Vroeger nam je geen hond als je allergisch was. Dat kon eenvoudigweg niet. Als je geen haren op je bank of tapijt wilde, geen hond. Tegenwoordig is het leven van een blank hoger middenklasse gezin niet compleet zonder een hond. Daarom heeft men uit ellende de labradoodle uitgevonden. Een hond zonder uitgesproken karakter en uiterlijk, die ook nog eens niet verhaart en geen allergie opwekt. En niet hapt naar de baas. De allemanshond.
Tennis is ook zo’n ding. Heel leuk spelletje. Van elitair aan het begin van de vorige eeuw tot quasi chique volksvermaak heden ten dage. Tot het moment, dat het eigenlijk niet meer gaat of je gewoon met de hippe massa mee wil. Dan ga je maar beachballen in een kooitje met een racket van PUR-schuim. Je noemt dat padellen. Buiten blanke middenklasse Nederlanders of wannabees beoefent niemand dat spel. We zullen maar denken, dat het roeien is met de riemen die je hebt.
Maar het kan altijd erger. Je kan ook nog met een koptelefoon op naar swingende deuntjes gaan luisteren. En in plaats van dat te doen in de trein, op de fiets of op kantoor, doe je dat op een grasveldje in het Park, in een food hal of op een festival. En dan ga je er ook nog idioot bij dansen, wat je eigenlijk helemaal niet kan. Dat doe je dan met allerlei andere mensen, die ook een koptelefoon op hebben, die er allemaal net zo mal en onbeholpen uitzien als jij en met een zelfde ongemakkelijke glimlach proberen uit te stralen, dat dit helemaal leuk zou moeten zijn. Silent disco is wel het absolute dieptepunt van gezamenlijke lolbeleving. Het absurde maakt het voor een toeschouwer nog enigszins vermakelijk, hoewel meestal enkel plaatsvervangende schaamte wordt gevoeld.
In andere tijden kende het leven soms nog spanning als je het zocht naar uitdaging en vertier. Creativiteit als er geen opties meer waren. Dan deed je stomme dingen, die onverstandig waren. Zo niet heden ten dag. Het mag niet te spannend, alles op maat, voor elke saaie zwakkeling wel wat wils. Een placebo voor een totaalplaatje. Alle vinkjes op zijn plek, zoals het hoort, dus het moet wel goed zijn. En de anderen doen het toch ook. Het tijdsbeeld is langzaam veranderd in een gecapitonneerde kamer van ‘commodities’.
Nee, beter het moment, dat de muziek uit gaat en de TL-lichten aan. Dat je daar staat met de laatste verlopen overblijvers om vier uur ‘s nachts. De scherven en plassen op de dansvloer. Je shirt, dat plakt van zweet en bier. De opgehouden hand van de uitsmijter. De kou , die je in je gezicht slaat, als je buiten komt. De zatte rit op de fiets naar huis. Alleen beats van de avond nog in je kop tot je je matras raakt en in slaap valt. Kale realiteit.
VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
