagageband was goed zichtbaar.
Dit is een poëtisch overzicht van mijn vooral Finse reis die ik al begon te schrijven toen de geplande vlucht naar Amsterdam begon en ik ging ermee verder toen we weer in Stockholm geland waren enzovoorts! Ik ben in ieder geval weer veilig thuis gekomen!



Het vliegend geheugen geland

Het vliegend geheugen neemt
de tijd voor lieve waarheid
langlopend van Helsinki naar Stockholm
via de Kokkola trein langs groen uitzicht

de delegaties van Kaustinen bevolken
de Finse folk en wereldfolkmuziek
van Mari Boine tot Värttinä
Loimolan Voima Orevesi All Stars

de Halsua sjamaan keert naar binnen
bij ons en draait het runtele wiel rond
tot de archipel van zee jazz eilanden
de oren met melodische passie omhelzen

de dagen van Rovaniemi en Ivalo
in herinneringslagen gedragen
door rendieren husky’s en Santa Claus
met zijn waardige geaarde kerstbaard

geheugen wandelt langs de rivieren
zingt vier de rendieren van Ivalo
op het ritme van het groene licht
de melodie van de joik van Lapland

het landend geheugen vertraagt de tijd
Stockholm wordt weer werkelijkheid
het stilstaand geheugen wacht op vertrek
laat de tijd toch sneller en dapper vliegen

over de zee van het Noordoosten
voorbij de varende Botnische Golven
spoedt herinnering zich de lucht in
is klaar voor het herrijzend thuisland.

Rik van Boeckel
Retourvlucht Stockholm en dan naar Amsterdam
12 augustus 2022

gelukkig is rik veilig thuis na wat omzwervingen op vliegvelden. mogen we lezen.  we mochten een van  zijn reisverhalen in poëzie al eerder plaatsen en lezen op pomgedichten punt nl. wie op reis gaat richting het noorden zal zeker Riks woorden tot zich nemen. en verwonderd zijn wellicht. of nieuwsgierig. in het kader van de zondagochtendwedstrijd moet ik streng zijn 28 regels zijn geen 20 regels – het gedicht valt dus buiten de wedstrijd.
Geweld in de wereld beste Pom. Er komt maar geen eind aan. Ik moest vanmorgen nog even denken aan de woorden van een van mijn oude leermeesters.
It’s no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society –
Prettig weekend


Herdenking

Het was weer nooit meer oorlog
we kwamen samen bij de namen

mijn burgervader was aanwezig
en een roedel geüniformeerden
vol edelmetaal

‘vrede is nooit vanzelfsprekend’
was de boodschap
‘waarom eigenlijk niet’ dacht ik
hardop

de oortjes keken om
harde handen bewogen over
zorgvuldig verborgen

het was een mooie dag
het geschut bleef in de schuur

Ton Huizer

een serieuze dichter Huizer lezen we niet zo heel vaak. mooie regel in dit gedicht is opeens een hele gewone mededeling – die uit alle gewoonheid de poëzie in getild wordt: ‘het was een mooie dag’ – een mooi gedicht ook. om bij stil te staan.




A posteriori

Ik weet niets meer te zeggen
dan dat al ooit gezegd is
ergens door iemand
sla er alle boeken
maar op na
ik kan wat woorden plukken
uit mijn brein en hier willekeurig
aaneenrijgen:  daarom eindig ik
stil in een wereld vol chaos.

Vera van der Horst

zing het maar dan. nee haha we lezen de gedachten van dichter. ik vermoed dat peter le nobel hier zou concluderen tot ‘een smakelijke eenhapscracker’ – lekker opgegeten.



dag pom,
aubergines rijp, peperonies rijp, meloenen rijp, volgend jaar dadels.
de spinnen angstig groot, wat een tijden! groet uit bergenland, jako






‘t is een jongen


ze wilde per se die tafelberg op
om het uitzicht
ik bijna kruipend
zij springend


tot ik eindelijk boven aankwam
zij daar al stralend stond
haar handen wild bewegend

ik heb wat te zeggen

hier waar niemand meeluistert
het komt in zes maanden
het is een jongen


ik zei dat ik het al wist
want zulk nieuws
heeft steeds weer hoogte nodig


jako fennek

hoera voor opa en of overgrootvaderopa jako. een schitterend maar particulier poëtisch tafereeltje in woorden geschilderd door Jako Fennek. de nieuwe en de aanstaande generaties – dat je weet niet voor niets geleefd te hebben – en ach niemand leeft voor niets. zo is het natuurlijk ook nog een keer. maar dat het goed gaat met de kids en de nieuwe kids is prachtig – en dat ie daar dichtend in redelijke gezondheid en stralend op kan toezien is prachtig en wel een klimmetje waard. van harte! en dat het gezegd is!

takotsubo

als je dan toch bijna gaat
kies dan een mooie naam
ook wel genoemd 
het gebroken hart syndroom
hoorde ik van de cardioloog 

als je daar dan eenmaal ligt 
gekoppeld aan machines
denk je niet eens aan hem 
of je hem weer zal zien of niet 
maar aan je nachthemd thuis
en je tandenborstel 
en hoe die dan 

als je tot rust gekomen bent
zijn er geen woorden
die je zo nodig nog zeggen moet
je ziet een prachtig berglandschap
met een diepblauw meer ervoor
aan woorden heb je niets

anke labrie
14-08-2022

De kracht van het gedicht ligt wat mij betreft in de bijna slotregels – de laatste regel kan wel weg hoor – in die prachtregels die veroverd zijn na de doorstane hel van het gebroken hart syndroom – woorden zoals een schilder ze alleen kan zien:

‘je ziet een prachtig berglandschap
met een diepblauw meer ervoor’

zoals Anke Labrie de wereld vaak ziet en deze aan ons laat zien.


red: Wat is een gebroken hart?
Het takotsubo-syndroom (TTS), ook wel het ‘gebroken hartsyndroom‘ genoemd, ontstaat na een heftige negatieve emotionele gebeurtenis. De hartspier verzwakt, met pijn op de borst, ademnood en soms een hartaanval. Een nieuwe studie toont dat dit ook kan gebeuren na een zeer positieve gebeurtenis.

Share This:

Seraphina Hassels: ‘Nog zie ik koele twinkeling in ogen sterren maan….’

Nog zie ik koele twinkeling 
in ogen sterren maan

de Vijgenboom 


Jij staat
zwart afgetekend
in de zomernacht
zacht
zoete geur
omhult mij 
ruisende bladeren fluisteren 
takken als warme armen
gladde stam 
wordt naakte huid


Ik tast omhoog
tussen donzig rond blad
je rijpe vrucht valt warm
in de palm van mijn hand 
barst dieproze open
sijpelt honingzoet zaad
verleidt lippen 
mond 
krijgt een eigen leven


Nog zie ik koele twinkeling 
in ogen sterren maan


Seraphina Hassels

Share This:

FRANS TERKEN: Duo-dichters II – over Kila &Babsie en Ria Westerhuis en Delia Bremer

Duo-dichters II                                             

Nog niet hier genoemd is het dichtersduo Kila&Babsie. Kila van der Starre en Babette Zijlstra vonden elkaar in 2005 als dichters tijdens een poëzieproject, traden daarna samen op, op meerdere podia, stonden in 2010 in de halve finale van het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam. Zij maken ‘stereopoëzie’ waarbij hun woorden en zinnen elkaar overlappen, in hun voordracht spreken ze dan ook door elkaar heen, in één gedicht. Van Kila&Babsie verscheen in 2009 de bundel (met cd) Stereo. In 2018 verscheen het werkboek ‘woorden temmen’, over poëzie ontdekken en zelf gedichten schrijven. Kila is tevens oprichter van de website ‘Straatpoëzie.nl’. 

Van Ria Westerhuis en Delia Bremer verscheen in 2009 de bundel ‘Minnezinne’ , Drentstalige erotische gedichten, “vol verlangen en wel degelijk hitsig, maar niet zozeer pornografisch; tegelijkertijd worden wel man en paard genoemd” vermeldt de website van Ria. 10 jaar na Minnezinne verscheen ‘Minnezinne in moerstaal’, met bijdragen in streektaal van dichters uit alle hoeken van het land. 

Ria en Delia traden en treden vaak samen op, eveneens een dichtersduo van naam dus. 

(fragment uit:) 

Riessenland

ieje, wild as een biest
bespröngen mien verlangens
mit al oen waopens
oen tonge die overal was
bereurde mien toppen en dalen
stouwde mij op tot grote heugtes
tot ’t kloppen van oen hartslag
in mien warme schoot

(bron: https://www.riawesterhuis.nl/minnezinne.html)

Ook hier geldt dat één regel soms al genoeg om daar niet alleen aan te blijven hangen, ook om er in een reactie een eigen invulling aan te geven; in dit geval n.a.v. een voordracht van Ria en Delia, met beiden mocht ik meermaals het podium delen. 

Bij een optreden van de dames in Eijlders (mei 2014) schreef ik:

Café Cohabitat – of: Uit het vuistje

– voor Delia B en Ria W (in volgorde van opkomst) –

Van neuken krijg je nog geen kanker

dat leer je op de Drentse matras

als je heet van de naald je mond spoelt 

met de taal van dichtersliefde

en of je van de pot gerukt

als je de plaatselijke godinnen aanbidt

hoe ze je aan hun borsten vleien

teder neerdrukken op hun heuvels

van uitzinnig uitzicht

de oren overspoeld met de hoogste

toon van diep verleiden

alsof je een droogkloot een worst

voorhoudt het vel afstroopt en

schijven snijdt plakken die aan je lijf

gaan hangen als een slap condoom

staan de leden stijf

niet van angst voor de ruggenmergtering

nee stervensbereid in een vuist vol droom

© FT 2014

Frans Terken hier in Café Eijlders tijdens de dichtersmarathon 17 juli 22 neemt in augustus op pomgedichten punt nl de honneurs waar op de donderdag en buigt zich over het duo dichterschap – deze week Duo-dichters II

Share This:

Merik van der Torren: ‘U lijdt aan betrekkingswaan…’

Hoi Pom,
 Deze keer voor pomgedichten dit lichtvoetig pantoum, groet, Merik



Opzet

Neem me niet kwalijk meneer;
Ik deed het niet expres.
Het was geen opzet, deze keer,
Ik ben anders goed bij de les.

Ik deed het niet expres,
Op uw kleine teen gaan staan,
Ik ben anders goed bij de les,
U lijdt aan betrekkingswaan.

Op uw kleine teen gaan staan
Om u speciaal te pesten,
U lijdt aan betrekkingswaan
En werkt u lelijk in de nesten.

Om u speciaal te pesten,
Bij het stoplicht, op de stoep,
U werkt u lelijk in de nesten
En trapt in de hondenpoep.

Bij het stoplicht, op de stoep,
Neem me niet kwalijk meneer,
U trapt in de hondenpoep,
Het was geen opzet, deze keer.


Merik van der Torren

Share This:

DE SCHANDE –  BOOT 46 – Pride Amsterdam – Trans commissie – SCHANDE! het verhaal van ROOS KOHN – nu met een lieve invoelende reactie van DOLLY BELLEFLEUR


DE SCHANDE
 
 
BOOT 46 – Pride Amsterdam – Trans commissie – SCHANDE!
het verhaal van ROOS KOHN –

 
Roos maakte gisteren haar poëziedebuut in BAR JOOST in Amsterdam Oost onder de maandelijkse bezielende leiding van Catelijne – spiegeltje op spiegeltje af – de dichter van dienst schrijft een gedicht op een spiegel die in Bar Joost een maand mag flonkeren en wordt na een maand weer afgelost door een andere dichter van dienst. de poézie altijd opgeluisterd door een singer songwriter.
 
Ik zei hoi ROOS je bent vandaag openbaar kunstbezit – weet je wel toch  – ‘ja openbaar kunstgebit pom’ was meteen bijna berlijns brutaal het antwoord. het optreden van Roos was bijzonder – het gedicht op de spiegel gaat over een mugje. langzaammaarzeker werd het Bar Joost gebeuren toch een after-pride-party met als stralend middelpunt ROOS!
Maar haar verhaal over de pride parade was o zo pijnlijk. ze had 50 euro betaald om mee te varen op BOOT 46 – de trans commissieboot. bij aankomst in een prachtige jurk werd Roos gemaand de boot enkel te mogen beklimmen in transkleuren – babyrose/babyblauw/ en babywit. ROOS wees op een speld die ze droeg in de gewenste kleuren maar dat was de organisatie te min.
 
GEEN PRIDEKLEUREN maar TRANSKLEUREN dat werd verordend. eigen kleur eerst!
 
Roos vroeg HAAR geld terug – er werd over en weer door de bestuursleden van boot 46 geschreeuwd: “GEEF HEM ZIJN GELD TERUG”. een opmerking die nogal gevoelig ligt in de transwereld.
 
Het werd ROOS te gortig. ze deed haar jurk uit – het ondergoed ging uit – Roos was aan verkoeling toe – en sprong pardoes het water in om geheel verfrist weer via een trappetje “voor 5000 mensen pom” de kant te bereiken. de handhavers zagen in dat een aanhouding van een transpersoon op de pride niet echt was zoals het hoort. gelukkig maar. dan blijft de rel beperkt tot dit stukje – anders had maandag amsterdam in brand gestaan.
 
 is de organisatie nog van plan om aan ROOS excuses aan te bieden – dat is even nu wel de vraag.
Goedemorgen Pom- Ik heb even gegoogled en begrijp dat boot 46 was ‘Pride Amsterdam – Trans commissie’. Ik kan mij voorstellen dat de organisatoren van deze boot een bepaald concept hadden wat betreft bijvoorbeeld de aankleding van de boot en dat ze deelnemers hebben gevraagd of ze bepaalde kleding zouden willen dragen die in dit concept paste? Maar blijkbaar is dat niet goed gecommuniceerd met Roos? Ik ben reuze benieuwd wat voor prachtige jurk Roos droeg afgelopen zaterdag? Wat pijnlijk om te lezen dat Roos werd aangesproken met hij/hem i.p.v. zij/haar. Kan ik het leed wellicht iets verzachten door Roos een kaart te sturen? Heb jij een adres? Zo ja zou je dat dan willen mailen naar dolly@dollybellefleur . nl veel liefs xxx Dolly Bellefleur

Share This:

IEN VERRIPS na bezoek aan de huisarts voortaan zorgmijdend


Dat zei de huisarts,
duidt op staar
die knieën noemen we versleten
in de volksmond
voor je bloeddruk schrijf ik pillen voor
voor dat andere een verwijzing

verbaasd kan ik niet zijn
ken immers mijn geboortejaar
toch ben ik wat beduusd 
door het besef van het verval
dat zich zachtjes weliswaar
genesteld heeft en nooit meer
weg zal gaan

july 2022
Ien Verrips

Share This:

Peter Berger: ‘Achtereenvolgens verscheen nog een varken met ezelsoren, een fluoriserende pimpelpaarse kolibri met vuurspuwende ogen en een opvouwbaar mobieltje met een 3D afbeelding van Elon Musk inclusief de Judas lach van Mona Lisa…’


“Ik ben het zaad en jij bent de vrucht,” zei ‘ie. Ik geloof niet dat ik ‘em ten volle begreep. Lastig is het wel. Talking to gods. Eer je er erg in hebt weet je niet meer wat er gezegd is. Dit of dat. Ze kruipen in je hoofd. Die goden. Zus of zo. Was het nou: “Jij bent de vrucht maar ik ben het zaad?” Of andersom? Dunno. Ik ben het zat en jij bent slechts lucht? WTF. Ik viel hoe dan ook stil. Amnesia. Eventjes in ieder geval.

Om de conversatie toch gaande te houden begon ik maar over kippen en eieren, dat soort triviale zaken, en probeerde met: “Wat nou als je de factor tijd eruit haalt?” behoedzaam een haakje te plaatsen. “Tijd?” zei ‘ie, er gretig op inhakend. Om vervolgens luidkeels in een donderende lach uit te barsten. Op z´n aambeeld rammend als de fokking zoon van Wodan; “Temps utile!” roepend. Hij verschrompelde uit het niets tot niks, om vervolgens uit diezelfde leegte te herrijzen als iets wat op het eerste gezicht een tandeloze hond leek. Om dan sloompjes te morphen in een weerbarstige reuzin in bloemetjes bikini. Lekker ding! Lots of goodies. Body positivity. Achtereenvolgens verscheen nog een varken met ezelsoren, een fluoriserende pimpelpaarse kolibri met vuurspuwende ogen en een opvouwbaar mobieltje met een 3D afbeelding van Elon Musk inclusief de Judas lach van Mona Lisa. Daarna een felroze vlo vermomd als rups. Een gouden ei. Een kip zonder kop en dingen die leken te exploderen in vormeloze kleuren die ik nooit eerder gezien had. Boem! Vacuüm met een knal. Foetsie.

En toen zag ik ‘em weer. Even verderop. Heupwiegend in zo´n bloody sexy zomerjurkje dat bar weinig aan de fantasie overlaat. Beauté exposée. Eva? “Het maakt dus niks uit allemaal?” vroeg ik, haar ondertussen in m´n oksels ruikend. “Jawel.” Zei ‘ie. “Het is een kwestie van tijd.” Om vervolgens kniekletsend af te druipen. Alsof het de mop van de eeuw was. En ik ondertussen maar rondjes draaien, schuifelend achter de bushcutter het grasveld maaiend. Vijfendertig! Rondjes? Nah. Celsius. La soleil. Hoezo gazonnetje? Bobbels, butsen en kuilen! Een klein voetbalveld zo groot. Weiland. Hellend vlak. Bloeiend gras. De pluimen navelhoog. M´n huid voelt warm. En sueur. Behaaglijk voelt het. Pas surchauffé. Echt niet. Kijk daar. Konijn? Mol? Weg is ´ie. Zo snel. Over de helft ben ik wel. Inmiddels wel. Ik pluk nog maar eens een kersje. Verfrissend lekker! In de koelkast wacht een kriekje. Je l’aime: chaleur écrasante.

Peter Berger

Share This:

Ton Huizer wint deze week de enige echte virtuele – naar dat prachtschilderij van jacob de bruin – ‘de weg terug’- trofee op pomgedichten punt nl – Joz Knoop zilver en Cartouche brons –  

deze week alleen hele mooie gedichten – zo schreef ik de wedstrijd uit. en ze zijn mooi. dank aan alle dichters. rest mij als een ware peter le nobel – ooit hier legendarisch juryvoorzitter – het virtueel goud – zilver en brons – uit te reiken. bij dit prachtig kunstwerkje van jacob de bruin – ‘de weg terug’ genaamd. een thema dat niet door alle dichters omarmd werd – rik van boeckel en jako fennek zien liever vooruit. we lazen over ridders en struikrovers, over valkuilen en kerkepad, over zwervers en mannen van staal, over steentjes en godinnen, over rivieren en over vlinderen in tegenlicht en nog zo meer, plaagstaarten, ambities en een laatste liefde – zie de commentaren onder de gedichten.

kies ik voor goud en zilver  toch voor de eenvoud van ton huizer en joz knoop – voor de steentjes en de oude zwerver. vraag me niet waarom – ik houd van de eenvoud – gefeliciteerd TON HUIZER en gefeliciteerd JOZ KNOOP – kies ik brons  voor de totaal uit de hand van Cartouche gelopen complexe wereld – gefeliciteerd Cartouche. dat we allemaal ‘vlinderen in tegenlicht’ zoveel is zeker. nogmaals dank aan Jacob en aan alle dichters – het was mooi deze ‘wedstrijd’ op uw pomgedichten punt nl.

Zo af en toe

Viel er iemand uit mijn handen
te zwaar
of niet goed opgelet

het werden steentjes
scherpe steentjes op mijn pad
voelbaar door de zolen van de
dikste schoen

soms trap ik op zo’n steentje
en weet dan weer
dat had je beter moeten doen

Ton Huizer

voor deze steentjes val ik wel – zeker bij een dichter die graag afstand neemt van wat hij ‘relatiepoëzie’ noemt – wat een prachtig klein gedicht. het beeld doet het hem hier. schuldbewust terugkijken – maar wel heel af en toe – anders heb je geen leven meer – maar soms voel je nog een heel scherp randje. ja – voor wie gelden deze steentjes zo af en toe niet?  
Back in town (voor Melanie Safka en voor Pom Wolff)

De weg naar huis
is geplaveid met
heimwee
en herinneringen.

Wie reist gaat terug
of verder,
ouwe zwerver
maar wij gaan terug

naar de nestgeur
die wij ontberen.

De weg terug
is een tocht van
het hart

die trek van
een magneet
die je huis heet

en deze Man van Staal
op weg naar zijn stad.

JOZ KNOOP

 
Joz ontmoet de oude zwerver en ze gaan het aan – de zoektocht naar de oude liefdes – ‘volg de weg van je hart het is de enige weg’ – zingt margreet dolman – joz legt deze  quote vast in een gedicht. een mooi plaatje wordt hier in weinig woorden geschetst. heimwee is een altijd op weg zijn – onderweg zijn –  om nergens aan te komen.










Naar oog en geest


toen orde, net – en reinheid nog als rood
wit en blauw hoog gewimpeld in het vaandel
en die vermaledijde nuttige handwerken samen
de zorg droegen voor warmte en vrede binnen

harde werkers, boeren en buitenlui in overall
de ambtenaren strak , de vrouwen in bloemetjesjurk
de dagen in keurslijf sleten – wisten zij veel

jij beter – de wind te draaien, mijn alles op zijn kop
vrijheid blijheid, zorgen voor zich en zelfontplooing
als nieuwe steken in los geweven garen, onbehagen
dat gaten knaagde aan hardhouten deuren tot

gevoel uit armoe geboren, van minderen is meer
dan inleveren, een soort vlinderen in tegenlicht
waarin je je in elkaar terug kunt vinden – twee

stappen vooruit is simpel, één terug is kunst
mijn schat

Cartouche
06-08-2022

Cartouche vat even de wereld van nu én tegelijk de mensheid én ook nog de lage nederlanden samen – ‘vlinderen in tegenlicht…’ zie daar hoe dat moet in poëzie !!! – ja laat de poëzie maar gerust – overigens welkom terug hier op de site – over aan Cartouche – ook hoe je in de wereldse bombarie van het leven van weleer en de bombarie gelegen in de bombarie van het heden – de eenvoud van dat ene lieve regeltje moet leggen – in de slotregels – twee stappen vooruit in het leven mogen we begrijpen is nog wel makkelijk maar die ene terug dat is pas de kunst (als in echternach?) ter contemplatie en om te zoenen denk ik er maar bij. ‘vlinderen in tegenlicht…’ blijft het beeld dat in de bombarie van Cartouches taal bijblijft. en die slotregels natuurlijk die van de liefde. voor je geliefde keer je jezelf wel om.
  • Merik van der Torren – Weet je nog dat ik dat lied zong
  • Frans Terken – alsof het de weg terug is naar waar je begon
  • Joz Knoop – De weg terug is een tocht van het hart
  • Ton Huizer – Viel er iemand uit mijn handen…
  • Vera van der Horst – Ik keek om en lief ik zag je
  • Rik van Boeckel – naar een heldhaftige toekomst
  • Erika de Stercke – hoe je verdwijnt 
  • Cartouche – stappen vooruit is simpel, één terug is kunst
  • Ien Verrips – het lichaam kent geen achteruit
  • Jako Fennek – ik zoek geen oude liefdes meer
  • Anke Labrie – ook die laatste tocht

 ‘de weg terug’ wellicht in de kleuren geel en blauw iets in de oekraïne – wellicht ook niet – een prachtig romantisch schilderij van de hand van Jacob de Bruin – deze week gearriveerd op de redactie van pomgedichten punt nl  – draai ik bij dit schilderij  – de weg terug in de tijd – die prachtige stem van melanie safka – in september ga ik haar zien in 020 – zij zingt een tekst van dylan maar zo onnavolgbaar mooi om verliefd op te worden: ‘‘om te dansen onder de diamanten hemel met een hand vrij om te zwaaien…” – klaar is ze was ze  om te gaan waar ze zich kan verwonderen –
wie wint deze week de enige echte virtuele – naar dat prachtschilderij van jacob de bruin – ‘de weg terug’- trofee op pomgedichten punt nl?  gaat u ook terug in de tijd – keert u weerom waar u uw geliefde moest achterlaten – schrijf het gedicht voor mij – voor ons – voor uw geliefde – voor u zelf.
u kent de regels –gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
 
 
deze week alleen hele mooie gedichten én:
 

laten we terug gaan naar
waar alles ons was
alles rook
naar wie wij waren
 
mijn hand
zo eindeloos verdwaalde
 
wij niet wisten
niets meer wisten
de oneindigheid proefden
de oneindigheid aan ons


pw

De weg terug

We beklommen bergen en goudachtig
schitterden gebroken muren van kastelen,
toen hofdames nog kanten zakdoekjes
wapperden voor stijf verlegen ridders.

Weet je nog dat ik dat lied zong
van gazelleogen enzo 
voor je open raam
bij volle maan?

En dan de weg terug,
de slotgracht vol krokodillen over,
het woud met struikrovers door,
de asfaltweg terug
langs blauwe spooksteden
en gaten in de weg 
terug


Merik van der Torren


vroegen we om mooie gedichten kregen we ook mooie gedichten. merik  gaat door alle grenzen van de tijd heen – weet je nog van toen?  en ja hoor daar zitten de ridders op hun witte paarden – zwaaien hofdames met doekjes – zo spring je terug de tijd in – maar dan na alle fantasie en heerlijk voelen is de weg terug heel moeilijk – ineens is daar het zware asfalt – zijn daar de gaten in de wegen – en de  spooksteden – de wereld waarin wij romantici nu moeten vertoeven. ‘de staat van een heerlijk zijn ligt op straat meneer…’ hoor ik mijn buurman hier in de jordaan op drie hoog achter joelen. lees de gedichten van merik van der torren fluister ik voor mij uit op mijn platje.
Zoektocht

In het wilde weg naar waar je nu bent
vraagt voortgaan om omkijken
stappen die je achter je laat
amper volgens plan gemaakt

zoals in de vrije natuur
tussen bomen en struiken door
waar de voeten behoedzaam
steun zoeken als het lastig lopen is

hoe de grond als boven valkuilen vermomd
gaten vermoed onder keien en kerkepad
op elke oneffenheid en gevaar bedacht
tot in de verzengende gang van de tocht

dat heimwee naar het hoofd stijgt
alsof het de weg terug is naar waar je begon
terloops de weg naar een thuis gezocht
in de schaduw is het goed te doen


© FT 05.08.2022

frans duikt de natuur in zoals het een goed romanticus betaamt. maar daar is het ook al niet meer eenvoudig toeven. valkuilen en oneffenheden beschrijft de dichter op zijn pad. het is tegenwoordig niet meer eenvoudig om een romanticus te zijn – de dichter wordt opgeslokt door het leven van alledag en de actualiteit. de lucht voor de dichter om te ademen is van stikstof gemaakt. alleen in het schemer van de schaduw voelt een dichter zich nog thuis.

Geen weg terug

Keek ik om, omdat ik terug wou
ik was het vruchteloze zwerven zat
had geen weet meer van mezelf
de godin die je kneedde
wanneer je naast me lag.

Ik keek om en lief ik zag je
weer veranderen in iets allerdaags
de geur die alleen blijft kleven
aan gelukkige mensen voor altijd
weggevaagd.

Vera van der Horst


eigenlijk lazen we dit door vera beschreven thema ook al hieronder bij seraphina hassels in haar prachtige titelgedicht ‘Nachthonger’. de weg terug naar de geliefde van weleer is het openen van lijkkist na een week of vier. je gaat er niet mooier uitzien – na vier weken niet – na jaren al helemaal niet. seraphina schrijft over een ‘gestrande walvis’ haha – vera van der horst schrijft over een geurloos kleurloos tiepje.
Goedemorgen Pom
In de stilte van het hoge Noorden is terugkijken te doen maar liever wandel ik naar wat komen gaat.


Laat de weg terug

Laat de weg terug voorbijgaan
naar een heldhaftige toekomst
dansend in Jacob’s kleuren

zij danst met de tijd mee
in het bedenkelijk geheugen
dat langzaam aan en uit gaat

herinnering in beweging
vervaagt ons liefdesorakel
de dagen van toen verdrinken

wandelplezier langs de Ivalo rivier
laat de tijd voortgaan en zweven
boven de daken van het oerbos.


Rik van Boeckel
Ivalo. Lapland
6 augustus 2022


Rik geeft nieuwe woorden aan wat zo mooi ook bezongen wordt door melanie: ‘‘om te dansen onder de diamanten hemel met een hand vrij om te zwaaien…” – klaar om te gaan waar je je kunt verwonderen –


zijn ochtendwens is duidelijk: Goedemorgen Pom – In de stilte van het hoge Noorden is terugkijken te doen maar liever wandel ik naar wat komen gaat. ‘laat de tijd voortgaan en zweven..’ zijn bezwerende woorden – mooie woorden ook bij de kleuren van jacob. rik schetst altijd nieuwe dimensies bij romantische treurwilgen – vergezichten zoals René Brandhoff ze ons vaak toewenst – Riks vergezichten altijd multi dimensionaal in sterren, verleden minder heden en veel toekomst én in onstuimige klanken – in veelal het heelal – in die zin is rik ook een ware romanticus.


mijn kern
de lichtheid van mijn zijn
ik was haar kwijt
verloren in ambities
verdwaald in wat de wereld van mij vroeg
en jij vooral jij 
denk ik bezwaard
laat ik je gaan
met al dat andere

aarzelend de stappen op
mijn weg terug zoekend
naar wie ik ooit was of 
denk te willen zijn

gaandeweg beseffend 
-het stemt mij vrolijk-
het lichaam kent geen achteruit
elke stap is er een naar voren

aug. 2022
Ien Verrips

bijna was ik bang om te moeten lezen in de inleiding van  hoofdstuk 1 filosofie voor webmasters – maar gelukkig hervindt Ien de poëzie snel in de tweede strofe en derde strofe – strofe 1 met een begin van een filosofische verzuchting en de verwerking van een verleden – alleen de verdichting heeft iets van poëzie – sla ik liever over. in strofe 2 en 3 zit weer lucht
en vleugjes vrolijkheid – niet dat er geen ellende mag in poëzie – maar voor de in elkaar gedrukte zeer persoonlijke teksten zonder ook maar enige lucht of ruimte voor de lezer kunnen we wel bij jolies heij terecht. een is echt genoeg. teveel zelfs. haha – ga maar mooi aarzelen Ientje. van aarzelen is nog nooit niemand dood gegaan.

op weg

 
hoe je verdwijnt 
in een krater van niets zeggen 
jouw afdruk nog op de lakens 


de dag barst van activiteiten 
ik scheur het lijstje 
een douche koelt me af


hoe ik je wegdenk   
tussen barsten in de muur
een schilderij schuift ervoor 
 
bij het wandelen 
onder een treiterende lavahitte 
gaat de plaagstaart 
van mijn vrijheid mee 


Erika De Stercke

een prachtige gedachte – je wil iemand ‘wegdenken’- schuif er gewoon een schilderij voor. klaar. de omvang van het doek van Jacob blijkt genoeg – de afmetingen 20×20. haha – was het leven maar zo makkelijk. en wat heb ik al veel schildrijen in mijn huis hangen – ik ga toch nog eens achter die doeken kijken wie ik allemaal weggeschoven heb. erika schetst gelukkig bij het gemak van het schuiven toch ook de zwaarte die het resultaat van wegschuiven met zich meebrengt, in erikaas taal en woorden en  in die altijd weer  bijna smartelijke klanken die wij allemaal bij haar voordrachten inmiddels kennen.




 


Hoi Pom,
stuur je een intens zomerse groet uit het zwitserse. of je daarmee het hollandse slotenniveau kan opkrikken is een ander verhaal. maar troost je, het wordt weer winter. een fijne dag. jako


laatste liefde

ik zoek geen oude liefdes meer
geen flarden van het leven
om aaneen te knopen
de trektocht is voltooid
de zon verdwijnt
schijnt weer opnieuw
streelt ons na duistere tijden

ik zoek geen jou
om jasjes dicht te knopen
de vrijheid is intens, volmaakt
ik draai me om, geniet
van het landschap achter me
de onbeperkte ruimte
die zich uitstrekt
blaas je laatste liefde toe

jako fennek

toch iets van liefde mogen we nog net lezen bij Jako – mooi – verder gaat hij voorbij aan de oude liefdes – de intense vrijheid laat hij zegevieren, de dichter geniet het landschap ook het door de dichter reeds betreden landschap – de wereld is te mooi om niet te genieten – na regen komt zonneschijn – jako weet ons op te fleuren – er wordt heel wat geknoopt in dit gedicht – wij knopen het in onze oren.
bergen  beklommen in zijn jonge jaren meermaals de zee bedwongen
en uiteindelijk haar hart veroverd

altijd weer samen gingen zij op weg
ook die laatste tocht 
door de eindeloze witte gangen 
met hier en daar een schilderij 

haar zwakke lach
net nog zichtbaar in haar ogen
haar bemoedigende woorden 
waarin alles goed zou komen

zij heeft hem rugdekking genoeg gegeven
om nu zijn eigen terugweg te aanvaarden

anke labrie 
07-08-2022

mooi beeld van haar – die zwakke lach nog net zichtbaar in haar ogen – met enige weemoed opgetekend sfeerbeeld – hoe de een de ander ondersteunt – en ook wil ondersteunen. het is meegeven voor de onherroepelijke weg terug die wij allen te gaan hebben.

Share This:

Seraphina Hassels – zinderende poëzie – “Nachthonger” – over hoe de nacht in bed leefde




Beste Pom,
Hierbij het titel-gedicht van mijn in 2020 uitgekomen bundel, “Nachthonger”.
hartelijke groet, Seraphina




Nachthonger

Nacht leefde in dit bed
had lichaam, lust en mond
bewoog ons hijgend en huiverend
gaf dromen, zweet en verzadiging

Nu is de nacht stil 
jouw rug een gestrande walvis
ik staar naar grijze contouren
tast vergeefs naar leven in duisternis

Lakens vouwen kreukels in mijn hongerende huid
hart schiet razend gaten in de stilte
bloed suist en fluistert opstandig om verlossing
en ik val in de afgrond van mijn verdwijnend lichaam


Seraphina Hassels

Share This: