Zonder titel
Schrijf in vijf minuten een gedicht
over hoe mooi dichters zijn
over hoe mooi je zelf bent
Sprokkel woorden van schoonheid
en hark ze bij elkaar in een taal
van zinnen zonder rijm
Smokkel eigenwaarde naar binnen
niet spugen voor het af is
en heb het over een ander
Dompel een liter aandacht
in een bloemrijk gedicht
en zucht vijf minuten
Gerard Beentjes
een mooi slot aan het einde van de zondagochtendwedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is – verzorgd door Gerard Beentjes – hoe je in korte tijd in alle eenvoud de poëzie kunt inzetten om een gedicht te schrijven. knap gedaan – nou ja de schrijfdocent in optima forma: Gerard Beentjes – poëzie in alle eenvoud geschreven – en om toch te genieten van de bijzondere wendingen.
hoe meer mijn hart haar liefde kenbaar maakt,
hoe meer mijn lief zich aan die liefde stoort;
hoe zachter ik mij fluister in zijn oor,
hoe dover hij voor al die woorden wordt.
dat eeuwig lied, intussen grijs gedraaid,
gezelschap tijdens menig lange rit,
wordt soms volledig door hem afgezet
om plaats te maken voor een nieuw geluid.
ik word zorgvuldig in mijn hoes gestopt,
dan diep het dashbord kastje in geduwd.
zo word ik voor de eeuwigheid bewaard;
nooit werd ik ooit genoeg door hem gehoord.
Karlijn Groet
nou het gedicht mag er zijn – wellicht binnenkort als song te horen op pomgedichtendag – lichte melancholie in 12 regels – hoe je een zwaar gevoeld verlangen in lichte woorden legt – dichter laat zwaar gevoel op de poëzie drijven – het dichte donkere dashbord kastje donkerder dan ooit eerder beschreven.
de eerste drie strofen zijn mooi genoeg en bij elkaar een afgerond gedicht. ik begrijp dat de dichter het gedicht nog mooier wil maken maar het goud was al binnen met die 9 regels.
een mooie titel bij deze regels:
weerspiegeling
Is er toch nog hoop
dat de schoonheid opleeft
als jij je hand erop legt
dat het in jouw handen bewaard blijft
wat wij aan moois verzameld hebben
en er onze wereld mee verrijken
een klein gebaar van wijzen naar
is al genoeg om weer te zien
waar we het indertijd vonden
FT
© FT 16.05.2026
- Karlijn Groet – nooit werd ik ooit genoeg door hem gehoord.
- Frans Terken – dat het in jouw handen bewaard blijft
- Rik van Boeckel – een zingende spoken word dichter
- Luk Paard – niks meer niks minder
- Rob Mientjes – altijd zichtbaar blijven
- Cartouche – hoop van beter, nieuw leven
- Jorge Bolle – Wie ik
- Max Lerou – die foto
- Vera van der Horst – een herinnering aan zachte kleuren,
- Vera Jongejan – lief rimpellijfje
- Gerard Beentjes – een handleiding
wie wint de enige echte virtuele – we moeten ons zelf niet vergeten en ook mooi willen zijn voor wie we mooi willen zijn -trofee op pomgedichten.nl – nou ja welk thema de dichter ook wil kiezen dit weekend – de dichter is er toch altijd zelf bij. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
ik mag er ook zijn
zie mij
als een kunstwerk
als een standbeeld van liefde
een standbeeld voor jou
om elke dag
aan voorbij te gaan
om wat gewoon was weer
gewoon te laten zijn én dat niets
verloren zal gaan
pw
Ja, laat het mooi zijn, het thema van dit weekend; ik heb er dubbele gevoelens bij, kijk maar wat het mij bracht. Het 2e buiten mededinging, lijkt me, ik wil het je toch niet onthouden, zie maar of je er iets mee kunt.
Weekendgroet, Frans
Het mooie
Is er toch nog hoop
dat de schoonheid opleeft
als jij je hand erop legt
dat het in jouw handen bewaard blijft
wat wij aan moois verzameld hebben
en er onze wereld mee verrijken
een klein gebaar van wijzen naar
is al genoeg om weer te zien
waar we het indertijd vonden
hoe we het onder rommel vandaan trokken
afstoften en oppoetsten om de glans te zien
die jij er elke dag weer oplegt
het mooie dat jezelf weerspiegelt
elke ochtend als ik mijn ogen open
© FT 16.05.2026
de eerste drie strofen zijn mooi genoeg en bij elkaar een afgerond gedicht. ik begrijp dat de dichter het gedicht nog mooier wil maken maar het goud was al binnen met die 9 regels.
een mooie titel bij deze regels:
weerspiegeling
Is er toch nog hoop
dat de schoonheid opleeft
als jij je hand erop legt
dat het in jouw handen bewaard blijft
wat wij aan moois verzameld hebben
en er onze wereld mee verrijken
een klein gebaar van wijzen naar
is al genoeg om weer te zien
waar we het indertijd vonden
FT
© FT 16.05.2026
————–
Hoe zo mooi
Zo mooi is het allemaal niet
de tronies van extremistische terreurtypes
die met schreeuwend hoofd en hoodie
scheldend de beeldbuis bevolken
onder wolken rook en vuurwerk
staat het goede en mooie zwaar onder druk
menselijke gezichten worden weggehoond
of met knuppels en cobra’s bestookt
onder het mom van verdediging van
normen en waarden worden die
door amokmakers met geweld afgebroken
waar blijft het mooie in onszelf als
het lelijke en schandalige van deze wereld
het land bevuilt als keizer van het kwaad
© FT 16.05.2026
de andere kant van de dichter Terken hier ge-etaleerd – de boosheid vorm gegeven – de aanklacht – de veroordeling van al wat lelijk is op de straten.
De mooie gedaantes van dichters
De mooie gedaantes van dichters
ontmoeten elkaar bij de poëtische horizon
mijn armen gericht op het universum
leiden rustig naar een ontluikend gedicht
als een lied weerklinkt in mijn oren
word ik een zingende spoken word dichter
de balans tussen poëzie en muziek
zoekt zinnen fraai gekoppeld aan melodieën
zo mogen luisteraars de woordenschat
vol betekenis naar binnen brengen
kunnen lezers de zinvolle verzen begrijpen
voor zover dat mogelijk zal zijn
de verschillende gedaantes van dichters
zijn mooi tijdens de Haarlemse Dichtlijn
de kunst van inspirerende poëzie voordracht
leidt naar mijn universele tijd op het podium.
Rik van Boeckel
16 mei 2026
de armen inderdaad gericht op het universum – rik van boeckel verruimt de wereld en laat zijn woorden dit keer in haarlem los – dat ze ver vliegen.
“ hart en roos “ luk paard
(‘n vurige kloppende titel)
met’n roos tusse me tande
zomaar voor de liefde
en graag zien
asof’et alledaags
gewoon mooi
slechts mezelf
niks meer niks minder
dan me hart om voor me uit
en die roos
voor jou
© luk paard
(uittrekseltje uit’n lange droom)
weinig toe te voegen aan deze hartstocht – maar wat te doen als ze de roos niet:
https://youtu.be/A9pNnKxewss?si=2pWoIVihIXwTUO6T
Fijn weekend pom, … met ietwat beter [mei-weer].
Groet, Rob
Mooi niet
Wie we mogen zijn
nadat je overblijft
mooi man mooi vrouw mooi niet
overbodig onbelangrijk lastig
opstaan er toe doen
schreeuwen heel hard en lelijk
om aandacht in alle kleuren
jezelf te mogen zijn
vlag uit
topsport keihard werken
vragen zonder antwoord
nietszeggend alleszeggend
zwijgzaam de stilte
overuren maken
altijd zichtbaar blijven
om mooi te durven zijn
Rob Mientjes
tal van overwegingen min of meer onnavolgbaar in 020 – wellicht voor de brabanders volkomen helder. als je het leven nog hebt is het hard werken begrijp ik – ok. i try.
Open en bloot
er werd gebouwd tegen de klippen
op na jaren van leed, dood en verderf
gloorde er hoop van beter, nieuw leven
een goed bouwjaar, men zag weer licht
en zie – ecce homo – hier sta ik nu
in al mijn tweeledige heerlijkheid
voor jullie aanzicht, voor jou, mij
en die mij lief, mooi te wezen
haar tentoon te stellen
meer hoeft dat niet te zijn
één enkele zin, een paar
die het verschil maken – de adem
benemen door het hart te raken
aan elke gril en modetrend voorbij
je bent erbij en ziet met open mond
in de spiegel van ons aller diepste binnen
hoe aanlokkelijk we samen kunnen zijn
keizers in kleren van de fijnste stof
van woorden, open en bloot
te zien, horen en stil zijn – voelen
hoe de ziel zich uit te drukken weet
15—05-2026 / Cartouche
zie daar de mens, de dichter in al zijn beperkingen – de bezongen geliefde om samen verder te geraken in de tijd die de mens is gegeven. nou ja zoiets. er zullen nog wel diepere gedachten achter de woorden liggen.
wie ik
wie ik had willen zijn
als ik mijzelf niet had nageplozen
en niet vergeten was
wie ik geworden was
in een ander licht,
ander land,
andere tijd.
Desnoods vraag ik mij af
of het om de taal gaat
of slechts om de woorden,
de vorm,
het inzicht om te weten
hoe weinig je weet
jorge
mooie relativering – we weten weinig en wat we weten kan in één hoofd. nou dat is per definitie weinig.
ecce homo
en dan kijk ik
naar die foto
en overdenk
die foto straks
op het scherm
in de aula
en iedereen kijkt
en iedereen huilt
(nu ja sommigen toch)
en ik weet van niets
ik kijk blind
over de wereld
die foto
alleen maar een foto
ml
nou brandhoff kijkt bedenkelijk op de achtergrond – of is dat rené niet? ik wil toch wel even oproepen de aula nog even te laten voor wat de aula is – ja een aantal mag er wel in geschoven – het leven was geen feest goed dat je er bent geweest – maar wij nog niet max!
Zelfportret
Soms weet ik niet meer hoe ik ben,
vervaag ik in een nevelig moment.
Hoe moet een ander mij nu kennen
anders dan aan de jurk die ik droeg,
een herinnering aan zachte kleuren,
waarin jij me om liefde vroeg .
Ik borstel mijn haren in een glans,
poeder mijn natte wangen droog,
teken mijn ogen sprekend als ik
en stift mijn lippen in een lach.
Ja, nu lijk ik weer op mij.
Ik ben mezelf niet vergeten
en maak me mooi
voor wie me zien wil.
Vera van der Horst
schattig eerlijke tekst – je voelt als het ware de dichter worstelen met het thema haha. maar er komen mooie strofen van – gedicht verdient wellicht op een ander moment nog wat bewerking maar deze TOPSTROFE is er toch maar alvast:
Hoe moet een ander mij nu kennen
anders dan aan de jurk die ik droeg,
een herinnering aan zachte kleuren,
waarin jij me om liefde vroeg .
prachtig ik wou dat ik dat was.
lief rimpellijfje
ik hou van je verschrompeling
het oud fluweel
de barsten en de kloven
de kromming in
opnieuw die embryonale staat
al tekenend vind ik je terug
in kronkelingen van verstofte bloemen
die hartstochtelijk klaargekomen
zo verschrikkelijk mooi zijn
in hun onverbiddelijke dood
Vera Jongejan
Vera is met haar schilderwerk binnenkort te genieten in LOODS 6, vanaf 27 mei – zie het affiche hieronder – vandaag in alle schoonheid, rimpelige schoonheid hier op de pom en ze spreekt met het recht van de jaren. hoe kom je in 11 realistische poëzieregels van embryo tot aan de dood – vera doet het. mooi!
