Eind jaren negentig pakte ik regelmatig de trein vanuit Utrecht naar Arnhem. Daar aangekomen, nam ik dan de bus naar Schaarsbergen. Daar in het bos lag de psychiatrische instelling, waar mijn toenmalige vriendin haar opleiding deed. Ze woonde daar in een soort betonnen blokhut, samen met een andere verpleegster in opleiding. Als ik aankwam was ze aan het koken. Daar was ze niet goed in. Als ik geluk had compenseerde ze me na de maaltijd, met wat wel haar grootste talent was. Sowieso rookten we wiet, voordat ik terug over het beboste terrein naar de bushalte liep en de bus naar Arnhem weer pakte. Mij vermoeide ogen staarden dan in het donker naar de bomen, die er allemaal hetzelfde uit zagen.
Op Arnhem moest ik dan nog een half uurtje wachten op de trein terug naar Utrecht. Aan het busplein zat een tentje dat de TEJO Snacks heette. Daar ging ik dan naar binnen en kocht een hamburger met mayonaise voor twee gulden vijftig. De burger werd niet gegrilld, maar gefrituurd. Gezeten in het schrale, gele licht en het donker eiken interieur verorberde ik dan mijn burger. Na het eten eerder op de avond, was dat een traktatie. Iets om voor terug te komen. Dan pakte ik de trein weer naar Utrecht.
Vanaf Utrecht Centraal nam ik de trein naar Overvecht. Het was vaak tussen elf en twaalf. Op het station was het dan al rustig. De rit duurde vijf minuten. Uitstappen daar voelde altijd als thuiskomen, ook al logeerde ik slechts bij een vriend. Hij woonde in een kolos van een betonnen studentenflat, die we de bunker noemden, op de zestiende verdieping. Hij was altijd nog wel wakker en zat achter zijn computer. Als ik binnenkwam, praatten we wat en rolde hij nog een joint als ik geluk had. Ik keek dan nog even uit over de lichtjes van de stad. Na twaalven gingen we dan slapen. Ik in een slaapzak op de tapijttegels. Zonder matras, want daar werd je hard van. Dan was ik gelukkig. En voelde me veilig. De volgende dag stonden we dan weer op en gingen naar onze uitzichtloze stages. Maar dat was niet erg. Er was tijd genoeg en het werd altijd wel weer vrijdag.
Afgelopen maandag stapte ik uit op Arnhem Centraal. Het gevoel, dat er altijd nog een onbekende toekomst zou zijn, voelde vertrouwd.
VON SOLO DICHTER, COLUMNIST, PERFORMER EN CINEAST Check de actualiteiten van VON SOLO op www.vonsolo.nl Lees ook de wekelijkse column van VON SOLO op www.POMgedichten.nl
Share This:
Gepubliceerd door Pom Wolff
Hoi, welkom op mijn site pomgedichten. De site is in langzame opbouw net als de dichter. Ik ben geboren in Amsterdam, ik leef daar en wil daar ook wel doodgaan. Ik studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam, Rechten aan de Vrije Universiteit en werk als juridisch adviseur in de hoofdstad. Jan Arends is mijn favoriete dichter dan Kopland dan Menno Wigman. Paul van Ostaijen mijn dandyman.
In slammersland geniet ik van Roop, Karlijn Groet, Peter M van der Linden - ACG natuurlijk, Ditmar Bakker, Jürgen Smit en Daan Doesborgh. En wat moet ik zeggen nog van Robin Block ( “hee ouwe wolf”) de wildemannen, lucky fonz III - Sander Koolwijk of Tom Zinger: "er is hier zeker 80 centimeter plant waar jij geen weet van hebt...." - mijn windroosmaatjes.
Mijn optredens bezorgden mij eretitels: landelijk slamfinalist 2003, 2004, 2005 en brons in Tivoli in 2006, 2007 en 2010, 2011, 2012 en ook weer in 2013. - Dichter van het jaar in Delft 2005, voorts slamjaarwinnaar 2005 van de poëzieslag in Festina Len-te te Amsterdam, winnaar van Slamersfoort 2006. Jaarfinale Zeist 2007 en de BRUNA poézieprijs 2007 in mijn zak. Ik ben de hoogste nieuwe binnenkomer op de jaar-lijkse top-200 lijst van bekendste dichters Rottend Staal – Epibreren 2005. In 2008 kreeg Pom Wolff De Gouden Slamburger uitgereikt vanuit de Universiteit Utrecht – afdeling letteren en won hij het 2e Drentse open dichtfestival. op 19 april 2009 verscheen de bundel 'die ziekte van guigelton' - winnaar jaarfinale slamersfoort 2009. in 2010 won hij de dicht-slam-rap van boxtel en de dobbelslam van entiteit blauw te utrecht. in 2012 de grote prijs van Grimbergen én DE REBELPRIJS voor de poëzie van de REBELLENKLUP. Tot zover enig geronk. In 2014 presenteerde uitgeverij Douane op 22/11 in Café Eijlders de pracht bundel: 'een vrouw schrijft een jongen'.
Sven Ariaans schreef in zijn juryjrapport Festina Lente Amsterdam: “Het is iemand die je zenuwen blootlegt om vervolgens op vaderlijke toon te zeggen dat die pijn jouw pijn moet zijn en dat er geen zalf bestaat. Elke cognitieve dissonantie die je voor jezelf op prettig hypocriete wijze had opgeheven, wordt je ingewreven, of zoals medejurylid Simon Vinkenoog het kernachtig zei: "hij verschaft illusieloos inzicht in de werkelijkheid". Ik voel me in deze omschrijving wel thuis.)
'je bent erg mens' van pom wolff verscheen in de befaamde Windroosserie in september 2005 en was in een mum van tijd uitverkocht. Nieuw werk - 'toen je stilte stuurde' verscheen op 18 november 2006 wederom bij Uitgeverij Holland te Haarlem. ook deze bundel was meteen uitverkocht. erik jan Harmens interviewde pom wolff over deze bundel in de avonden van villa VPRO.
Bekijk meer berichten
