Anne van Walraven verwent de dinsdag

Beste pom,
Voor de dinsdag.

wanneer de tijd
de dag verwend

-Anne van Walraven


Nu met haar veranderde Instagram naam: @annevanwalraven

Share This:

Karin Beumkes thuis op Texel: ‘je bent tachtig reizen van me weggeweest…’



Rendez-vous
 
Je ligt hier naast me
en je stem klinkt naakt
een nachtelijk naakt.

De atlas die ik ken
sporen zijn opnieuw gevonden,
een mens ontmoet zijn thuis.

De dag dat jij mijn poespas leest
zal onverbiddelijk komen
je bent tachtig reizen van me weggeweest.

Nu zijn je kussen rijp, groot lief
nu zijn je dromen nat.

Karin Beumkes

Share This:

Anke Labrie verzorgt het eerste enig echte virtuele’ gedicht van de week’ op pomgedichten – met groene vingers

de zondagochtendwedstrijd in de ruststand – we houden op zondag de komende weken even vakantie. de dichters kunnen steeds tot zondag een gedicht inzenden. uw webmaster kiest uit de inzendingen het gedicht van de week. een vreemde hang naar lichte en zware romantiek is mij niet vreemd. alles bloeit en groeit onder haar op – mogen we lezen bij Anke – als Anke laten we zeggen de buuf bespreekt in buufs handelen – de dichter kent een ander zwaarder lot – de dichter hangt, is levensmoe en verschrompelt – nou ja niet de dichter maar de bloemen die de dichter verzorgt : als de dichter water aandraagt verzuipen ze alsnog – die bloemen. gedeelde smart is halve smart lijkt Ankes waarheid van de week – moet je ook maar geen bloem zijn.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is anke9-1024x1012.jpg

Ha Pom ,
Een mooie vakantie gewenst en dank voor de organisatie van de pom.
Vooral in deze tijd, die ik extreem geïsoleerd doorbracht, fijn om deel te nemen.
(Gelukkig weer wat perspectief, vooral wat vervoer betreft.)

Hartelijke groet,
 Anke

groene vingers

ook ik spreek ze toe op haar advies
maar bij mij lijken ze alle levensmoe
laten hun kopjes hangen en verschrompelen

als ik ze water geef verzuipen ze meteen

zij huppelt even door haar tuin
een lieflijk schaartje in de hand
met de perfect gelakte nagels

hier knipt ze een blaadje af
daar bindt ze wat rozen op
alles groeit en bloeit
naar hartenlust

stug begroet ik haar en schoffel moeizaam verder
totdat hij knorrig wakker wordt en thee wil in de tuin

als ik het blad naar buiten draag
staan zij geanimeerd te praten
even legt zij haar handje op zijn arm
en ook hij lijkt op te bloeien

anke labrie

Share This:

pom wolff: ‘kom nog een keer bij me zitten in het gras…’ – wie schrijft het gedicht van de week op pomgedichten punt nl?

inmiddels al zomerpauze inzendingen van Petra Maria, Anke Labrie en Erika de Stercke

ik bedank de dichters die de zondagochtend ‘wedstrijd’ – wie wint de enige echte virtuele …. trofee op pomgedichten? het afgelopen dichtseizoen tot iets heel bijzonders wisten te maken met hun bijdragen. voor nu geldt de zondagochtend zomerpauze. stuur rustig een gedicht in – ik kies en publiceer dan voor de zondagochtend één gedicht – ‘het gedicht van de week op pomgedichten’. wie schrijft het eerste echte virtuele gedicht van de week op pomgedichten? u kent mijn smaak – die vreselijke hang naar lichte en ook zware romantiek. u kent de regels hier: links heeft voorranggedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – . stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achterfijne vakantie!

foto: Ben Kleyn


donker
 
kom nog een keer
bij me zitten in het gras
wat niet meer zal
 
zoals het was
blijft in zich zelf
het zelfde mooi

je donkere ogen
de lange weg van de moeite moe
het donkere groen


pomwolff


je kan niet altijd
onder de boom blijven zitten
eens ga je opstaan
om dorst
of verbinding te krijgen

het ritselen van de wind
de deken van koelte
die het scherpe licht bedekt

buiten de reikbaarheid
van de kruin
de overhangende takken
is alles in beweging

ik kan hier niet meer
zomaar blijven zitten
de nacht valt
en de zomer lonkt

petra maria

Ha Pom ,
Een mooie vakantie gewenst en dank voor de organisatie van de pom.
Vooral in deze tijd, die ik extreem geïsoleerd doorbracht, fijn om deel te nemen.
(Gelukkig weer wat perspectief, vooral wat vervoer betreft.)

Hartelijke groet,
 Anke


groene vingers
 
ook ik spreek ze toe op haar advies
maar bij mij lijken ze alle levensmoe
laten hun kopjes hangen en verschrompelen
 
als ik ze water geef verzuipen ze meteen
 
zij huppelt even door haar tuin
een lieflijk schaartje in de hand
met de perfect gelakte nagels
 
hier knipt ze een blaadje af
daar bindt ze wat rozen op
alles groeit en bloeit
naar hartenlust
 
stug begroet ik haar en schoffel moeizaam verder
totdat hij knorrig wakker wordt en thee wil in de tuin
 
als ik het blad naar buiten draag
staan zij geanimeerd te praten
even legt zij haar handje op zijn arm
en ook hij lijkt op te bloeien
 
anke labrie

donderdag


een goederentrein raast voorbij  
de bliksem knettert ver weg 
op de plaat suddert het vlees 
en de avond knibbelt zacht 

neem me mee
de plaats mag onbekend 
in jouw warmte
leg ik mijn vleugels stil 

de stokrozen staan zo goed 
in de tuin van onthaasting 
een onbekende kater komt langs 
zijn ogen verleiden het gras 

zing me in slaap
tot achter de wolken 
nu het licht verduistert
op onze glimlach 

Erika De Stercke 

Share This:

VON SOLO: “Ik kan als het eropaan komt Sartre niet vaak genoeg aanhalen: ‘De hel, dat zijn de anderen.’”



Er is een slopende ziekte bij je vastgesteld. Je hebt niet lang meer te leven. Van binnenuit wordt je lichaam verteerd door kwaadaardige cellen. De pijn is zo hevig, dat alleen morfine nog soelaas biedt. Je organen verliezen hun werking en je hoest bloed op. Er wordt een besluit genomen. Het einde wordt ingeleid en je sluit je ogen voor de laatste keer.

Aan je bed zitten mensen, die bij leven van je gehouden hebben. Het zijn de laatste uren van je doodsstrijd. Niemand weet wat er in je om gaat. Of er nog wat in je om gaat. Ze kijken naar je. Ze luisteren naar je stokkende ademhaling. Ze denken hulpeloze gedachten. Wachtend op die finale doodsrochel.
 
Uit ervaring kan ik meedelen dat er voor de toeschouwer niets romantisch aan is. Niets heroïsch. In een ziekenhuisbed, gekluisterd aan slangen, wegkwijnen terwijl de monitor steeds minder piept. Toch is het dagelijkse kost. Honderdvijfentwintig keer per dag gemiddeld in Nederland. In meer of mindere mate zoals zojuist door mij geschetst. Dat is dagelijks vergelijkbaar met wat COVID-19 veroorzaakte tijdens de piek in april 2020. Maar dan elke dag. Elke week. Elke maand. Elk jaar. We zijn er aan gewend geraakt. Zo zijn er ook nog hart en vaatziekten. Die eisen dagelijks rond de honderd doden.
 
De situatie die ik beschreven heb, beschrijf ik niet graag. Maar ik voel me genoopt het toch te doen, als ik in de krant weer een tweetal artikelen zie over ‘onnodige, onschuldige slachtoffers van het virus, die de strijd verloren hebben’. Artikelen met een verwijtende toon, die lijken te insinueren, dat het niet zo had hoeven zijn. Gebracht als journalistiek worden de casussen beschreven, waarin oude mensen sterven aan ‘het coronavirus’. Wat vooral te lezen valt is hoe erg het allemaal is. Dit nooit meer! Als ging het over een door de mens veroorzaakte oorlog of rampspoed. Met als adagium tussen de regels: ‘U allen zijd verantwoordelijk.’
 
Het valt op dat ik diverse mensen spreek, die allen dezelfde ‘huil’- of ‘horror’-verhalen uit de media aanhalen. Deze verhalen ook te vuur en te zwaard verdedigen. Het lijken wel of ze er martelaren van willen maken. Religieuze iconen, die ons bijstaan in ons geloof aan de heilige regels van het RIVM en het Outbreak Management Team. De stralenkrans met doornenkroon rond het hoofd van minister De Jonge wordt per dag zichtbaarder. Er wordt geappelleerd aan de kudde. Democratie naar christelijke traditie. En terwijl in de marge van de samenleving standbeelden worden neergehaald, steeds meer historie verdwijnt, elke tegenstem wordt verketterd, sterft de laatste generatie die nog onvrijheid heeft meegemaakt en wordt een heilige schrift herschreven. Een leidraad met een nieuwe religie en nieuwe parabels. De tien geboden worden grondig geglobaliseerd. Een nieuwe overtuiging die zich niet alleen schraagt op zijn leefregels, maar ook op een juridische basis, nietsontziende controlemechanismen, verstikkende sanctionering en een hersenloos handhavingsapparaat.
 
Nu u een kijkje in de nieuwe afgrond hebt mogen nemen, geven zij u de hemel.
Of kiest u toch zo nodig zelf voor de hel? Met een voet al tussen de deur wordt u aangestaard. U voelt de schuld wegen op uw schouders en buigt het hoofd.
 
Ik kan als het eropaan komt Sartre niet vaak genoeg aanhalen: ‘De hel, dat zijn de anderen.’

VON SOLO
DICHTER, COLUMNIST,  PERFORMER EN CINEAST
Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl
Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl 
 

Share This:

Merik van der Torren valt na een uur staren definitief voor het hondje Betty



Hoi Pom,
Mijn hondje Betty inspireert me steeds weer tot teksten, zo ook deze; voor pomgedichten, groet, Merik
 



Voor Betty, mijn lieve hond

Het is een lang verhaal.
Bij mensen bestaan dit soort lange verhalen.
Sommigen schrijven ze op,
ze worden soms gehoord.
 
Maar jij, ik zie het aan je ogen
als je een uur lang naar de grond kijkt;
dat is dat lange verhaal.

Merik van der Torren

Share This:

Ditmar Bakker de auteur: “Hij wrocht détails, (…) schalks met quasi-diepzinnigheid doorweven.”


De Auteur (35 jaar)

Hij wrocht détails, die, eenmaal neergeschreven,
verliezen elke scherpte: waar hij fleurs

du mal rook, dwelmen purulente moeurs,
schalks met quasi-diepzinnigheid doorweven.

Elk vers, gepolitoerd en opgewreven,
schalt Laura’s echo—klank in willekeur
door een veel begenadigder auteur
veel beter, lucratiever, uitgegeven.

Zijn rijm & ritme openen een deur
die reeds geopend was en wat verheven
gedacht verhaalt van menselijke sleur

in klagen, dopaminejacht en sneven:
raamwerk van elk gedicht; eender teneur
van raadsels die ’t orakel overleven.

[D.B.]

Share This:

Anne van Walraven wil ook aandacht

ik wil
jouw aandacht
dicht
tegen de mijne

laat mij eens kijken


Anne van Walraven
Instagram: @annexwalraven

Share This:

de BEUM op de maandag: ‘Eens was er een gehucht dat na jaren een stad geworden was…’

Lieve Pom
Hier mijn kort maandaggediggie. Het was vaderdag. Nog steeds herinner ik me de kleur van zijn ogen als hij lachte, Hier zijn klein monument.
Je weet het toch wel: mijn liefs.

Karin



Deling

Er was een man
er was een andere man
met een lichaam dat rommelde
en het bloed bedierf.

Eens was er een gehucht
dat na jaren een stad geworden was
de dokter zag het op een luchtfoto
van een bombardement.


Muziek: Tom Waits – Yesterday is here https://youtu.be/6Dnv5L59eSo

Share This:

Elbert Gonggrijp goud!: “O, betrekkelijkheid van deze aarde…” – Elbert wint de enige echte virtuele – ach zie daar dit dode kipje / vogeltje trofee – (kwetsbaarheid naar een kunstwerk van Gerdi Wind) op pomgedichten punt nl –


En wat daarna –
 
O, betrekkelijkheid van deze aarde. Als zij op zou raken
zou je dan nog een poging doen om te schreien? Zij schikt
haar tere blaadjes, leeft het gezapige vee, sterft met
ingehouden adem, prijkt de dood al uit haar
voegen – bomen, bloesem tevergeefs.

Het denkende dier daarentegen. O, als ik vleugels had
hoezeer vloog ik met je mee? Ik kijk van je weg word
verdrietig van jouw lijden – zoals je daar ligt, botten,
spieren en organen – zoals ik je het liefst vergeet –
zoals jij daar ligt – bijna niet, bijna afwezig –  
 
Elbert Gonggrijp,
Egmond aan den Hoef,
zaterdag 20 juni 2020

–>
ja als het over de top moet dan moet het inderdaad zo – met van die heerlijke O-uitdrukkingen. en Elbert begint er ook meteen mee – en dan pakt ie meteen de hele aarde uit of in. niet een beetje, niet een land, een mens – welnee de gehele aarde draait meteen zijn gedicht in. om in de tweede strofe al het gevogeltje  aan te roepen – ‘O als ik vleugels had…’ – het kleine vogeltje van Gerdi Wind geëerd met een groots aangezet gedicht – eerst het vele dan het ene – tot die tedere laatste regel die de woorden laat opgaan in het arme kleine nietige wicht. prachtig goud – van harte!

 
  • Frans Terken: “zo te dienen en het leven te geven voor een hoger doel”
  • Conny Lahnstein: “omdat ze niets, maar dan ook niets voelt.”
  • Ien Verrips: met twee verweesde babieduifjes
  • Petra Maria: langs zachte weiden
  • Elbert Gonggrijp: ‘O, betrekkelijkheid van deze aarde.”
  • Rik van Boeckel: het glas waarachter hij…
  • Erika de Stercke: in de droogte die barsten verzamelt
  • Peter Posthumus: als het dan toch moet te sterven in de zomer op een schitterende dag…
  • Anke Labrie met de door haar gemeden stenen

wie wint de enige echte virtuele – ach zie daar dit dode kipje / vogeltje trofee? (kwetsbaarheid naar een kunstwerk van Gerdi Wind) op pomgedichten punt nl ? dichters graag deze week aan het woord over het thema KWETSBAARHEID – u kent de regels: de gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak  – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.

deze week de kleine dood als thema – of zoals kunstenares Gerdi Wind het heeft verwoord in termen van kwetsbaarheid/evenwicht en respect: “In het onaf zijn heeft het kuiken een tere schoonheid. Het dode lichaampje blijft kwetsbaar. Een wankel evenwicht tussen leven en dood. Ook de natuur is ondanks zijn grootheid en kracht kwetsbaar, ook dat evenwicht wordt helaas verstoord. Ik hoop dat mensen ooit meer respect krijgen voor dier en aarde.”

U kunt Gerdi Winds werk trouwens ook uw stem geven! in de Jan Mankeswedstrijd – zojuist zelf ook gedaan!
want zou de dood te bedwingen zijn
met slechts enkele mooie regels
dan had ik die voor je geschreven.


uit: Bladluis – Erwin Vogelezang

Dichter bij de graat

Dat het leven als een vis is
zo lang te water en dan
in een net gevangen

eenmaal op het droge
de ogen gebroken en
in bakken klaargestoomd

vakkundig bereid en
gevoerd aan de dichter
die weet hoe ervan te smullen

poëzie die zich roert tot op de graat
niet als een dood vogeltje
maar met glans in oog en huid

zo te dienen en het leven te geven
voor een hoger doel


© FT 19.06.2020

–>
ha een echte  ‘dichter-bij..’ van Frans, naar aanleiding van de tong genuttigd van de week  in het klein kalfje aan de Amstel. Frans verruimt het leven in het dierenrijk – van vogeltjes tot aan alles wat voorbij vliegt of zwemt en het leven laat. en dat ze het leven hebben gegeven voor een hoger doel – de poëzie. mooi gevonden. zo ook het ‘kipje’ van kunstenares Gerdi Wind dat nu vereeuwigd in de schilderkunst en in de dichterskunst zal voortleven.
 
U kunt Gerdi Winds werk trouwens ook uw stem geven! in de Jan Mankeswedstrijd – zojuist zelf ook gedaan!
Frans Terken: “…vakkundig bereid en
gevoerd aan de dichter…”
Breekbaar

Dat haar kop weer losstaat van haar 
romp door het getetter van ingefluisterde 
gedachten die niet van haar zijn, trillende 
handen niets brengen zonder morsen 

op dagen waarop ze de luiken het liefst 
sluit en er in koeienletters ‘Buiten gebruik’ 
opkalkt, doorgedraaid vanwege de 
zoveelste opgedrongen onheilstijding

waar ze het vooral niet met je over wil 
hebben, omdat het alles erger maakt, het 
spoor bijster raakt, tranen niet op hun 
beloop kunnen omdat ze niets, 

maar dan ook niets voelt.

Conny Lahnstein
19 juni 2020

–>
het thema kwetsbaarheid door Conny in 13 regels – onheilsgetal – neergelegd en zacht beschreven – met die harde slotconclusie – dat ze niets voelt niets – een bijna onmogelijke staat van leven voor een mens. en dat we niet dichterbij kunnen komen om een helpende hand te bieden. zelfs de woorden in een gedicht brengen haar geen troost – komen niet dichterbij. een hoofd onder de zware donkere dekens gedicht – de mens in alle kwetsbaarheid beschreven.


gefladder in de tuin
een nest
een vogelnest bij mij
in de boom van mijn tuin
 
de vogel in het nest
is geen vogel maar een duif
een duivennest en dat in mijn tuin
(natuurlijk speel ik woord en denk ik duivelsnest)
 
ik sla het nest eruit
de vogel vliegt
het nest valt op de grond
twee verweesde babieduifjes
snakkend naar het eind

Ien Verrips

–>
de tuin staat hier vroeg in de ochtend ook al aan en je hoort de vogeltjes in alle hoogten. de laatste lente geluiden voordat de zomer daadwerkelijk in treedt – in daalt op weg naar nieuwe geluiden schreef de dichter Gorter – andere dichters schrijven – ‘en altijd weer die vogeltjes’ – Ien is kordaat en de duiven zat! zoveel is zeker – weg ermee – en ook alle nageboortes er achter aan – och gossie toch zie ze liggen de bebieduifjes. als we Ien niet hadden hier zou de harde realiteit ver te zoeken zijn. en als de harde realiteit niet zomaar voor de hand ligt weet Ien haar wel te beschrijven. duiven genoeg op de dam lijkt ze ons mede te delen. dat gebroed hoeft niet ook nog eens in een dichterstuintje. hahaha. vogeltjes aller landen past toch  op – Ien de buurt!
nabijheid

in mijn nabijheid
is het veilig
arm mij gerust
je broosheid

loop op met mij
langs zachte weiden
knielend in het groen
torretjes verbazend

adem mijn schouders
trek je op aan mijn
beweging
zo blijven we

tot de wind gaat liggen

petra maria

–>
broosheid een mooi vergeetwoord. bij weinig regels doen de regels er meer toe. ‘arm mij gerust’ is mij net te. ik zeg niet dichterlijk. een beetje wil melker achtig – wie wil melker kent weet dat ik hier geen compliment maak. melker was bedreven in wil melker zinnetjes – ‘arm mij gerust’ is er zo een. ‘adem mijn schouders’ ook. wil melker schreef alleen maar wil melkerregels.  petra maria schrijft ze normaal gesproken niet – weet verlangen meestal op bijzondere wijze in poëzie vorm te geven. hier gaat ze kolkend in die zwaar besmettelijke wil melker regels ten onder. wie wil melker heeft gelezen heeft geen corona nodig om in een hoestbui terecht te komen.
Vleugellam

Ochtendfrisheid lonkt naar hem
liefde wacht om de hoek van vandaag
niet van gisteren niet van morgen
zorgen spreken zich stilaan uit

de ruit beslaat nooit weer
zeer doet dat keer op keer
gekooid het verlangen naar huid
honger streelt de toekomst meer

ze ziet er uit als een langzaam
stervende vleugellamme vogel
kust het glas waarachter hij schuilt
in de waanzin van de tijd

zijn ogen huilen onzichtbare tranen
met zijn vuist breekt hij elk raam
blijft niet staan zij lonkt vergeefs
als hij valt in de waan van de dag.

Rik van Boeckel
20 juni 2020

–>
de waanzin van deze tijd duidelijk in de derde strofe beschreven – hoe dode vogeltjes in verzorgingstehuizen moeten huizen. dat haal ik uit dit gedicht. het kunstwerk van Gerdi Wind als tijdsbeeld getransformeerd naar pijnlijke situaties – dodelijke afloop of bijna dodelijke afloop in ieder geval de pijn als gegeven: ‘om de hoek van vandaag’ – mooi gezegd.



Prille uren 


Hoe een twijg in de wind worstelt
en de regen tracht te negeren op 
uitzichtloze dagen 

hoe een sprietje hoopt om gras 
te worden in de droogte die barsten 
verzamelt 

een vogeljong tjilpt de breekbare 
poten tot leven, ik zoek jou in 
de massa van bekende gezichten

vind een glimlach, afstand krimpt
in een betoverende glans naarmate 
de avond verduistert.

Erika De Stercke 


–>
‘de droogte die barsten verzamelt’ prachtig geschreven – en zo lezen we nog een paar mooie passages hier in dit korte gedicht van de andere Erika. over prille kwetsbare uren – hoe zij een glimlach vindt. dat het morgen geheel anders is en dat dichteres dan zal uitrukken met zeis en schietgeweer gewapend om het mannendom de das om te doen doet niets af aan de hier zachtjes beschreven kwetsbaarheid van de liefde en de glimlach van vandaag. gelukkig maar deze vaderdag zal ik overleven.

Wat is leven meer dan dat konijn
dat uit de hoed getoverd werd
een tijd verdrijf
voor de toevallige verwekkers
een kolk aan ijdelheid
een fractie van een schaduw
een wolk opwaaiend stof
een kluwe van verlangen
aan een draad
boven de afgrond

wat valt er vast te stellen
over leven in een tunnel
met aan het eind
alleen maar licht

nee, het is fantastisch
als het dan toch moet
te sterven in de zomer
op een schitterende dag
in een vrije val die kant noch wal raakt
zo’n val die iedere parachute
volstrekt overbodig maakt

Peter Posthumus

–>
hoe het vogeltje Peter dichter bij de afgrond van de aarde brengt – is hierboven te lezen. het leven in een notendop tot aan de dood beschreven – hoe we in een vrije val maar aan ons einde moeten komen – lijkt hier de goede raad – ik zelf wacht nog even met proberen. ik zeg – dit is een waar herman brood gedicht. een schitterende dag in de zomer – hilton hotel en vliegen maar.


vergeefs
 
hoefijzers hingen in haar huis
boven elke deur
 
een zwarte kat ontwijken
was door haar tot kunst verheven
 
ladders
nooit zou zij er onderdoor gaan
 
toen we vrijdag afscheid namen
staken ruw geworden knokkels
onbeschermd uit de gevouwen handen
 
langs de stoep
met de door haar gemeden stenen
wordt ze vanmiddag naar haar graf gereden


anke labrie


de kwetsbaarheid en haar kwetsbaarheden voorbij. het heeft allemaal niet geholpen. op weg naar het einde – schreef reve al – zo zal het een ieder vergaan. en ook de hoofdpersoon in dit gedicht. hoe vergeefs het allemaal ook is – in de tussentijd hebben we wijn, schilderkunst en poëzie – en ook kippenboutjes, de beef wellington en onze vurige tongen. een mooi relaas der vergeefsheid.

Share This: