dank aan alle inzenders deze week – lieflijke woorden voor het huisdier – die zo een belangrijke plaats kunnen innemen en ook vreselijk kunnen worden betreurd bij het heengaan – niet dat we het gewoon zijn hier maar we kunnen niet om het IDEALISME van André Heijnekamp heen – de dichters eigenaren van de huisdieren hebben als troost de liefde van het dier – wij van de pom zettenAndré voor de tweede week achter elkaar in het gouden zonnetje – verrassend en geestig gedicht- van harte!
De idealist
Je wilde je lichaam aan de aarde geven
je was begaan met het heelal
helpen was het motto in jouw leven
toezien dat was niet het geval.
Je wilde dieren op een voetstuk zetten
te zijn als wolken was jouw droom
je maakte educatieve bouwpakketten
van de wind, inclusief stoom.
Je breide een mantel voor de zeeën
je wilde enkel goedheid schenken
aan die beer met trage hartslag,
door hem adrenaline te geven
en daarom dat wij jou herdenken
ieder jaar, op dierendag.
André Heijnekamp
de cursus hoe te sterven als idealist in één aflevering te volgen en te genieten – u behoeft geen handboek te kopen en het cursusgeld hoeft niet betaald – voordat u het weet haalt u de avond hier niet en volgend jaar dierendag zullen wij herdenken. de mens als opofferingsgezind wezen getypeerd. wat gunnen we graag een aantal wereldleiders het idealisme van Heijnekamp!
- Frans Terken – heeft het thema met poes Bambi besproken
- Rob Mientjes – het hoofd in
- Rik van Boeckel – die tijd ademt af en toe verder in mijn leven
- Luk Paard – JIJ trouw altijd
- Anke Labrie – zo’n mooie vlieg
- Vera van der Horst – Je ogen – twee tunnels vol vertrouwdheid
- Ien Verrips – de ogen die het doen
- André Heijnekamp – dat wij jou herdenken
ach ja de beestjes – gisteren werd in het journaal bericht dat de psychiaters het druk hebben met leedverwerkingprogramma’s na het heengaan van het geliefde huisdier – ‘mij niet bellen’ zou ons nationale huisdier roepen – hoe dan ook – op dierendag en op de day after aandacht voor het dier – dichters zijn vrij het thema dier, beest, huisdier, beestachtigheid dichterlijk vorm te geven. we lezen het zo graag – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
genoeg
een blik nóg in het huis
waarin je woonde
en de bomen zei
dat het zo niet blijven kon
hier zachte stem mijn oor
vertel me nog een keer
van die bomen
van de dieren en het kind
in jouw taal wil ik leren
hoe in een machteloze orde
de vrede zich hervindt
©pw
Mooi, dit thema dit weekend, als ook jouw poëtische voorzet. Heb het met poes Bambi besproken, zij gaf me dit mee.
Warme weekendgroet,
Frans
Mijn poezendag
Alle dagen mijn dag
mauwt de poes als ik haar kopje kroel
het ochtendritueel eenmaal beneden
en geef mij de schoot van het vrouwtje
om bij te komen van een vermoeiende nacht
dat er buiten stormwind zeven heerst
deert mij niks dan kruip ik op de vensterbank
om in het grote waaien de vogels te volgen
mekker van genot als ze naar me zwaaien
zoals al die wervelende blaadjes ook
het is vast herfst dat voel ik wel
hier boven de verwarming
lekker spinnen een gloedvolle mauw nog
goed nu wil ik wel naar buiten
© FT 04.10.2025
we leven even mee met Bambi – heel herkenbaar – de volstrekt eigenzinnige aanhanklijkheid – en dat het maar even duurt – want dan gaat bambi de goddelijke eigen gang – door storm en regen en boven op de verwarming – altijd alert op wat er over vliegt. mooi.
Hier mijn kriebelige bijdrage aan de wedstrijd die geen wedstrijd is. Zoals de dierendag dag geen dag dag voor dieren is. Kriebelig niet te verwarren met kriegelig.
Fijn weekend … en niet te nat.
Paraplu mee.
Groet, Rob
‐—————
Beestjes in het hoofd
Achter ogen
op lenzen
zwemmend in
hersenaders
kriebelig
kriegelig
latent aanwezig
schurend
transmitters overstuur
gedachtengang verstopt
paniekaanvallen
dorstig zijn naar antwoorden
snelheid van bestaan
natuur op megatransport
nullen vreten eentjes
zon bloedheet zindert smoort
beestjes in het hoofd
vreten zich door slimheid heen
zagen aan achillespezen
bomen benen vallen om
knettergekmakend
scheren ze de schedel
schuimen het verstand af
in zwevend bestaan
oorlog vrede door elkaar
de vijand wil graag vriendje worden
het houdt nooit op
retoriek in de kop
https://youtu.be/Jwp1eIaZDI8?si=RndD-NuzzoU9_CI4
Rob Mientjes
ach ja ronnie en de ronnies – dat is een tijd geleden – een associatief gedicht bij de bezongen beestjes – wat je ziet als je gedronken hebt – ik vermoed – nogal stevig – dan lopen de dingen, de mensen en de dingen door elkaar. i know.
Ik heb een tragische ervaring met een hond.
Toen ik bij mijn ouders woonde liet ik lente 1963 hond Kniertje uit en die rende zich dood aan de Laan van Meerdervoort in Den Haag waar ik tot mijn 17e jaar woonde en toen schreef ik mijn eerste gedicht Onder de muziek. Maar niet over honden en katten die we thuis hadden.
Dit gedicht is dan ook een herinnering aan die tijd. Het gaat me er niet om deze wedstrijd te winnen maar alleen maar jou op de hoogte te stellen van mijn verleden met honden en katten zoals Kniertje, Peerke en Raanske. Raanske komt zonder naam ook voor in mijn muzikale gedicht Ochtendjazz op de cd Beweeg als een strateeg die jij met de gelijknamige poëziebundel hebt gerecenseerd.
Onherroepelijk ongeluk van Kniertje
De hond ademt onherroepelijke muzes uit
na zijn dodelijke ongeluk
oh Kniertje tijdens mijn leven als jochie
brak de nieuwe riem met passie af
jij rende naar de hond aan de overkant
de auto reed verder ondanks de plas bloed
ik liet jou vermoeid uit als elf jarige
naar de Bosjes van Pex in Den Haag
die tijd ademt af en toe verder in mijn leven
het jeugdtrauma wordt mij nooit vergeven
dode honden geven hún blaffende ziel
door aan de levende honden
onze Siamese tweeling Raanske
roept miauw naar de hond Peerke
de Belgische herder blaft niet terug
maar doet heel normaal voor hem
de dagen van het uitlaten in de bossen
zoals die van Pex bestaan in herinnering
zo zing zing zing met die voorbije tijd
de liederen van de huidige dierendag.
Rik van Boeckel
4 oktober 2025
de lieflijke bijsluiter graag gelezen – en woorden zacht gezongen op papier hier.
dat het leven ook het hondenleven altijd maar weer doorgegeven wordt –
dode honden geven hún blaffende ziel
door aan de levende honden
en ja het trauma tot poëzie gemaakt en bezongen. zoals het gaat en ook moet gaan. en ging.
” with a look in her eyes “
( ondertitel: de blik in haar oogjes)
dat’k je dag na dag
en na elke nacht
de ochtendgroet
de dag door doe
JIJ trouw altijd
en de oogjes mooi
op’et baasje kijkend
asof’n vrouw zo verliefd
(ik zie je wel lonke)
die sfeer dàt beeld
ja zo jij
that female belgian malinois
met’n enorm “will to please “
en ik blij en trots
dat’k zeg ” I love her “
© luk paard
(ode aan me prinses tevens private bodyguard…de belgische herder…mechelaar…teefje!! )
een hartenkreet van de dichter in luks woorden vorm gegeven. zoals de woorden van het papier spatten zo spat de liefde voor de geliefde hond, bewaker en huisvriend in en uit het gedicht over de lage landen. van mechelen tot amsterdam buitenveldert.
Zo
zo’n mooie vlieg
had ze nog nooit gezien
gewoon tussen het riet
boven de sloot
leek ze te zweven
smal en doorzichtig
met haar lange lijfje
waarin iets van blauw
herinnering in beeld
een libelle weet ze nu
besef van schoonheid
voor de allereerste keer
anke labrie
(4-10-2025)
buitenveldert kent veel groen en water ook – zo gezien past dit gedicht in de nieuwe omgeving die Anke beleeft. je moet er oog voor hebben. de drukte van de stad maakt dat moeilijk. Anke heeft een leven lang gekeken en al het leven in kleuren gezien. waar dan ook.
Aan mijn oude rode vriend
Je vacht vlamt zachtjes in het avondlicht
een zonnestraal blijft er hangen in de tijd
vijftien seizoenen heb je gedeeld met me
elk spinnende moment een gesprek zonder woorden.
Je ogen – twee tunnels vol vertrouwdheid
waarin ik mezelf soms terug vindt
als de dagen lang worden
en stilte het huis vult.
’s Nachts vlij je je naast me
alsof de nacht zelf naast me komt liggen
ik voel je warmte als een stille zekerheid
tegen het verdwalen in de nacht.
Soms durf ik me nauwelijks te bewegen
je bent zo oud en zo nabij, zo licht geworden
maar als ik inslaap, weet ik
dat liefde niet luid is, maar spint.
Vera van der Horst
Vera schreef: ‘Een gedicht over mijn lieve rode oude kater, jou welbekend, die nu gezellig naast me zit, te wachten tot ik iets onderneem, hetzij hem knuffen of van lekkers voorzien of naar bed vertrek.’
mijn favo strofe is de tweede:
Je ogen – twee tunnels vol vertrouwdheid
waarin ik mezelf soms terug vindt
als de dagen lang worden
en stilte het huis vult.
zo is het altijd met poezies – ogen als tunnels – prachtig.
Ogen
het zijn de ogen, zei ik, de ogen die het doen
die glazen blik, dat weids gestaar
is het wijsheid of juist gebrek eraan
is het verwondering, berusting, is het mysterie of taboe
het zijn de ogen, zei ik, het zijn de ogen van een koe
zijn blik werd nu wat vaag
zoals die van een vis misschien
maar nee de ogen van een vis zijn leeg en glad
een vis heeft geen geheim, geen vraag
de ogen van een vis, behalve plat, zijn toch vooral heel nat
ik staarde weg.
Ien Verrips
ik ben niet geheel zeker of hier de ogen van een koebeest worden beschreven. ik heb zomaar het vermoeden – nou nee meer – ‘zijn blik werd nu wat vaag’ – dichter beschrijft de blik van een man tegenover haar gezeten. het zal toch niet zo zijn dat ze mij beschrijft nadat de inhoud van de fles wijn naar god is geholpen.
