We hebben een dak boven ons hoofd. We hebben te eten. Als we hoger op de Maslow-piramide willen komen, hebben we onvermijdelijk ook veiligheid nodig. Of ten minste een veilig gevoel. En dat kun je gelukkig kopen of kiezen. Het komt in de vorm van side-impact-airbags, rijbaancorrectie, censuur op ongepaste inhoud in je algoritme, regeltjes om u veiliger te laten denken, een vuurwerkverbod, griepvaccins, Defensie en als kers op de taart fietshelmpjes. Het is goed, dat al deze veiligheid er is. Hoe zou je anders als kind nog de volwassen leeftijd moeten bereiken?
Het fietshelmpje dus. Een hulpmiddel tegen hersenletsel. Toegepast door ouders, die het eigenlijk te druk hebben met andere dingen, om hun kinderen te beschermen tegen een schedelbasisfractuur. En het zijn natuurlijk niet alleen die continu afgeleide ouders, die niet de hele tijd op hun kroost kunnen passen, maar het zijn ook al die duizenden mensen in dezelfde openbare ruimte, waarvan het merendeel met het hoofd en gedachten ergens anders is, dan in de verkeerssituatie. Dat wordt nou eenmaal van ons geëist. Kijk maar op het schermpje. Dus een terechte interventie. Een kind moet leren, dat een helm je helpt, waar je omgeving het niet meer kan. Zo kan een kind ouder worden. Door de percentuele kans te verlagen, dat het z’n kop stoot.
En dan ineens is het kind zestien. Het moet wat het doet. Alsof het een kopie van jezelf is. Alsof alles weer negentiennegentig is. Alsof alles nog steeds is als toen. Met alle onveilige situaties erbij. En je kunt er niet meer naast fietsen. Erger nog, je ligt al te slapen, als het nog op de fiets zit. Dat hoop je tenminste. Gelukkig is er een alcoholverbod onder de zestien. Het enige manco is, dat ze dat fietshelmpje niet meer hebben. En dat ze nu ineens veel verder naar beneden vallen als ze van hun fiets zouden sodemieteren. Je zou je bijna afvragen, waarom we ze in hun kinderjaren zo angstvallig hebben betutteld met een gepantserde bakfietsbak en valhelmpjes? Het heeft nu allemaal helemaal geen zin meer. Ze staan er ineens alleen voor. En je kunt niet meer die bescherming bieden. Jezelf het gevoel geven, dat je de controle hebt over de situatie.
Het was allemaal een illusie. Waarbij je investeringen in spullen en dingen buiten jezelf, geen enkele waarde meer hebben in het heden. Het leven is en zal nooit een safe space worden. Misschien is het soms beter een stap over te slaan op weg naar de top van de piramide.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Share This:
Gepubliceerd door Pom Wolff
Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman.
In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes.
Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'.
Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.)
'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.
Bekijk meer berichten
