ABRAHAM VON SOLO razend

Deel 329. Blanken

Enige tijd geleden schreef ik een column die enigszins kritisch was aangaande ‘yoga-snuivers’. Mensen die heel mindful en vol in het leven staan. Blank zijn, hard werken, sporten, succesvol zijn, goede vaders en moeders en in het weekend ook gewoon recht hebben op coke in hun neus. Ik kende toen de hippe term ‘yoga-snuivers’ nog niet, maar daar bleek het dus over te gaan. In mijn stukje hierover verweet ik deze clan het gebrek aan contact met de samenleving, waardoor ze zich soms in de nesten werken en dan anderen de schuld geven, zonder eerst tussen de lijntjes door in de spiegel te kijken.

Maar welbeschouwd zijn dat dan misschien de excessen. De jeugdzonden, die nog een tijdje in de midlevens doorlopen. Maar blanken zijn veel erger dan dat. Vorige week stond ik in de Bruna naar de tijdschriften te kijken. Daartussen zag ik een exemplaar van de ‘Elle Reizen’ staan. De koptekst las: ‘Heerlijk! Roadtrip met het gezin. Ontdek…’ één of andere nog niet verklote, prachtige, subtropische bestemming. Op de cover waadde een glanzende open top Jeep door azuurblauw water. In de wagen zaten twee kinderen te lachen. Op de passagiersstoel zat een blonde blanke vrouw te lachten met een dure zonnebril. Daarnaast zat quasi nonchalant een dude-man achter het stuur, de verantwoorde, allerleukste vader op de wereld te zijn.

Het liefst was ik in dit plaatje opgedoken. Met een Kalasjnikov. Dan had ik eerst de banden lek geschoten. Vervolgens een aantal schoten in de lucht gelost en daarna de brommende V8 onder de motorkap tot zwijgen gebracht met een laatste salvo. Hierop volgend zou ik een gesprek aangaan met de inzittenden. Ik zou ze vertellen dat de wereld naar de kloten gaat door al dat ongebreidelde toerisme. En dat ze als rijke blanken het goede voorbeeld zouden moeten geven. En niet net als op de cover van de Elle een veel te dure vliegreis boeken om vervolgens net als thuis in de auto te stappen en de omgeving verder te vergallen. En waarvoor? Nog meer kloteselfies en lege loze ervaringen waar je toch geen tijd voor hebt om van te genieten, omdat je zo’n heerlijk druk leven hebt met je super succesvolle teringbaan, al je gekopieerde ‘vrienden’ die allemaal dezelfde dooie rondjes fietsen op hun racefietsjes, terwijl hun vrouwelijke lifecoach zich met een matje onder de arm naar de yoga haast op haar elektrische bakfiets van vierduizend euro of in de Tesla SUV in het compoundleven van hun tyfusvinexofjarendertigkutklotehypoteekaftrekselhuismetkinderopvangnettoeslagcomplex. Als ik uitgeraasd ben, krijg ik van hen als repliek een politiek correct pisverhaal en word ik bedreigd middels juridische maatregelen. De kinderen huilen niet eens. Die zitten stilletjes verveeld op hun iPad.

Oh god, wat haat ik blanken!!!

Dan word ik wakker en loop naar de badkamer. In de spiegel zie ik een enge man. Hij is niet zwart, maar ook niet blank. In zijn ogen twinkelt iets, maar het is geen LED verlichting. Hij heeft groeven in zijn gelaat en een raar kapsel. Hij is niet blank. Hij draagt wél zwart. Gelukkig maar.

Share This:

Gepubliceerd door Pom Wolff

Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman. In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes. Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'. Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.) 'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.

Laat een reactie achter