vlak erachter steeds dichter
onduidelijk naar rechts of links tempo onbestemd
niet er voorbijgaan steeds dichter erop, die hielen
ze zien en horen niets ze voelen mij hun ruggen ruiken mij
in hun kragen duiken zij schichten als vissen uit het licht
Met Xander – ghostwriter & tekstschrijver
Ergens in België bestaat nu een digitaal dossier waarin ik
officieel geregistreerd sta als iemand die bleef terugmailen.
Dat voelt eigenlijk al als een kleine overwinning op zichzelf.
Het begon nochtans vrij onschuldig met één simpele vraag.
Waarom ik eerst niet geslaagd was en daarna ineens wel.
Geen revolutionaire vraag. Geen brandbrief. Gewoon verwarring.
Een beslissing veranderde plots van mening over zichzelf.
Normale mensen laten het daar dan waarschijnlijk gewoon bij.
Certificaat binnen. Biertje open. Televisie aan. Klaar ermee.
Instellingen rekenen ook op dat exacte menselijke moment.
Het moment waarop iemand denkt: laat maar zitten.
Alleen hebben ze één ding verkeerd ingeschat bij mij.
Ik ben een man met een diep conflict met dropdownmenu’s.
Dus toen ik na bezwaar toch geslaagd bleek, begon het pas.
Ik zat ineens ’s avonds vrijwillig het bestuursdecreet te lezen.
Met een sjekkie in mijn mondhoek. Dat soort avonden dus.
Ik typte zinnen als:
“Conform artikel 15 AVG verzoek ik inzage…”
Twintig jaar geleden dacht ik dat AVG een virusscanner was.
Nu archiveer ik screenshots alsof ik auditie doe voor
een parlementaire onderzoekscommissie.
Zo werkt bureaucratie uiteindelijk ook helemaal niet heroïsch.
Niet met sinistere mannen in donkere kamers vol geheimen.
Dat zou tenminste nog een beetje sfeer hebben gehad.
Nee. Bureaucratie werkt met wachtmuziek en pdf-formulieren.
Pdf’s die eruitzien alsof verdriet ze persoonlijk ontworpen heeft.
Ontworpen door mensen met plastic op hun afstandsbediening.
Na vier uur Microsoft Edge begrijp je kleine criminaliteit beter.
Ik probeerde vloekend een kruisje in het vakje te krijgen.
Alsof ik handmatig een Russische kerncentrale moest heropstarten.
“Verplicht bij keuze 3.”
Dat soort zinnen dus.
Geschreven door mensen die hun printer bedanken na gebruik.
Maar het mooie is: zodra je blijft terugkomen verandert alles.
Dan ontstaan er deliberaties en tussentijdse communicatie ineens.
Heroverwegingen. Dossiernummers. Nieuwe interpretaties van oude regels.
Beslissingen blijken plots minder definitief dan eerst verteld werd.
En precies dat wringt harder dan mijn eigen dossier eigenlijk.
Niet omdat ergens een geheime vergadering over Martin plaatsvond.
Zo belangrijk ben ik ondertussen nu ook weer absoluut niet.
Het wringt omdat systemen twee boodschappen tegelijk blijven uitsturen.
Naar burgers: regels zijn regels.
Intern: we bekijken het nog eens.
Misschien gebeurt dat jaarlijks bij honderden andere mensen ook.
Mensen die uiteindelijk gewoon moe worden en beginnen twijfelen.
Het zal wel aan mij liggen. Dat soort vermoeidheid.
Dat is eigenlijk het deel dat mij nog het meest stoort.
Niet mijn dossier.
Maar de architectuur van de uitputting errond.
Alles lijkt gebouwd op de hoop dat iemand uiteindelijk afhaakt.
Gewoon terug televisie gaat kijken en het erbij laat zitten.
Alleen ben ik helaas geen Al Bundy. En ook geen Ted.
Misschien gewoon koppig.
Dat lijkt ondertussen wel voldoende bewezen.
Maar als regels bestaan, moeten ze voor iedereen blijven gelden.
Ook voor de mensen die ze voortdurend aan anderen opleggen.
Anders zijn het uiteindelijk gewoon decorstukken met een logo erop.
MartinB
