Geen categorie

KARIN BEUMKES op de maandag over: hoe je regen in de grond stopt en hoe dik broodbeleg op de daken daalt

Geplaatst op

het is weer maandag – onze enige echte eilander heeft haar bijdrage afgeleverd per vliegende mailmeeuw in bowie couleuren. karin beumkes. elke maandag iets van mens en melodie op pomgedichten vanaf het eiland texel. de zware wintermaanden voor de boeg zijn al een beetje  te lezen in de bijdrage – eilanders weten van overleven – hoge toppen diepe dalen schrijft dichteres. zij weet waarover ze schrijft:

.

Eilandkinders.    

Ze ruiken naar onweer
weten hoe bloedsiroop wordt aangelengd
meisjes kennen hoge toppen,diepe dalen
jongens halen vocht uit droesem
beide sexen hebben de kuikendief ontmoet
onthouden hoe angst van hazen peper maakt
dat er na het niezen niet wordt nagehuild
hagel soms vergeleken is met suiker
dik broodbeleg dat op daken daalt
rabarberstengels zijn met bananen zoeter
hoe je regen in de grond stopt
wortels liggen dieper
weinig aan hen toe te voegen
zo stappen ze aan boord
moeten hun voeten voelen
dat taal universeel is
het woord van fluitschepen
uit de snavel van de wind.

Share This:

Geen categorie

LISAN LAUVENBERG & CARTOUCHE winnen de enige echte virtuele er zijn weer bergen te verzetten trofee op pomgedichten

Geplaatst op

CARTOUCHE over bergen

PETRA MARIA bergen diepgeworteld verdriet

RIK VAN BOECKEL aan de top heerst serene rust
MARC TIEFENTHAL waar het ooit stuiptrekken is

ANKE LABRIE samen begonnen

LISAN LAUVENBERG erkent de liefde van ooit en lang geleden

VERA VAN DER HORST voordat ze sterft

FRANS TERKEN hier haalt mijn stem de horizon niet

wedstrijd gesloten

 

JEANINE HOEDEMAKERS zal vanaf de 23 ste september de juryvoorzitster zijn – om de week op pomgedichten bij en in de zondagochtendwedstrijd – wij van hier heten haar welkom. was ze vandaag maar juryvoorzitter. dit is toch geen doen – alle inzendingen van hoog nivo – over alle toppen van de bergen heen – ga er maar aan staan – ga er maar voor zitten. zelden is zoveel moois zoveel tegelijk hier op de zondagochtend ingezonden. de commentaren getuigen. misschien met twee absolute hoogtepunten – ok dan doen we twee keer goud. CARTOUCHE en LISAN LAUVENBERG – van harte –  en zo zijn de gedichten ook achter elkaar te lezen als een tsunami aan gratie voor mij voor jou dicht de dichter en dan komt zij- de dichteres  aan het woord: Ik hou je vast. En jij, jou en mijn zijn.

laten we ook de juweeltjes hieronder van anke, frans, vera en rik niet onbenoemd.

 

Over bergen trekken

naar Isfahaan, niet straks, nu om te gaan dansen
zoals jij die keer bij Pepper*deed, de gouden bal
niet als vluchtig beeld in dichtregels maar levend
zinnebeeld en tegengif voor alle vloeken, vonken
als een tweelingtoren – een navel die cirkels draait
als tóen de wereld om de as, die geen aflaat kent

op een podium van blote woorden vinden voeten
een eigen loper, toveren zij een roes voor ogen
op het razend ritme van viool en fluit bewegen
hand en heupen als maaien ze het ongebaande
de kilte, de stilte, de vlakte, steen rots en berg

– even is weer alles goed – laten ze bloed, veel
zeggender dan enig explosief, een kleine dood
een nieuwe doop en baken voor ons dromen
en al is niet alles geronnen, het kwade toch
een oogwenk overstegen – in deze tsunami
van gratie ligt er nog een hoop

voor mij, voor jou

Cartouche
08-18-2018

* Pepperplus: Poëziepodium in Eindhoven
https://www.youtube.com/watch?v=aenGnAe5H8o

 

 

12-02-2002
In antwoord op het gedicht vriendschap van J.P.

In alle rust werd ik verlost
van wat mij scheidde van de wereld
een verlangen dat groter is dan,
is dan groter dan jij en ik.

Iets dat wij beiden moesten leren
erkennen als het leven met de last
dat wat wij zagen als het ware
het ware niet kon zijn.

Het bracht verleden groter nog
dan ooit beleden met meer pijn
dan toen we klein waren
en konden zijn.

Pas in het erkennen van hoe groots
we samen kunnen zijn
versmolt ik met alle oude geliefden
en kon ik in vrede met deze vriendschap zijn.

Ik hoor de vogels eindelijk zingen
Ik zie de ruimte bij de zee
Ik rijd door landschappen van lang geleden
Ik herken de liefde van ooit en lang geleden.

Nog een paar woorden
en nog wat wijn.
De bloemen bloeien als nooit tevoren
we lachen veel en erkennen pijn.
Ik hou je vast.
En jij, jou en mijn zijn.

© Lisan Lauvenberg
12-02-2000
8-09-2018

 

kunstwerk aja waalwijk

bergen verzetten, gouden bergen beloven, als een berg er tegen op zien – het is aan de dichter deze week. de tour de france, de giro, de bergen in in de VUELTA de eenzame fietser – bergen bergen bergen – wie wint de enige echte virtuele er zijn weer bergen te verzetten trofee op pomgedichten? als er maar een berg te lezen is of iets van hoogte of  dat het bergafwaarts gaat – de dichter laat het ons weten deze week. u kent de regels:commentaar is verzekerd – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.

 

de mensen gaan hier stuk voor stuk
waarom verliet je het huis
waar ik tot sterven toe het leven wilde
hier is geen straat
dit land verbrandt nog met de hand
alleen de bergen rusten uit
steen gehouwen trotse hersenen van aarde
een oude vrouw draagt leven weg
begraaft zich zelf in takkenbossen voor avondrust
.
nooit komt iets terug
.
pw

Over bergen trekken

naar Isfahaan, niet straks, nu om te gaan dansen
zoals jij die keer bij Pepper*deed, de gouden bal
niet als vluchtig beeld in dichtregels maar levend
zinnebeeld en tegengif voor alle vloeken, vonken
als een tweelingtoren – een navel die cirkels draait
als tóen de wereld om de as, die geen aflaat kent

op een podium van blote woorden vinden voeten
een eigen loper, toveren zij een roes voor ogen
op het razend ritme van viool en fluit bewegen
hand en heupen als maaien ze het ongebaande
de kilte, de stilte, de vlakte, steen rots en berg

– even is weer alles goed – laten ze bloed, veel
zeggender dan enig explosief, een kleine dood
een nieuwe doop en baken voor ons dromen
en al is niet alles geronnen, het kwade toch
een oogwenk overstegen – in deze tsunami
van gratie ligt er nog een hoop

voor mij, voor jou

Cartouche
08-18-2018

* Pepperplus: Poëziepodium in Eindhoven
https://www.youtube.com/watch?v=aenGnAe5H8o

 

 

ach wie denkt niet terug aan die heimliche – onvertaalbare – nachten zingt onze bettina wegner – als titellied voor deze  wedstrijd ingebracht door CARTOUCHE – ik beschouw zijn inzending als een daad van liefde – uber den bergen ist mein liebster gezogen – en ze zag hem niet meer terug – zoals het gaat en niet mag gaan soms – hoe het allemaal bij je blijft dat je er nog over zingen kan – over kan schrijven – dat als het ware uit zich zelf uit een herinnering poëzie ontstaat  zo erg is het nog om er net niet bij te kunnen zoals het leven eigenlijk altijd net niet.

onvertaalbaar

.

ach wie denkt niet terug aan die onvertaalbare nachten
zoals het zong van de liefde
en ze zag hem niet meer terug
zoals het gaat en niet mag gaan soms
.
hoe het allemaal bij je blijft
raast om nooit meer verder
dat je er over zingen kan
over kan schrijven
.
dat als het ware uit zich zelf
poëzie ontstaat zo erg is het nog
om er net niet bij te kunnen
zoals het leven eigenlijk bijna altijd net niet
.

pw

dank je wel Cartouche – zo wordt deze zondag heel erg mooi. je gedicht een tsunami inderdaad aan woorden voor haar, voor hem – we weten het niet – het ligt allemaal in die prachtige slotregels opgeslagen waar de gratie wordt geopenbaard:

in deze tsunami
van gratie ligt er nog een hoop

voor mij, voor jou

als een razende wind weet Cartouche als geen ander de woorden te laten razen langs de lezer – ooit was ze te bewonderen op een podium in eindhoven – cartouche was er bij en weet haar in dit gedicht te vereeuwigen – zoals het in zijn hoofd raast zo heeft zij daarin plaats genomen om nooit meer verder.

HET MAGER ROODBORSTJE

Tussen de bomen langs het riviertje,
op de plek waar te volle oudere echtparen verblijven met hun caravans met afstandsbediening, staan wij met ons wat kleiner huis op wielen.

Om mij heen hupt op stille momenten een roodborstje. Hij was er al de eerste dag. Wat mager en dof gekleurd. Door de aanhoudende droogte, denk ik. Er komt af en toe een trein voorbij en de zon schijnt.

Het roodborstje en ik, we wisselen af en toe een snelle blik.

Zo tussen de taferelen die recht uit een Jacques Tati-film lijken te zijn geknipt, geeft hij mij een troostend gevoel.

Want bij tijd en wijle overvalt mij een diepgeworteld verdriet

Met afstandsbediening.

PetraMaria, Bad Kösen
September 2018

Petra Maria neemt ons mee de natuur in – een zwart romanties tafereel met een vogeltje – dat haar doet herinneren – aan een leven van net niet. van niet compleet – dat wordt het GROTE thema deze week – net niet. en niet compleet. en wat het nog kan doen in een mens kan aanrichten. een scene uit een film die geen goed einde kent. en dat allemaal opgetekend in bad kösen. zuivere lucht een zuiverend bad nooit weg.

 

Het pad

In oneindigheid vertoeft de stilte
aan de top heerst serene rust
bergen trotseren de hemel
klimmen geruisloos de wolken in
lichten op zonder verzet

wij staren naar het dal
op de val wachten wij nimmer
rotsen wijzen de weg
het pad verslijt klauterend zolen
half en heel onbarmhartig hard

de pijn verlaten wij in tastende zin
het eelt laat jaren achter
de steile wand begrenst ons vermogen
een lawine vergeet te treffen
wij stappen ongenaakbaar een gletsjer in

zo glijden wij langs ravijnen
snellen de haast uit onze tenen
met licht gemoed de berg af
tot aan de rust van de oersprong
tillen daar nooit zo zwaar aan.

Rik van Boeckel
7 september 2018

in de eerste regel is het allesomvattende al een gegeven ‘In oneindigheid vertoeft de stilte’ -in dit prachtgedicht van rik van boeckel. rik slaagt er zo vaak in om het alledaagse boven alles uit te tillen – dat je er in gaat geloven ook nog – dat het zo zal zijn – de ware hand van de dichter die ons langs berg en dal meeneemt – dat we in alle rust in de oneindigheid kunnen toeven als het allemaal voorbij is. een troostrijk gedicht.

Wandgedrocht
.
Wie wordt er op roerdomp betrapt?
Of op bobby? Ik bedoel maar.
Valt de berg beter te klieven
met handen dan met voeten?
We krijgen oor naar het hijgen
in onze binnenste kruipgangen,
we verzetten er bergen,
waar het ooit
stuiptrekken is geblazen.
Weet je wel.
.
Marc Tiefenthal
nou eigenlijk weet ik het niet – ik weet het niet – ontoegankelijke poëzie waarin alleen de tief zijn weg vindt.
samen aan de reis begonnen
.
steeds een nieuwe horizon
vaak verborgen achter bergen
soms weer zichtbaar bij de zee
.
over elk ravijn
maakte jij een brug
waarbij je mij
steeds weer moest overtuigen
dat hij ons wel houden zou
.
die laatste keer ging jij alleen
.
even nog heb ik geaarzeld
.
een afgrond zo oneindig diep
.
anke labrie

met overtuigingskracht tot het niet meer verder, wegviel, zoals zoveel wegvalt, steeds meer. hoe we ieder voor zich ons eigen ravijn onder ogen krijgen – en de tijd moeten koesteren van samen optrekken – samen begonnen tot de afgrond opdoemt –

het leven samen gevat.

Ik vond een gedicht terug van lang geleden. Het is een antwoord op een gedicht van een mij nu onbekende J.P.
Dat gedicht zal ik volgende week gebruiken in een nieuwe column. En zal dan ook schrijven over gaten in de herinneringen.
Het gedicht is nooit gebruikt of gepubliceerd, maar past zo mooi bij bergen verzetten (binnen een vriendschap en in het leven)
Nu de zomerdrukte voorbij is zal ik proberen weer meer en regelmatiger de columns te laten verschijnen voor pomgedichten. Het was een leuke, volle zomer.
Het gedicht herbergt al kenmerken van mijn latere stijl. En is na al die jaren mooi van raadselachtigheid. Vooral omdat het vriend betreft die ik toen blijkbaar liefhad, maar me nu totaal niet meer herinner. En dat ik vaak rijm op zijn is dwingend doch noodzakelijk in deze tekst. De verlossing is bereikt, er is alleen nog maar Zijn.
.

12-02-2002
In antwoord op het gedicht vriendschap van J.P.

In alle rust werd ik verlost
van wat mij scheidde van de wereld
een verlangen dat groter is dan,
is dan groter dan jij en ik.

Iets dat wij beiden moesten leren
erkennen als het leven met de last
dat wat wij zagen als het ware
het ware niet kon zijn.

Het bracht verleden groter nog
dan ooit beleden met meer pijn
dan toen we klein waren
en konden zijn.

Pas in het erkennen van hoe groots
we samen kunnen zijn
versmolt ik met alle oude geliefden
en kon ik in vrede met deze vriendschap zijn.

Ik hoor de vogels eindelijk zingen
Ik zie de ruimte bij de zee
Ik rijd door landschappen van lang geleden
Ik herken de liefde van ooit en lang geleden.

Nog een paar woorden
en nog wat wijn.
De bloemen bloeien als nooit tevoren
we lachen veel en erkennen pijn.
Ik hou je vast.
En jij, jou en mijn zijn.

© Lisan Lauvenberg
12-02-2000
8-09-2018

groter nog
dan ooit beleden

hier is toch echt een grote romantica aan het woord – hier stijgt een onbenoembare liefde boven alles en iedereen uit – de reis nooit begonnen (anke) en zo boven alle bergen uit (rik), de pijn voorbij (petra) – alsof zij het was – deze lisan – die het podium in eindhoven betrad over wie Cartouche zijn gedicht schreef – een alles maar dan ook alles omvattend gedicht – poëzie  om er net niet bij te kunnen (pom) zo moet poëzie zijn.

-Voordat ik sterf wil ik nog
dat je sterft in mij, de oude pezen
strekken, het vlees zwelt,
de poriën janken.-

Ze schreef de woorden zorgvuldig,
want ze had zichzelf al vaker niet begrepen,
hoewel de taal toch klaar was.

-Ik wil m’n hoofd verliezen op je schouder,
voordat je het leven uit me zuigt en dan
zal ik weer ontwaken en weten,
wat ik niet weten wilde-

De zinnen stonden daar nuchter,
toch emotioneerde het haar,
ze scheurde langzaam alle letters
uit elkaar.

.

Vera van der Horst

hier hebben we twee gedichten – zoals het voelde en zoals het nog steeds – maar de taal is zo krachtig dat de ooit door haar geschreven teksten beter niet – in het verscheuren zit toch al alle smart – als koos alberts kon zingen zoals vera kan schrijven – dan hoefde er geen foto bij. ik bedoel maar

Ze schreef de woorden zorgvuldig,
want ze had zichzelf al vaker niet begrepen,
hoewel de taal toch klaar was.

De zinnen stonden daar nuchter,
toch emotioneerde het haar,
ze scheurde langzaam alle letters
uit elkaar.

is prachtig genoeg van de pijn, die drie regels – o mijn god –  van een  herzberg nivo, van jewelste – dank je wel vera.

Bergafwaarts

Van hier haalt mijn stem de horizon niet
tussen de heuvels is het grijs en stil
laaghangende bewolking dempt mijn woorden

als stenen laat ik ze bergafwaarts rollen
ze grijpen zich vast aan rotspunt en struik
ik trek ze met blote handen los

neem ze mee in mijn rugzak
behoed ze zo voor kloof en afgrond
voor vallen op onvruchtbare grond

FT 09092018

de dichter de hoeder beschermer van de woorden – dat ze niet zomaar gezegd zijn of dat ze niet zomaar terecht komen waar ze niet horen of passen – de woorden en de dichter één stem. mooie gevlochten regels met de stem van frans terken op zoek naar vruchtbare grond.

Share This:

Geen categorie

LISAN LAUVENBERG – ‘….dan heb je míj en in dit geval de statige bomenlaan van de Bosboom Touissantstraat erbij..’

Geplaatst op

 

Onvolmaakt gedicht – Onze buurt

Soms als je moet optreden dan doet zich de gelegenheid voor om een op maat gemaakt gedicht te maken, creëren of in elkaar te flansen.

Pom hoorde in dit gedicht de rebelse actievoerder die hij nog nooit eerder in mij had gehoord. Ik toon jullie bij deze het maakproces. Als ik ooit zin krijg, of dit gedicht over een jaar of zo eens uit mijn la vis, dan vervolmaak ik het.

Nu weet ik wat niet loopt, niet prettig klinkt of ronduit een slechte beeldspraak is, maar mis ik de swung om het zo te veranderen dat het in mijn kritische optiek wel poëzie is en niet zomaar een gelegenheids ding. Dat ik, als ik dat wil, zo uit mijn losse kleurige mouw schud.

Vrolijk ronkende woorden als ik het voordraag. Maar ja dan heb je míj en in dit geval de statige bomenlaan van de Bosboom Touissantstraat erbij.

Vaak hebben goede dichters redacteuren, die dan precies weten waar je moet sleutelen en schrappen ( Oooooh hoooor mij Huiveren) om van een bijna goed taalgebeuren poëzie te bakken. Vaker zag ik echter het tegenovergestelde gebeuren. Een door mij bewonderde podium dichter viel in de klauwen van een poëzie redacteur en plots was alle frisheid, ruwheid en die brood noodzakelijke onvolmaaktheid verdwenen en was er een eenheidsworst gedichtenbundel ontstaan, ontdaan van de ziel van de dichter.

Of herkennen jullie dit niet ?

Wie wil helpen dit onderstaande poëtische tekstding tot een gedicht te smeden, dat onze buurt roemt, noemt en met zichzelve en de herrie verzoent.

 

Onze buurt lijdt aan verbouw zucht
de huizen en straten kreunen
onder sloophamers, jekkerhamers,
voorhamers, krijsende cirkelzagen
en Radio Holland op volle kracht.
De stoepen zijn bezaaid met Dixies en
de straat bezet door enorme vrachtauto`s
bestelbusjes en afzethekken.
 
Ondertussen sterven de oudjes uit
en de bemoeizuchtige wijven
die het cement zijn van een buurt
worden weggehoond of uitgekocht.
Groot geld zwaait hier de scepter
Waar eens de zeurderige, klagende buurvrouw
de straat in het gareel hield
we elkaar hielpen om de rotzooi
op te ruimen,
heerst nu Groot geld
Die de tuinen onderkelderd
en de etages aan buitenlanders least.
 
Op het balkon heerst nu altijd herrie, altijd lawaai,
Bomen worden weggehaald en er is steeds kabaal.
 
Redt de oude buurvrouw, luister naar haar verhaal
Over samen zorgen, er zijn voor elkaar.
Want oud worden we uiteindelijk allemaal.
 
@ Lisan Lauvenberg
7 juli 2018

 

Share This:

Geen categorie

VON SOLO: ‘Als de grond onder je voeten wegvalt. Er iets gebeurt dat zo ingrijpend is, dat niemand het kan bevatten….’

Geplaatst op

 

POMgedichten presenteert de donderdag column:

VON SOLO, FEAR AND LOATHING IN POWEZIE LAND!!!

Openhartige openbaringen van de Jeff Koons van de vaderlandse powezie.

Op het midden van het dorp waar ik opgroeide stond aan de hoofdweg een statig gebouw op een heuveltje. Daar woonden rare mensen. Mensen die rondfietsten op fietsen met drie wielen. Mensen die altijd met hun tong uit hun mond rondliepen met een begeleider erbij. Mensen schijnbaar zonder wortels of familie. Ze werden nooit oud, maar verdwenen gewoon. Dat huis heette ‘De Toevlucht’.

Deel 302. Toevlucht

Vanochtend ging ik ontbijten bij hipster koffietent. De Nine-bar in Rotterdam. Het was erg rustig. Drie Aziatische dames personeel. Een man met baard en halflang haar kwam direct achter me binnen en ging ook aan de leestafel zitten. Buiten regende het. Binnen was het wit als een zaal in een ziekenhuis. Steriel. Na besteld te hebben scande ik de zaak. Er bleek buiten de al genoemde figuranten ook een vrouw met kind te zitten. Zwart krullend haar. In de nek gebonden. Rode lippen en grijsblauwe ogen. Fragiele bouw. Ze droeg een witte blouse met hoog sluitende kraag van kant. Ook de manchetten waren van kant. Ze had in een andere tijd op een andere plaats perfect op haar plek geweest. Het kind had een zomerse kleur en droeg een gestreept T-shirtje. Naar schatting drie jaar oud.

Ik had een yoghurt met muesli besteld. De man met baard een cappuccino. Terwijl ik op mijn bestelling wachtte kwam er een klein ontbijt voorbij en een los ei op een schaaltje. Dat was voor de moeder met kind. Het kind keurde het ei en lachte. De man met baard belde op zijn telefoon. Mijn yoghurt arriveerde. Het ging steeds harder regenen. Toen de man met baard ophing was alles stil. Op het ruisen van de regen na.

Ik keek al kauwend op mijn muesli naar het portret van moeder aan de wand. Ze klopte niet. Ik verdiepte me weer in mijn werk. Vervolgens hoorde ik gillen. Het kind. Man met baard keek niet op of om. Ik ook niet. Moeder zei niets. De bediening was bezig met verstenen in hun positie zonder specifieke uitdrukking op de gezichten. Toen keek ik opzij en was het voorbij. Halftien in de ochtend. Het was gestopt met regenen. Moeder zat stil. En staarde in het niets. Het kind kroop over de bank en had nu een rood jasje aan.

Als de grond onder de voeten wegvalt. Er iets gebeurt dat zo ingrijpend is, dat niemand het kan bevatten. En alléén jij kan dat waarnemen. En nieuwe feiten als landmijnen in je gebaande pad gestrooid liggen. Dan begrijp ik de toevlucht tot een witte, kale muur op een woensdagochtend wel. Dan is enkel de vraag een laatste wens en een blinddoek.

De koffietent kijkt, zwijgt, sluit de ogen en stemt toe.

 

red.: de column van VON SOLO eindigt deze week als het ware in poëzie – onwaarschijnlijk mooie regels van proza met een enorm soortelijk poëzie gewicht:
.
Als de grond onder je voeten wegvalt.
Er iets gebeurt dat zo ingrijpend is, dat niemand het kan bevatten.
En alléén jij kan dat waarnemen.
 
Nieuwe feiten als landmijnen in je gebaande pad gestrooid liggen.
 
Begrijp dan de toevlucht tot een witte, kale muur.
Is de vraag een laatste wens en een blinddoek.
De koffietent kijkt, zwijgt, sluit de ogen en stemt toe.
.
Von Solo

 

Share This:

Geen categorie

UITGEVERIJ DE MUZE brengt de poëzie van JOKE SCHRIJVERS – Hier heb ik mij geplant

Geplaatst op

Hier heb ik mij geplant

 

Als cultureel antropologe is Joke Schrijvers gewend om te kijken naar mensen en dat zie je direct terug in haar gedichten. In ‘Hier heb ik mij geplant’ beschrijft ze haar indrukken in een taal die van alle overbodige poespas is ontdaan. In precies de juiste summiere bewoording ontleedt ze het ouder worden van mens en dier, het verder leven na de dood van een geliefde en tal van andere kleine en grote gebeurtenissen in het menselijk bestaan.

Bestel voor 7 oktober voor slechts €15,-.

Share This:

Geen categorie

MERIK VAN DER TORREN: ‘Kijk, Sara, als je me een wasbeurt geeft; wat vertel ik dan mijn moeder?….’

Geplaatst op

Hoi Pom, het gedichtje in de bijlage heb ik “Voor Sara 8 “ gedoopt omdat mijn trouwe viervoetertje daarin de hoofdpersoon is, maar oorspronkelijk heb ik dit geschreven op Schrijfgroep de Klus naar aanleiding van het thema; consequentie. Voor de Pom, op woensdag, groet, Merik

.

Voor Sara 8
 
( op het thema: consequentie)
 
 
De lijn komt op gang maar waar vanuit.
Ze zeggen het is een gevoel.
En iemand zei: je moet je niet afzonderen;
je hebt gelijk en dan nog mag je het niet zeggen.
 
Maar je trok de lijn door en liet een knoop achter, een warboel.
 
Kijk, Sara, als ik achter je oren kroel,
als je me een wasbeurt geeft;
wat vertel ik dan mijn moeder?
 
De consequentie van dit alles is de wandeling
die ik met je maak, Sara,
en dat zeg je niet.

Share This:

Geen categorie

MENS&MELODIE – de Beum van Texel zet haar zoektocht naar de verdwenen dichteres MIAMIA onverminderd voort

Geplaatst op
daar is ie weer de special Mens&Melodie. met wederom een MIAMIA aangeleverd door de dekselse tesselse Karin Beumkes – ook wel de beum van texel genoemd. de hongaarse dichteres MIAMIA die een aardig deuntje Nederlandse poëzie wist te zingen is totaal uit beeld verdwenen – alleen de beum heeft haar nog op het netvlies. is ze terug gekeerd, keerde ze de poëzie de rug toe – we weten het niet. dank voor het gedicht dat we in ieder geval uit de vergetelheid hebben gered:
.
Een dag Leuven
 
 
Ik stel me voor;
Een Jezuïtenklooster,
landschap van kranten
en lege flessen uitgestrekt
over donkere gangen vol
eeuwenoude voetstappen
Met je oor op de vloer
hoor je ze nog sloffen.
 
 
Ik stel me voor
nadat jij de zware deur opent
en je miljoenen papiermotten
vanuit de achterkamer
laat ontsnappen.
Die zich nestelen
in mijn slikkende strot
Ik vraag een dag voor je.
 
 
Schor en dwaas
staar ik alleen maar.
Meisje meisje….
blote voeten op de stenen vloer
Ik vraag mezelf binnen
dat wil je blik.
Een dagje maar, je hoeft niks.
Ik zwijg wel.
 
 
Mia Mia

Share This:

Geen categorie

KARIN BEUMKES op de maandag: ‘Hebben de hond begraven op een geheime plek het lichaam werd door dekentjes bedekt…’

Geplaatst op

Metamorfose.
.
Hebben de hond begraven op een geheime plek
het lichaam werd door dekentjes bedekt
geelgespikkeld bruin waren zijn ogen nog
de hondenbek lag in de dood te drogen
.
hebben de goden in onszelf ontdekt
hebben drie keer hard en vurig op de grond gespogen
en het onze Vader opgezegd:
vergeef ons Heer –  wij weten wat we doen
.
hebben de laatste flessen op het land ontkurkt
toen we elkander op de poolvlakten ontmoetten
moesten we wennen aan pantoffelvoeten
en aan de ontnuchterende stilte
die nà het drinken komt.

.

Karin Beumkes

de Beum van Tessel fleurt op deze site elke maandag het thema Mens&Melodie op. een onregelmatig verschijnend vluchtschip, vlugschrift voor verjaagden uit de wanhoop. Zie beginregels van de strofen en we weten meteen met een Beumkes te maken te hebben. Onmiskenbaar Beumkes: ‘hebben de hond begraven… hebben de goden in onszelf ontdekt…’ – dit soort schoonheid exclusief geschreven voor pomgedichten.

Share This:

Geen categorie

JAKO FENNEK over hoe te handelen bij de ZIEKTE van LYME

Geplaatst op

 

Ja, Pom, ik had geschreven even terug te komen op de ziekte van Lyme. Nou ja, op internet ontbreekt het niet aan diverse beschrijvingen over de aandoening ‘Lyme’ of beter ‘Borreliose’ genoemd. Ik houd het dus maar beknopt.

In de praktijk heb je eigenlijk twee stadia, en wel a) een recente besmetting door een tekenbeet, die met antibiotica goed te behandelen is, of b) de beet die heeft plaats  gevonden op een onzichtbare plek van het lichaam, en onbehandeld gebleven tot een chronische aandoening is geworden.

Bij mij is de ziekte pas na zo’n drie tot vijf jaar ontdekt. Mijn huisarts vond me er niet goed uitzien en vond mijn loop, lichaamshouding en de verstarring in mijn gezichtsuitdrukking op Parkinson lijken. Hij stuurde me naar een neuroloog, die na enige testen inderdaad concludeerde dat ik de ziekte van Parkinson had. Ik vroeg hem of een natuurlijke medicatie denkbaar was, omdat ik een overtuigde tegenstander van chemische medicijnen ben. Volgens hem niet mogelijk, alleen behandelbaar, om het voortschrijden van de ziekte te remmen, met het bekende medicijn L-dopa. (een gemeen medicijn met talrijke bijverschijnselen, dat tussen vijf en tien jaar gebruik niet meer werkt). Er bestaat overigens terdege wel een natuurlijk medicijn.

Ik had de dag erop al een afspraak bij een andere neuroloog, die zich eveneens met homeopathie bezighoudt.

Deze arts heeft een hersenscan verlangt en ontdekte aan ongevoeligheid van mijn voetzolen dat ik ook de ziekte van Lyme in me droeg, wat door bloedonderzoek bevestigd werd.

Wat voel je als je Lyme hebt? Alles is mogelijk: spier- en gewrichtsproblemen, het zentraal zenuwstelsel kan aangetast worden, het hart, de hersenen. Iedere zieke heeft zijn eigen verschijnselen, waardoor de symptomen lange tijd niet serieus werden genomen. Jammer genoeg zijn maar weinige artsen die echt op de hoogte zijn, omdat de zieke nog vrij jong is en in geweldige proporties toeneemt.

Zelf heb ik vooral spier- en gewrichtspijnen. De verharding van mijn voetzolen is aan het verdwijnen. Regelmatige zenuwscheuten, die zo’n beetje overal in mijn lichaam en in mijn hoofd voelde, zijn inmiddels verdwenen. Het is de vraag of ik Parkinson heb of dat alles te wijden is aan de besmetting van Lyme. De symptomen van deze twee aandoeningen overlappen elkaar in hoge mate.

Mijn medicatie bestaat uit het drie keer per dag innemen van vijf druppels van een mengsel dat uit negen etherische oliën bestaat. Dat doe ik nu al zo’n half jaar, wat dokumenteert hoe hartnekkig deze aandoening kan zijn.

Dit is even grof geschetst, hoe de ziekte van Lyme in elkaar zit. Bij sommige mensen is het dramatisch. Ik ken inmiddels een paar akelige gevallen. Dit vooral omdat de ziekte zich kan voegen aan bestaande en sluimerende co-infecties. Iedere Lymezieke is een andere patiënt en je moet in hoge mate je eigen arts worden.

Mocht je iemand kennen die over mijn bevindingen meer wil weten, zo sta ik voor verdere toelichting graag ter beschikking.

Met hartelijke groet, Jako.

NB  Please, let niet op mijn taalfouten. Je weet dat ik 56 jaar uit Nederland weg ben.

Share This:

Geen categorie

RIK VAN BOECKEL wint de enige echte virtuele LIEF EN LEED trofee op pomgedichten. naar een gedicht van mirjam al.

Geplaatst op

dank aan alle dichters die op het thema van Mirjam Al het lief en leed met ons deelden. goud voor rik van boeckel deze week – de tijd voorbij – met prachtige strofen en regels:

de jaren verstreken het einde nabij
die tijd komt niet weer we gingen naar Rome
wisten dat we nooit zover zouden komen

in een paar regels lief en leed gevangen. mooi zo.

 

 

 

RIK VAN BOECKEL dat we nooit zover zouden komen

FRANS TERKEN je strooit bloemen om lief

PETRA MARIA dat liefde lekt

ARATRIOS op glad water bedreven wede middag die zich vergat

CARTOUCHE nee, zonder bloedtest gaat het niet

wie wint de enige echte virtuele LIEF EN LEED trofee op pomgedichten? naar een gedicht van mirjam al.

ach we gaan er allemaal door heen – door het lief en door het leed – heden ik morgen gij – vorige week mirjam al – volgende week U! of U! of U! we lezen het graag  in woorden van poëzie. dat we weten wat ons te wachten staat – en/of dat we weten hoe het lief en hoe het leed te verdragen. u kent de regels en geniet nog even van mirjams gedicht.

commentaar is verzekerd – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in onder ‘contact’. (zie hierboven in de zwarte kolom) – of op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst.
.
Lief en leed
 .
En wat je deed, toen je engelen zag komen
en het bloed begon te stromen,
zich een donkere engel over je boog
en tas en bril de heg in vloog.
 
Het was volle maan, je had het kunnen weten,
die kracht heeft bergen gespleten,
doet de springvloed en wassende regens,
doet de mannen grijpen naar hun degens,
 
maar eens keert het tij, wordt het weer kalm.
In de verte klinkt nog een laatste psalm,
kleurt het avondlicht in purper en goud.
Lieve hemel wat word je oud,
zoveel lijnen en diepe plooien
en toch telkens weer die bal teruggooien.
.
Mirjam Al
nodeloos licht
.
wat is er met de dagen gebeurd
ik herken ze niet meer
een vrouw schrijft een jongen
vaal van verlangen naar nodeloos licht
schrijft een gedicht
mooier dan ze eerder ooit schreef
vraagt ken jij ze nog terug
wat heb ik gemist wat zal ik nooit weten
.
en hij in zijn pantykousen met siliconenrand
een zwarte naad over zijn kuiten
mooi gesneden jasje
met een baret schuin op gewatergolfd haar
schrijft misschien is het beter
de woorden de stilte te laten
zoveel van mezelf al gegeven
.
pom wolff

 

De tijd voorbij

We zongen zo graag over heuvels en bomen
speelden de lier op het ritme van dromen
we dansten de tijd met een glimlach voorbij
de dagen groetten ons staand in de rij

de jaren verstreken het einde nabij
die tijd komt niet weer we gingen naar Rome
wisten dat we nooit zover zouden komen
sliepen soms zacht in een oude abdij

nu vertrokken naar een ander gemoed
ben nooit meer degene die er altijd toe doet
dat valt me niet licht krijg een ander gezicht

we zien elkaar niet meer in de tijd
je stuurt me jawel een enkel bericht
met de toon oh nee van het zware verwijt.

Rik van Boeckel
1 september 2018

Het sonnet zo uit het leven gegrepen door rik van boeckel. Op weg gaan en weten dat het er niet van zal komen. Op zich al een prachtig thema van onvolledigheid en menselijke onvolmaaktheid– en dat er nog verwijten zijn voordat de hoofdpersonen tussen zich nog alleen maar verleden weten liggend in iets van verre vertes en dichte mist. Ik weet weinig van sonnetten maar ik voel aan dat de eerste twee strofen prachtig zijn van een superieure ongedwongenheid – bij de laatste twee wordt het meer klussen, passen en meten. Ik ga voor de eerste twee strofen.  in poëzie:

op weg gaan en weten
dat het er niet van zal komen
dat er uiteindelijk verwijten zijn
verleden, verre vertes en dichte mist

 

Bijltjesdag

Elke dag weer de bijl
aan de wortel van het bestaan
de kans dat iemand gehakt maakt
van hoe je met elkaar verkeert

je strooit bloemen om lief te doen lijken
loopt een ander ze onder de voet
en gooit er vitriool overheen
in een aanval van koude razernij

bijt je bot toe hoe het geen zin heeft
het goede en het ware na te streven
verwacht niet dat je het vindt
daartegen zijn regels opgesteld

beter berg je je voor de luimen van
de man met de bijl hij die voorspelbaar
als het weer in guur en nat kikkerland
altijd weet waar je je verstopt

FT 01092018

Berg je voor degene die altijd weet waar je je verstopt. De ultieme raadgeving van frans terken deze week. hoe de dag van de afrekening te ontlopen? De vraag.  Weinig kans blijkbaar in een wereld als deze. Waar goed en kwaad elkaar dagelijks treffen en minder gemoedelijk met elkaar omgaan. Veiligheidsnivo op  hoog – zo interpreteer ik de dichter deze week. Waar lief ligt  ligt leed op de loer.

een lief

zijn hart zo week
dat liefde lekt
in brede stralen bloed

bij machte zijn
een pijn zo scherp van mes
teweeg te brengen

dat het leven
voelt als somstijds
in haar dromen

bemind en gezien

PetraMaria

‘dat liefde lekt in brede stralen bloed’ – dat gaat me nou net effe te ver PetraMaria, op een mooie zondaggochtend. Haal effe een dweiltje en ruim de boel zelf op – ja zeg – als je gedronken hebt sta je ook maar in voor de gevolgen – zo sprak ik mijn puberkinderen vroeger al toe in die weergaloze opvoeding waar ze me nu nog steeds elke minuut van de dag verantwoordelijk voor houden. En zo spreek ik ook de dichteres toe – poëzie is geen slagveld van de liefde waar je de lezer in stromen bloed baden laat. Zo zijn we niet getrouwd. En dan svp ook graag het woord ‘somstijds’ meteen meenemen en wegspoelen. Schoonmaken deze tekst en dan opnieuw beginnen met die mooie regel: dat het leven voelde als bemind en gezien…. – zo ziet lief en leed eruit – ja.

bonnefanten
.
het minoïsche frescoprofiel
dieper dan onze mosagang
pronkstuk voor thera’s val
de scheppingsgeest gelost
dat niet te naasten schoon
van horen zien – ik zag het
.
was je ook daar versprak ik
op een hof nadien dolend
knossos tauros indachtig
.
maar doel- en roemloos leeg
.
op glad water bedreven we
de middag die zich vergat
foto’s van een aziaat 1948
raamwerken mens & object
sporen van brute slagen
waar liefde juist gezocht
.
reeds ontwapenend of nog
voor je eilandpaleis zo teer
had ze ons zullen lusten
.
een zaal te veel hing de jap
.
Aratrios

Ojee arie heeft een museum bezocht en is tegen een beeld aangelopen vermoed ik zo – bonnefanten maastricht, mestrich zegt de inwoner daar. Leuk museum was er een halve eeuw geleden nog. Op de zevende dag beloofde Theseus alles aan Ariadne wat een getrouwde man en vrouw aan elkaar beloven. De volgende dag ging Theseus in alle vroegte weg en liet Ariadne achter. ach er is zoveel aan lief en leed  te zien in bonnefanten. De laatste regel is geestig met die JAP. De rest van het gedicht lijkt meer op een  woordenlabyrint – geen draad van Ariadne aan vast te knopen.

 

Beweeggrond

Leven buiten het vergeten kan hij niet
zoals de matador in goudgalon de angst
steevast met zich draagt, hem afmeet
aan de bloeddorst van het dier

zijn lust en liefde voor het nu en hier
appelleert aan de stier die van jongs af
leven in hem kneedde en kleurde

in drang en hang – toegerust te sterven
klaar om dat voor het moment te laten
voor wat hij is te strijden voor een zaak
meer waard dan een man een vrouw

de rouw in een raamwerk plaatsen
om rond te kunnen zien naar het klappen
de zwarte paarden, hallucinogene adem

een blikveld alleen vinden en winnen
in een neo-alliantie van leven en laten
het halsbrekende ondernemen om niet
te verdrinken in een kring van poëzie

nee, zonder bloedtest gaat het niet

© Cartouche

Is cartouche nou in de leer bij arie van egmond (aratrios) geweest – zie het gedicht hierboven of – zo zal het zijn – arie bij cartouche. Hier hebben we er weer een te pakken – een stevig staaltje uit cartouche werken – een wel en goed doortimmerd gedicht waar uit bijna al het gevoel weggeslagen is. Houden we alleen mooie regels over.  Met constructie win je geen goud hier op pomgedichten – cartouche weet dat als geen ander – maar ja koppigheid he – in het hoofd van cartouche – wenst onze cartouche niet te onderdrukken. De laatste regel de beste – was het de jap bij arie, hier is het de bloedtest. De meter zal stevig uitslaan. Matadoren in vreemde kledij, stieren, bloeddorst en sterven, rouw, zwarte paarden – er galoppeert van alles voorbij in dit gedicht – hoe krijg je het er allemaal in gewurmd. In dit gedicht van cartouche verzuipen de meeste lezers, en ik ook.

Share This: