Een vrouw die geen man in het kruis schopt, maar een kruisraket. Dat hing bij ons thuis voor het raam. Of het daar hing, of gewoon ergens in dat huis, ik weet het niet meer. Bij ons hing meer dat soort dingen.
Zwart-wit. Krullen. Zure mond. Been vooruit. Klaar. Ik was te jong om te weten wat een kruisraket was. Ik dacht dat je dat gewoon kon wegschoppen en dat het dan klaar was.
Zo simpel zat het toen in mijn hoofd.
Ik was te jong voor politiek, maar oud genoeg om te merken dat volwassenen overal iets van konden maken. Binnen zat mijn vader. Iets met politiek. Buiten hing een wereld die blijkbaar zo ingewikkeld was dat er posters nodig waren van vrouwen die raketten wegtrappen. En ik zat er tussenin.
Er hing van alles in huis. Zwart-wit papier. “Weg met kernwapens.” Ban the bomb. Dingen die vooral overal hingen zonder dat iemand ze nog echt uitlegde. Muur, tafel, vensterbank. Je liep er gewoon tussendoor.
Mijn vader zat daar ergens tussenin. Niet als verhaal. Niet als uitleg. Gewoon als iemand die er was en tegelijk niet echt beschikbaar. Thuis zei hij weinig. In de politiek des te meer. Wat hij precies deed weet ik niet. Dat heb ik nooit gevraagd. Dat is zo gebleven.
Later hoor je dan dat er werd gekeken. Lijsten. Namen. BVD. PSP, CPN, PPR. Alsof een mening pas echt wordt als iemand hem ergens noteert en daarna even stil wordt.
Nu is dat makkelijker. Alles staat al ergens Je hoeft niet meer op een lijst te komen. Je bent er al.
Wat mij is bijgebleven is niet die raket. Het is dat vrouwtje. Dat been. Die mond. Tot hier. Geen uitleg. Gewoon een schop.
Ik denk dat mijn vader dat begreep. Daarom zei hij weinig.
En ik? Ik hing in die gordijnen en dacht dat je dingen kon oplossen door er gewoon tegenaan te blijven duwen. Mijn moeder vond dat niet handig. Klopte waarschijnlijk.
De gordijnen zijn weg.Het raam ook. Alleen dat vrouwtje niet.
MartinB
Share This:
Gepubliceerd door Pom Wolff
Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman.
In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes.
Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'.
Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.)
'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.
Bekijk meer berichten
