Ze traint veel, zegt ze. Gewoon omdat. En dikke mensen zien er niet uit. Zo zou je toch niet willen worden. En dat het met haar vorige vriend te gezapig was en dan ga je eten en dat wil je niet. Tegenwoordig is het ook zo lastig met sociale gelegenheden. Je weet nooit wat en hoeveel je te eten krijgt. Het kan wel eens helemaal niet uitkomen met je schema. Zo stressvol. Hij snapt het ook en herkent het. Vooral dat partner aspect. Maar zeker ook het sociale. Hij had laatst per ongeluk een panini besteld. Zo ontzettend slecht qua voedingsstoffen. Ze kon laatst op de sportschool bijna een lijntje zien, dat het begin van het eerste spiertje van een sixpack zou kunnen zijn. Ja, je sport toch ook voor op vakantie. Je wil niet, dat ze naar je kijken. Maar ja, als er dan toch ongewild iemand kijkt, dan wil je wel laten zien hoe goed je bent.
Het was een tenenkrommend gesprek tussen twee vrijgezelle kantooryuppen van rond de dertig. En mij deed het pijn. Hij die tien kilo eraf moet, maar ook weet, dat het leven niet bestaat uit calorieën tellen. En die wel een relatie houdt en een gezin heeft. Al vijfentwintig jaar lief en leed verder. Bijna had ik willen vragen hoe ze dachten dat ik me bij hun gesprek gevoeld had. Maar ik was er niet. Het was hun kantoor. Ik had daar onder standaard omstandigheden nooit geweest. Ze konden mij dus ook niet waarnemen. Er zat niemand achter dat beeldscherm een paar meter verderop. En zelfs al was ik er geweest, dan had ook nog de moderne truc toegepast kunnen worden van het gewoon niet kijken. Dan bestaat het ook niet. Toen ze om beurten langs mijn bureau liepen wist ik zeker dat ik er voor hen niet was. Zelf konden zij hun toekomst nog niet zien.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
