Onderzoekers hebben mensen eens naar een basketbalwedstrijd op televisie laten kijken, met het eenvoudige verzoek de wedstrijd te kijken en te volgen. Ingewikkelder was de opdracht niet. Wat de kandidaten bij het onderzoek niet wisten, was dat de onderzoekers de basketbalwedstrijd van tevoren opgenomen en licht gemanipuleerd hadden. Op een gegeven moment, laten de onderzoekers een man in een gorilla pak door het veld lopen. Uit het onderzoek bleek, dat het grootste deel van de mensen, die aan het onderzoek deelnamen, de gorilla niet gezien hadden.
Ze traint veel, zegt ze. Gewoon omdat. En dikke mensen zien er niet uit. Zo zou je toch niet willen worden. En dat het met haar vorige vriend te gezapig was en dan ga je eten en dat wil je niet. Tegenwoordig is het ook zo lastig met sociale gelegenheden. Je weet nooit wat en hoeveel je te eten krijgt. Het kan wel eens helemaal niet uitkomen met je schema. Zo stressvol. Hij snapt het ook en herkent het. Vooral dat partner aspect. Maar zeker ook het sociale. Hij had laatst per ongeluk een panini besteld. Zo ontzettend slecht qua voedingsstoffen. Ze kon laatst op de sportschool bijna een lijntje zien, dat het begin van het eerste spiertje van een sixpack zou kunnen zijn. Ja, je sport toch ook voor op vakantie. Je wil niet, dat ze naar je kijken. Maar ja, als er dan toch ongewild iemand kijkt, dan wil je wel laten zien hoe goed je bent.
Het was een tenenkrommend gesprek tussen twee vrijgezelle kantooryuppen van rond de dertig. En mij deed het pijn. Hij die tien kilo eraf moet, maar ook weet, dat het leven niet bestaat uit calorieën tellen. En die wel een relatie houdt en een gezin heeft. Al vijfentwintig jaar lief en leed verder. Bijna had ik willen vragen hoe ze dachten dat ik me bij hun gesprek gevoeld had. Maar ik was er niet. Het was hun kantoor. Ik had daar onder standaard omstandigheden nooit geweest. Ze konden mij dus ook niet waarnemen. Er zat niemand achter dat beeldscherm een paar meter verderop. En zelfs al was ik er geweest, dan had ook nog de moderne truc toegepast kunnen worden van het gewoon niet kijken. Dan bestaat het ook niet. Toen ze om beurten langs mijn bureau liepen wist ik zeker dat ik er voor hen niet was. Zelf konden zij hun toekomst nog niet zien.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Share This:
Gepubliceerd door Pom Wolff
Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman.
In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes.
Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'.
Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.)
'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.
Bekijk meer berichten
