De zon schijnt. Ik kijk uit het raam. Ineens zwelt het geluid van het luchtalarm aan. Het is dinsdagmiddag, half twee. Aan de horizon tekenen zich witte strepen af en ik ren naar zolder om het vanuit de slaapkamer van mijn dochter beter te kunnen zien. De witte sporen begeven zich naar boven het centrum van Rotterdam en dan zie ik een flits, gevolgd door een uitbarsting van de zon en het volgende moment word ik met dubbel glas en al naar achter geworpen. Dan wordt alles donker.
Het sluimerde al een tijdje. Stapje voor stapje sloop het kwaad naderbij. Een fenomeen, dat we nooit van zo dichtbij ervaren hadden. Iets, wat we nooit voor mogelijk hadden gehouden. Als Europa hadden we er ‘alles aan gedaan’ om erbuiten te blijven. Om ons niet mee te laten slepen in de honger naar macht en olie van een maniak. Diplomatiek te zoeken naar een oplossing. Maar met terroristen is het slecht onderhandelen. Eerst Groenland. Daarna Groot-Brittannië. En maar praten. Onderhandelen. Ratio had ons kunnen behoeden, dachten we toen nog. Op een gegeven moment wordt het toch niet meer gekker?
Regeringen hadden al toegestaan dat er op hun grondgebied geopereerd zou worden om antidemocratische, ongewenst elementen isoleren. Een aanbod, dat je niet afslaat. En eerst verdween er één iemand. Al gauw gingen verhalen. Iedereen kende intussen wel iemand in de buurt, die weg was gehaald. Het kon niet uitblijven of er werd geprotesteerd. En de regering onderhandelde verder. Tot de eerste aanslag op een agent van de zuiveringsdienst. Dat was op een vrijdag. Het nieuws op Fox was duidelijk.
Die zaterdag stonden op de Wilhelminapier onze mariniers tegenover hun collega’s uit het nieuwe continent. In het water een vliegdekschip. Hoog uit torenend boven de Cruise terminal. En weer praten. Palaveren. Toestemming uit Den Haag, dat de zeelui aan wal mochten, als toeristen. Maar matrozen zijn ruw volk. Al snel ontaarde het in onlusten. Protesten, waarbij het tot gevechten in de straten kwam. Shoarmazaken en moskeeën gingen in brand. Homo’s werden zonder pardon in elkaar geslagen. Geen enkele vrouw was nog veilig. In het tumult flitste er een mes. En meer. Het dodental over en weer bedroeg veertig aan de zijde van de stad en vier aan de kant van de indringers. Oproerpolitie en mariniers veegden de straten leeg en alles terug de boot op.
De volgende dag vertrok het schip. Dat was op zondag. De molen van het nieuws stond niet stil. Eén dag bleef het stil aan de overkant. Net lang genoeg, voor een geschiedenis om zich te kunnen herhalen.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Share This:
Gepubliceerd door Pom Wolff
Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman.
In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes.
Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'.
Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.)
'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.
Bekijk meer berichten
