de wereld was nog leeg
alsof er stilte heerst
maar jij dronk mijn bloed
en ik dronk er het jouwe
dat is alles.
´ooit´ – werd er gezegd
om het recht te praten
maar wij dronken elkaar, en
hebben het daarbij gelaten.
Peter Berger
‘en ik dronk er het jouwe..’ dat woordje ‘er’ kan wel weg – en ik dronk het jouwe – is mooier. de liefde wordt met bloed gelardeerd – de pijn met één woordje afgemaakt: ooit. ja zo kan het gaan. ben nog wel even benieuwd naar welke partner het woordje ooit sprak. of zei de een het en de ander knikte en sprak het na. in de liefde is ooit nooit.
nu deze kamer
zo alleen is
de muur een muur
de deur geen deur
staar ik
uit het dubbelglas
geen dag
geen nacht
seizoenen uitgebleven
de lente
te laat voor deze afspraak
in het donker
nu deze kamer niet meer
van ons is
is er niets
Jorge Bolle
ja een gedicht met pijn – de weg is weg geworden. niets rest. mooi kort gehouden – ook de overdrijving – eenvoudige beelden in de eerste twee strofen. gedicht komt bij mij wel binnen.
- Jorge Bolle – nu deze kamer niet meer van ons is
- Rob Mientjes -richting grasduinen
- Frans Terken – en jij die verder trok
- Magda Haan – eindeloos bemind
- Rik van Boeckel -samen en alleen
- Luk Paard – met koude gekleed
- Elbert Gonggrijp-stilzwijgend los
- Vera van der Horst -Het heeft mij losgelaten
- Peter Berger – ´ooit´ – werd er gezegd
- Cartouche – alleen die ene
- Vera Jongejan – doodlopend
- Anke Labrie-een andere richting
wie wint de enige echte virtuele – de afgelopen weg – trofee op pomgedichten.nl – ach ja we hebben het allemaal wel een keer meegemaakt – moeten meemaken – dat de afgelopen weg niet verder meer voor 2 mensen samen is – duizend redenen – duizend gedachten – duizend analyses – het maakt allemaal niets uit – de berusting na verloop van tijd. herman van veen zingt mooi – soms is poëzie van pijn gemaakt. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
liefste
laten we het zo
maar houden
ik mijn leven
jij het jouwe
en samen vergeten
hoe mooi ’t was
pw
Warme groet,
Frans
Ondergesneeuwd
Dat je mij onderweg moest verliezen
de dikke laag sneeuw die traag maakt
waarin ik meer en meer achterbleef
om zo het onderspit te delven
als een doodgevroren vogel
daar te blijven liggen
en jij die verder trok
nog amper naar me omkeek
niet meer vasthield aan samen
aan wat we met elkaar gedeeld hadden
de voorzichtige toenadering de opwinding
van de eerste dagen de jaren van lief en liefst
om dat met pijn in het hart te kwijt te raken
jij voortvarend op een voor mij afgesloten weg
© FT 07.02.2026
een tragische beschrijving van een einde – pijnlijk hoe de liefdeswekker steeds trager tikt – hoe de winnaar olympisch goud bij elkaar skiet in een duizelingwekkende afdaling en de achterblijver in de sneeuw verzandt.
ex-liefde
onze liefde was fragiel
als wuivende klaprozen in
de warme oostenwind
we dachten het zeker te weten
van rivieren die stromen naar de zee
hete nachten en eindeloos bemind
we geloven nu niet meer in sprookjes
in intense liefde, de kracht van hoop
onze liefde bracht alleen maar pijn
we dachten het zeker te weten
maar het kost teveel ontkenning
om onszelf te zijn
Magda Haan
een ander facet van een aflopende liefde belicht – dat je teveel van jezelf moet opgeven om in stand te houden wat niet meer in stand te houden is – dichter beschrijft een pijnlijk proces wel in contrasterende lieve woorden. de laatste strofe met een voor de liefde dodelijke conclusie.
Scheiding der zinnen
Ik loop samen
met jou overweg
heus en in gedachten
botsend hobbelend
via hersenpan richting
grasduinen
heet bloedheet
we komen er niet uit
Ik loop samen
met jou overweg
wikkend en wegend
zoekend
naar sleutel en slotsom
raamwerk voor open deur
scheiding der zinnen
midden in de nacht
Rob Mientjes
ja hoe samen aan het einde van de weg niet echt meer samen is of kan zijn. 2 strofen 2 situaties 1 slotsom. one night stand.
De weg door de natuur
Over de weg gaan wij samen en alleen
op de rechter en de linkerbeen
bij de driehoek ga jij alleen verder
door het park van weelderige bladeren
ik luister naar de stilte van het groene licht
wacht na duizend stappen bij het grasveld
de wind waait nu langs mijn oren
jouw stem duizelt door mijn hoofd
de bladeren vallen langzaam naar beneden
de nabije bomen laten mij van jou dromen
in de verte zie ik jouw voetstappen gaan
ze komen langzaamaan dichterbij
ik zwaai naar jouw ogen
stap vooruit hoor jouw stem roepen
hallo dichter geniet alleen van de natuur
jij gaat onbestemd aan mij voorbij
ik wandel na het grasveld een zijpad in
geniet zo puur van de bosrijke natuur
besef dat jij dat zeker doet bij alle bomen
de adem der natuur laat bladeren zo vallen.
Rik van Boeckel
6 februari 2026
dichter in het bos en de bladeren vallen. of het gevraagde thema gehaald wordt ik weet het niet: ‘dat de afgelopen weg niet verder meer voor 2 mensen samen is – duizend redenen – duizend gedachten – duizend analyses – het maakt allemaal niets uit – de berusting na verloop van tijd. herman van veen zingt mooi’
“ jij ging “
‘k zou nog vele fluisterwoordjes
as’n zachtgroen lenteblad met roosjes
teder op je huid van “hoe lief ik jou…”
en zo aan mij
doch jij vertrappelde de roosjes
smoorde de woorde
liet me sprakeloos
en ging
zo blijft vandaag enkel nog
ik alleen met koude gekleed
geen lente meer
geen lief jij mij
nu is’et de schreeuw
die ik verzwijg
en losruk uit me hart
© luk paard
en’n passende hap PAARD-art natuurlijk…
” the SCREAM/de schreeuw ” by luk paard
de schreeuw en degene die verlaten is ‘met koude gekleed’ – ja dat doet de pijn – de herinnering aan de zwoele zoete zachte verhitte dagen van de liefde als tegenstelling in de eerste strofen.
KLEINSCHALIG DRAMA
Het had nog eens een lange weg te gaan, het was
weer eens zo’n lang geleden. Het regende, de zon
scheen, alles wat mogelijk was gebeurde. Jij nam
afscheid, iedere keer weer. Het regende, er was
geen schuilen aan, de zon deed haar
uiterste best te zullen blijven. Hier ben je, hier
ben ik, beminnen betekent elkaar lief te leren
hebben, vergissen is menselijk, er zit pijn in
wat wij voelen – staat het huilen soms
nader dan het lachen, blijkt het daarmee
werkelijk eens gezegd – in een verwoede
poging dichterbij elkaar te komen, ons
stilzwijgend los te moeten laten – nog
voor het zover is –
Elbert Gonggrijp
KLEINSCHALIG DRAMA
alles wat mogelijk was gebeurde.
Het regende, de zon deed haar
uiterste best te zullen blijven.
Hier ben je, hier
ben ik, vergissen is menselijk.
een verwoede
poging dichterbij te komen
ons stilzwijgend los laten – nog
voor het zover is –
Elbert Gonggrijp
ik maak het drama toch nog even kleinschaliger – er staan net teveel woorden in dit gedicht die best weg kunnen. het moet wel aangrijpend zijn dat drama elbert en het moet niet verdrinken in een woordenvloed die alles wegveegt – ook het drama wegveegt.
Spoorloos
Het heeft mij
losgelaten
toen ik
eventjes niet keek
Nu wapperen
mijn dagen
aan een waslijn
tussen toen
en straks
ik heb een herinnering
die niet meer weet
van wie het is
iets wat het achterliet
ligt naast me
als adem
zonder lichaam
Vera van der Horst
mooie laatste strofe – het onbepaalde HET doet het wel goed in barre tijden. die wapperende dagen hoeven voor mij niet echt. dat wappert me net teveel – al dat gewapper ook nog – dat kunnen we er net niet bij hebben. en zie daar ook SAGE doet HET!
zovele heb ik er gekend, elke maat en soort gewicht
van catwalkwicht tot bloedeloos gezicht met af
en toe een spot van hot, het wende
nooit, waren ze mij even lief, alleen die ene, jij
jij bleef aan mijn zijde, een lange betoverende reis
waarin we amper op adem kwamen, namen we elkaar
ongeremd zoals we waren – draagvleugelboot en dubbelspoor
tot ten langen leste een fikse stroomstoring
ons ontspoorde, jij voorbijvloog aan mijn allereigenst
IJ-perron – naïef zoals ik heel de weg één bril slechts
wilde dragen, zoveel jaren later nu vind ik mij terug
in het woord en de Cohe-rente-nstem van ‘I am just
a station on your way, I know i’m not your lover’
voor altijd – heb ik geleerd hoe zeer
hoeveel krachtvoer moet een man verstouwen
voor hij op vleugelvrouwen kan vertrouwen
vertrokken zijn zal van de pijn en lacht
(jou voor goed, jij mij voor beter
in de wacht, mijn deken van je af)
vrouwen die sporen werken als dommekracht
doch gedichte eten bloemen uit de nacht
al waarvoor ik nog zwichten zal
is om te raken, te raken aan
mijn ware Muze
07-02-2026 / Cartouche
ja Cartouche in optima forma – hij weet van mij dat al die weelderigheden mij veel te ver gaan – zeker bij een pijnlijk thema als vandaag gevraagd – ik hoor romantische liedjes hier, wat die cohen ook allemaal zingt, bloemetjes tuinen, krachthonken, treinstellen, catwalks – het is me allemaal net teveel – dichter is even het spoor van het thema kwijt – maar dat wil hij ook – de rechter zal concluderen – meneer de dichter ‘opzet’ is bewezen. u gaat het gevang in zonder AF te passeren.
Doodlopende weg
stond aangegeven
toch maar gegaan
vraag me wel af
of het al aan me is te zien
Vera Jongejan
een persoonlijke weging – als dichter het zichzelf afvraagt dan kan de lezer het zeker nog niet zien. wat gaan we zien dat is wat de lezer wil weten. gedicht is nog niet af.
ldvd
kleine lijntjes in de tijd
alvast oefenen voor later
toen het hart nog buigzaam was
vriendjes kwamen vriendjes gingen
later kwam de klap toch aan
ondanks de vele oefeningen
toen jij een andere richting koos
liefdesverdriet ineens voluit geschreven
anke labrie
van klein naar groot – ja zo gaat het leven.
