Wat waren ze weer aardig dit jaar. Zo betrokken bij ons welzijn. Zo bereikbaar en beschikbaar. Rood was weer even sociaal, groen deelde windmolentjes en ballonnen vol frisse lucht uit, bruin liet flink wat tanden zien en blauw had de BMW heel even ingeruild voor een stoere Batavus.
We gaan weer flink wat huizen bouwen, de huren kelderen, de pensioenen gaan door het plafond. Zorgmedewerkers worden zorgvuldig in de watten gelegd en dames krijgen voorrang op ieder kruispunt. Aan ieder kleurtje kleeft een geurtje, maar dat wil je even liever niet ruiken als je met een loopneus vol stemplicht naar het kieslokaal holt.
Om iedere Jan, Truus of Mies, die het beste met ons voor zegt te hebben het voordeel van de twijfel te geven. En geef ze eens ongelijk, die kandidaten. Belofte maakt geen schuld, de opleidingseisen zijn minimaal en met een beetje goede wil hou je er later nog een leuke baan aan over.
En toch, het is en blijft hard werk zodra de streepjes zijn geteld. Truus wil niet met Ahmed, Koos is te rood, Babette te paars. Gerrit wil geen compromis en Mies stapt uit haar fractie. Steeds maar weer presentielijsten tekenen, nooit ja of nee zeggen en op tijd onbereikbaar blijven. Misschien wel vier jaar lang. Ik geef het je te doen.
het zou zo maar een zus van martien meyland kunnen zijn – onze Ien Verrips – maar dan alleen oppervlakkig gezien op het eerste gezicht. bij alle andere gezichten valt de druktemaker meyland meteen af – en ontdekken we de ware aard van dichter Ien Verrips – de dinsdagcolumniste op pomgedichten punt nl – deze week in volstrekte contemplatie – de inleiding vandaag langer dan het gedicht – dat haar woorden de diepte ingaan moge duidelijk zijn:
de tijd gaat snel zelfs als zij langzaam gaat als dooiend ijs wordt wat geweest is een herinnering tot wij vergeten zijn
Ze ruiken naar onweer weten hoe bloedsiroop wordt aangelengd
Aloha dear dichter Dit is een ode aan mijn geliefde eiland. Lees mooi en droom. Liefs Karin
Eilandkinderen
Ze ruiken naar onweer weten hoe bloedsiroop wordt aangelengd meisjes kennen hoge toppen, diepe dalen jongens halen vocht uit droesem beide seksen hebben de kuikendief ontmoet onthouden hoe angst van hazen peper maakt dat er na het niezen niet wordt nagehuild hagel soms vergeleken wordt met suiker dik broodbeleg dat op daken daalt rabarberstengels zijn met bananen zoeter hoe je regen in de grond stopt wortels liggen dieper weinig aan hen toe te voegen zo stappen ze aan boord hun voeten moeten voelen dat taal universeel is taal is het woord van fluitschepen in de snavel van de wind.
alles overziende onder dankzegging aan alle dichters die instuurden – met veel plezier gelezen de werken – kan niet geconcludeerd dat de moeders nu altijd even geliefd zijn bij het dichterlijk nageslacht. er spelen nogal wat trauma’s op en op de achtergrond bij de gedachte aan moeder. moeder heeft het gedaan – het baren ok maar wat er daarna aan het leven werd gehangen was vaak toch minder aangenaam voor de kids. ze gingen er gewoon van dichten.
pomgedichten eert moeder en zoon, moeder en dochter. hoe vreselijk ook moeders geest door de gedichten waart moeders zette wel dichters op de wereld en daar gaat het hier nu eenmaal om pomgedichten punt nl – geen moeders geen site zeg ik altijd maar.
kom ik uit bij goud en zilver deze week CARTOUCHE verslaat alles en iedereen met zijn gedicht zo over de top dat Ditmar Bakker daar nog een puntje aan kan zuigen. prachtig werk liefde vol ook. Ien Verrips zilver. lekker rauw, lekker tegendraads, de bevrijding heerlijk beschreven – het moedermonster, het moederloeder overleefd, bedwongen en afgelegd. Van Harte!
–> aha hier hebben we Cartouche. we kunnen niet wachten op de woorden. De U vorm en de totale eerbied bijna op zijn Ditmar Bakkers beschreven – de totale overgave prachtig weergegeven in de U-vorm. en ja hoor: HIJ STAAT! zo prachtig over de top deze dichterlijke sprong/oefening met moeder aan zijn zijde dat slechts het meest grote applaus de dichter toekomt – een moeder zo over de top beschreven maakt de dichter zelf tot een ware held. het kan ook anders gezegd: De Vromen-Cartouche- én zijn moeder-combinatie ook wel genaamd de Cassina-Kovacs-Kolman-combinatie bestaat uit officiële onderdelen die zonder tussenzwaai achter elkaar worden uitgevoerd. De combinatie bestaat uit achtereenvolgens een dubbele salto gestrekt met hele schroef, onmiddellijk gevolgd door een salto gehurkt en daaraan vast een salto gehurkt met hele schroef. De cassina heeft een moeilijkheidsfactor G, de kovacs een D en de kolman een F.
Mijn waarde
Hoe kon ik – opkijken naar hoe u elke week weer alles op kleur sorteerde wat was door de wringer haalde, uw zachte ogen
stralen zag om uw hoofd, weldaad van handen voelde, de kus onbestorven op uw mond, als u mij in de avonden te rusten legde, in een deken van vertrouwen bedde, en alle donkerte omsmolt tot sneeuw voor uw gezicht
hoe zou ik – mij ooit verloren kunnen voelen bij zoveel goedertierenheid en hoeveel later pas de droefheid, de groeven ook in uw hoofd en handen de zorgen zien om uw zoon
die zozeer hing aan elke vuige vrouw waar zijn oog op viel
nu wring ik mijn handen omdat ik dat eerst toen u uit beeld verdwenen was vóór me zie, hoezeer het me verdriet
dat ik u niet ben – blijven schatten op waarde, mater dolorosa
moedertje lief
13-03-2021 Cartouche
Ien Verrips – altijd aanwezige
Petra Maria – zulke armen heb je nooit meer om je heen
Frans Terken – haar handen een stormvaste steun
Magda Haan – jouw liefde heb ik niet begraven
Cartouche – Mijn waarde
Rik van Boeckel – je probeert haar zo nog te zien
Peter Posthumus – ons sal lewe ons sal sterwe
Erika de Stercke – anders had ik duizenden keren
Anke Labrie – dat ik er mee kan leven
Ditmar Bakker over de familie
wedstrijd gesloten
Wie wint de enige echte virtuele hoe veilig kun je het hebben hoe veilig zul je het later nooit meer kunnen krijgen trofee op pomgedichten punt nl
in zekere zin hebben we elke dag moederdag. we hebben er allemaal een of een gehad. de geborgenheid, de onbaatzuchtige liefde, de moederschoot, de moedermelk. de vanzelfsprekendheid en de gulzigheid waarmee de kleine het moederschap absorbeert. hoe veilig kun je het hebben hoe veilig zul je het later nooit meer kunnen krijgen. het beertje, haar trots bij het eerste kruipen de trots bij het eerste staan – hoe het leven steeds opnieuw, steeds anders weer en ook steeds hetzelfde verder zal gaan. de zondagochtendwedstrijd mag ook weleens een beetje met sentiment hoor. zeker bij een ode aan onze moeders. u kent de regels: gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
moeder
nu ik mijn ogen
om wat alleen te voelen was
om wat alleen nog voelbaar is
sluit
zo onuitwisbaar zacht
wil ik jou van liefde liefde
mijn liefde schrijven
pom wolff
Wie wint de enige echte virtuele hoe veilig kun je het hebben hoe veilig zul je het later nooit meer kunnen krijgen trofee op pomgedichten punt nl
Maagdelijke moeder heilige hoer altijd aanwezige Overal waar we komen denken we je te zien Een vrouw als jij naar wie wij verlangen Die wij vervloeken naar wezen Eerst los gekomen kan de vrijheid het Raadsel van ons zijn ontwarren
Ien Verrips
Alex Roeka zingt over moeders en de liefde die zij zelf ook nooit heeft gehad. ja dan kan ze zelf ook niet alle denkbare liefde geven. noem het geen liefde asjeblieft – zingt Roeka ietsje verderop – ‘noem het wat je wil maar noem de liefde liever niet’. ja zo kan het ook. het is niet altijd feest in een dichtershuis als moeder aan de orde van de dag is. grote zanger deze limburger, broer van de erfrecht hoogleraar van Mourik, prachtige docu ook – deze week uitgezonden op NPO. ROEKA. deze woorden over moeder gelden ook een beetje het gedicht van IEN. ze schrijft over de ‘altijd aanwezige’ en IEN gooit er een aantal kwalificaties tegenaan – van heilige hoer tot een naar wezen. het dichterschap bood/biedt dichteres de noodzakelijke bevrijding uit een complex geheel. een gedicht over loskomen – hoe dan ook deze moeder heeft toch maar even een dichter gebaard. daarom prijzen wij ook deze moeder hier op pomgedichten. we hadden ientje niet willen missen. voor geen goud, zilver of brons.
moeders blijven leven houden vast aan jong begin aan oud verleden
dansen ongemakkelijke waarheid door je hoofd je snapt niet hoe dat ooit
verlies is zoveel groter als zij sterft zulke armen heb je nooit meer om je heen
petra maria
–> petra maria schrijft een paar koele vaststellingen op – blijft bij de feiten en heeft de feiten zo geordend dat enkele regels voor haar het werk doen en voor de lezer: oud verleden – ongemakkelijke waarheden – verlies is zoveel groter als… – het is alsof we roeka horen zingen. mooi getroffen zeg ik. moeder als een onvervangbaar compleet mens beschreven – eigenlijk alleen aangestipt. de woorden ergens zwevend tussen feitelijkheden en sentiment gekozen, gesitueerd.
Moederhart
Hoe je met een dochter danst die meermaals moeder geworden zuiver weet wat borgen is
alsof ze de tijd koestert van het kind dat ze was in een arm om haar heen de borst om soms bij uit te huilen
belichaamt ze vleesgeworden zorg steeds in beweging tussen uit en thuis met tassen vol speelgoed en schoolwerk
de tafel dagelijks als een oase gedekt oog nog voor vega en glutenvrij de noden van ouder en kroost
schenkt ze aangeboren warmte haar handen een stormvaste steun waarvan nageslacht groeit
–> Frans schrijft moeder helemaal uit – in – zijn gedicht. op bijna Cartouchiaanse wijze wordt ze aan de lezer gepresenteerd. ik begrijp het idee om haar zo compleet mogelijk te presenteren aan de buitenwereld. maar toch de eenvoud wint van de hang naar compleetheid. hoe compleet ook woorden zullen haar – de hier beschrevene – nooit helemaal kunnen typeren. ik ga voor de eenvoud:
Moederhart
Hoe je met een dochter danst die meermaals moeder is geworden alsof ze de tijd koestert van het kind dat ze was in een arm om haar heen met tassen vol speelgoed en schoolwerk
schenkt ze aangeboren warmte haar handen een stormvaste steun
Niet begraven
Zelfs al ben je vergeten vergeten doe ik je niet jouw liefde heb ik niet begraven niet gecremeerd, niet uitgestrooid
ik zou geven en nemen hand in eigen boezem in vermanende taal de voordeel van de twijfel
geborgenheid aan de boezem in mij zie ik flarden van jou
<–> ook hier geen onverdeeld genoegen beschreven – voor de ‘altijd aanwezige’ naar de rake typering van Ien Verrips. moeders komt er wel nog ietsje humaner af dan bij Ien. ik heb moeite met de eerste twee regels. wel vergeten niet vergeten – ja wat is het nou. een dergelijk begin van een gedicht leidt af. en ik lees liever over het voordeel van de twijfel dan over de voordeel. ‘in mij zie ik flarden van jou’ Daar begint volgens mij het betere deel van het gedicht. als de dichter nog in verwarring is de lezer hoeft niet meegesleurd in dat proces – bij de volgende regels haak ik als lezer aan – en nu graag het gedicht verder uitgeschreven:
in mij zie ik flarden van jou ik hou wat ruimte over … om het een plek te geven
Als moeders sterven
Als moeders sterven gaat er een leven voorbij kijk je ernaar door een verrekijker omdat het onwerkelijk blijft dat zij die je op deze wereld bracht nu achter ‘n onzichtbare einder ligt
je probeert haar zo nog te zien maar je ontwaart slechts herinnering liefdevolle tedere beelden uit ‘n verleden dat eens heden was.
Rik van Boeckel
–> ja zo is het. zo kan het ook zijn. eenvoudige constateringen over de vrouw die een zoon op deze wereld bracht. was baudet maar nooit geboren – flitst er even door mijn hoofd – maar dat geheel terzijde. rik wisselt in een paar regels de eenvoud af met moeilijke woorden. eigenlijk een moeilijk woord dat veel te dominant overkomt bij deze lezer: ‘ontwaren’ – past hier niet. dit lieflijk gedichtje behoeft de eenvoud van lieflijkheid – die onzichtbare einder mag wel blijven.
dat zij die je op deze wereld bracht nu achter ‘n onzichtbare einder ligt
je probeert haar zo nog te zien liefdevolle tedere beelden uit ‘n verleden dat eens heden was.
is/werkt net zo mooi en lief – mooier nog en liever.
ons sal lewe ons sal sterwe de strijd dat is het leven sla dood, sla dood dood aan de ongelovigen kantel de aarde en laat de wereld barsten
maar geloof in mij niet in al die woorden zolang ik nog een nummer heb mocht je toch gaan schieten dan geef ik je alles wat ons nu nog redden kan dan geef ik je in een enkele ademtocht mijn vooruit geschoven zwanenzang: 0610109319
Peter Posthumus
ik heb toch ergens het vermoeden dat het thema “moeder’ hier niet wordt gehaald. voor de rest een krachtig gedicht. hahaha – hoe veilig kun je het hebben hoe veilig zul je het later nooit meer kunnen krijgen – zal peter hebben gelezen en hebben gedacht dichten maar, schieten ook – maar dan wel de ongelovigen raken graag op de dag des Heeren!
omkijken
jouw stem vertelde over de wereld met zijn vreemde ogen
je hield gevaren tegen, sprak liever van vogels of bollen die bloemen werden
hoe wonderlijk het leven zich aanbood een puber naar groter en uitvloog
dat je uitgeput in een nacht weggleed wist ik toen nog niet
want anders had ik duizenden keren de zelfverzonnen sprookjes willen horen
moedertje op jouw zachte schoot
Erika De Stercke
–> door emotie overmoederd – mag ik het gedicht zo samenvatten. vol empathie ook. maar het geheel moet wel een beetje logisch worden gebracht hoor. de lezer wil ook wat. die zelfverzonnen sprookjes wil ze NOG duizenden keren horen – vermoed ik – schrijf dat dan ook. niet elke regel is even mooi: ik las het gedichtje het liefste zo:
jouw stem vertelde over de wereld je hield gevaren tegen, sprak liever van vogels of bollen die bloemen werden
moedertje
Ha Pom, Toch maar, ik weet niet goed of dit gedichtje positief of negatief is. Hoe ingewikkeld vaak, als er maar wat liefde overblijft… (Roeka was prachtig, wel fan)
Hrtgr. Anke
nalatenschap
waren ze aangetroffen ik had ze niet gelezen haar nagelaten brieven ik had ze weggeborgen
alle verzwegen woorden onder haar angst verstopt afleesbaar in haar woede getekend door verdriet
het beeld lijkt nu compleet codes vrijwel ontcijferd nu geen ander licht meer op een gedeeld verleden
brokstukken zo geschikt dat ik ermee kan leven haar nagelaten brieven ik had ze nooit verscheurd
anke labrie
–> het kind dat moeders gedachten wist te achterhalen middels geschreven documenten. hoe de angst het leven domineerde en het leven bepaalde – van moeder op dochter – iets van een zoektocht tot de oplossing werd gevonden – hier in brieven. bewaarde brieven. om ooit eens te lezen, gelezen te worden. zo wordt hier een verhaal over een ingewikkelde relatie – in een gedicht beschreven.
De Familie
Mijn moeder was de jongste bij haar thuis; een jonger broertje stierf aan wiegedood, zodat grootvader—zij was vier—besloot tot haar logies bij oma’s zus in huis.
De rest, haar ouder, enig zus incluis bleef dicht en warm bij pap en mam op schoot tot men haar na een jaar retour ontbood: adoptie vond mijn oma toch niet pluis.
Uit twee zoons is mijn broer de jongste spruit en nooit zou iemand hem zo bruut blesseren als haar destijds—zij moest apert en luid
ons klein-zijn lang haar jeugd nog compenseren en zat haar kroost voortdurend op de huid. Nu ja, de oudste. Want ze zou hen leren.
***[D.B.]
–> nooit goed geweest in familierelaties – deze lezer. en dit gedicht helpt ook niet echt mee. ik breng het gewoon niet op om door de vorm heen deze inhoud te consumeren. het zal allemaal wel – denk ik en ik ben mij van een zekere onbeleefdheid tegenover de dichter bewust. aan de andere kant wat heb ik met die hele familie te maken – dichter mag ook wel eens bij het gemoed van de lezer stilstaan. lezers hoeven niet bedolven onder familieperikelen van anderen. pap en mam en opa en oma ook en dan weer een zus. prima allemaal. lang zullen ze leven in de gloria.
Van de week stond hij in de straat. Retro kleur die knalt, dak alleen dicht want het regende. Het was markt en hij viel niet alleen op door de kleur, maar ook door de tijd die de inzittenden nodig hadden om uit te stappen. Hij rimpelig, grijze haardos met pet. Zij keurige witte krullenbol. Het ging allemaal wat stijfjes beide eind zeventig en dan moest ook de opklapbare rollator er uit. Hij gaf nog even een liefkozend klopje op het zwarte dak…zij keek hem glimlachend aan en samen schuifelden ze de markt op. Zo mooi om te zien. Als ze er dinsdag weer zijn vraag ik of ik ze op de foto mag zetten dat puur geluk.
Meneer de Wit doet weer mee dit keer. ‘Stemmen is een burgerplicht’, zijn oude vader zei het zeventig jaar geleden al. Als we toen niet waren gaan stemmen zaten we nu nog met een tekort aan woningen en veel te grote schoolklassen, sprak hij vol overtuiging. De stempas is al bezorgd en netjes opgeborgen. Meneer de Wit weet alleen nog even niet waar. Hij is al wat ouder, het geheugen wordt wat minder. Ook de kieslijst is inmiddels op de mat geploft. Een handzaam stukje drukwerk, zo’n 60 cm lang en bijna één meter breed. In een prettig, ook voor oudere ogen leesbaar, lettertype.
Er valt gelukkig wat te kiezen dit keer. Meer dan dertig lijsten, van de Partij voor de Bomen tot de lijst Wildplas. Meneer de Wit was er met vergrootglas en kleurpotlood een gezellig uurtje zoet mee. Daarna begon het echte werk.
Het terugvouwen van de lange lap papier om het daarna, samen met de Rotterdampas, in de bijgevoegde enveloppe te kunnen schuiven. Dat bleek nog niet zo eenvoudig. De milieuvriendelijk gefabriceerde kieslijst kreukelde alle kanten op. Het strijkijzer bracht gelukkig uitkomst.
Niet veel later verdween een lauwwarme enveloppe met inhoud in een plaatselijke brievenbus. De hartverwarmende bijdrage van meneer de Wit aan het feest van de democratie. Ton Huizer
Ik kreeg een evenwichtig gevoel bij het zien van de lach Het was slechts een schilderij, maar voor het eerst deed het wat met me De weerkaatste likjes verf, die tanden lieten glanzen Lieten me urenlang op de rode poef voor de muur zitten Koste wat kost moest ik erachter komen waarom het zo binnenkwam Men gaat niet naar musea voor de lol Ik moest mee op schoolreis, dat is dan wat we doen in het examenjaar Dacht ik Maar opeens wist ik Het gelige licht kwam vanochtend ook mijn gezichtsveld binnen, al voordat ik mijn ogen opendeed vandaag Ik voelde mijn kraag al zitten terwijl ik mijn kleren nog niet had aangedaan Zo de kou overgeslagen En ja, ja ik had ook ik de spiegel geknikt naar mezelf, dit keer gedanst op muziek en de grijze lucht gevuld Alsof ik de honger voor het ontbijt oversloeg En ik zocht spontaan naar een lach vandaag, die ik ook zag op straat Tegenover de dichte winkel waren jongetjes, een groepje van drie, aan het dansen op het gevoel van de beat Terwijl de regen, liep mijn hoofd mee, heb het onthouden terwijl hun lichamen alles wegdraaiden Dwaalde Draaide de vrouw plots opnieuw naar me toe En ik weet al waarom het zoveel met me deed Op een duizelig feest Liet ze de lach van alle opgewekte sprankjes vandaag zien Ik merkte het ineens op Dat likjes verf ongeziene momenten soms op doen lichten
De bewegingen van de overbuurman die ik Arie noem, inspireerden me tot deze tekst, voor pomgedichten, groet, Merik
Opruiming
Na het overlijden van Jan aan de overkant werkte buurman Arie zich wekenlang het gompes.
Je zag hem volle vuilniszakken naar de container slepen, de hele dag, sjekkies rokend, die oude man als schim door de duivel voortgejaagd, zakken met misschien nooit gelezen boeken of afgedragen kleren.
Dat hij op een dag voor zijn beeltenis op de knieën valt, zijn handen heft en jammert: “O, heer, vergeeft U onze zonden!”
Merik van der Torren
Hoi Pom, Vorige keer was ik op kraambezoek, deze keer ben ik naar een begrafenis geweest. Vandaar een kleine ballade:
Jarenlang ratelde z”n vingers over de snaren van z’n bas foutloos, fretloos, to the point en tot het uiterste
hij kwam in glorie vertrok in chaos met geweld rijmde drank en dergelijke aan zalen, feesten festivals en pleinen maar op het laatst vooral in straten
een handvol muzikanten een buurman en iemand uit een kroeg ook een priester die in het Russisch dat niemand kon verstaan geen vrouw, geen van z’n kinderen uit armoe geen familie uit de onmetelijke uitgestrektheid
verminkt, verstijfd in vreemde harde grond verweg van de taiga bye bye good and sweet old Slava
hoeveel manieren er ook zijn om dag te zeggen nu lijkt het vinden van de ‘goeie’ dag de juiste toon zich te verslikken in alles willen zeggen van jou, van mij, van ons en het genot van jouw aanwezigheid en al die andere dingen die zich niet in woorden laten vangen
dood hoe hij net deed net deed of hij net deed alsof hij aan de dingen hing of hij nou schreef over zichzelf of wie hij ooit had liefgehad het brak alles brak brak af ging dood pomwolff
