ik geloof dat ik wel al mag afronden – wij van de pom moeten vandaag nog door naar haarlem – ontvluchten vanmiddag maar even 020 – ajax, feijenoord, concertgebouw, al waar de feesten van de verbinding hoogtij zullen vieren, de feesten van angst en pijn als ik polleke mag citeren, hoe dan ook – dank aan alle inzenders – de jury is er uit hier. de poëzie en deze poëziesite zijn er voor de verjaagden uit de wanhoop – we blijven het herhalen – dank aan joke kaviaar voor de inspiratie – de nimmer aflatende activiste – op weg naar een betere wereld, een droomwereld wellicht, een tegenwereld. mooie gedichten mochten wij ontvangen, verbindende oproepen en vurige hartekreten oproepend tot verzet – allemaal ook samengebracht in het gedicht van CARTOUCHE – vandaag voor hem het goud – van harte. zilver voor de onontkoombare analyse van karlijn groet -en brons voor de helende smeekbede van anke labrie. ook van harte.
als we blijven denken als schapen
de natuur te kunnen behouden door Abraham
door Bram te offeren diens zonen te redden
van god los de wereld te kunnen beheersen
vergeten we dat een enkel paar, een aantal
wilde wolven een cascade van veranderingen
teweeg kan brengen, een heel landschap
herscheppen in een ecosysteem dat
zichzelf in stand weet te houden zoals
Yellowstone N.P. ons heeft geleerd
laten we dan de ‘homo homini lupus’ van
Thomas nu achter ons laten opdat het klimaat
ons opwarmt tot samenspraak met moeder
Aarde en water weer schoon en vrijelijk
kunnen ademen, het ijs kan breken
zonder dat rivieren en oceanen
overstromen van vergeefs vergoten tranen
in een verbond van welwillenden als
poëten die we in wezen zijn rebelleren
opstaan in woord en geschrift in een
mars van vrede voor al wat leeft
13-12-2025 / Cartouche
nou Cartouche maakt het weer deftig hoor – de mens de mens een wolf welja – arme bram haha – hoe dan ook een warme oproep lezen we in de laatste twee strofen. ik vind het gedicht wel mooi maar het is me net te breed – te – ik weet niet. maar ja shaffy zong het al: ik houd van schamel én van duur – ik ben meer voor schamel cartouche voor duur – allemaal een kwestie van smaak – het is een pamflet. dat is dit. maar wel een heel sympathiek pamflet – vóór ‘een
mars van vrede voor al wat leeft’ – ja mooi
waarvan akte
aan de basis
was het goed
er was een muur
waarachter men
een macht bedacht
die de massa
van haar kracht voorzag
dat het daarachter
chaos was
het boeide niet
men wist van niks
de illusie
deed zijn werk
zoals slechts een
placebo werkt
niets heerste
want alles had gelijk
het was windstil
we hadden precies
genoeg om te bestaan
en een grote zachtheid
nam je mee
als je moest gaan
maar dan de mens-
het verveelde beest
zocht een ziekte
die zich niet genezen liet
vond ruimte in de stilte
voor de zelfbedachte storm
maakte zich een
zelfbedacht lawaai
en ontdekte: het hardst
geluid in de natuur
komt voort uit angst
de rest werd met
de paplepel ingegoten
getuige de
gebolde toet
na elke angstdroom
kwam het zoet
-waarvan akte-
Karlijn Groet
een gedicht met typische Karlijn Groet wendingen – de mens zocht.. maakte zich.. en ontdekte – de paplepel ook in taalere hersteld – in een zowel letterlijk als figuurlijk taalgebruik. ja zo lezen we Groet graag. en dan die mooie optimistische blik:
niets heerste
want alles had gelijk
het was windstil
we hadden precies
genoeg om te bestaan
en een grote zachtheid
nam je mee
als je moest gaan
en voorts de onvermijdelijke teloorgang
de mens-
het verveelde beest
zocht een ziekte
hier wordt een monument opgericht en voorts zorgvuldig maar onontkoombaar wordt het weer gesloopt. ja zo gaat dat.
wij, uw kinderen
bedenk toch
dat we nog maar
kinderen zijn
en in onze onnozelheid
denken dat wij u kunnen redden
waarschijnlijk is het andersom
mits u een goede moeder bent
wees niet zo streng voor ons
straf ons niet te hard
met aardschokken en overstromingen
wij leren het hopelijk nog wel
u te eerbiedigen
heb nog wat geduld
anke labrie
min of meer een smeekbede gericht aan de moeder aller moeders – een poging om te verbinden – de mensheid met moeder aarde waaruit die mensheid is voortgekomen en weer in zal opgaan. ik heb het vermoeden dat moeder aarde zelf niet meer in staat is om te beschikken. ze heeft een monster gebaard – een monster met zogenaamd veel I-Q – met nog meer A-I en in de kern de bommen.
- Cartouche – opstaan in woord en geschrift
- Anke Labrie – heb nog wat geduld
- Luk Paard – de wereld vol
- Max Lerou – kijk het hoofdje is er al
- Elbert Gonggrijp – Er zit weer dood in de lucht,..
- Karlijn Groet – maar dan de mens
- Freda – de aarde gaat dood, zeggen ze
- Rik van Boeckel – pure waardevolle levendigheid
- Rob Mientjes – dat we niet roepen maar schreeuwen
- Frans Terken – de afbraak staat ons aan de lippen
niet alleen joke kaviaar wijst ons op de mooie aarde die wellicht in een andere wereld kan bestaan – wel tijd voor enig activisme ook op de pom hier – een fijn klimaat voor ons, voor onze kids, voor onze kleinkinderen – mag het allemaal een beetje fatsoenlijker in deze wereld? verzets en klimaatdichter joke kaviaar heeft uiteindelijk het gelijk van de wereld aan jokes kant – jokes stem soms wild soms stil – graag hier ook uw stem stil of wild – we lezen het zo graag – u kent de regels:
gedichten niet te lang svp tenzij noodzaak – 20 regels is genoeg – insturen voor zondag 10 uur 30. stuur in op het u bekende gmail.com adres van pomgedichten@ – of benut de blauwe contact functie boven aan de pagina. of laat onder dit item een reactie achter -ik zorg er voor dat uw gedicht in het item wordt geplaatst. commentaar als altijd verzekerd.
laten we zeggen
dat we niet konden vermoeden
dat de wereld in brand zou vliegen
ach laten we zeggen dat we weg keken
laten we zeggen
dat jij op je hoge hakken
toch al alles aan je voorbij liet gaan
en alleen met jezelf bezig was
en laten we zeggen
dat de poëzie altijd al
een tempel voor asiel is geweest
voor de verjaagden uit de wanhoop
tot ze hele bliksemse boel in de fik staken
ach laten we tenslotte maar eerlijk zijn
pomwolff
“ uit’n droom “
terwijl’k in brandende ziele
en alle grond doorwoeld
van alle mense nergens
dood met gretig verlange
vertrappelde tijd
en ik alleen
tot opeens die hande
dromenvol
met mij en jij
ons en zij
de vlamme mooi nu
asof ze’n nieuwe leve
dansend
de wereld vol
uit’n droom gebore
© luk paard
geheel in de traditie van (de veelal vrouwelijke socialistische) dichters rond 1900 waarin zij droomden van ene mooie nieuwe wereld – ‘ik wil nieuw zijn’ schreef herman gorter dat niet – hoe dan ook ik herinner me de gedichten van henriëtte roland holst die droomde ook heel wat af en zo ook de dichter Luk Paard – die kun je wel om een droom sturen – dan krijg je ook een droom – om van te dromen zijn poëzie.
vinex
je schudt de klei nog eenmaal lekker op
en kijk het hoofdje is er al
de oortjes komen zo
die naaien we er later nog wel aan
samen met een kleurrijk bestaan
afgezet tegen oerhollands loodgrijs
allengs krijgt het spek
het wordt eerst aan de randen vet
dan ranzig tot en met
ml
het (pvv)leven in een notendop, in de vinexolie gedompeld, in de lerou braadpan stevig aan de kook gebracht – en wat zien we daar nog – varkens kruipend in een modderpoel. die kunnen meteen ook de pan in. let u wel op de verzadigde vetten!
DILEMMA
We hebben er geen woorden voor – de tijd is weer
eens stil gaan staan, het wordt nooit beter dan dit,
het moet een morgen zijn, die eenmaal opgeklaard,
geen enkele reden tot zorgen geeft. Er zit weer
dood in de lucht, de winter doet ijskoud
van zich spreken – het teken dat het zo langzaam
niet meer gaat – moeten wij dan het tegendeel
bewijzen, een wereld tussen wanhoop en bij
vlagen het witste licht? Ik verzeker het je,
ik doe geen oog meer dicht,
er is geen mens, geen liefde, geen idee – ik huil
bij de gedachte dat er een schepsel is die straks
over eenieder beschikt, dogma’s voorkauwt, bij
voorbaat de vrede reeds de oorlog heeft
verklaard – de natuur onmogelijk –
Elbert Gonggrijp,
zaterdag 13 december 2025
‘de vrede de oorlog verklaard’ – mooi gevonden – zo ongeveer is het wel – om geen oog bij dicht te doen. Elbert slaat de spijker op zijn kop. mooi.
ik heb mijn hoge hakken uitgeschopt
brandhaarden geven tenslotte
ook warmte
al hangt het er vanaf
wie ze aansteekt
de aarde gaat dood, zeggen ze
ik peuter de etensresten
uit de gootsteen
maar was al verzadigd
grote groepen jonge mannen
spelen kat en muis met de politie
ik kijk ze na als ze voorbij rennen
ze groeten terug
en de kinderen roepen
six seeeven en lachen hard
in België
het kinder- en tienerwoord
van het jaar
Freda
Freda schrijft altijd heel lief bij de ingezonden teksten – ik moet het allemaal nog leren hoor. nou meester wolluf – door niets en niemand gehinderd – geeft hier Freda een overweging mee – zou dit gedicht zonder de laatste strofe ernstig beschadigd zijn? of zou het gedicht zonder die vierde strofe juist consistenter, meer helder en completer zijn? (zonder dat loshangende vierde ding) – de eerste drie zijn echt genoeg – daar hoeft niets meer bij.
Hier mijn bijdrage aan het thema aarde na terugkeer uit Tanger, Marokko. Ook een soort samenvatting van mijn verblijf in Marokko.
Met dichterlijke groet
Rik Van Boeckel
Het ritme van de huidige aarde
Het ritme van de huidige aarde
is van pure waardevolle levendigheid
in de stad van Marokkaanse kunsten
aan de zee glijdt de kust goed mee
de Balearia boten varen heen en weer
over de Middellandse Zee
via de Atlantische Oceaan tussen Tarifa
en Tanger met dichters en toeristen
met kunstenaars en zeelieden
poëtische reizen leiden naar Casablanca Tanger en Rabat
met geluk en weemoed
het klimaat verandert in elke stad
aan de zee bij Cap Spartel
in de Atlas Bergen en de Sahara
het Bassamat Festival vraagt om poëzie
over de havens van Amsterdam en Tanger
met de weelde van zinnen en woorden
vol Franse, Arabische en Nederlandse betekenis
en enerverende voordracht.
Rik van Boeckel
13 December 2025
Rik weer terug in de wereld van Joke Kaviaar – haha – we zagen de foto’s met prachtig weer, met blakende dichters – met ook de hier wel bekenden robin block en frau deckwitz – hoe dan ook – rik dicht als altijd alsof er geen vuiltje aan de lucht is – een mooi soort optimisme – de wereld is helaas een beetje op retour. er zijn net teveel vuiltjes aan de lucht. maar goed dat er poëziefestivals zijn – voor de verjaagden uit de wanhoop!
Hier een oproep aan verantwoordelijkheid van het schrijversgilde. Niks stil verzet, gillend de straat op. Waar zijn we gebleven? Van moed der wanhoop naar luidruchtig verzet. Zo zou het moeten zijn. Toch? Maar wie schrijft de eerste geuzenzin?
Stil verzet
Zwijgen in toonaarde
er is al zoveel gezegd
gesproken over spoken
witte angst en zwarte bangheid
waarin nog geloven
als woorden ons niet bewegen
het vreet naar binnen
schuurt de ruggengraat
pijnigt hersenen
tijd dat werelden kraken
ongenoegen manifisteert
het binnenste buitendrijft
dat we niet roepen maar schreeuwen
woorden ons betoveren
noden tot strijd
van braafheid bevrijden
steekhoudend masseren
met vlammend hart
Rob Mientjes
zo zien we het graag vandaag – geheel passend bij het thema. een route boekje voor dichters in verzet – ‘met vlammend hart!’ mooi gezegd.
Ja, we moeten voortdurend aan de bak, voor een betere wereld, dus blijven we gaan.
Toch een goed weekend gewenst!
Frans
Wereldbrand
Of het water of vuur is
de afbraak staat ons aan de lippen
vernietigend zoals enkel brand
of stortvloed tekeer kan gaan
hoe wij blussen en dijken opwerpen
tegen alle klippen op maar
ons verzet uit de hand geslagen
door hogere machten
alsof wij onder de voet gelopen
door vijandelijke despoten
een leger van ontkenners en
op geld beluste onverlaten
maken wij hen met de grond gelijk
het enige vruchtbare wat ons rest
© FT 13.12.2025
het mooie venijn in de staart van dit gedicht. even denk je dat de moedeloosheid heeft toegeslagen bij de dichter – maar dan veert hij overeind -verrijken wij de aarde met de resten van het tuig! zo moet dat!
