De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind – dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.
het zilver op deze zondag moet zonder meer naar Vera van de Horst – madam schreef weer eens een onvergankelijk gedicht. de stoel met prachtleuningen van Anke Labrie zetten we nog even in een bronzen licht – winnaars van harte – dank aan alle dichters die inzonden – het was weer een bijzondere – bijzonder mooie zondagochtend. de commentaren leest u onder de gedichten.
Niet blijven zitten: opstaan!
Wat is de waarde van een mensenleven
als dag na dag de prijs van olie
hoger wordt opgedreven. Hoe hoger
dat die stijgt, hoe harder zijgt
neer de prijs van vlees en bloed.
Het is hun oorlog die zich
met onze lichaamsvochten voedt
die graait en maait
en zonder onderscheid
leed toevoegt aan al wie
al zo lang zo bitter lijdt.
Hen is het om het even
of bommen vallen op
oorlogsschepen of
op een ziekenhuis.
Hoe ver is elke vorm
van humanisme weggedreven.
Terwijl de verbeelding is gestorven
ruiken verdorven geesten
grenzeloos profijt, Hun zielen
leven op: de geur van geweld
smaakt op hun tong naar geld.
Wie draait er terug
het wiel van de geschiedenis
dat doldraait op hebzucht en haat?
Of is het al te laat om
met rede en met recht
het strijdperk in te perken
de wapens te begraven
de massagraven op te graven
de doden weer een naam
te geven. En ook een naam
aan wie bleef leven.
.
Blijven we kijken, of zelfs
helemaal ontwijken?
Zitten we verlamd te staren
naar onafwendbaarheid
of zoeken we de blik in elkaars ogen
putten we kracht uit onvermogen
om de kaarten nieuw te schudden
de richting te verschuiven
putten geloof uit ongeloof
dat dit zo door kan gaan?
Laten we beginnen op te staan
Dat is een basis voor bewegen.
Bart Top
https://www.gedichtbijzee.nl/
nou in de wereld om ons heen zit het niet echt goed – dat beschrijft de dichter Bart Top als geen ander – een alles en iedereen overstijgend bijna – strijdlied lezen we hier – de tekst lijkt ook in de beste traditie van de sociaal democratie geschreven – aan de 20 – 20 regel van deze site hoeft een dichter zich niet te houden als de noodzaak zich opdringt. en de schrijfnoodzaak van de vele gekozen woorden, rijmwoorden is hier evident. de wereld moet beter! zo kan het niet langer. sta op! in machteloosheid wordt kracht geboren. het is zoals kiki schippers in haar prachtlied NAVALNY zingt: ‘’..kwaad wordt geholpen door alles wat zwijgt… het kwaad triomfeert als je niks doet…” – met de kracht van de poëzie een prachtig pleidooi om op te staan tegen het ons omringend kwaad – dit wordt op deze zondagochtend niet meer overtroffen: GOUD! en van harte Bart.
Zoals we hier zitten
jij met die ogen en je handen in je schoot
ik met de tranen en de lach
Het rommelt buiten, een ver geluid van ernst en angst,
van ijzer op steen en glas
Hier zijn de muren van nevel gemaakt
en spelen we een spel zonder regels of verlies
we vangen de stofjes uit het zonlicht
niets hoeft hier te landen
We raken los van huis en stad
dwingende namen van dingen
Zullen we zo blijven zitten, alsjeblieft
totdat de wereld vergeet dat wij bestaan.
Vera van der Horst
dat heerlijke bijna smartelijke einde van dit gedicht – die bijna machteloze poëtische oproep in de laatste 2 regels – die zo enorm van de poëzie zijn maken dit gedicht (compleet) –
Zullen we zo blijven zitten, alsjeblieft
totdat de wereld vergeet dat wij bestaan.
de eerst drie regels – een beetje arbitrair gezegd kunnen best weg – verder lezen we dan een onvergankelijk gedicht – wie zo kan schrijven verdient eremetaal!
Het rommelt buiten, een ver geluid van ernst en angst,
van ijzer op steen en glas
Hier zijn de muren van nevel gemaakt
en spelen we een spel zonder regels of verlies
we vangen de stofjes uit het zonlicht
niets hoeft hier te landen
We raken los van huis en stad
dwingende namen van dingen
Zullen we zo blijven zitten, alsjeblieft
totdat de wereld vergeet dat wij bestaan.
Vera van der Horst
de boekenkast
blank eikenhout
biedt onderdak
aan mijn geliefden
de schilders
naast de filosofen
de dichters
binnen handbereik
mijn stoel ernaast
weerbarstig leer
gevormd naar lichaam
en naar geest
de leuningen gevuld
met dromen
en draaibaar
in de tijd
© anke labrie
(genomineerd literaire wedstrijd Schrijvenswaard
en gepubliceerd op ansichtkaarten meubelzaak)
een mooie stoel dat moet gezegd! en prachtige leuningen ‘gevormd naar lichaam en naar de geest’ – ja zo een beeld is niet meer uit het zondaghoofd te krijgen.
- Vera van der Horst – Zullen we zo blijven zitten, alsjeblieft…
- Rik van Boeckel- de banken in parken
- Rob Mientjes- licht uit spot aan
- Frans Terken – met woorden die even zweven
- Ien Verrips – het zitten valt hem zwaar
- Anke Labrie – de schilders naast de filosofen
- Cartouche-ik zie het niet meer zitten
- Luk paard -ik vlij me neer op’et bankje
- Max Lerou – een heer van stand
- André Heijnekamp – het had er misschien ingezeten
- Bart Top – opstaan!
altijd benieuwd naar het wel en wee – en zeker op de zondagochtend – zit u wel goed – zit de dichter wel goed, zit het wel goed in de wereld of in de wereld om u heen – we lezen het graag – met het thema kunt u alle kanten op – van dichterlijke weltschmerz tot uitbundige euforie – het ZITTEN is aan U! u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
hout rot ook
o ben jij die én die
zal ik wel gezegd hebben
ik geloof niet dat je naar woorden zocht
mij is niemand anders dan de zon
een antwoord schuldig
zei ik en ging naast je zitten
jij begon aan een monoloog
niet uitgesproken mensen verzachten
probeerde ik nog
nou weet ik wel
dat het leven in je gaat zitten
als houtrot
en dat je krijgt wat je verdient
maar om het allemaal
maar uit te kramen is ook zoiets
pom wolff
‘k ben u niet vergeten, ‘k wil u nie verliezen
De stempel da’k drage wat doet ie d’er toe
’t was hier veel te moeilijk, ik koste niet kiezen
Ik wille allene het beste voor joe
Misschien is ‘t dan beter om liefde te delen
(ik lope) de schuld en de schaamte voorbie
Maar ik kanne’t niet helpen, ge zit in mijn kleren
Ik hope da’j soms nog kunt peizen an mie
Soms ben ik onzeker, a’k joe hore zuchten
A’j zoekt naar de katte da’k ik kieke uit den boom
Ik kan u niet beloven, da’k niet meer ga vluchten
Da’k nie meer ga zoeken naar andere droomn
De geur is hier anders, ’t geluid komt van verder
De lucht is ier lichter, der is warmt’ in joen huis
Ik komme van elders, ik wacht ip het keren
Mag ik ier nog wa bluven, hier voele’k mie thuis
Ken j’ook dat gevoel da’ je peist dat uw leven
Zo simpel niet is of da’t anders kost gaan
Misschien is het doel d’r van dat w’iets kunnen geven
En da we d’r toch voor mekaar bluven staan
(…)
De nieuwsgierige stoel
De stoel naast de andere dichter
laat ons zittend luisteren naar de poëzie
van de bekende Leidse stadsdichter
de uitgever van zijn poëziebundel
laat die aan alle dichters en burgers
horen als de stem van de stad
we kijken vol nieuwsgierigheid
naar het gezicht van de burgemeester
als hij hoort wat over Leiden is geschreven
de nieuwsgierige stoel doet mij denken
aan hoe de stad van mijn hart
vol herinneringen aan gebeurtenissen zit
de Groenesteeg is zo mooi bekend
ben er door vele wandelingen aan gewend
net als aan de banken in parken
en de vele singels voorbij het standbeeld
van de beroemde schilder Rembrandt,
de Burcht en het groene Leidse Hout.
Rik van Boeckel
17 april 2026
ook van hier de felicitaties aan dichter Tilma met het verschijnen van zijn eerste bundel – getuige het poëtisch verslag van Rik.
Hem zien zitten
Of toch liever het
je van het het van je
hem of hun haar
ach wat
blind staren kan ook
naar iedereen
vanaf het podium
of gewoon vanuit een stoel
smoorverliefd
achter in de zaal op wie
op hem haar hen het
hem zien zitten naakt bloot
compleet zichzelf
het lonkt het flirt
podiumstilte doek valt
licht uit spot aan
misselijk van liefde
vlinders geven over
hem zien zitten
met bonkend hart
Rob Mientjes
dichter lijkt een beetje in de war geraakt van de vele mogelijkheden in de liefde. haha.
Zitten
Van die dagen dat zitten
vrijwillig is niet opgehokt
achter een stalen deur
met uitzicht op een tralieraam
nee in je tuinstoel met de zon
op je gezicht even niets doen
dan naar bloemen en bijen kijken
hoe het rust brengt in het hoofd
een dag om de wereld
de wereld te laten
op tijd je medicijnen slikken
tegen ongemak en afbraak van
of in je lijf
dat je er nog bent om zitten
zo tot een feest te maken met
woorden die even zweven in je hoofd
© FT 18.04.2026
opwekkende woorden van de dichter in het zonlicht van de lente – en wellicht in die van de aankomende zomer waarin de menselijke ongemakken een beetje naar de achtergrond kunnen worden gedreven. laten we hopen dat de poëzie daarbij ook als een goed medicijn kan dienen Frans.
het zitten valt hem zwaar
alleen in zijn cel
onbestemde geluiden daarbuiten
-nooit geruststellend-
collega criminelen en bewaking
geen vrienden dus
verstoken van geliefden
bezoek achter glas
de huidhonger
-onvoorzien-
de grootste kwelling
het zitten van hem zwaar
april 2026 – IEN VERRIPS
het zitten op een andere manier verwoord – wel met inlevingsvermogen. het is de daad die veroordeeld wordt de dader minder – hoor je strafpleiters vaak zeggen. de (on)menselijke kant van dit zitten door Ien goed verwoord: verstoken zijn van liefde is de grootste kwelling. daar had ie niet bij stil gestaan.
Een gat in de dag
Soms zit het mee en zo vaak tegen zoals
deze, een dag zonder zon en van regen
in de drup en dan morgen ook nog
in alle vroegte weer in de kleren
schieten, in plaats van een gat
in de dag slapen en hongeren
naar het ongehoorde
nee, ik zie het niet meer
zitten met haar, dat samen
zwijgen, voor ons uit staren, gaan liggen
en verder niks, zelfs geen krakkemikkig gedicht
komt er uit de koker, kortom een dag
om voor de kat d’r kut te zitten
en kussens te likken
18-04-2026 / Cartouche
haha – een heerlijk gedicht – bijna een on-Cartouche gedicht – een dicht bij de grond gehouden gedicht waar Cartouche normaal gesproken toch altijd zijn teksten met iets van verhevenheid laadt. dichter zit het niet meer zitten – bij de dichter benders schreef ik ooit – dichter zit het niet meer zitten – geen touw in zijn huis om zich op te hangen… zover gaat het hier bij Cartouche net niet –
“omdat ik’n dromer blijf ” luk paard
(tijdens’n verdwaalde nacht…)
ik vlij me neer op’et bankje
in me stille ik gehuld
de donkerte doorbroke
met de felle kleure van
’n bloedend hart
volg in gedachte verder de weg
die zich op me netvlies brandt
omdat ik’n dromer ben
en voor de liefde blijf
met slechts de ure
om te rekke
alleen
© luk paard
het bankje van Luk! ooit zullen er mensen zijn die een wandeling maken en tot aan het bankje van Luk geraken – hee een bankje met een bordje – zullen ze zeggen – en ze zullen lezen – vlij u neer en blijf voor de liefde!
suikerspin in het web
van mijn dromen
zie ik een raam
in de doublet
waar jij zit als een slet
en weet dat ik
eens binnen
zal komen
ml
* louise engering
voormalig wethouder cultuur en financiën den haag
‘verboden’ toegift:
naaktstrand
een heer van stand zit
ietwat ongemakkelijk
op het klotenzand
ml
berichten uit het zuidhollandse gaan hier in 020 nooit voorbij zonder een schaterlach – zeker niet als het een klassieker betreft.
Te jong
We dachten er uit te halen
wat we vonden in elkaar
een overwinning
die een verwachting dragen moest.
Maar om te laten gaan
waren we te jong, voor verlies
niet lang genoeg vastgehouden
en hoe we elkaar beklemden
en hoe we verloren.
Het had er misschien ingezeten
maar we hebben het vastgepakt
en eruit gehaald.
André Heijnekamp
ik geloof niet dat de woorden helemaal consistent gerangschikt zijn om hier het droeve verhaal van te jonge verliefdheid vertellen. het is niet goed gegaan en niet goed gekomen lezen we maar er is wel van alles en nog wat ‘uitgehaald’ – dat uithalen maakt het gedicht een beetje ongemakkelijk te lezen.
