nu nog even het goud, zilver en brons uit de poëtische mijn delven. ik weet het wel en als u de commentaren leest – u ook wel een beetje – vermoed ik – straks de uitslag in de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is. een mooie zondagochtend – en dat is het.
commentaren zijn inmiddels te lezen onder de gedichten –
- Frans Terken – om waar het nodig is diep te gaan
- Max Lerou – in de kist is er nog genoeg ruimte
- Jorge Bolle – en je ontembare ogen
- Rik van Boeckel – Zinvolle woorden uit hart en hoofd
- Rob Mientjes – voor eeuwig doemt het zwart
- Luk Paard – ja dieper tot we met hart en ziel
- Bart Top – in de diepere krochten van freudige grotten…
- Magda Haan – in dons dikke liefde
- Anke Labrie – mijn bolsjewiek uit Beverwijk
- Conny Lahnstein – graven zij een tunnel
- Cartouche – in – de loopgraven van het leven
- Vera van der Horst – en ergens..
- Elbert Gonggrijp – diep er door heen
- Vera Jongejan – van de hoge springen helpt
wie wint de enige echte virtuele – vrij naar S.G. – ‘mensen met diepgang’ trofee op pomgedichten.nl? de zondagochtendwedstrijd deze week – thema diepgang! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
S.G. voorheen lerares aan een amsterdamse middelbare volksschool introduceerde mij ooit bij haar leerlingen – voorafgaand aan een les over poëzie en dergelijkheden – als volgt: en nu opletten – luister naar meneer – meneer is dichter – en dichters zijn mensen met diepgang! de klas was meteen stil. zelden vond ik werd er een mooier eerbetoon aan dichters uitgesproken.
kobe is ook dichter – asjeblieft blijf vannacht nog bij mij – zingt hij – luister en val maar stil –
poëzie ontvelt
gisteren
viel er een dichter voor haar
van zijn fiets
hij draagt vandaag
zijn schaafwonden met verve
alsof ze van de poëzie zijn
poëzie ontvelt
of is het toch dat gevoel voor diepte
we zijn er mogelijk voor geboren
pom wolff
De bijdrage voor de weekendtrofee, als altijd op zoek naar de woorden.
Weekendgroet, Frans
Diepgang
De eerste diepgang was een baan
onderwater zwemmen in het 50 meter bad
en al snel ging dat heen en weer
niet dat ook maar een woord gezegd kon
als ik proestend en hijgend boven kwam
maar ik had wel de bodem gezien
van wat ik voor mogelijk hield
het maakte me stil en nederig
nadenkend over wat het teweeg bracht
in mijn hoofd en wat het vroeg van mijn lijf
dat ik naast dat hoofd armen en benen
heb om hoe dan ook vooruit te komen
om waar het nodig is diep te gaan
in de kracht van het woord
© FT 30.01.2026
het gevraagde thema – iets met diepgang haha – heeft veel losgemaakt – dank aan S.G. nogmaals – mede namens alle dichters – voor die prachtige woorden: dichters zijn mensen met diepgang! en zo ook Frans Terken. het moet ooit heerlen geweest zijn – zwembad ‘zeekoelen’ wellicht – waar deze dichter zwemdiploma A en B heeft gehaald – ik gok maar wat – maar wel met een groots poëtisch resultaat mogen we lezen – dat Frans daar leerde het diepe in te gaan is voor de poëzie goed geweest – daar in het diepe lag het begin van de dichter Terken en daar lagen ook zijn poëtische diploma’s klaar – en Frans zwom deze met lof naar boven. we genieten er elke week van.
En aan de lezer een woordenboek, zal het bargoens zijn of een woordenlijst van een of andere grootstad
afdaling met gerrit
eenmaal in de kist is er nog genoeg
ruimte voor diepgang sprak hij
zo mag ik graag zeggen
waar het op staat
pikkie noga en groenzoeter
de voosbinkies van nette
meijer verdelen de zachte woorden
als piemelbrie over een besmetbak
ik sla de harde liever op
het aambeeld van miesponem
en oetekwa de moker voor
pannelap en zomerplaag
ml
de eerste twee regels en ook de volgende twee zijn meesterlijk. in huize wollluf en bij buuf betty twee hoog achter in de jordaan – werd heel heel hard gelachen – met name betty moest aan de beademing. ik ben ook maar meteen aan diezelfde beademing gegaan. mocht ik eerder dan max op zorgvlied in een kist gestopt zijn – hierbij dan wel de uitnodiging aan max om strofe 1 luid en duidelijk – na de ernstige toespraken – in die prachtige ruimte te laten klinken – net voordat de gasten aan die heerlijke wijn daar gaan!
van achter
van achter het raampje
in het vliegtuig
op tien kilometer hoogte
zag ik de diepgang
van een kleine zee,
eindeloze wolken,
besneeuwde bergtoppen
en mensen als speldenknopjes
bij de landing verloor de piloot
alle zicht
met mijn gesloten ogen
liet ik alles los
net voor de landing
dacht ik diep na over
jou en je ontembare ogen
JORGE BOLLE
mooi zo Jorge – zo uit de lucht dit luchtige gedicht – strofe 1 de beschrijving strofe 2 die ontembare ogen van de geliefde – de site pomgedichten hangt het liefst in de lucht met zo een mooie romantische zachte touch – en hier hebben we een hele mooie. ‘ik moet de reis nog maken terug naar waar het begon’ – zingt alex roeka hier in mijn kamertje – zo is ook het denken van Jorge getypeerd.
Zinvolle woorden uit hart en hoofd
hebben diepte nooit verdoofd
een dichter haalt ze zonder bloeddruk
uit de aderen van dit leven
stilte geeft hem diepgang
een lied biedt luisterrijke zang
poëzie wordt duidelijk uitgesproken
via betekenisvolle voordracht.
Rik van Boeckel
30 januari 2026
Rik houdt het kort. eigenlijk biedt de dichter hier een ieder algemeen geldende waarheden aan – en aan de lezer. zinvolle woorden uit de aderen van het leven – mooi!
Toch een fijn weekend gewenst.
Ook namens Alighieri.
Groet, Rob
Diepganges
Stikdonker ondergronds
door en van ratten besnuffeld
stroomt de Diepganges
bewierookt zwart
demonen in een bootje
halen neus en mensen op
nodigen uit
voor een groot bal
in alle ringen
van Dantes hel
vurig met gespleten tong
tonen duivels hun ware aard
lispelen zoete woorden
in oren die niet willen luisteren
diepgang voert langs aambeeld hamer
naar flinke krochten in de neus
slijm in mond stokt de keel
schreeuwen niet gehoord
voor eeuwig doemt het zwart
alle hoop verloren
Rob Mientjes
allemaal de hel in – richting dantes unterwelt – doet me aan de woorden van de legendarische leraar Knijtijzer van het spinozalyceum denken – die ooit mij in een nazi kelder in keulen over de verschrikkingen verhaalde die zijn familie had moeten meemaken. Rob belicht de hel op helse wijze en doet dat zoals het goede dichters betaamt.
” alleen maar van ons “
in de drome heb’k al zo vaak
over hoe we altijd meer en dichter
ja dieper tot we met hart en ziel
‘et mag zelfs tot bodem rake
asof’et de laatste keer
ik wil van adem en
dat’et trekt en sleurt
schokt in elke plooi
van je lichaam
dat je helemaal uit en in
en dan nog ’n schreeuw
omdat je willoos wil
zo neem ik jou door’et bloed
vel tege vel alleen maar van ons
© luk paard
nou of dit liefdesgedicht door de WOKE commissie geraakt is zeer de vraag – hahaha – er gaat er nogal – hoe zeg je het – vlezig – aan toe in huize paard – zo kennen we dichter luk paard natuurlijk in de goede zin van het woord – natuurlijk – als de lust beschreven wordt dan wordt de lust ook beschreven – allemaal meteen door naar de nieuwe film van eddy terstall – het land van johan – de lust het leven de levenslusten ze zitten in de lucht – en Luk voelt dat – de veranderende tijdgeest – goed aan.
Hoe zinnelijk
Het lijkt in het begin
op oppervlakkig beminnen
van jouw huid houden
de opperhuid strelen
die zacht en soepel
warm of koud
altijd aai- en dankbaar is
oksels, armen, zachte liezen
– jouw huid die welkom heet –
jouw bindweefsels en tere vliezen.
Maar in en uit kruipt het
onder ons beider huiden
hart en nieren
longen vieren dat
alles open, lopen gaat
wormige, kronkelende dingen
wringen zich in alle bochten
dringen door in de diepere
krochten van freudige grotten
het hijgt, het siddert,
het spettert, het spat
lekt naar buiten
lekt naar binnen.
Het lijkt in het begin
op oppervlakkig beminnen
maar ten diepste ontspoort het
in hortende, stotende
zinnen.
Bart Top
ietsje subtieler dan het gedicht hierboven van Luk Paard – de woorden van de dichter Bart Top. (aanvankelijk) maar al vrij snel belanden we in dezelfde erotische film – de sappen ooit door hadewych zo vloeibaar beschreven kolken ook bij Bart over de randen van het gedicht. HEERLIJK!
Bart is zondag te genieten in dat altijd weer zo mooie Haarlem, we lezen op FB: ‘Lekker ruig podium, lekker koud. We spelen het warm. Kom kijken! Paul Krugerkade 47 L Haarlem. Met Mehmet Polat en Maarten van der Burg!‘
Terugtocht
Deze beelden liggen al te diep
bloed, dood, haat, honger
verward dit is toch niet nieuw ?
flashbacks, toen, nu
ik val, wie vangt mij op
vervaag in de duisternis
tot grijs haar mijn ouderdom verraadt
ze vragen of het wel goed met me gaat
in mijn bed trek ik me diep terug
wikkel me in dons dikke liefde
tranen mogen nu maar dan wel in stilte
Magda Haan
mooi hoor – en zachtjes schrijf ik nu mijn woorden op voor dichter – voor wie de – laten we zeggen – de journaalbeelden van de dag – net even teveel zijn – dichter die zich even terug wil trekken – deken over het hoofd. ‘liefde overwint alles’ stond er bij mijn oma op een bordje – en zo is het ook.
mijn bolsjewiek uit Beverwijk
bij nader inzien ben jij toch
de ware existentiële liefde niet
stond op die ansichtkaart
poststempel Parijs
die je me pas na weken stuurde
maar ook al heette zij Simone
hoorde ik later van je vrienden
een Sartre ben je nooit geworden
zag ik toen ik je onlangs googelde
anke labrie
ja beverwijk daar zeg je wat anke – natuurlijk – haha – onder de rook van tata – daar heb je dat – samen met max lerou zorgt anke voor de broodnodige lach hier in de nacht – maar nu zal ik nooit meer met de trein of de auto langs beverwijk kunnen gaan zonder aan dit gedicht te moeten denken. het is een dwanggedicht haha. maar wel een heel leuk dwanggedicht.
Werk in Uitvoering
Met hun schepjes graven zij
een tunnel van ochtendgloren
tot avondrood onder de ruige
zee door. Ongeruste ouders
roepen tevergeefs hun namen.
Hun grut eet voortaan rømmegrøt
en stokvis bij Noren in Bergen.
Conny Lahnstein
Conny houdt het kort – niet zo als de man die uit groningen kwam vanmiddag in cafe eijlders – die werd gevraagd om nog twee korte gedichten te doen ter afsluiting van de middag en die vervolgens een gedicht van 30 pagina’s ten gehore bracht en nóg een gedicht van 10. dat tweede gedicht noemde hij kort. alles is relatief in deze wereld. kort dus. ik moet over dit gedicht van Conny lang nadenken – mn noors is niet meer wat het geweest is en nooit was. gelukkig is het een impressie – bergen aan zee – kinderen – strand – mooi – ik houd het ook kort.
in het verre verleden duiken
van het gesproken en ongezegde
van je oorsprong en waarheen
hoe diep kun je gaan
in de oceaan die jij bent
tot de bodem of voetje bij voetje
je laten drijven op gedachten en gevoel
voor meer dan de helft uit water te bestaan
ach, de talloze naamlozen die ons voorgingen
hoe ze streden en ploeterden in de modder
de loopgraven van het leven – zonder
alle lagen te kunnen ontgronden
leer om niet te verdrinken en weet
samen te kunnen liggen, gaan en lopen
vermogen door te dringen tot de diepte
de onderstroom van de dichter in je
die in regen – de grond van bestaan –
de glans van de zon ziet in de ogen
van diens geliefde
31-01-2026 / Cartouche
ojee Cartouche heeft het op zijn heupen weer. komt genadeloos binnen – wat kan deze dichter toch vreselijk goed dichten – was ik een vrouw ik zou smelten – een subtiel en alles overheersend liefdesgedicht mogen we lezen – de nacht voelt warm – de zondagochtend zal ook warm voelen onder de woorden van dichter Cartouche. was ik een man ik zou ook smelten als zij voor mij zou schrijven:
leer om niet te verdrinken en weet
samen te kunnen liggen, gaan en lopen
vermogen door te dringen tot de diepte
de onderstroom van de dichter in je
die in regen – de grond van bestaan –
de glans van de zon ziet in de ogen
van diens geliefde
Onder ons
Wij waren niet uit belofte,
maar in wat wij volhielden
wanneer niets ons dwong.
Jij bleef waar ik mezelf ontliep,
ik bleef waar jij jezelf verloor-
alleen een gedeeld uithouden
van wat niet oploste.
En ergens daarin,
werd iets van ons
onverwacht echt.
Vera van der Horst
jajaja – om deze woorden kan natuurlijk niemand heen – het is dat soort poëzie waar je op meedrijft – het is alsof je op een groot meer in een bootje ligt te dromen over wie allemaal in je leven en wie vooral en met name in je leven – en dat je – eigenlijk nooit meer anders wil dan deze woorden – in dat bootje – op het kabbelende water – ja – ‘IETS VAN ONS WERD…’ – tsja – uitgevers het wordt wel tijd dat u uw ogen opent voor deze dichter!
wellicht eens met je TE zullen zijn in de laatste regel? veel beweging in dit filosofisch geörienteerde gedicht van Elbert – schreef ik niet al eerder – of heb ik het niet onlangs tegen iemand gezegd – de poëzie van Elbert laat zich het beste en het liefste lezen als je naast je geliefde zit en elberts woorden haar of hem voorleest – dan glij je langzaam maar zeker de natuur in – het leven in – de zachte woorden – en elkaar in.
moet me meer in de medemens verdiepen
dacht ik
van de hoge springen helpt
voorzichtig vallen en zo lang mogelijk
onder proberen te blijven
maar durfde ik dat wel
2
vandaag probeerde ik mij te verdiepen
nu ben ik al door mijzelf heen beland
zit helemaal aan de andere kant.
3
ze is gestrand
want ach ze had
te veel diepgang
4
heb mij zo in jou verdiept
dat ik geen uitweg meer vind.
Vera Jongejan
hmm ik had het bij strofe 1 en 4 gelaten – die zijn prachtig – zij omsluiten en sluiten de overwegingen in strofe 2 en 3 wel al in – die hoeven niet. verdieping zoeken en dan die regel schrijven – ‘van de hoge springen helpt’ – die regel is briljant. dankjewel Vera.
