- Frans Terken – er schittert hartverwarmend leven
- Magda Haan – alsof het bij het leven hoort
- Rik van Boeckel – de liefdevolle werkelijkheid
- Ien Verrips – het olympisch goud
- Rob Mientjes – finish in zicht
- Max Lerou – dit donker is haar donker
verder behoeft het thema van de zondagochtendwedstrijd deze week geen uitleg – er is geen rangorde in verdriet – u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
gedicht voor hannelore
ik zal eerlijk zijn hannelore
ik had nog nooit van je gehoord
je hebt duizend liedjes gezongen
mogelijk nummer een gestaan
maar vandaag
een dag na die zeventiende februari
toen zijn stem in jou verdween
lees ik over het standbeeld van liefde
dat je hebt opgericht
het standbeeld voor stijn
pom wolff
De “Wij zullen doorgaan”-versie van Hannelore Bedert draagt een jaar na het overlijden van haar man Stijn, een stevige extra lading. Niet alleen ‘blijven doorgaan’ in tijden van corona, maar ook ‘blijven doorgaan’ wanneer het leven je tegen de grond heeft willen slaan. Blij dat Hannelore na een jaar de courage had om terug muziek op te nemen. Met meerdere stemmen, omdat alleen toch maar alleen is. Zelfs in afzondering.
‘Gelukkig weer terug van
even aan de overkant’
– dixit Pom Wolff –
Van de overkant bekeken
lag ik daar met gesloten ogen
of het voor altijd onbewogen moest zijn
afgelopen – over en uit – dacht je
maar dan haar hete adem
haar handen pompend op je borst
halen je terug uit de donkere tunnel
zo het gewonde hart bewaken
en er weer volop leven in blazen
een keur van hulpverleners aan haar zij
tel je eenmaal bijgekomen je knopen
alsof het knoppen van de klimhortensia zijn
en ja er schittert hartverwarmend leven in
dat het aan deze zijde beter en lichter is
in elke winter nog veel minder koud
© FT 19.01.2026
toen frans weer een teken van leven gaf dacht ik – gelukkig hij is er nog – het is zo een miniem verschil soms: deze of gene zijde, zijn of een geweest zijn. een paar hartslagen minder en frans was er gewoon niet meer geweest nu – in deze wedstrijd –
we hadden geen gedicht meer opgestuurd gekregen – nou ja – laten we er niet langer bij stilstaan – hij is terug – en inderdaad terug van even aan de overkant geweest te zijn – en we lezen de dichter – zoals we frans hier al heel veel jaren lezen – en willen lezen – het hart verwarmend.
vermomd
vannacht was ik gedompeld
in afscheid en verlies van regie
oorspronkelijk had ik gehoopt
onopgemerkt naar bed te gaan
mijn stamboom slinkt momenteel
harder door dikke zwarte letters
zorgvuldig op wit papier gedrukt
ik doe alsof het bij het leven hoort
maar lig geruisloos in tranen
en doodsangst
overdag schrijf ik vermomd
met een glimlach over de zee
die altijd naar mij terugkeert
Magda Haan
ja het is misschien niet goed om de dood met gevoel te lijf te gaan – je wint het niet, je wint het nooit – dat hebben de generaties voor ons wel bewezen. het is een voor velen onpruimbaar fenomeen – in ieder geval voor de mensen die nog van het leven houden. natuurlijk soms is de dood een bevrijding – die kunnen we de rust van niets meer en nooit gunnen. ook dichters winnen niet van de dood – en zeker niet in de nacht – lees magda maar.
Hier is mijn gedicht voor Hannelore.
De liefdevolle werkelijkheid
De duistere dood laat jou alleen achter
het universum spreekt liefde uit
Hannelore kan jou dat bekoren
nu jouw geliefde man is heen gegaan
met liedjes laat jij hem bestaan
met herinneringen in jouw hoofd en hart
de tijd van echt samen zijn verdwijnt
tot er een nieuwe geliefde verschijnt
jij zal zo doorgaan in jouw bestaan
in dromen zie jij hem in de voorbije tijd
dat was de liefdevolle werkelijkheid
jij kon zijn kloppend hart verstaan.
Rik van Boeckel
21 februari 2026
mooie laatste strofe voor hannelore liefdevol door rik geschreven – troostrijk ook lijkt me.
als kind gepest maakte zij met zwartgeverfde haren
haar entree zwoegend, ploeterend
met vallen en opstaan
maar scherp haar doel voor ogen
beter werd ze, sneller
het olympisch goud kleurde prachtig
bij haar rode haar
Ien Verrips
ja het gouden schaatsmeisje met die dubbele naam – zij won en overwon. na een moeilijke jeugd – hoe lang je erover kunt doen om eindelijk jezelf te kunnen zijn. haar lukte het en dat wil zij alle kinderen meegeven die gepest worden op school. middels een stichting en dan met die ontwapenende trots in haar ogen – mooi. mooier dan al het goud op de spelen.
Liefde wint goud, zilver en brons
Armen, benen, hoofd
zwoegen, zweten, zwaaien
sportschool in en uit
weegschaal op en af
duurloop krachtsport
gezond eten geen alcohol
vier jaar lang
besterven
nooit opgeven
offers brengen
bloed voor ogen
houden van afzien
en nu en dan
beetjes haten
in de weg er naartoe
plezier vinden
finish in zicht
podium gloort
liefde is een werkwoord
voor goud, zilver, brons
Rob Mientjes
mooie samenvatting van vier jaar voorbereiding – zo ongeveer zal het zijn of voelen. ik loop elke dag een uurtje in wandeltempo – dat is genoeg en het goud denk ik er wel bij. dichter laat het thema ‘tegenslag’ maar voor wat het thema is. dichter duldt geen tegenslag net als de olympische sporter.
schatgraven
dit donker is haar donker
ze gaat waar niemand
haar gadeslaat wanneer zij
schoppenaas tot gaten slaan verleidt
in wijn doordrenkte bodem
waar zelfs zout uit vissenoog
gelaten traan niets vermag
tegen dit driftig graven
om teleurstelling te kuilen
liever geen vragen
ml
de eerste regel is hier al goud. in de beschrijving van de gekwelde persoon legt de dichter woorden van liefde – hij merkt tenminste op waar anderen verzaken het te onderkennen leed te zien.
