gedicht voor hannelore ik zal eerlijk zijn hannelore ik had nog nooit van je gehoord je hebt duizend liedjes gezongen mogelijk nummer een gestaan
maar vandaag een dag na de zeventiende februari lees ik over het standbeeld van liefde dat je heb opgericht voor stijn
en elke ja elke zeventiende februari zal ik even aan je denken aan je standbeeld voor stijn aan een mens van mens gemaakt
pom wolff
“Als je een nieuwe vriend hebt, kan en mag je dan nog echt verdrietig zijn over het overlijden van je lief?” De vraag kwam van een lotgenote, en was – voor alle duidelijkheid – goed bedoeld. Maar omdat ik ze wel vaker krijg, omdat het gisteren alweer die 17de februari was, en omdat veel lotgenoten ermee worstelen, kaart ik ze aan. * Opnieuw beginnen na het overlijden van je partner is echt niet zo simpel als het lijkt. Je hebt iemand intens graag gezien en – in het beste geval – dezelfde liefde teruggekregen. ♡ Stijn was mijn lief, maar ook mijn beste vriend én de vader van mijn kinderen. Je wil niemand vervangen, je probeert alleen opnieuw gelukkig te zijn. Omdat je, naast rouwende, ook gewoon mens bent. * Ik ben dat geworden. Gelukkig. Door mijn kinderen, vrienden en familie, en door mijn nieuw lief, ja. Ik ben terug de mama die ik wil zijn, en die ik was toen Stijn nog leefde: een vrolijke vrouw met goesting in het leven. Ik ben mijn lief dankbaar voor het feit dat hij begrijpt dat Stijn altijd een plaats zal hebben in ons leven. Nieuwe partners die dat kunnen? Ze bestaan, en zijn goud waard. ♡ * Is het verdriet dan weg? Haha, was het maar waar. Soms is het er, ineens, snoeihard. Zelfs na 7 jaar. Wat voor de buitenwereld lang lijkt, is dat hier niet. Ik mis Stijn vaak als mijn beste vriend, maar nog meer als de vader van mijn kinderen. * De lotgenote schreef: “Het lijkt alsof ik geen verdriet meer mag hebben. Alsof ik hem, door mijn nieuwe lief, nooit meer mis. Sommige vrienden laten niks meer weten.” Herkenbaar? Check. Confronterend? Check. Maar het zegt, denk ik, vooral iets over die anderen. En over ongemakkelijkheid. * Hoe melig ook: ik ben dankbaar. Voor mijn kinderen, voor Stijn, voor mijn lief en mijn familie. Dankbaar voor zij die nog steeds aan de 17de denken, of – ook op andere dagen – beseffen dat 7 jaar niets uitwist. Voor vriendinnen die lachen met de zin “It takes a village”, maar mij, na een valpartij, uit de nood helpen met “Maar lieverd, wij ZIJN uwe village!”. En voor katten die op je schoot liggen en tonen dat het allemaal zo ingewikkeld niet hoeft te zijn. ♡
Hannelore Bedert
Share This:
Gepubliceerd door Pom Wolff
Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman.
In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes.
Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'.
Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.)
'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.
Bekijk meer berichten
