ik weet nu wie ik ben was het geen dichter die een liefdesgedicht ooit zo begon om in zichzelf te verdwalen het begin van het liedje was meteen einde liedje
dichters zijn geen zangers die weten dat er geen woorden zijn voor verlangen naar die onherhaalbare eenmaligheid voor de onbestaanbaarheid van het steeds weer innemende
Nu negen jaar gestopt. Ik mis het wandelende fruit van rode en witte wijn niet meer. In mijn eigen nuchtere zelf doemde dit gedicht opeens op. Ik heb geen last meer van walgelijke katers, een geel koppie, daverende hoofdpijn van 9,2 op de schaal van richter.. Het is voorbij. Geef mij maar een lekker jointje op zijn tijd. Hier heb je mijn gedicht Lor.
Liefs Karin
Lor
Eén pilsje kan je nog hebben, Twee ook nog wel. Daarna begint het geroezemoes hinderlijk te worden. Na vier pilsjes wordt je regelrecht vals.
Jij zingt, maar ik voel me een spijker, een kaarsrechte ijzeren spijker die jouw dronken gedaante doorboort.
Na zeven pilsjes besta je enkel uit een woord en ik ga verder elders kijken.
een terugblik in het verleden – de focus op het verlies, verloren hebben – het licht op de onvervangbaarheid der dingen, een mens, een geliefde – dichters kunnen er zo mooi over schrijven – zo werd het thema gepresenteerd deze week – dichters kunnen er inderdaad heel heel mooi over schrijven – zeker als ze de eenvoud weten te raken – de niet nadrukkelijke nauwelijks aangeduide eenvoud van Petra Maria – de zachte herinnering met eenvoudige elementen uit een eenvoudig verleden van Frans Terken – én de eenvoud in woorden van gelatenheid geschreven door Anke Labrie. ik zeg Petra Maria goud, Frans zilver en Anke brons. mijn felicitaties ook hierbij in woorden van eenvoud gegeven. van harte!
de dageraad
was meeste dagen veelbelovend het leven als een zoete inval noem het klein geluk
welnu daar ga je dan alsof er ergens altijd al iets op een kier stond
want wat je ooit als onvervangbaar zag valt zomaar in het niet
bij wat je nu pas liefde durft te noemen
petra maria 1 mei
–> in al het wereldgeweld van de eerste mei trakteert petra maria ons op een mooi klein gedicht. het woord ‘welnu’ valt op en heeft een niet nadrukkelijke plaats gekregen in een niet nader expliciet gemaakte wereld van ergens en altijd. en daar verlaat de niet nader aangeduide het gedicht waar het ZO – een vooralsnog niet als zodanig ervaren – liefdevol vertoeven was – een weg terug is er niet bij – de woorden houden op – het gedicht voorbij.
Uitgesproken
Herinnering opgehangen aan een nummer zie de cijfers op het bakelieten toestel in de gang van het ouderlijk huis
het snoer waar je nooit van losraakt de vertrouwde stem in de hoorn zelfs nu hij altijd zwijgt spreekt hij nog
ken je het bewegen van de mond in een korrelige film op de muur het beeld grijs als het spaarzame haar
en de bril – zoals dat montuur zijn er vele zo niet die blik in zijn ogen erachter waarvan er geen ander was en is
–> de herinnering in zachte woorden beschreven weemoed. met elementen van weleer – bakeliet, een snoer, de hoorn, korrelige beelden op de muur – een herinnering, een tijdsbeeld, én ook de geliefde onvervangbare die onlosmakelijk in het beschreven beeld zo eigen paste.
nieuw
de koelkast die alleen maar bromde de vaatwasser die piepend lekte de radio die geen kik meer gaf
met een gebruiksaanwijzing in tig talen bij de aanschaf lukte het uiteindelijk wel
of ze ook niet eens had gedacht aan een nieuwe liefde onderhand werd haar wel eens gevraagd
‘zeg nooit nooit’ was het advies ze lachte en ze gaf ze maar gelijk zij hadden hem immers niet gekend
anke labrie (01-05-2021)
–> wel vaker gehoord dat de kleine dingen in een huishouden – die tussen hem en haar zo vanzelfsprekend hun weg vonden – hun plaats hadden – opgepakt werden – ineens voor een groot gemis staan, zorgen. een confronterend gemis van iets wat zo vanzelfsprekend was – de woorden altijd te laat.
Petra Maria – wat je ooit als onvervangbaar zag
Frans Terken – zelfs nu hij altijd zwijgt
Cartouche – in omzien naar jou
Rik van Boeckel – slechts herinneringen leven
Ditmar Bakker – Zo bid ik, lief, om nog een dag respijt,
Erika De Stercke – dat we liefde proefden toen
Anke Labrie – ze lachte en ze gaf ze maar gelijk
wie wint de enige echte virtuele trofee der onvervangbaarheid op pomgedichten punt nl?
of we nu te vroeg of te laat erbij zijn – als we verliezen, verloren hebben – dan weten we van de onvervangbaarheid der dingen, van een mens, van een geliefde – en dichters kunnen er zo mooi over schrijven – we gaan ze lezen – die onvervangbare prachtregels. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
het is iets van onvervangbaarheid zo een ontmoeting die woorden alleen al ontmoeting, onvervangbaarheid
dat het je overkomt er is en nooit meer anders zal kunnen zijn
een gat in de tijd sloeg waar niet alleen het licht maar ook de tijd zelf in glijdt en jij
pom wolff
Elixer dat je goud kon slaan uit lood en water – ik ik sta nog versteld
hoe je het voor elkaar kreeg mij dat aandeed als het ware het raadsel waarmee ik verder
jouw ogen, je hand, de glans jij carina – raadselige roos
hoe je mij wist uit aarde op te diepen van klomp tot vorm te gieten
een eenmalig experimenteel elixer te ontvouwen een leven lang te laten blikken en blozen
in omzien naar jou
01-05-2021 Cartouche
–> op naar Venray heeft Cartouche gedacht – wint het gedicht niet daar achter dan wel op de aalsmeerse bloemenveiling. en niet daar dan wel op de pom. ik moet zeggen een verrassende inzending – fris beschreven bewondering voor het een of het ander. de dichter neemt je mee en voor je het weet zit je in venray opgesloten. https://www.culturavenray.nl/nieuws/35063-literaire-kunst-ontmoet-beeldende-kunst-in-venrays-museum
Verloren duin
Het duin broedt eieren uit van het honden verleden
er komen geen kuikens uit slechts herinneringen leven
de Coepelduin draagt ze mee de wind wacht op de zee
golven beelden wandelingen in ze geven het verlorene terug
doch wat was is achter de rug verlies achterhaalt niets meer.
Rik van Boeckel 1 mei 2021
–> niet helemaal een ontspannen wandeling lopen we met Rik mee – dat de dingen in de natuur getekend zijn in het hoofd van de dichter en dat de dichter deze voor ons weer uittekent met iets van weemoed en verdriet is duidelijk. zoals het was was het. daar verandert ook de op zichzelf steeds veranderende natuur niets meer aan.
Zo jij van mij houdt, duld dan mijn geluk een poosje, of laat mij voor beiden schreien. Al liet een gril van ’t Lot de draad dan stuk die jou beschikt was; hem gerafeld snijen als erop kauwend, met een botte schaar het vlechtwerk van ons samenzijn doorheen, jij bleef ’t fijngouden spinsel ongewaar dat mijn immer bestendig fatum scheen. Zo bid ik, lief, om nog een dag respijt, waarop jij, in de zon, weer naast mij gaat; er rest mij anders niets dan eenzaamheid en bloei betreuren die ons overslaat. Zie met mij samen ’s levens lentes aan, want dit is Liefde—als die kan bestaan.
***[Ditmar Bakker]
–> ja voor ditmar moet je wel in de stemming zijn. ik heb gisteren avond twee oorlogsfilms bekeken achter elkaar waaronder zwartboek – waarin elke tien minuten wel weer nieuwe mensen omver geknald werden, bommen en granaten ontploften – nog even aan het bijkomen – en dan lees ik hier over schreien over ongewaar, over respijt en over liefde als die al zou bestaan. over een poosje geluk dulden. ok 10 minuten en dan dekking zoeken graag.
jouw lichaam stak sterren aan terwijl we lachten op onze bank in het park als speeltuin
dat we liefde proefden toen had ik pas door wanneer de dure naald bij krassen op jouw elpees haperde
hou me vast bij het sukkelen een fles wijn te openen en drink mee op dit afgebroken leven
Erika De Stercke
–> korte fragmenten voor ons lezers aangehaald van geluk van vroeger. mooi gedaan, kan niet anders zeggen. ook hier weer elementen van weleer – elpees wie kent ze nog – de krassen op de platen. een lichaam dat sterren aansteekt – ik probeer het mij voor te stellen. de bedoeling zal wel zijn dat ik me dat niet kan voorstellen.
De toeslagen affaire is er een van angst haat en nijd, waar sterke benen onder stress de liefde en hoop weten vast te houden
Het speelde al eerder zoals ook al genoemd maar gauw weer vergeten lijkt het Toch wordt het hier op de voet gevolgd want als geen ander weten we hoe het voelt om de grond onder je af te zien brokkelen omdat de belasting terug eist.
De dag (7 april 2008) dat we ons dak boven het hoofd kwijtraakte, omdat huur niet meer betaald kon worden staat op het netvlies gegrift. De zeecontainers in de straat waar alles in ging. De paar dozen waar je snel kleding in gooit van vooral 4 kinderen en datgene wat hun lief is, plus paspoorten, bankpassen en contant. De woorden, waar ga je heen, want zonder dak boven je hoofd gaan de kinderen naar de kinderbescherming, ook wanneer ze niet meer op school komen. De gezichten van mensen die je dacht te kennen, maar die min of meer lachend staan te kijken naar jouw ellende. De acute hulp van een vriendin, moeder van school die zelf bij de voedselbank liep, maar met liefde een gezin met vier kinderen, ,hond en een paar dozen opving in haar drie kamer flat. De ongelofelijke stress, gezelligheid, huilbuien en heftige sex met manlief in de duinen, op momenten dat we even alleen wilden zijn, even alles loslaten om achteraf te zeggen het komt goed, het komt goed.
Het kwam goed, we konden de week erna zaten we in het huis van een vriend. Moesten wel iedere dag met vier kinderen met het OV van Krimpen aan de Lek naar Hoek van Holland om ze geen school te laten missen, maar dat lukte. Toen bleek dat in zijn straatje een huis leeg stond was het leed geleden en hadden we weer een eigen dak boven ons hoofd en konden de kinderen na de mei vakantie gewoon weer naar school in de buurt. Kinderen die alles achteraf als een enorm avontuur hebben gezien, die het verblijf bij vriendin en vriend als een gezellig logeren zagen en nooit klaagden dat ze om kwart over 6 in de bus moesten zitten om naar school te gaan. Die ondanks dat de jaren erna er weinig geld was nooit klaagden, die lachten toen de belastingdienst in 2010 opnieuw beslag legde op de inboedel en toen ze weg waren de tuin stoelen naar binnen haalden en riepen heerlijk, we gaan vanavond BBQen, want het gasfornuis is weg dus koken kunnen we niet. Nu in 2021 betalen wij onze laatste termijnen aan de belastingdienst van onze toeslagen affaire destijds en lijken dan verlost na een jarenlang traject. Het had eerder afgelost kunnen zijn, maar we kozen niet voor schuldsanering, maar voor hard werken en de extraatjes die er dan waren kunnen behouden om leuke dingen te doen. We zijn er sterker als gezin uitgekomen, maar dat had zo anders kunnen zijn, want het is hard. We volgen dus op de voet, verwachten geen compensatie, maar voelen mee en tellen vooral onze zegeningen, want wij zijn jaren verder en hebben het gered. Deze affaire geeft mensen nog een lange weg te gaan, met uitzicht op…? Ik hoop iets goeds.
Hoi Pom, Enkele weken geleden is Emanuel Lorsch op 89-jarige leeftijd overleden. Hij was lange tijd mijn overbuurman in de Govert Flinckstraat; je kan zeggen mij poëzie-maat in de straat. We praatten veel over taal en ik nodigde hem herhaaldelijk uit met zijn poëzie op te treden op een literair podium. Zijn surrealistisch getint werk begeesterde het publiek. In de bijlage een impressie van een literaire middag door Mirjam Al, Emanuel en mij georganiseerd, op een zonnige middag meer dan twintig jaar geleden, vlak voor de eeuwwisseling, groet, Merik.
Hoe het gebeurde; poëziemiddag
We gingen organiseren het podium voor poëzie op het Badcuypterras, naast de Albert Cuyp-markt.
We vergaderden in het atelier van Emanuel.
Eigenlijk was ik tegen het logo van de Badcuyp op de flyer, maar Emanuel zei dat dat terecht was; immers het festival zou plaatsvinden op het terras van de Badcuyp.
De avond voor het gebeuren vertelde Mirjam dat ze liederen ging zingen.
“ Het gaat om gedichten, niet om liedjes, ik trek me terug, “ riep Emanuel.
Die middag – ik had mijn “Lied van de oude hoer” na protest van de marktvrouw van de corsetten niet uit mogen zingen –
zag ik Emanuel een weggegooide stoel aan de overkant bekijken of die misschien nog bruikbaar was en
hij voegde zich bij de dichters en muzikanten en deed zijn poëtische ding.
de dichter arie van egmond deed buitenveldert aan op deze dag met zon en westmalle dubbel of tripel ik weet het niet meer. met enige weemoed memoreerden wij de maandelijks gehouden eijldersmiddagen met poëzie in amsterdam. arie is nogal bedreven in het nadoen van de bar en boos dichter offerman, overleden als een van de eersten in 020 aan corona. ‘de Pleinen’ leent zich voor nadoen – waarin ronald offerman in meer dan 36 strofen verhaalt over de pleinen in europa maar na elke strofe herhaalt ‘sprakeloos’ soms zelfs ‘taalloos’ te zijn. ook het gedicht waarin de wereld en nederland in het bijzonder wordt geschetst als ‘een vuile kutzooi’ heeft aan actualiteit niets ingeleverd.
leidseplein en vondelpark gesloten en leeggehaald door de ME vandaag, museumplein door valsema op de schop en omgespit – bij elkaar mogen we offerman vandaag wel citeren: ‘een vuile kutzooi – en dat is het.’ zo bespraken we de poëzie in een tuin in Buitenveldert. Campert nog op de youtube afgespeeld – dat ie nog leeft – 92 jaar is ie of zo en van die prachtige poëzie met dat meisje op de tramhalte en de dichter die als fijnstof op de stad zal neerdalen na verloop van tijd.
ik memoreerde de ouwe dichter aachenende – die eijlders frequenteerde en in een vroeger leven geroemd werd door Carmiggelt, Kousbroek en WF Hermans als schrijver onder pseudoniem van korte verhalen. Arie maakte de foto’s van mij de ouwe aachenende lezende.
ik haalde de dode dichter Starik nog aan over Aachenende. in de Haarlem slam waarin de oude 80 jarige meedeed zaten starik en ik in de jury. na het optreden van de ouwe aachenende zei ik tegen Starik – nou het zijn echt wel goeie gedichten hoor van onze Aachenende. Starik reageerde bijna verontwaardigd: “ja hij heeft lang genoeg kunnen oefenen zeg – als ie het nou nog niet kan op zijn tachtigste…’ – Aachenende won de slam niet. ik deed zijn briljante SUSTEREN vanmiddag in de tuin.
verleden opgegraven ontdaan van wat ooit toekomst was vergane resten van levens blootgelegd wij maken de verhalen van wie zij waren wat zij deden wat hen dreef als zouden zij ons kunnen zijn of andersom
Ik zei het drie weken geleden al en ik zeg het nog steeds: er gaat niets boven een grote pot liefde. Er gaat niets boven het hogere hallelujah van jezelf. Met liefde kun je een ander bedwelmen. Met liefde kom je de wereld rond. Ik schenk je mijn gedicht In Aphrodite.
Snurk mooi en leef liefde. Altijd. Liefs
Karin
In Aphrodite
Ik ruw je aan tot een opaal uit mijn borsten groeien de lianen je voegt je in mijn bekken. Kwijlt. Dit doet zij met ons.
Het is het drinken van absint het is het stervend terras van Van Gogh het is een fragment uit een moment.
Wie daar niet ooit een keer wil wonen is een half mens misschien nog wel minder dan een half mens maar daarom niet minder sympathiek.
