Mirjam AL – “ Worden alle mensen zo, als ze dood zijn ? “ is Alida’s volgende vraag.




Wibaut

“Is die meneer dood, Mirjam? “ vraagt de kleine Alida, waarmee ik hand in hand het beeld van Wibaut passeer op de gelijknamige straat.
“Ja… nee, “ zeg ik, “ die meneer heeft geleefd en toen is ie doodgegaan en toen hebben ze dat beeld van hem gemaakt.”
“Waarom? ” wil ze onmiddellijk weten.
“ Tja, “ zeg ik, “ die meneer was nogal beroemd. Hij heeft bijvoorbeeld heel veel huizen laten bouwen voor heleboel mensen die dat nodig hadden en heeft nog veel  meer goeds gedaan.”
“ Worden alle mensen zo, als ze dood zijn ? “ is Alida’s volgende vraag.
“ Nee, kind, “ zeg ik, “ alleen, als je heel veel bijzondere dingen hebt gedaan, dan ben je dus beroemd en dan kan het zijn, dat ze zo’n pop voor en van je gaan maken.
Alida kijkt nogal beteuterd na deze tekst en uitleg, maar inmiddels wandelen we al langs de Raad van Arbeid, daar waar je die kindersubsidie altijd moet afkletsen.

We zijn op weg naar Artis, dieren kijken, maar er is zoveel te zien. Tussen de Grensstraat en Natura Artis Magistra liggen minstens duizend wonderen, als je vier jaar bent, maar het beeld van Wibaut was vandaag toch wel het grootste mysterie. Ik zie haar blijven peinzen tot in de speeltuin toe.
Als we een paar uur later in omgekeerde richting het beeld naderen, komt er op de rijweg een bazig politiewagentje aanrijden met natuurlijk weer zo’n luidspreker op het dak, die een schorre kreet laat horen: “ Wil die groene Volkswagen nummer X777486 wat links gaan rijden ? Wollen Sie bitte nicht so rechts fahren ? “
Een knijpend handje, twee grote kleine meisjesogen en een heel dun stemmetje: “ Is dat die dode meneer, Mirjam ? “
 
 
Verhaal geschreven in eind jaren ’80, een nostalgische bijdrage dit keer,
 
Mirjam Al

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Laat een reactie achter