Dit alleen
De uitbreidende leegte
Voorbij het nooit
Hoe al het dat
Wat zo was
Nu is
Niets meer wegneemt
In het gebroken
Onder de hoop te verschuilen.
Acg Vianen
ACG vat het thema genadeloos samen in drie strofen met de heilige drie-eenheid van een ongewenst alleen-zijn:
die enorme leegte – in het nu – en daarbij de pijn van het gebroken zijn – schitterend gedaan!
Het leven gaat niet vanzelf
Valken en opstaan
Zwemmen in open water
Denken nu verzuip ik
En doodgaan
Roeien met de riemen
Soms met maar één spaan
Stil staan, momentjes
Gewoon genieten
Simpel ondergaan
Groet Magda Haan
hoewel ik zelf niet zo van de rijm ben – vind ik het hier erg geslaagd. het stoort niet, geeft het gedicht met de beschreven ‘alleingang’ een natuurlijke ‘schwung’ en of het een verschrijving is of bewust neergeschreven – ik weet het niet – maar absoluut briljant is de wending:
Het leven gaat niet vanzelf
Valken en opstaan (…)
ik heb ze ook nooit gemogen die valken – wat een kolere beesten zijn dat ook en eindelijk hebben we een dichter die de valk niet ophemelt maar laat vallen – zoals het een goed dichter betaamt. Magda schreef twee hele mooie strofen waarin bijna alles is verwoord, leven doodgaan en tussendoor nog even genieten. knap gedaan.
- Magda Haan – ondergaan
- Frans Terken – woorden van weemoed
- Rik van Boeckel – om in het universum te verdwijnen
- Rob Mientjes – het is goed zo
- Cartouche – dat zou moeten, ja, maar ik kan het niet
- Luk Paard – slechts de winter die
- ACG Vianen – dit alleen…
- Frans Vlinderman – de dingen
- MartinB – ben ik alleen of
wie wint de enige echte virtuele – naar maarten bogaers – ‘ben ik hier alleen of ……’ trofee op pomgedichten.nl? de alleen-trofee!
wat te zeggen van Maarten Bogaers – singer songwriter en begenadigd comedian – schrijver van de ongekend populaire bundel ‘Ongehoorde Liedjes’ – het is die rol van ‘het leven lukt mij net net net niet’ die hij tot in de kleinste finesses beheerst – je zit op je puntje van je stoel en je gunt het hem zo graag maar nee hoor het lukt weer net net niet en dan krijg je als luisteraar een tragisch komisch liedje bij een briljant gitaarspel om in te zien dat het in je eigen leven ook maar zo zo is. het is de uitvergroting van het kleine verdriet dat ons allen elke dag weer treft.
de zondagochtendwedstrijd – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
nee
het leek een dag als alle andere
er lagen dingen op de grond
een poes sloop door de tuin
op weg naar wat zich voor zou doen
een hoge vrouwenstem klonk in gerinkel
je zou zeggen het hoort erbij
het soort vrolijkheid dat buiten zichzelf mag zijn
eenmaal binnen snel verstomt
en er was een zanger
die ongehoorde liedjes zong
toehoorders met trillende lippen
na zijn laatste regel
nee een dag als alle andere was het niet
pom wolff
Mooi lied van Maarten! Mijn bijdrage voor de weekendtrofee hieronder.
Warme groet,
Frans
Een regel
Zoals alleen maar alleen is
niemand naast je als gezel
amper neerslaande weerklank
als je behoedzaam je stem verheft
voor het hoogste lied in je borst
klinkt het kloppen erop hol
hoe de woorden van weemoed spreken
als het lied van de wanden weerkaatst
dat het je nog niet lukt
iemand bij je te houden
enkel jouw gezicht in de spiegel
een lege wereld om je heen
waar de woorden in de wind verwaaien
raapt ergens iemand een regel op
© FT 14.02.2026
het min of meer tragische lot van een pijnlijk alleen-zijn vakkundig beschreven – het prachtige beeld van de spiegel hier – erg mooi geplaatst – het gezicht enkel en alleen in de spiegel – mooi beschreven – om zo in je eentje toch nog even samen te kunnen zijn. mooie weemoedige omlijsting ook van dit spiegelbeeld.
De ballade van weemoed
De asfaltweg door het leven
ligt vol regen en tranen om het heengaan
wie er blijft staan voelt zich
alleen en onzeker
begint een lied vol weemoed te zingen
met zinnen die herinneringen uitstralen
deze ballade klinkt zelfs verdrietig
vanwege de mooie vroegere tijd
wat niet terugkeert hangt boven wolken
om in het universum te verdwijnen
slechts het lied houdt de herinnering in leven
snaren tintelen weemoedig alle vingers.
Rik van Boeckel
14 februari 2026
veel weemoed in dit associatiegedicht van Rik. een strofe stijgt boven alle andere uit:
wat niet terugkeert hangt boven wolken
om in het universum te verdwijnen
prachtig!
Gevoelstemperatuur in het Zuiden bij koude Noordenwind dankzij Carnaval net wel te doen. Toch nog even extra warme vingers halen met een gedicht.
Fijn weekend nog.
Groet, Rob
Body and soul
De start is zwaar
even alles laten vieren
meter loopt langzaam op
kadans gecontroleerd in benen
hoofd gebogen op stuur
hartslag begint te stijgen
kleine blik op tijd
tempo nu even opgevoerd
de benen lopen vol
het ademen wordt zwaar
finish komt in zicht
lijf en leden protesteren
de pijn neemt toe
het hoofd wil scoren
body and soul relax
teller op meter piept
de rug weer recht
handdoek in de nek
fles aan de mond
het is goed zo
Rob Mientjes
een persoonlijke race tegen de klok lijkt hier aan de orde – Carnaval gehaald – gelukkig maar – de flessen open – of is hier de rit naar de gouden medaille van jens van het wout beschreven? of schaatst onze nationale dikke opgespoten lippen- jutta ineens voorbij – ik weet het niet. de laatste regel redt mij: “het is goed zo’.
om op de knieën onkruid uit de tuin
te plukken, in het branden van de zon
genieten als de zin van leven menen
te zien zoals zovelen om me heen
of liefde te vinden in het klinken
van applaus op een verlopen podium
een schouwtoneel van zelfvertoon
als haak- en breikunstenaar?
nee, ik zie meer in het minne, het stille
tussen waken en dromen dat de kop opsteekt
als je even omkijkt naar wat er achter je
ligt, het kleine verdriet om niet
en het vele dat nog in het verschiet
lankmoedig – hoe ontroerend één woord
te omarmen valt zoals alleen de nacht
met haar dauw en donker de dag
weet te ontbloeien – als aarde
een bloem als krans kunnen dragen
dat zou moeten, ja, maar ik kan het niet
14-02-2026 / Cartouche
Ben ik te min – en ben ik er alleen maar om dit of dat te doen – vraagt Cartouche zich in de eerste twee strofen af – gelukkig is er nog de poëzie waarin hij zijn gouden ei kwijt kan – maar helaas zelfs dat niet meer lezen we in de laatste regel van deze woordenpracht. ja dan ben je wel alleen – en sprakeloos aan het einde van het gedicht – zo verstomt zelfs het woord.
” alleen ”
(uit de serie: the blues)
’s ochtends de mure zien
en’et plense vd regenbui
op’et raam zien spatte
’n vloek klinkt door mij
ik luister de oge dicht
‘et is de zwaarte
alom
geen licht dat de minute
’n kleurtje geeft van drome
klevend aan de huid
slechts de winter die
zich in me huist
en ik alleen
© luk paard
en’n hapje paard-art
“ where do I belong “ by luk paard
een prachtige sfeertekening in een regenachtig winters en eenzaam decor. de woorden door de dichter als waren zij geschilderd gepresenteerd – het is alsof we herman brood in de verte bezig zien in zijn expressie – luk paard schreef een explosief expressief gedicht.
môgge-man
ze zijn geopend de luiken,
niet de ramen daarvoor is het te vroeg in het jaar,
de temperaturen slaan nog niet in druppels
maar bevolken witte schemer
alsof het overal nog te vroeg om geopend
bij de koffiehoek toeft nog niemand
daarvoor is het te vroeg in de week,
van werkethiek wordt nog gaar niet gedroomd
al zijn dagdromen toegestaan voor al wie niet beter
dus nipt hij alleen van zijn rustensdag
zijn agenda oogt naar zevendaagse gewoonte
nog leger dan de dagsudoku
op dat uur van dezelfde dag
heeft er nog nooit iets warm
laat staan overgelopen van vreugde
Hans groet ’s ochtends de dingen ja, die wel
Frans Vlinderman
een fijne beschrijving van de man alleen op locatie nog voor de doldwaze wereld doordraait en of doldraait. de dingen zijn wél om te groeten met een knipoog naar polleke van ostaijen en marc. heten we frans vlinderman van harte welkom in de wedstrijd die natuurlijk geen wedstrijd is – slechts een licht pogen om de zondagochtend enigszins dragelijk te maken voor de mensen die de poëzie omarmen zoals Frans in het Antwerpse en omgeving dat al jaren doet en heeft gedaan. groeten wij vanuit amsterdam in de ochtend Frans en zijn geliefde.
niet voor mij
ben ik alleen
of ademt de kamer nog
de zetel houdt
een afdruk
die niet opstaat
de lucht hier
weet meer dan ik
een vriend zei ooit
blijf
meer kwam er niet
we zwegen tot het glas
mijn hand omlaag
de eerste slok
is niet voor mij
ik zet er nog een neer
voor het gewicht
dat doodstil blijft
MartinB
B in the house altijd een feestje! ik lees gouden regels gouden strofes en daarna raak ik meteen de weg kwijt – ik hoef niet meer te lezen dan deze – dat glas en die slok en die hand en het gewicht god mag weten wat daar op die locatie allemaal spookt en huist – neen drie strofen drie gouden strofen – klaar is kees uhh B:
ben ik alleen
of ademt de kamer nog
de lucht hier
weet meer dan ik
een vriend zei ooit
blijf
