hoor ze hoor ze
loeien in de straten
het is geen pretje
dichter zijn is kut
geen romantiek
alleen kou koffie
jezelf te serieus nemen
voor iemand die niks verdient
je schrijft omdat je niet kunt zwijgen
niet omdat iemand zit te wachten
je noemt het noodzaak
maar het is vooral onvermogen
om normaal te leven
je zit in cafés
alsof dat iets betekent
alsof ellende automatisch
diepgang wordt
als er alcohol bij staat
je noemt het eerlijkheid
maar het is zelfbeklag
met regeleinden
en elke keer denk je
dit is raak dit is waar dit ben ik
tot niemand reageert
en je weer snapt dat zelfs je pijn
te weinig voorstelt
dichter zijn is geen pretje
het is jezelf blijven
terwijl je allang had moeten stoppen
MartinB
haha – het is zoals heel veel mensen denken en heel weinig mensen durven op te schrijven – en dichters schrijven dit al helemaal niet op – dichters zijn mensen met diepgang zei ooit een vrouw tegen mij die een nacht met een dichter had doorgebracht. dat moet B geweest zijn dacht ik – ze had nog rode wangen van het avond -uur. hoe dan ook – B schrijft een heerlijk medicijn bij elkaar tegen mensen die zichzelf TE serieus nemen – als ze B’s gedicht zouden lezen zouden ze er een einde aan maken. en dat laatste zou helemaal niet zo erg zijn voor de mensheid. want hoeveel kwelling kan een mens aan als een bezoeker van een open podium?
het is weer tijd
voor spierballen rollen
in de etalage van magazijn ad rem
poëten smeren daar eerst hun uitgedroogde kelen
dan openen ze luidruchtig hun torsende torso
u kent dat wel – waar dichters drinken
zwelt elk vertrek tot gelachkamer
al snel draaien zij om de as van hun wereld
en maken zo een pirouette van trots
in het voorportaal naar ruimte die zich
nog eens lekker onbeschaamd uitrekt
en aan het eind van de avond
altijd weer de aangeschoten dichter
die met oeverloze metaforen het ellenlang
verhalen hermetisch wil dichten en zo
het publiek een beetje meewerkt promoveren
ponden naar kilo’s per kubieke centimeter
de ontwikkeling enorm en anders is daar altijd nog
de deur naar een onherstelbaar niets
ml
haha een lekker soort cynisme om in te happen als in een schuimend biertje – ik denk dat hier beschreven wordt wat ik vanavond zal aanschouwen. een betere samenvatting kan ik niet geven. prachtig werkelijk prachtige laatste regel:
en anders is daar altijd nog
de deur naar een onherstelbaar niets
Des avonds kijkt hij in zijn glazen bol
gevuld met oude dromen en kristal,
verwarmt de kleinste kloot in het heelal
en schenkt het dan heus laatste glas weer vol
met afgeprijsde, wrange alcohol
waardoor zijn ziel zo zuiver slapen zal,
geplaagd door nieuwe dromen: carnaval
van drank, en plastic zak, en tramadol…
…bezwaren, wetten—die zijn géén bedrog;
des ochtends, bij de spiegel aanbeland,
ziet hij een steeds meer overjarig joch
niet tegen dood of eeuwigheid bestand,
en God blijft stil—ontzield, terwijl hij nog
een greintje zout als korrel zand ontbrandt.
***[D.B.]
tsja hebben we toch de absolute top te pakken hier – the one and only DeeBee. barre tijden voor de dichters breken aan – alle ingrediënten aanwezig in de tekst van Dit: alcohol, dromen en ouderdom, carnaval en tramadol. én van de Heer moet je het niet hebben – zo hebben we het graag hier op de site.
- Frans Terken – (gelukkig weer terug van even aan de overkant)
- Ditmar Bakker – met afgeprijsde, wrange alcohol
- Rob Mientjes – dichter bij jezelf
- Luk Paard – ik schreef nooit eerder zo van liefde
- Conny Lahnstein – omdat alles beter kan dan vandaag,
- Rik van Boeckel – niet uit wanhoop maar vol verwachting
- Ien verrips – om te wennen vast…
- Anke labrie – Het goede blijft gelukkig…
- Max Lerou -anders is daar altijd nog de deur naar een onherstelbaar niets
- Cartouche – waar anders nog
- Vera van der Horst – om ergens te blijven.
- MartinB – je noemt het eerlijkheid
wie wint de enige echte virtuele zo-een-pretje-is-het-nou-ook-weer-niet om dichter te zijn trofee op pomgedichten.nl? een barre tijden trofee – deze week
het thema deze week behoeft geen toelichting lijkt me – kijk naar het journaal en u weet genoeg – dichters zoals altijd hier op de pom voor de verjaagden uit de wanhoop – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
brandmerk Dichter
nu
we niet meer
zijn toegestaan
dichters
het dichten
is vergaan
drones
zijn voorgeprogrammeerd
in een dodentaal
dood
aan de dichters
ja dood ze allemaal
nu wij de D
van dichter
moeten dragen
gebrandmerkt zijn
en morgen
opgehangen
hoor ze
hoor ze
loeien in de straten
pom wolff
Dichter bij de strop
Met touwen zitten ze je achterna
jagen op je als je ze tegenspreekt
en jij op je hoede
voor wat je dan zegt
één verkeerd woord en je hangt
zijn er altijd een paar schreeuwers
in zoetgevooisde bewondering
voor wie de macht heeft
ze houden jou in de gaten
de hielenlikkers als taallakei
ze kussen de aars van
despoten en brandstichters
staan jou naar het leven
roep dat dat verboden moet worden
en verf hun woorden zwart
© FT 16.01.2026
fijn dat Frans en ook weer strijdbaar terug is aan het poëziefront – dichters voor de verjaagden uit de wanhoop – het woord een wapen – wij weten dat ze het niet goed met de dichters ophebben – hoe verschillend dichters ook kracht aan de woorden geven. verf hun bruine woorden zwart – met hart en ziel!
Toegegeven, toegeschreven
hartstikke toe, dicht
gesloten dus, potdicht
verstopt achter zinnen
woorden letters
omhuld en ingegeven door abc
dichter bij de waarheid
dichter bij de mens
dichter bij jezelf
liever dichter zijn dan schrijver
wat is een schrijver nu
lineair verhalend, saai
hij schrijft geeneens
hij tikt, compleet van lotje getikt
betoeterd, bezopen, magistraal
schrijfsels spatten van scherm
blinken uit in taalgebruik
maar toch
schaamteloos gezichtsverlies
dichter komen bij wat werkelijk telt
brengt ons in verlegenheid
Rob Mientjes
dichter heeft duidelijk plezier in het ronddraaien van en in de taal – bijna als een vlucht uit de werkelijkheid – in de laatste twee regels de boodschap: de verlegenheid
ik heb’et nieuws gezien en al’et onheil…hoe de mens ’n wereld en de wereld ’n mens…deze wereld de echte wereld en hoe mense kunne zijn…echt
en dan ben je’n schim ja slechts’n peulschil in’et bestaan van de tijd…de wereld…as’n mens
ben je tevens nog dichter/schrijver en blijf je mens
’n schim
peulschil
echt
en zie je hoe de wereld…en schrijf je
dat ik’et zo doe
de bijdrage en groetjes luk paard
(de rockdichter): sjonge de tijd vliegt en vliegt snel…en toch ben ik genoopt en volgzaam tot rust de altijd onbetaalbare rust ja de helende rust…kortom zalig! en zo is’et nu zondag en ter pom de zondagwedstrijd die geen…u kent’et intusse al wel ….terwijl’et nieuws van de wereld in onheil baadt en’et ook voor’n dichter nie elke dag’n feest is…en dus doe ik zo:
“ omdat ik dichter ben “
al die brieve die ik reeds
in letters zacht en tastbaar
zovele drome uit’n wens
de dagenlang met jou
enkel en alleen maar zingenot
ik schreef nooit eerder zo van liefde
toch glijde met elke tijd
de zinne verder weg en
valt de nacht ied’re keer
opnieuw
klopt’n hart gedrenkt in letters
bet ik trane met zovele woorde
nergens in’et echt geschreve
© luk paard
(zingenot: wellust/lust…)
Luk geeft op zijn zo eigen manier woorden aan de titel van het programma dat wij bjorn van rozen en ik ook in 2026 op diverse locaties zullen brengen – laat het van de liefde zijn – het enige juiste antwoord op de alles verwoestende werkelijkheid om de dichter heen. luk beheerst de taal der liefde als geen ander.
Oh dat hoofd, dat nooit aflatende brakende hoofd,
waar klanken woelen om geboren te worden, omdat
het moet, onvermijdelijk en blind het witste licht tastend
– de navelstreng wurgend om de nek – hakkelend en
stamelend de woorden verwoorden wat in de ziel ligt
verborgen, ritmisch of ontgoocheld de werkelijkheid
verhullen of onthullen wat wereldkundig moet worden
gemaakt, op te kalken, te gummen en krassen, desnoods
het mes erdoorheen te jassen en dan het lef hebben om
het een gezicht te geven, het venijn te trotseren, omdat alles beter kan dan vandaag, het vege lijf desnoods te verliezen of te blijven baren als een glorende dageraad, omdat het moet, niet anders kan
Conny Lahnstein
17 januari 2026
het is niet helemaal direct duidelijk wat Conny aangeeft – beschrijft – de geboorte van het verzet – lees ik – maar misschien beschrijft dichter hele andere zaken. dat we geboren zijn en worden om het kwaad te lijf te gaan – en dat het zo door zal gaan omdat het niet anders kan met de mensheid met het menszijn.
mijn droom vannacht ging over oorlog
een andere oorlog dan mijn droom als kind
die van die andere oorlog
de oorlog van mijn ouders
die was geweest en afgelopen
‘nie wieder’
mijn droom vannacht
als om te wennen vast
een nieuwe werkelijkheid
oorlog weliswaar niet gegarandeerd
maar zeker ook niet uitgesloten
jan 2026 IEN VERRIPS
hoe we van oorlog naar oorlog leven – van generatie naar generatie en dat nie wieder – wieder zal zijn – dat dat denkbaar is en wellicht mogelijk. dat de boemers nog net het geluk hebben een oorlogsvrij leven gekend te hebben. of net niet.
Ik vind dit een aparte wedstrijd. Maar ik sta als dichter op mijn manier in de poëzie wereld. Zo wordt over mijn poëzie regelmatig vermeld dat die tegen liedkunst aan ligt. Dat komt omdat ik mijn gedichten vaak met muziek combineer. Dat weet jij natuurlijk.Maar ik schrijf ze meestal zonder aan muziek te denken. Begin jaren tachtig kwam ik op het idee mijn poëzie voordracht met slagwerk te combineren bij optredens en dat werd later uitgebreider door de bijdragen van andere muzikanten. En werd ik bekend als popdichter. Maar dat werd niet door iedereen gewaardeerd en dat is nog steeds zo. De term popdichter is nu veranderd in spoken word artiest. Jij kent mijn poëziebundel met cd Beweeg als een strateeg die jij gerecenseerd hebt en ook de cd De dromende dansers.Mijn gedichten voor de zondagochtend wedstrijden schrijf ik niet met de bedoeling die met muziek te combineren. Maar omdat ik behalve dichter ook muzikant ben, lijkt het er soms misschien wel op. Het beinvloedt mijn eigen stijl. Maar iedere dichter en dichteres heeft een eigen stijl die wel of niet gewaardeerd wordt.’
Dit is nu mijn bijdrage:
In het poëtische licht
Dichter laat het woord gaan
niet uit wanhoop maar vol verwachting
voeg er zo nu en dan een ritme aan toe
en blijf zo in het poëtische licht staan
dichters zijn mensen met zinvolle woorden
dat komt iedereen ooit tegemoet
al is poëzie niet altijd goed
de verzen staan vaak vol moed of weemoed
wie de dichters vreemd verjaagt
begrijpt niets van zijn of haar betekenis
laat de tijd rusten in woorden en zinnen
en het loeien in de straten over gaan.
Rik van Boeckel
17 januari 2026
prachtige wens van Rik in de laatste strofe – mogelijk naïef – maar dat het wel geschreven wordt – zo kennen we Rik – de optimist onder alle dichters.
laat de tijd rusten in woorden en zinnen
en het loeien in de straten over gaan.
Het ware, het schone en het goede
Plato wist het wel…
Maar wat is nog waarheid
nu het in deze tijd zo vaak
geweld wordt aangedaan?
Schoonheid wordt gefotoshopt
de natuur met gif bespoten.
Het goede blijft gelukkig
in de ogen van de dichter
die, vaak noodgedwongen,
minstens in zijn woorden,
het liefst die droom behoudt.
Anke Labrie 2026
van plato de oude filosoof naar de dichter – behoeder van de droom – van het goede. bij Anke is die reis in de tijd in een tijdspanne van drie strofen geregeld. we moeten anke maar vragen het ministerie van cultuur voor haar rekening te nemen – dan schiet het tenminste op – de waardering voor de kunsten en de dichtkunst in het bijzonder.
Open podium – 17 januari 2026 | De Zwaan Cultureel
in deze tijden van droogte en roeptoeters
krimpende bossen, oorlog en landjepik
overschot aan mest, gebrek aan waarde
en taal die met het jaar achteruitholt
klagen we wat af met elkaar
in ongehoord immense woningnood
en stromen we tegelijkertijd over van
geluk op de index lezen we zwart op wit
hoe bar en broos
de dichter houdt bij dit alles zijn hart vast
vraagt zich waar en hoe te blijven, bij de voor-
of keerzijde, dan wel te putten uit de rand
van de munt welke kant hij ook op rolt
met droeve ogen en vaste hand vermant
vervrouwt hij zich, vouwt zich dubbel om
voorbij de grenzen van het mogelijke te komen
tot een plek van liefdevolle troost om in te wonen
waar anders nog dan in een gedichte
werkelijkheid?
17-01-2026 / Cartouche
tsja waar anders nog vraagt Cartouche. ik weet het ook niet. de dichtkunst schuift de dichter hier voorzichtig naar voren als eiland voor de verjaagden uit de wanhoop die wereld heet. mooi gedaan Cartouche. zacht en broos gedicht.
Dichter in barre tijd
Buiten oefent de wereld
op breken en volhouden,
vol haast en harde stemmen.
Iets in mij blijft langzaam spreken,
met een wat misplaatste hoop
dat een zin iets vertragen kan.
Soms voelt schrijven
als zacht spreken in een storm,
niet om gehoord te worden,
maar om ergens te blijven.
Vera van der Horst Vera
Vera geeft aan dat ze net te lang geknutseld heeft aan het gedicht. ik zou zeggen – doe alleen de laatste koplandsiaanse strofe – die is mooi genoeg voor vandaag – te mooi zelfs voor de bizarre wereld om ons heen:
Soms voelt schrijven
als zacht spreken in een storm,
niet om gehoord te worden,
maar om ergens te blijven.
Vera van der Horst
